Screamer | Review

Το Screamer είναι μια δημιουργία που αναμφίβολα ξυπνάει αναμνήσεις. Ευχάριστες αναμνήσεις από το μακρινό 1995 όταν η νεοσύστατη και υπερβολικά φιλόδοξη Graffiti, που αργότερα μετονομάστηκε σε Milestone, έκανε την εμφάνισή της με ένα ιδιαίτερο arcade racer. Σαφέστατα μια μικρή ομάδα ανάπτυξης δεν είχε πολλά περιθώρια για πειραματισμούς, ίσως δεν είχε και το ανάλογο budget, οπότε έκανε κάτι ιδιαίτερα έξυπνο.

Σε μία εποχή που τα arcades ζούσαν την μεγαλύτερη ίσως άνθιση στην ιστορία τους και οι οικιακές κονσόλες ήταν σε θέση να μεταφέρουν αυτή τη νέα 3D εμπειρία στο σπίτι του καθενός, η ιταλική ομάδα ανάπτυξης κινήθηκε εκ του ασφαλούς. Το Screamer δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία πλήρης αντιγραφή του Ridge Racer, που όμως απευθυνόταν αποκλειστικά και μόνο σε PC users και παρά τον περίεργο χειρισμό του, κατάφερε να κερδίσει το κοινό.

Η ίδια ιστορία φαίνεται πως επαναλήφθηκε έναν μόλις χρόνο μετά, όπου η έλευση του Daytona USA αποτέλεσε την βάση για το Screamer 2, αν και πλέον η Milestone ήταν περισσότερο προετοιμασμένη. Το μοντέλο χειρισμού είχε αλλάξει δραματικά, το ίδιο και το τεχνικός τομέας, με το δεύτερο μέρος να καταφέρνει να αφήσει το στίγμα του με έναν ιδιαίτερα έντονο τρόπο στην βιομηχανία. Και ο λόγος ήταν πολύ απλός και οφειλόταν στο γεγονός πως τουλάχιστον τεχνολογικά βρισκόταν ένα σκαλί μπροστά από τα όσα οι κονσόλες της εποχής μπορούσαν να επιτύχουν.

Έναν χρόνο μετά, το Sega Rally αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Screamer Rally, αν και αυτό ήταν το σημείο που πρακτικά η σειρά είχε αρχίσει να δείχνει εντονότατα σημάδια κούρασης και επανάληψης ενώ το αίσθημα της αντιγραφής ιδεών από ανταγωνιστικές προτάσεις, ήταν πλέον ενοχλητικό.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, η Milestone εμφανίζεται ιδιαίτερα τολμηρή και αποφασισμένη να θέσει νέα μέτρα και σταθμά, οπότε και θέτει στην κρίση του κοινού το Screamer. Όχι ένα remake αλλά ένα 100% ολοκαίνουργιο arcade racer, που επιτέλους έχει την δική του ταυτότητα, το δικό του ύφος και που επιθυμεί να κινηθεί προς ένα διαφορετικό μονοπάτι, χρησιμοποιώντας φόρμουλες που κατά τη γνώμη μας μάλλον συμβαδίζουν και με την γενικότερη κουλτούρα αλλά και τις απαιτήσεις του νεότερου ηλικιακά κοινού της σύγχρονης gaming εποχής.

Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη έρχεται από το ύφος του τίτλου που πλέον χρησιμοποιεί anime μοτίβα, συνοδευόμενα με cyberpunk πινελιές. Το story mode είναι πλημμυρισμένο από υπερβολές και λεκτικές εκρήξεις από το πουθενά, αλλά αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η οπτική προσέγγιση και η γενικότερη τεχνοτροπία.

Μπορεί το σενάριο να είναι ανέλπιστα προβλέψιμο, όμως ξετυλίγεται μέσω πανέμορφων cut scenes που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από ανάλογες τηλεοπτικές παραγωγές. Σε πολύ γενικές γραμμές, πέντε ομάδες ανθρώπων, που η κάθε μία απαρτίζεται από τρία μέλη, εισέρχονται σε ένα τουρνουά με απώτερο στόχο τη νίκη, αν και τελικά η ιστορία καταλήγει κάπου αλλού… που πραγματικά δεν θα αποκαλύψουμε.

Μέσα στον γενικότερο χαμό, η κάθε ομάδα προέρχεται από διάφορα μέρη του κόσμου, οπότε κάποιοι θα μιλούν ιαπωνικά, άλλοι ιταλικά, κάποιοι άλλοι αγγλικά ή ακόμα και γερμανικά. Αλλά όλα αυτά δεν ενοχλούν και τόσο γιατί όταν θα ξεκινήσει η δράση, το σενάριο απλά θα περάσει στο περιθώριο.

Το Screamer είναι αλήθεια πως θα περάσει αρκετή ώρα μέχρι να ξεδιπλώσει όλες τις αρετές του, οπότε απαιτείται υπομονή αλλά και επιμονή. Οι πρώτες αποστολές του story mode είναι πρακτικά ένα μακροσκελές tutorial, γιατί – όπως αναφέρθηκε προηγουμένως- η νέα αυτή πρόταση είναι αρκετά ιδιαίτερη και απαιτητική. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το Echo, μία πηγή ενέργειας, που με τη σειρά της απεικονίζεται στο επάνω μέρος της οθόνης με τη μορφή μίας μπάρας που χωρίζεται σε δύο μέρη: Τη Sync και την Entropy.

Για να φορτίσει η πρώτη, ο παίκτης πρέπει να κινείται γρήγορα και να αποφεύγει τις συγκρούσεις. Τα οχήματα είναι εφοδιασμένα με ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, οπότε τα σωστά ανεβάσματα θα συντελούν στην παραπάνω φόρτιση, ενώ και η ενεργοποίηση του boost την κατάλληλη στιγμή θα βοηθάει ακόμα περισσότερο. Εδώ απαιτείται ιδιαίτερος συγχρονισμός γιατί αν το πάτημα του πλήκτρου που θα εμφανιστεί στην οθόνη γίνει με τον σωστό τρόπο, τότε το boost θα μετατραπεί σε Super Boost με ακόμα καλύτερα αποτελέσματα.

Αν από την άλλη ο παίκτης δεν δαπανήσει την μπάρα του Sync, θα αρχίσει να αναπληρώνεται η δεύτερη, η Entropy. Με το πάτημα ενός άλλου κουμπιού ενεργοποιείται η επιλογή Shield, που πρακτικά θα προστατεύει τον παίκτη από τα αντίπαλα οχήματα που θα θέλουν να τον θέσουν εκτός πορείας/ Ωστόσο, το καλύτερο έρχεται στο τέλος, και αν τελικά ο παίκτης είναι ικανός αλλά και υπομονετικός, θα ξεκλειδώσει το Overdive feature.

Εδώ το όχημα θα κινείται ταχύτατα, αυτόματα θα ενεργοποιηθεί και το shield, όπου με μία απλή επαφή θα ανατινάξει τον κάθε αντίπαλο. Αλλά αν κάποια στιγμή ο παίκτης χάσει τον έλεγχο και ακουμπήσει στις μπαριέρες, το όχημα του θα καταστραφεί εν μέσω μιας εντυπωσιακότατης έκρηξης. Ακόμα και έτσι όμως ο ρυθμός δεν φαίνεται να χάνεται, γιατί το όχημα δεν θα επανέλθει στην πίστα σε στάσιμη κατάσταση, αλλά με φουλ ταχύτητα.

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό πως το Screamer δεν είναι ένα ακόμα arcade racer αλλά μία πολύπλοκη πρόταση, όπου ευτυχώς όλα τα παραπάνω δεν μπερδεύουν αλλά συνεργάζονται αρκετά αρμονικά, αρκεί φυσικά κάποιος να συμβιβαστεί με την ιδέα πως το επίπεδο δυσκολίας και προσαρμογής είναι αρκετά υψηλό. Σε αυτό συμβάλει και το μοντέλο χειρισμού, που επίσης με τη σειρά του είναι κάτι που σπάνια συναντάει κανείς σε ένα arcade racer.

Ο έλεγχος του οχήματος και συγκεκριμένα το τιμόνι, έχει ανατεθεί – αναμενόμενα – στον αριστερό αναλογικό μοχλό του gamepad. O αντίστοιχος δεξιός έχει αναλάβει εξ’ ολοκλήρου το power slide, οπότε και απαιτείται συντονισμός και κινήσεις ακριβείας ώστε το αποτέλεσμα να είναι το ιδανικό. Ανάλογα την πίεση στο μοχλό, τόσο απότομα ή ομαλά το πίσω μέρος του οχήματος θα αποκλίνει της πορείας του.

Και εδώ εμφανίζονται πολλές προοπτικές πειραματισμών που πραγματικά προσφέρουν ώρες ευχαρίστησης. Το πώς ο παίκτης θα καταφέρει να παντρέψει και να συντονίσει τους δύο αναλογικούς μοχλούς είναι ξεκάθαρα στην κρίση και τις ικανότητες του, αφήνοντας πολλά περιθώρια είτε να χρησιμοποιήσει και τους δύο είτε έναν από αυτούς. Και αν αναλογιστεί κανείς το πόσες λειτουργίες είναι μοιρασμένες σε αρκετά κουμπιά του gamepad, μπορεί εύκολα να καταλάβει γιατί το μοντέλο χειρισμού είναι κάτι το μοναδικό, κάτι το νέο αλλά παράλληλα και ένας από τους λόγους που ίσως αποθαρρύνει ή ακόμα εκνευρίσει και αρκετούς παίκτες.

Το Screamer δεν διστάζει να κρύψει από το πρώτο λεπτό το γεγονός πως δεν είναι για τον καθένα, πως γενικότερα δεν συγχωρεί τα λάθη. Αυτό όμως που δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει, είναι πως έχει τον δικό του μοναδικό χαρακτήρα, το δικό του ύφος, που πραγματικά κάποιος είτε θα το λατρέψει είτε θα το μισήσει. Ενδιάμεση οδός δυστυχώς δεν υπάρχει.

Σε επίπεδο περιεχομένου, ο τίτλος θα λέγαμε πως οριακά καταφέρνει να ικανοποιήσει, γιατί τόσο οι επιλογές αγώνα όσο και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του, δεν είναι και πάρα πολλά. Πέρα από το story mode, σε offline περιβάλλον δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο, ενώ το multiplayer – που υποστηρίζει και crossplay – δεν ήταν διαθέσιμο κατά τις δοκιμές μας για το review. Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στα οχήματα, που μπορεί να μην διακρίνονται για τον μεγάλο αριθμό τους – μόλις 12 στο σύνολο – αλλά κερδίζουν τις εντυπώσεις με τον ευφάνταστο σχεδιασμό τους. Αυτό που τα ξεχωρίζει είναι η άγρια εικόνα τους, με πολλά εκτεθειμένα μηχανικά μέρη, υπερβολικά μεγάλες εξατμίσεις και αεροτομές, συνοδευόμενα με πλούσια εφέ που θυμίζουν λίγο τα αντίστοιχα του Need for Speed Unbound.

Ο παίκτης στην πορεία μπορεί να κάνει μόνο αισθητικές παρεμβάσεις επάνω τους, κυρίως χρωματικές, όμως αυτό είναι κάτι που δεν ενοχλεί τόσο όσο το γεγονός πως ο συνολικός αριθμός τους είναι πάρα πολύ μικρός.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τις διαδρομές, που προσφέρουν μεν ποικιλία και την απαραίτητη κλιμάκωση σε επίπεδο δυσκολίας, αλλά σε τελική ανάλυση είναι πολύ λίγες ( 12 όλες και όλες, όπου με διάφορες παραλλαγές, όπως για παράδειγμα οι reversed versions, φτάνουν τις 32). Αυτή η λειψή εικόνα πραγματικά ευχόμαστε κάποια στιγμή να αλλάξει με την μορφή κάποιου dlc, γιατί είναι πραγματικά κρίμα όλοι αυτοί οι μηχανισμοί να χαραμίζονται σε τόσες λίγες διαδρομές.

Στον αντίποδα, η συμπεριφορά των αντιπάλων είναι τις περισσότερες φορές σωστή, με την ΑΙ να μην βάζει ποτέ νερό στο κρασί της και να ωθεί τον παίκτη στα όριά του από τη γραμμή εκκίνησης μέχρι τον τερματισμό.

Το Screamer πέρα από πολύπλοκο είναι ευτυχώς και πανέμορφο, με τα γραφικά του να συμβάλλουν και αυτά στη σύνθεση ενός ιδιαίτερα μοναδικού και με χαρακτήρα συνόλου. Η Unreal Engine δείχνει πραγματικά τα δόντια της, προσφέροντας υψηλότατες ταχύτητες με απροβλημάτιστο frame rate. Τα οχήματα κινούνται ομαλότατα, συνοδευόμενα από πλούσια εφέ φωτισμού μέσα σε έξυπνα σχεδιασμένες διαδρομές, που συνεχώς θα προκαλούν τις ικανότητες των παικτών με τις κλειστές στροφές τους. Παρόλο που περιμετρικά της ασφάλτου δεν υπάρχει η παραμικρή κινητικότητα, η όλη ατμόσφαιρα εντός πίστας δείχνει να ταιριάζει γάντι με την γενικότερη anime αισθητική του τίτλου.

Αν κάτι ενοχλεί, αυτό είναι ο τομέας του ήχου και ειδικότερα η music playlist. Αυτό το πάντρεμα ηλεκτρονικής μουσικής με pop ή ακόμα και rock ακούσματα… συνθέτουν ένα σύνολο τόσο αποκρουστικό που πραγματικά θα πρέπει να στύψει κάποιος το μυαλό του ώστε να καταφέρει να βρει κάποιο χειρότερο.

Οι ήχοι των κινητήρων επαναφέρουν αναμνήσεις 20 και πλέον ετών μιας και θυμίζουν… ηλεκτρική σκούπα, κάτι που πραγματικά δεν ταιριάζει με την μοντέρνα εικόνα του Screamer. Ευτυχώς, καλύτερης μεταχείρισης έχουν τύχει τα διάφορα εφέ, όπου μέσα στα πλαίσια που ορίζει μία δημιουργία αυτού του ύφους, είναι αποδεκτά.

Το Screamer είναι τελικά μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Πρόκειται για μια μοντέρνα πρόταση όπου το δυνατό της χαρτί καταλήγει να είναι και το μεγαλύτερο ελάττωμα της. Αν κάποιος επιθυμεί ένα απίστευτα εθιστικό αλλά ταυτόχρονα με μεγάλη πρόκληση arcade racer, με εντονότατες anime πινελιές και δεν τον ενοχλεί το σχετικά φτωχό περιεχόμενο, τότε δεν χρειάζεται να ψάχνει άλλο. Για όλους τους υπόλοιπους, η ενασχόληση με τη νέα πρόταση της Milestone θα πρέπει να αποτελεί προϊόν δεύτερης σκέψης.

To Screamer κυκλοφορεί από τις 26/3/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από τη CD Media.