Ape Escape P

Το παιχνίδι που ξεκίνησε τη «μαϊμουδομανία» στα videogames, επιστρέφει δριμύτερο στο PSP

Monkey Business

Ήταν το 1999 όταν η Sony έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο τις, διάσημες πλέον, μαϊμούδες της σειράς Ape Escape. Αυτό το πρώτο παιχνίδι για το PlayStation θεωρήθηκε -και ακόμη θεωρείται- ως ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της κατηγορίας πλατφόρμας, αλλά και του τρόπου που το απλοϊκό gameplay μπορεί να προσφέρει πολλές και ευχάριστες ώρες παιχνιδιού. Το πρώτο Ape Escape ακολούθησαν δύο ακόμη τίτλοι (το Ape Escape 3 για το PlayStation 2 θα βρίσκεται κοντά μας σε λίγους μήνες με αρκετή καθυστέρηση από την ιαπωνική του έκδοση), με την επιτυχία να γίνεται όλο και μεγαλύτερη και τη μανία που κατέκλυσε τους Ιάπωνες gamers να αγγίζει τα όρια της υπερβολής.

Ακόμη και ο Hideo Kojima ενσωμάτωσε στο Metal Gear Solid 3 μίνι παιχνίδια με τις αστείες αυτές φιγούρες της Sony, ενώ στην έκδοση MGS3: Subsistence, πρόσθεσε ακόμη περισσότερα. Ζώντας λοιπόν στην εποχή των franchises, θα ήταν αδιανόητο για τη Sony να αφήσει αυτήν την επιτυχία ανεκμετάλλευτη. Μετά λοιπόν το Ape Academy, τον τίτλο με τα μίνι παιχνίδια που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το ευρωπαϊκό PSP, η Sony αποφάσισε να φέρει στο προσκήνιο το παιχνίδι που τα άρχισε όλα, το πρωτότυπο Ape Escape του PlayStation.

«Μια ακόμη μεταφορά» ίσως σκεφτείτε και σίγουρα δεν θα πέφτετε έξω στην εκτίμησή σας. Ωστόσο, παρόλο που έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι παρωχημένης τεχνολογίας, που συγχρόνως είναι μεταφορά από το PlayStation, ακόμη και σήμερα είναι ικανό να προσφέρει πολλές δόσεις ευχάριστου platforming, ενώ συνάμα κρίνεται ως μια από τις καλύτερες προτάσεις για φορητό gaming που θα μπορούσαμε να επιλέξουμε. Η ιστορία του Ape Escape (ή Ape Escape P, όπως βάφτισε την έκδοση για τη φορητή κονσόλα η Sony) διαθέτει το ίδιο ακριβώς σενάριο με το πρωτότυπο παιχνίδι. Μια ιδιόμορφη μαϊμού με το όνομα Specter, αποκτά ένα παράξενο κράνος, που καταφέρνει να αυξήσει δραματικά την ευφυΐα του.

Όμως, αυτή η αύξηση ευφυΐας είναι αντιστρόφως ανάλογη με την καλοσύνη του και έτσι αποφασίζει (προμηθεύοντας ταυτόχρονα ορδές από θεότρελες άλλες μαϊμούδες με παρόμοια κράνη) να κατακτήσει τον κόσμο. Μέσα από ένα ατύχημα που έγινε σε ένα εργαστήριο, ο Specter και ο στρατός του μεταφέρονται πίσω στο χρόνο, μια πολύ βολική για αυτόν εξέλιξη, καθώς έτσι θα μπορέσει να αλλάξει το ρου της ιστορίας και να στεφθεί ως ο απόλυτος κυρίαρχος του πλανήτη.

Δύο παιδιά, με την υποστήριξη ενός επιστήμονα/ καρικατούρα του Αϊνστάιν, αποφασίζουν να εναντιωθούν στα σχέδια του Specter και έτσι ξεκινούν ένα ταξίδι στο χρόνο, προσπαθώντας να συλλάβουν τις μαϊμούδες και να εξοντώσουν τον κακό της υπόθεσης. Το Ape Escape στο PSP ξεχώριζε από τα υπόλοιπα παιχνίδια της κατηγορίας για έναν κυρίως λόγο. Ενώ λοιπόν ο έλεγχος του χαρακτήρα που ελέγχαμε γινόταν με την κλασική χρήση του αριστερού αναλογικού μοχλού και τα άλματα με το πάτημα του Χ, η χρήση των «όπλων» που είχαμε στη διάθεσή μας (ένα δίχτυ για να πιάνουμε τις μαϊμούδες και ένα «φωτοξίφος» για να τις αναισθητοποιούμε) γινόταν με τον δεξί μοχλό. Μπορεί μετά τους τίτλους της Electronic Arts να έχουμε πλέον συνηθίσει αυτό το μοντέλο χειρισμού, ωστόσο το 1999 ήταν κάτι το πρωτοποριακό.

Βέβαια στο PSP δεν υπάρχει δεύτερος αναλογικός μοχλός, συνεπώς μια αναδιάταξη των κινήσεων ήταν επιβεβλημένη. Οι κινήσεις πέρασαν πλέον στα κουμπιά «face» (Τρίγωνο, Τετράγωνο, Κύκλος, Χ), κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την πρόσκαιρη δυσκολία, ειδικότερα για όσους έχουν συνηθίσει το κλασικό αναλογικό μοντέλο χειρισμού, όμως αυτή η δυσκολία γρήγορα μπορεί να ξεπεραστεί και το παιχνίδι να αποκτήσει ξανά την ευχάριστη υπόστασή του.

Εκεί που αντιμετωπίσαμε τις μεγαλύτερες δυσκολίες ήταν στον τρόπο που η κάμερα παίρνει αυτόματα την καλύτερη δυνατή θέση. Σε όλα τα παιχνίδια της σειράς, η Sony είχε κάνει χρήση αυτής της αυτόματης κάμερας, που τις περισσότερες φορές περιστρεφόταν αυτόματα και σταματούσε πίσω από την πλάτη του χαρακτήρα. Το ίδιο ισχύει και για το Ape Escape P, όμως εντοπίσαμε μια μικρή καθυστέρηση στην ανταπόκριση που έχει προς τις ενέργειες του παίκτη, κάτι που -ορισμένες φορές- δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στην πλοήγηση, αλλά και στο πόσο χώρο βλέπουμε. Αποτέλεσμα αυτής της κάπως δύστροπης κάμερας είναι η πτώση από ψηλά σημεία, αλλά και η σύγκρουσή μας με εχθρούς που βρίσκονται στο χώρο, απλά και μόνο γιατί δεν καταφέραμε να τους δούμε εγκαίρως.

Το δεύτερο -και τελευταίο- μεμπτό σημείο που θα μπορούσε κάποιος να προσάψει στο παιχνίδι της Sony, έχει να κάνει με την ποιότητα των γραφικών. Έχοντας δει τα γραφικά στο Ape Academy, το οποίο φυσικά δεν ήταν το παιχνίδι που αναδείκνυε τις δυνατότητες του PSP στο μέγιστο βαθμό, η αντίστοιχη του Ape Academy P είναι κατά πολύ κατώτερη.

Είναι προφανές πως έγινε χρήση της παλιάς 3D μηχανής από το PlayStation, με κάποιες μικρές βελτιώσεις στην ταχύτητα και στους χρωματισμούς, αλλά ο αριθμός των πολυγώνων στους χαρακτήρες είναι πολύ χαμηλός και οι υφές ανύπαρκτες. Βέβαια, το χαριτωμένο ύφος και το χιούμορ από τις απίστευτες μαϊμούδες παραμένει αναλλοίωτο και αυτό είναι ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του παιχνιδιού, πάντα σε συνάρτηση με τα πολλά multiplayer μίνι παιχνίδια που έχουν προστεθεί σε αυτήν την έκδοση. Το Ape Escape P σίγουρα υποφέρει από κάποια προβλήματα, που για κάποιους ίσως λειτουργήσουν ανασταλτικά και τους αποτρέψουν από το να το δοκιμάσουν. Η γνώμη μας είναι πως κάτι τέτοιο θα ήταν μεν δικαιολογημένο, ωστόσο, έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που τα θετικά του στοιχεία υπερισχύουν, είναι ιδανικό για φορητή κονσόλα, έχει αντοχή στο χρόνο και προσφέρει διασκέδαση και άφθονο γέλιο. Θα το προτείναμε ως την ιδανική platforming απασχόληση μέχρι την άφιξη του Daxter…

PEGI 3+