Rage

Ο νόθος γιος των Doom 3 και Borderlands

Έπειτα από πολλά χρόνια απουσίας ήρθε –επιτέλους- η ώρα να ξαναπιάσουμε στα χέρια μας μία καινούρια δημιουργία της θρυλικής id Software. Μίας από τις πιο ιστορικές ομάδες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών του χώρου, που επάξια θεωρείται ο πατέρας του είδους των FPS με τις κυκλοφορίες των αξέχαστων Wolfenstein και Doom. Αναμφίβολα καθόλου αμελητέο επίτευγμα, όταν μιλάμε για ένα είδος που έχει πλέον κατακλύσει την αγορά. Έπειτα, λοιπόν, από το τεχνολογικό επίτευγμα του Doom 3, η id επιστρέφει στην πρώτη αποκλειστικά δική της προσπάθεια έπειτα από απουσία περίπου έξι ετών, με το Rage να σηματοδοτεί παράλληλα την αρχή ενός πιθανού καινούριου franchise από την αμερικάνικη εταιρία.

Περιμένοντας φυσικά τα καλύτερα από την id, δεν κρύβουμε ότι το τελικό αποτέλεσμα μας δημιούργησε τελικά μία μικρή δόση απογοήτευσης. Όχι βέβαια επειδή έχουμε στα χέρια μας μία μετριότητα ή έναν αδιάφορο τίτλο, αλλά γιατί δεν καταφέρνει να φέρει κάποια επανάσταση σε gameplay επίπεδο ή στην απόδοση του σεναρίου, κάτι που έχει μεγάλη ανάγκη το είδος, ιδίως από εταιρίες του βεληνεκούς της id.

Επιπροσθέτως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μέρος της επιτυχίας του, το στήριζε στην τοποθέτησή του στο γοητευτικότατο περιβάλλον ενός post apocalyptic -τύπου Mad Max 2- κόσμου. Αν και το καταφέρνει άρτια στην απεικόνιση αυτού του αναρχικού μέλλοντος, δε γίνεται παρά να σκεφτούμε ότι η Gearbox… έφαγε την id στη στροφή με την κυκλοφορία του Borderlands δύο χρόνια πριν, μειώνοντας ως ένα βαθμό την ξεχωριστή φύση του περιβάλλοντος που θα μπορούσε να έχει. Καλύτερα όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, καθώς η id μπορεί να μην προσφέρει μία επανάσταση, αλλά ξέρει, αν μη τι άλλο, να προσφέρει FPS τίτλους που στον πυρήνα τους είναι απόλυτα διασκεδαστικοί και σίγουρα αρτιότατοι.

Και το βραβείο του πιο “άχαρου” φινάλε πάει στο…!

Από τις πρώτες στιγμές της εισαγωγής μαθαίνουμε ότι στο κοντινό μέλλον η Γη δέχεται χτύπημα από έναν κομήτη, που οδηγεί στην καταστροφή των κοινωνιών όπως τις ξέρουμε. Οι επιζώντες θα χτίσουν καταυλισμούς και πόλεις με το κύριο υλικό της… λαμαρίνας, όπως προστάζει η αρχιτεκτονική των post apocalyptic κόσμων. Η Γη, όμως, δεν αποτελείται πλέον μόνο από ανθρώπους που προσπαθούν να ξαναχτίσουν κοινωνίες, αλλά από κάθε λογής συμμορίες καθώς και πλήθος από μεταλλαγμένους ανθρώπους.

Εμείς παίρνουμε το ρόλο ενός ανώνυμου επιζώντα μίας Ark, δηλαδή ενός από τα πολλά κυβερνητικά υπόγεια καταφύγια που περιέχουν κρυογονικές κάψουλες με ανθρώπους, οι οποίοι –σύμφωνα με τα σχέδια που πάνε πάντα στραβά- θα έπρεπε να αναλάβουν το έργο της ανοικοδόμησης του ανθρώπινου είδους. Αφού δούμε τον αμίλητο ήρωά μας να βγαίνει από την “Κιβωτό”, δε θα αργήσουμε να δεχθούμε την άγρια επίθεση ενός μεταλλαγμένου, μόνο για να σωθούμε άμεσα από τον προστάτη ενός κοντινού καταυλισμού (η φωνή του οποίου μας θύμισε έντονα το “Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι”…).

Το σενάριο του Rage δεν έχει να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο, οδηγώντας μας σε πλήθος από fetch quests (αναζήτηση αντικειμένων) που είναι σε θέση να προσδώσουν κάποια βαρύτητα στις πράξεις μας. Η διαμάχη της αντίστασης με την απολυταρχική Authority δεν καταφέρνει να προξενήσει το ενδιαφέρον, μέσα από τα κλισέ και δίχως κάποια ανατροπή ζητούμενα, με τον τίτλο να καταλήγει σε ένα από τα πιο απογοητευτικά φινάλε που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Από την άλλη πλευρά, αρκετοί από τους χαρακτήρες που θα συναντήσουμε είναι ιδιαίτερα εκφραστικοί στις κινήσεις τους, ιδίως αυτός του δόκτορα Kvasir, που πραγματικά είναι απολαυστικός στην παρακολούθηση των ομιλιών του. Επιπλέον, οι τρεις πόλεις όπου θα βρεθούμε περιέχουν ένα αρκετά καλό εύρος προσωπικοτήτων, που σχεδόν πάντα έχουν κάτι να μας πούνε, δίνοντας πνοή στον κόσμο του Rage. Μπορεί η υπόθεση τελικά να κυμαίνεται σε μετριότατα επίπεδα, αλλά τουλάχιστον το γράψιμο και η ηθοποιία βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο, που αποβάλλουν την ανάγκη για εύρεση κάποιας λειτουργίας για το πέρασμα των διαλόγων.

Οδηγώντας στο Mad Max… εεεε… στη Wasteland

Φυσικά, ένα post apocalyptic παιχνίδι δεν θα μπορούσε παρά να τοποθετείται σε έναν open world κόσμο. Αν και δεν είναι από τους μεγαλύτερους που έχουμε δει, αυτός του Rage τελικά εκπληρώνει το σκοπό του, καταφέρνοντας να μας δώσει την ψευδαίσθηση πως μετακινούμαστε σε έναν ανοιχτό κόσμο, παρόλο που ελάχιστα στηρίζεται στην εξερεύνηση. Όσα κτήρια δύναται να εξερευνηθούν θα τα επισκεφτούμε με τη σειρά τους όταν έρθει η ώρα της αποστολής που τα αφορά, με αποτέλεσμα η πιθανή εξερεύνηση να αναλώνεται αποκλειστικά στην εύρεση κεραιών της Authority προς καταστροφή τους.

Ως ένα άλλο Mad Max, το Rage θα φέρει στα χέρια μας το απαραίτητο Buggy, ενώ αργότερα θα ανέβουμε σε έντονα “πειραγμένα” φορτηγάκια για να περιφερθούμε στους δρόμους της Wasteland. Η οδήγηση, όπως είναι φυσικό, είναι απόλυτα arcade. Το μοντέλο οδήγησης δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο, αλλά τουλάχιστον μας επιτρέπει να περιφερθούμε απροβλημάτιστα. Επιπλέον, σίγουρα δεν βλάπτει και το γεγονός ότι όλα τα οχήματα φέρουν ρουκετοβόλα και πολυβόλα για τις συχνές συγκρούσεις μας με τις διάφορες συμμορίες.

Εκτός όμως από την ανεκτίμητη βοήθεια που προσφέρουν τα οχήματα στην περιήγησή μας, θα τα χρησιμοποιήσουμε και για οργανωμένους αγώνες ταχύτητας. Ο αριθμός των αγώνων είναι αρκετά μεγάλος, όμως το ίδιο δεν ισχύει και για τις πίστες όπου θα τρέξουμε. Δυστυχώς, ο αριθμός των διαδρομών είναι μετρημένος στα δάχτυλα, ωθώντας μας τελικά πολύ σύντομα στην επανάληψη, αλλάζοντας μόνο τον τύπο του οχήματος, κάτι που σίγουρα δεν είναι ικανό να δώσει ποικιλία στους αγώνες.

{PAGE_BREAK}

Όπλα: Δε θα θέλετε να αφήσετε το δάχτυλο από την σκανδάλη

Ωστόσο, το κυρίως μέρος του τίτλου δεν βρίσκεται στο τιμόνι των αυτοσχέδιων αυτοκινήτων αλλά στην παλιά καλή FPS εμπειρία που μας έχει συνηθίσει η id. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα ποιοτικά καθώς δεν υπήρχε αμφιβολία ότι στον τομέα των όπλων και της δράσης ο John Carmack και παρέα του θα τα πήγαιναν άψογα. Ο εξοπλισμός δεν φτάνει τα δυσθεώρητα νούμερα του Borderlands, αλλά ό,τι χάνει σε ποικιλία το κερδίζει σε ποιότητα. Τα όπλα μπορεί να μην ξεπερνούν τα δέκα, αλλά η αίσθησή τους είναι τόσο μοναδική που δεν αργεί να μας πείσει πως δεν χρειαζόταν περισσότερα. Οι ήχοι τους είναι όσο ισχυροί πρέπει, και η ανάκρουση αυτή ακριβώς που χρειάζεται για να αποδοθεί απόλυτα επιτυχημένα η δύναμη πυρός του κάθε όπλου.

Η καραμπίνα είναι μία από τις καλύτερες που έχουμε δει στο είδος, οδηγώντας σε απολαυστικότατους “εκσφενδονισμούς” των εχθρών όταν τους πετυχαίνουμε από κοντά, ενώ γενικά δεν χρειάζεται να βρισκόμαστε αποκλειστικά στο ένα μέτρο από τον στόχο για να κάνει ζημιά. Κάθε όπλο φέρει δύο, τρεις ή τέσσερις εναλλακτικούς τύπους σφαιρών -όπως σφαίρες που προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά, ηλεκτρισμό κ.λπ.- προσφέροντας την απαραίτητη στρατηγική για την εκάστοτε κατάσταση.

Φυσικά, θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο σήμα κατατεθέν όπλο του Rage -με το όνομα "Windstick"-, το οποίο αποτελεί ένα είδος μπούμερανγκ με τρεις λεπίδες και που μπορούμε να χρησιμοποιούμε παράλληλα με το όπλο για ορισμένα εξαιρετικά απολαυστικά και αιματηρά χτυπήματα. Βέβαια, η πολύ καλή αίσθηση των όπλων δεν θα σήμαινε απολύτως τίποτα αν τα animations και η τεχνητή νοημοσύνη δεν βρίσκονταν σε παρόμοιο επίπεδο ποιότητας, δύο τομείς όπου η id παραδίδει μαθήματα. Τα προσχεδιασμένα animations που έχουν οι εχθροί όταν τους πετυχαίνουμε παρουσιάζουν τεράστια ποικιλία, ανάλογα με το μέρος του σώματος που τους βρίσκει η σφαίρα, την κίνηση που κάνουν όταν τους πετυχαίνει καθώς και ανάλογα με το όπλο που χρησιμοποιούμε.

Όλα τα animations ανεξαιρέτως απεικονίζουν με μοναδικό τρόπο την ισχύ του όπλου μας, με την εργασία στο συγκεκριμένο τομέα να είναι τόσο καλή, που η απόλαυσή μας για τις επιτυχημένες βολές δεν μειώθηκε στο ελάχιστο έως το τέλος του τίτλου. Η ποιότητα της τεχνητής νοημοσύνης είναι με τη σειρά της υψηλότατη. Οι εχθροί που φέρουν πυροβόλα όπλα κινούνται καλά στο χώρο, κάνοντας ελάχιστα λάθη και με τη νοημοσύνη τους να λειτουργεί γενικά πολύ ικανοποιητικά.

Όμως οι εχθροί που επιτίθενται κατευθείαν πάνω μας με τσεκούρια και μαχαίρια είναι αυτοί που προκαλούν την μεγαλύτερη εντύπωση, αποτελώντας μία επιτυχία της id στο συγκεκριμένο τύπο εχθρών. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των FPS, που αυτό το είδος εχθρών δεν αποτελεί παρά αναλώσιμες φιγούρες που τρέχουν απλά κατά πάνω μας σε μία ευθεία, εδώ η id αποφάσισε να τους δώσει προσωπικότητα αλλά και πρωταγωνιστικό ρόλο. Η κίνησή τους στο χώρο γίνεται με μοναδική χάρη, όπως δεν έχουμε ξαναδεί σε παιχνίδι. Ποτέ δε θα τους δείτε να κολλάνε σε εμπόδια, αντιθέτως με απόλυτη φυσικότητα και ομαλότητα πηδάνε από πάνω τους ανεξαρτήτως ύψους και με λεπτομερώς σχεδιασμένα και ποικίλα animations.

Επιπλέον, όταν έρχονται κατά πάνω μας, σχεδόν ποτέ δε θα τους δούμε να έρχονται σε μία ευθεία γραμμή, αλλά συνεχώς θα κάνουν ελιγμούς είτε στο έδαφος είτε περπατώντας παράλληλα πάνω σε τοίχους ή κάνοντας ακροβατικές φιγούρες σε οροφές. Εν ολίγοις, animations και κινήσεις που σε άλλους τίτλους είναι προσχεδιασμένα, εδώ γίνονται δυναμικά βάσει της τεχνητής νοημοσύνης.

Είδος αποστολών που μας μεταφέρουν… στην εποχή του Doom 3

Μπορεί η id να έδωσε τη δέουσα προσοχή στον τομέα της δράσης δυστυχώς όμως δε έκανε κάτι ανάλογο και στον τομέα των αποστολών. Παρά το μεγάλο αριθμό από quests, κύρια και δευτερεύοντα, αυτά δεν ξεφεύγουν ποτέ από έναν και μόνο τύπο. Πήγαινε στο τάδε μέρος, σκότωσε ό,τι εχθρούς βρεις, γύρνα ένα μοχλό ή πάρε ένα αντικείμενο, σκότωσε τους νέους εχθρούς όπως θα φεύγεις από το επίπεδο και επανέλαβε. Η δράση όπως προείπαμε είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε θα θέλαμε να δούμε ποικιλία στα ζητούμενα, ιδίως όταν έχουμε στα χέρια μας έναν open world τίτλο και όχι ένα συνηθισμένο corridor shooter.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η πλειοψηφία των υπο-αποστολών θα μας μεταφέρει για δεύτερη φορά σε επίπεδα που ήδη έχουμε επισκεφτεί, αλλάζοντας ελάχιστες παραμέτρους ώστε να δίνεται κάποια υποψία πως δεν ασχολούμαστε απλώς με την αποστολή που εκπληρώσαμε λίγο πριν. Τουλάχιστον το εξονυχιστικό ψάξιμο επιβραβεύει τον παίκτη, καθώς κάθε επίπεδο είναι γεμάτο από διάφορες ύλες που θα μας βοηθήσουν να φτιάξουμε ένα σεβαστό αριθμό από διάφορα όπλα και εργαλεία, όπως χειροβομβίδες, αραχνοειδή πολυβόλα κ.λπ.

id = κορυφαίος τεχνικός τομέας

Σίγουρα η έλλειψη ποικιλίας επιπέδων αποτελεί ένα σημαντικό μειονέκτημα, αλλά φαίνεται πως ίσως αποτελεί απόρροια της ξεχωριστής λεπτομέρειας που δόθηκε στο σχεδιασμό τους. Η νέα μηχανή γραφικών της id έρχεται να προσφέρει ένα εξαιρετικό τεχνικό αποτέλεσμα, οδηγώντας μας σε πλούσια σχεδιασμένους εσωτερικούς χώρους, που πείθουν άμεσα για τα κατεστραμμένα από τον Αρμαγεδδώνα περιβάλλοντα που αναπαριστούν. Τα textures είναι λεπτομερέστατα αποδομένα στο σύνολό τους και γενικά το οπτικό αποτέλεσμα δεν παύει να εντυπωσιάζει έως το τέλος του τίτλου. Το ίδιο ισχύει και για τα εξωτερικά περιβάλλοντα, όπου το draw distance είναι τεράστιο και οι ερημικές τοποθεσίες που ξεδιπλώνονται μπροστά μας πανέμορφες.

Το εντυπωσιακότερο όμως στοιχείο της μηχανής γραφικών, είναι ότι δεν πέφτει ποτέ από τα 60 καρέ το δευτερόλεπτο, προσφέροντας μία εξαιρετικά ομαλή απεικόνιση της κίνησης σε τέτοιο βαθμό, που σίγουρα η επιστροφή μας στα 30 καρέ θα μας κακοφανεί. Δεδομένου του εντυπωσιακού οπτικού αποτελέσματος σε συνδυασμό με τη σύνθετη τεχνητή νοημοσύνη που παρουσιάζουν πολλοί εχθροί ταυτόχρονα, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι η δράση δεν “σκόνταψε” ποτέ στο σύνολο της πολύωρης ενασχόλησής μας. Εδώ θα πρέπει να πούμε πως η "προαιρετική" εγκατάσταση στο σύστημα της Microsoft θα λέγαμε πως μάλλον είναι υποχρεωτική, καθώς διαφορετικά τα textures αργούν αισθητά να φορτωθούν, ενώ οι εικόνες των loadings έχουν σαφέστατα μεγαλύτερη διάρκεια.

{PAGE_BREAK}

Εν αναμονή του Doom 4

Η συνολική διάρκεια του Rage είναι αναμφίβολα χορταστική, προσφέροντας το λιγότερο 16 ώρες ενασχόλησης στο normal επίπεδο (για όσους ασχοληθούν και με τις υπο-αποστολές και τους αγώνες ταχύτητας). Όπως είναι φυσικό η επιλογή για multiplayer υπάρχει. Περιέργως, το ανταγωνιστικό multiplayer στις μάχες επί ποδός απουσιάζει, κάτι που αποτελεί το λιγότερο περίεργη απόφαση από την εταιρία που ουσιαστικά ίδρυσε το mode του Deathmatch. Είτε σε split screen δύο ατόμων είτε με άλλα τρία άτομα σε online επίπεδο, μπορούμε να πάρουμε μέρος σε εννέα συνεργατικές αποστολές στο λεγόμενο "Legends of the Wasteland". Οι αποστολές αυτές μας μεταφέρουν σε επίπεδα που έχουμε επισκεφτεί στο single player, προσφέροντας ένα σεναριακό υπόβαθρο πίσω από ορισμένες καταστάσεις που θα συναντήσουμε με τον ήρωα του κυρίως παιχνιδιού.

Η δράση εδώ είναι καταιγιστική και προσφέρει περίπου δύο επιπλέον ώρες έντονης εμπειρίας, η οποία αποκτά ξεχωριστή αξία χάρη στη συμμετοχή επιπλέον παικτών. Το ανταγωνιστικό multiplayer βρίσκει την εφαρμογή του στους αγώνες αυτοκινήτων. Εδώ μας δίνεται η δυνατότητα να ανέβουμε levels αναβαθμίζοντας τον εξοπλισμό του οχήματός μας. Συνολικά υπάρχουν έξι πίστες και τέσσερα διαφορετικά modes όπου θα έρθουμε αντιμέτωποι με άλλου τρεις παίκτες. Κατά τη γνώμη μας ο αριθμός των παικτών θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος, ενώ γενικά το αδιάφορο μοντέλο οδήγησης αλλά και ο μικρός αριθμός των πιστών δεν βοηθάνε στη διάρκεια του λεγόμενου "Road Rage".

Περίπου έξι χρόνια μετά το Doom 3, λοιπόν, η id Software έρχεται να προσφέρει άλλο ένα τεχνολογικό επίτευγμα, αναλογιζόμενοι πάντα πως όχι μόνο η απεικόνιση των περιβαλλόντων είναι εξαιρετική, αλλά ότι “τρέχει” παράλληλα σε ακατέβατα 60 καρέ το δευτερόλεπτο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διασκεδάσαμε έως το τέλος με τη μοναδική αίσθηση των όπλων και την απολαυστική δράση, σε έναν τίτλο που σίγουρα μας άφησε ικανοποιημένους. Ελπίζουμε την επόμενη φορά -είτε στο Rage 2 είτε στο Doom 4- η id να προσφέρει μία πραγματική εξέλιξη στο είδος. Ποτέ δε θα πούμε όχι σε έναν ανώτερο τεχνικό τομέα αλλά ελπίζουμε σε κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο από εταιρίες του βεληνεκούς της id.

Νικόλας Μαρκόγλου