Mario Tennis Fever | Review

Έχουμε φτάσει, πλέον, στο σημείο όπου μπορούμε να κατηγορούμε την CAMELOT συνεχώς που δεν μας έχει δώσει ακόμα ένα παιχνίδι στο σύμπαν της σειράς Golden Sun. Τα RPG της θα μας λείπουν συνεχώς. Ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να αποδεχτούμε πως έχει κάνει θαύματα με τη σειρά Mario Tennis. Η εξέλιξη μέσα στα χρόνια κάτι παραπάνω από εμφανής. Κάθε παιχνίδι της σειράς έχει κάτι να δώσει στον παίκτη. Δεν τίθεται θέμα πως το μονοπάτι, μέχρι στιγμής, ήταν απαλό και ρόδινο. Υπήρχαν (και υπάρχουν) καλές και κακές στιγμές, ωραίες προσθήκες και στοιχεία του gameplay που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε σχετικά με τον λόγο της ύπαρξής τους.

Ακόμα και έτσι, ωστόσο, τα παιχνίδια της σειράς Mario Tennis αποτελούν εγγύηση ότι, τουλάχιστον, θα περάσουμε σίγουρα αρκετές ώρες ευχάριστα, είτε παίζοντας μόνοι μας, είτε με οικογένεια και φίλους. Το τένις είναι ένα ενδιαφέρον σπορ από μόνο του – και το πάντρεμα με το σύμπαν του Mario καταφέρνει να προσφέρει διασκεδαστικές εμπειρίες, για πολλές ώρες.

Τι και αν δεν έχουμε τη δυνατότητα να δούμε αθλητές σαν τον Τζόκοβιτς να κατακλύζουν τα τερέν με τις εκπληκτικές, αθλητικές τους ικανότητες; Μας αρκούν παίκτες σαν τους αδερφούς Mario, τις πριγκίπισσες Peach και Daisy, τον Bowser και την υπόλοιπη οικογένεια των Koopa και πολλούς ακόμα χαρακτήρες. Άλλωστε, όταν παίζουμε τένις με τον Μάριο και την παρέα του, τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Δεν πρόκειται για ένα παιχνίδι με απλά, και ενίοτε εντυπωσιακά, σερβίς. Δεν πρόκειται για απλές ανταλλαγές χτυπημάτων της μπάλας του τένις από τις ρακέτες, προσποιήσεις, ξεγελάσματα και ελιγμούς.

Πρόκειται για ένα σπορ παιχνίδι, όπου η επιλογή του χαρακτήρα, αλλά και η επιλογή…ρακέτας είναι τα στοιχεία που έχουν τον τελικό λόγο. Ο Μάριο και όλοι οι χαρακτήρες που απαρτίζουν το roster του παιχνιδιού έχουν το δικό τους στυλ παιχνιδιού και τα δικά τους στατιστικά – κάτι που είναι γνωστό στους οπαδούς της σειράς. Πλέον, όμως, δεν απαιτείται μόνο η σωστή κίνηση, αλλά και η στρατηγική επιλογή της ρακέτας. Με την κάθε ρακέτα να έχει τη δική της ικανότητα, ο παίκτης θα διαπιστώσει από πολύ νωρίς πως οι σωστές επιλογές θα χτίσουν, σιγά-σιγά, μια άκρως ενδιαφέρουσα αναμέτρηση – ή και περισσότερες.

Μην βιαστεί, ωστόσο, ο παίκτης να κρίνει. Δεν μιλάμε για ικανότητες όπως τις γνωρίσαμε και ασχοληθήκαμε μαζί τους στο Mario Tennis Aces. Στο Mario Tennis Fever έχουμε να κάνουμε με ικανότητες άρρηκτα συνδεδεμένες με έναν κεντρικό μηχανισμό του gameplay, τα Fever Shots. Με το πάτημα ενός κουμπιού, ο χαρακτήρας που ελέγχουμε μπορεί να εξαπολύσει μια Fever βολή στον αντίπαλό του, η οποία είναι ισχυρότερη σε σχέση με τις απλές και προσφέρει μια ικανότητα ανάλογα με τον τύπο της ρακέτας που κρατά ο χαρακτήρας.

Έτσι, μπορούμε να δούμε φλόγες να εκτοξεύονται στην πλευρά του αντιπάλου, μίνι ηφαίστεια να εκρήγνυνται και να εκτοξεύουν λάβα και πολλά άλλα εφέ που μπορούν να κάνουν τη διαφορά όταν το ματς φτάσει σε ένα σημείο καμπής. Επίσης, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, ο παίκτης μπορεί να αποκρούσει μια Fever βολή και να επιστρέψει την αρνητική επίδραση στον αντίπαλό του, με το παιχνίδι να καταφέρνει ευφάνταστα να προσφέρει ίσες ευκαιρίες για νίκη σε κάθε παίκτη.

Και, ευτυχώς, όλες αυτές οι ικανότητες, που έρχονται μαζί με τις ρακέτες, δεν μας δίνονται από την αρχή, όπως συνέβαινε με τον προκάτοχό του Mario Tennis Fever. Ο παίκτης θα ιδρώσει τη φανέλα του για να ξεκλειδώσει όλες τις διαθέσιμες ρακέτες και όλους τους διαθέσιμους χαρακτήρες του τίτλου. Αυτό θα συμβεί κυρίως στα offline modes του, αλλά και στο Adventure Mode, το οποίο επιστρέφει για ακόμα μια φορά και μας έρχεται πολύ πιο ανανεωμένο, φρέσκο και διασκεδαστικό σε σχέση με το αντίστοιχο mode του Aces.

Ας πιάσουμε, ωστόσο, τα πράγματα από την αρχή. Τις παραμονές του μεγάλου τουρνουά τένις στο Μανιταροβασίλειο, μια εκ των διαγωνιζομένων αρρωσταίνει βαριά, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος. Και εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα, η λύση έρχεται από εκεί που δεν το περιμένει κανείς – ή, που ίσως, και να μπορεί να το περιμένει.

Για ακόμα μια φορά, το δίδυμο της καταστροφής Wario και Waluigi, εμφανίζεται μπροστά στο Mario και την υπόλοιπη παρέα, προτείνοντας ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι σε ένα απομονωμένο νησί, όπου φυτρώνει το χρυσαφένιο φρούτο, το οποίο μπορεί να θεραπεύσει την άρρωστη παίκτρια. Ο Mario και οι υπόλοιποι αποφασίζουν να τους εμπιστευτούν και να ταξιδέψουν στο νησί, όπου και εκεί θα πέσουν θύμα της δύναμης ενός κακού όντος.

Τι και αν κατάφεραν να πάρουν το χρυσό φρούτο; Η κακιά οντότητα κατάφερε να τους μεταφέρει στο…παρελθόν, μεταμορφώνοντάς τους στις Baby εκδοχές τους. Και κάπως έτσι, οι Baby Mario, Baby Luigi αλλά και άλλοι Baby χαρακτήρες που συναντάμε για πρώτη φορά, αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας μια αποστολή: να δώσουν τη θεραπεία στην παίκτρια που είναι άρρωστη, αλλά και να νικήσουν αυτή τη δύναμη που θα τους επαναφέρει στα αρχικά τους σώματα.

Όπως συνέβαινε και στο Mario Tennis Aces, το Adventure Mode έρχεται να λειτουργήσει ως ένα συμπληρωματικό τμήμα του παιχνιδιού, το οποίο θα αφηγηθεί μια ιστορία, συνδυάζοντας τους βασικούς gameplay μηχανισμούς. Καθώς το συγκρίνουμε με το αντίστοιχο του προκατόχου του, συνειδητοποιούμε ότι το Adventure Mode στο Mario Tennis Fever είναι αρκετά πιο βελτιωμένο. Έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία που κρατά περίπου ένα πεντάωρο σε διάρκεια, ίσως και λίγο λιγότερο για τους παίκτες που δεν θα ασχοληθούν με ολόκληρο το training που λαμβάνει χώρα στην Ακαδημία Τένις.

Αυτό το πεντάωρο, ωστόσο, δεν είναι παρά μια εμπειρία γεμάτη χιούμορ και gameplay που δεν θα ταλαιπωρήσει τον παίκτη. Αρχικά, έχουμε να κάνουμε με τα ίδια τα Babies. Την τελευταία φορά που είχαμε ένα παιχνίδι όπου τα Babies έπαιζαν έναν πιο ενεργό ρόλο ήταν στο Mario and Luigi: Partners In Time, όπου και οι Baby εκδοχές των δύο πρωταγωνιστών έκαναν το θριαμβευτικό τους ντεμπούτο. Τώρα, επιστρέφουν για να προσφέρουν αβίαστο γέλιο με τις εκφράσεις τους και τις αλληλοεπιδράσεις τους με άλλους χαρακτήρες.

Το κομμάτι της ιστορίας που φέρνει τα Babies στο νησί, μας απομακρύνει λίγο από τα παραδοσιακά τερέν, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με μια σειρά από διαφορετικά minigames. Τα minigames είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να μην κουράσουν τον παίκτη με εξωφρενικές απαιτήσεις νίκης, αλλά την ίδια στιγμή να κατανοήσει πλήρως τις κινήσεις που έχει μάθει και να τις χρησιμοποιήσει για να υπερνικήσει τα εμπόδια που παρουσιάζονται. Σε αυτό το πεντάωρο ένας παίκτης μπορεί να περάσει καλά και διασκεδαστικά, ενώ την ίδια στιγμή ξεκλειδώνει χαρακτήρες και ρακέτες που θα χρησιμοποιήσει στα υπόλοιπα διαθέσιμα modes.

Αναφερόμαστε, φυσικά, στα υπόλοιπα διαθέσιμα modes του παιχνιδιού, που το κάνουν αρκετά πιο πλούσιο και εξίσου πιο διασκεδαστικό σε σχέση με τον προκάτοχό του. Τα Tournament, Free Play και Swing επιστρέφουν αυτούσια από το Aces, προσφέροντας μια διασκεδαστική μεν, γνώριμη δε, εμπειρία παιχνιδιού. Το μόνο που κάνει αυτή τη φορά το παιχνίδι είναι να οργανώνει καλύτερα το κεντρικό του μενού, με τα διαθέσιμα modes να αφορούν μόνο στο single player κομμάτι, ενώ παρέχει διακριτές επιλογές για τοπικό και διαδικτυακό παιχνίδι πολλαπλών παικτών.

Τώρα, όπως θα περίμενε κανείς, το Tournament mode περιλαμβάνει τρία επίπεδα δυσκολίας – το κύπελλο Mushroom (απλής δυσκολίας), το κύπελλο Flower (μέσης δυσκολίας) και το κύπελλο Star (πιο αυξημένης δυσκολίας). 8 από τους διαθέσιμους χαρακτήρες του παιχνιδιού αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον, ενώ ο παίκτης θα αγωνιστεί διαδοχικά με τους νικητές των προηγούμενων γύρων μέχρι να φτάσει στον τελικό. Οι παίκτες έχουν την ευκαιρία μέσα από αυτό το mode να καταλάβουν καλύτερα τους μηχανισμούς του παιχνιδιού και, φυσικά, να ξεκλειδώσουν χαρακτήρες όπως οι Baby εκδόσεις των Wario και Waluigi με κάθε κατάκτηση του κυπέλλου Star σε μονά και διπλά ματς.

Το Free Play είναι ο ορισμός του απλού παιχνιδιού, χωρίς τουρνουά, ακόμα και χωρίς τους gameplay μηχανισμούς που εισάγει το παιχνίδι. Εδώ οι παίκτες μπορούν να επιλέξουν το τερέν, το είδος και τη διάρκεια του ματς που επιθυμούν, τον αριθμό των ρακετών που θα κραδαίνουν, ακόμα και τον τύπο της μπάλας. Σε αντίθεση με το Aces, φαίνεται πως η CAMELOT δίνει στον παίκτη την πλήρη ελευθερία που χρειάζεται για να απολαύσει το συγκεκριμένο mode, παίζοντας είτε εναντίον της ΑΙ, είτε με άλλους παίκτες σε τοπικό συνεργατικό παιχνίδι.

Είχαμε την ευκαιρία να αναμετρηθούμε με δεύτερο παίκτη, κάνοντας χρήση των δύο Joycon 2 που συνοδεύουν την κονσόλα. Αν και το split screen είναι ένα αναγκαίο κακό για παιχνίδι σε τοπικό επίπεδο, το στήσιμο της κάμερας επιτρέπει στους παίκτες να εστιάσουν στα σημεία της οθόνης που πρέπει και να απολαύσουν τον αγώνα. Ο χειρισμός είναι ομαλότατος, η κίνηση στον χώρο φυσική και τα κουμπιά των χειριστηρίων λειτουργούν σωστά τις περισσότερες φορές.

Φυσικά, παίκτες με μεγάλα χέρια μάλλον θα συνεχίσουν να έχουν πρόβλημα με τα μικρά κουμπιά του χειριστηρίου, αναγκάζοντάς τους να αναζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους χειρισμού, όπως το να χρησιμοποιήσουν το Pro Controller, ή ακόμα και το grip με τα Joycon του αρχικού Switch συνδεδεμένου. Άλλωστε, το Mario Tennis: Fever επιτρέπει τη σύνδεση με άλλα Switch 2 σε τοπικό επίπεδο…αλλά και με το πρώτο Switch μέσω της λειτουργίας GameShare.

Δυστυχώς, όμως, οι δοκιμές μας με το αρχικό Switch σε αυτή τη λειτουργία δεν ήταν και η ιδανικότερη, τόσο λόγω του οπτικού τομέα που πάσχει για να μπορεί να διατηρεί την υψηλή απόκριση, όσο και λόγω του ότι εμφανίζεται συχνά-πυκνά κάποιο lag που δεν επιτρέπει την άμεση εκτέλεση κινήσεων από παίκτες που παίζουν στο αρχικό Switch. Τέλος, για μια ακόμα φορά έχουμε την επιστροφή του Swing, του mode που μεταμορφώνει τα Joycon 2 σε ρακέτες μέσω των motion controls και μας επιτρέπει για να γίνουμε… Φέντερερ στη θέση του Μάριο ή κάποιου εκ των χαρακτήρων του roster.

Όπως και στο Aces πρόκειται για ένα mode που θα επιτρέψει στους παίκτες να κάνουν για λίγο την πλάκα τους, αν και εξακολουθεί να είναι μια gimmick προσθήκη που υπάρχει απλώς για να υπάρχει, χωρίς να μεταμορφώνει ιδιαίτερα τη συνολική εμπειρία παιχνιδιού.

Αυτό που μας ενθουσίασε αρκετά, ωστόσο, είναι η προσθήκη δύο ακόμα dedicated modes για προκλήσεις…διαφορετικού είδους. Η λειτουργία Mix It Up έρχεται να προσφέρει την εμπειρία μοναδικών ματς και προκλήσεων σκορ, παρόμοια με αυτή που ο παίκτης μπορεί να βιώσει αποσπασματικά κατά τη διάρκεια του Adventure Mode. Αυτά που φαντάζουν περισσότερο ως minigames σε εκείνο το mode, εδώ προσφέρονται καλύτερα υλοποιημένα, με τον παίκτη να βιώνει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον και μοναδικό.

Ο παίκτης, δε, που επιθυμεί να ξεκλειδώσει όλα όσα υπάρχουν στο παιχνίδι, οφείλει να πειραματιστεί με τη λειτουργία Mix It Up, πριν προχωρήσει στο επόμενο, πιο απαιτητικό mode – τα Trial Towers. Τρεις πύργοι, 10 όροφοι, 30 διαφορετικές προκλήσεις στο σύνολο, ακολουθώντας τη λογική των Mix It Up αγώνων, αλλά με ξεχωριστές απαιτήσεις στο κάθε ένα. Κάτι αντίστοιχο είχαμε δει και στο Aces, ως τμήμα της ιστορίας, γεγονός που μάλλον μας αποπροσανατόλισε και δεν μας ικανοποίησε – κάτι που εδώ δεν ισχύει.

Πρόκειται για έξυπνα σχεδιασμένες δοκιμασίες, που απαιτούν την πλήρη κατανόηση των μηχανισμών του τίτλου και η ολοκλήρωση των οποίων μας ανταμείβει με σημαντικά unlockables. Μοναδικό παράπονο το ότι αφορούν μόνο έναν παίκτη, στερώντας τη δυνατότητα σε τουλάχιστον δύο παίκτες να βιώσουν ένα mode λίγο πιο διαφορετικό, αλλά περισσότερο έντονο.

Εν κατακλείδι, το Mario Tennis Fever είναι ένα παιχνίδι που μας έκανε να περάσουμε καλά. Πολύ καλά. Φαίνεται να διόρθωσε τα κακώς κείμενα του προκατόχου του, προσφέροντας μια εμπειρία παιχνιδιού τένις που μόνο στο Μανιταροβασίλειο μπορεί κανείς να βιώσει. Μπορεί να είναι ένα spinoff, sports παιχνίδι, αλλά δεν παύει να είναι ένα παιχνίδι τένις που ενώνει όμορφα και μοναδικά το άθλημα με τη μαγεία του κόσμου του Μάριο.

Η CAMELOT, ακούγοντας προσεκτικά τα παράπονα που έχουμε σχετικά με τα δύο πιο πρόσφατα παιχνίδια, καταφέρνει να επιλύσει τα περισσότερα, αφήνοντάς μας με μια ευχάριστη διάθεση. Το Mario Tennis Fever δεν είναι ένα παιχνίδι που θα το απολαύσουν όλοι, είτε λόγω της  φύσης του, είτε και για περισσότερο…τεχνικής φύσης λόγους. Αυτοί, ωστόσο, που θα το επιλέξουν, θα περάσουν σίγουρα πολλές ώρες διασκέδασης, μόνοι ή και με παρέα.

Το Mario Tennis Fever κυκλοφορεί από τις 12/2/26 για το Nintendo Switch 2. Το review μας βασίστηκε σε review code που λάβαμε από τη CD Media.