MotoGP 26 | Review

Το MotoGP 26 είναι μια πρόταση για την οποία, κακά τα ψέματα, οι φίλοι της Milestone δεν είχαν και ιδιαίτερα υψηλές προσδοκίες. Ο λόγος είναι πως η ιταλική ομάδα ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να δείχνει έντονα σημάδια κόπωσης και επανάληψης. Kαι, παρόλο που ο πυρήνας του τίτλου είναι αναμφισβήτητα καλός, το περιεχόμενό του είναι δυστυχώς κατά 99% ίδιο με τον προκάτοχό του. Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, μιας και πρόκειται για ένα ετήσιο update μιας σειράς που καταπιάνεται με το παγκόσμιο πρωτάθλημα του MotoGP, αλλά τι γίνεται όταν όλα τα λάθη μεταφέρονται αναλλοίωτα και δίχως την παραμικρή υποψία διορθώσεων;

Το πλέον ασφαλές συμπέρασμα που προκύπτει είναι πως η Milestone θα πρέπει να ανασυνταχθεί και να ορίσει κάποιες προτεραιότητες στις δημιουργίες της. Για φέτος, η κυκλοφορία του Screamer έδειξε τι πραγματικά μπορεί να κάνει, όπου, απαλλαγμένη από μοτίβα και περιορισμούς, κατάφερε να προσφέρει ένα από τα πιο ριζοσπαστικά και εθιστικά arcade racers των τελευταίων ετών.

Η άφιξη του RIDE 6 εξέπληξε, αλλά για λάθος λόγους, και αυτό οφείλεται στο γεγονός πως παρουσίασε τα πρώτα σημάδια κόπωσης και επανάληψης, κάτι πραγματικά ανησυχητικό, μιας και τα τελευταία αποτελούσαν το δυνατό της χαρτί. Και τώρα καταφθάνει και το MotoGP 26, και η τελική ετυμηγορία δεν είναι διόλου ενθαρρυντική.

Χωρίς καμία δόση υπερβολής, το νέο παιχνίδι είναι μια racing πρόταση που πολύ δύσκολα μπορεί να σταθεί στην αγορά ως ένας full-price τίτλος. Για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ ξανά με τη σειρά, σαφέστατα και προτείνεται με κλειστά μάτια, ιδιαίτερα από τη στιγμή που από πέρυσι έχει καταφέρει να «στριμώξει» – χωρίς όμως να μπερδέψει – arcade και simulation στοιχεία σε μία πρόταση. Το θέμα είναι τι γίνεται με όλους τους υπόλοιπους και ιδιαίτερα με τους φανατικούς οπαδούς της σειράς, που αναζητούν την απόλυτη εμπειρία οδήγησης.

Το MotoGP 26 ξεκινάει αρκετά άκομψα, δίχως κάποια εισαγωγική σκηνή, παρά μόνο δείχνοντας τον Marc Marquez να βαδίζει σε έναν κόκκινο διάδρομο, προβάλλοντας τα χρώματα της Ducati. Το κεντρικό μενού επιλογών δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνισή του και, όπως και πέρυσι, τα πάντα είναι πολύ όμορφα χωρισμένα σε κατηγορίες. Δίχως να αποτελεί καμία απολύτως έκπληξη, είναι διαθέσιμες όλες οι επιλογές αγώνα σε offline περιβάλλον, αλλά καμία σε αντίστοιχο online, μια κακή συνήθεια της Milestone που, έπειτα από τόσα χρόνια, δεν είναι ακόμα σε θέση να προσφέρει ένα πλήρως λειτουργικό πακέτο από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας. Οπότε και το διαφημισμένο cross-play, προς το παρόν, είναι ανενεργό.

Προσπερνώντας αυτό το αγκάθι, ο μοναχικός παίκτης θα βρει πραγματικά ό,τι επιθυμεί και ακόμα περισσότερα από έναν τίτλο που καταπιάνεται με τις μοτοσυκλέτες και ειδικότερα με αυτές του MotoGP. Από την επιλογή ενός απλού αγώνα μέχρι ενός ολόκληρου πρωταθλήματος, τα πάντα έχουν μια φινέτσα και αισθητική πιστή στην αντίστοιχη του θεσμού, κάτι που είναι αναμενόμενο, μιας και πρόκειται για ένα official product.

Το career mode δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και έτσι οι μελλοντικοί πρωταθλητές θα κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην κατηγορία Moto 3, πριν πείσουν κάποια ομάδα για την αξία τους και βρεθούν στην αντίστοιχη Moto 2. Εδώ η μετάβαση δεν θα είναι τόσο εύκολη, γιατί οι συγκεκριμένες μοτοσυκλέτες είναι πιο ισχυρές αλλά και πιο βαριές, προσφέροντας όμως περισσότερες συγκινήσεις, οι οποίες φυσικά θα πολλαπλασιαστούν στην κατηγορία MotoGP.

Το ευχάριστο είναι πως ο παίκτης μπορεί να λάβει μέρος σε αγώνες όπου δεν συμμετέχουν αγωνιστικές μηχανές του θεσμού, αλλά mini bikes, supermoto ή ακόμα καλύτερα stock superbikes των ομάδων που συμμετέχουν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Όλα αυτά τα πανίσχυρα δίτροχα, για ακόμα μία χρονιά, κινούνται με χάρη στο όριο, αξιοποιώντας ίσως το κορυφαίο μοντέλο φυσικής που μπορεί να βρει κανείς σε πρόταση ανάλογου ύφους. Σύμμαχος θα είναι πάντοτε το ακριβέστατο μοντέλο χειρισμού, αν και απαιτούνται ώρες προπόνησης ώστε να μπορέσει κάποιος να κινηθεί ταχύτατα χωρίς να βρεθεί εκτός πίστας.

Φέτος, για κάποιον λόγο, το DualSense – η δοκιμή βασίστηκε στην έκδοση του τίτλου για το PlayStation 5 Pro – έχει μια πιο χαλαρή αίσθηση και οι σκανδάλες του δεν δείχνουν να αντιδρούν ρεαλιστικά, τόσο στο απότομο άνοιγμα του γκαζιού όσο και σε ένα βίαιο φρενάρισμα. Απεναντίας, και τα δύο triggers δείχνουν να έχουν συνεχώς την ίδια ήπια αντίσταση, κάτι που πραγματικά αποτελεί έκπληξη, γιατί παλαιότερα συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο.

Για τους μη εξοικειωμένους, η Milestone πριν από κάθε αγώνα παρέχει την επιλογή ώστε τα πάντα να αποκτήσουν μια arcade χροιά, στοχεύοντας κυρίως στη διασκέδαση, και παρά το γεγονός πως με αυτόν τον τρόπο κατακρεουργείται το κορυφαίο μοντέλο φυσικής, τουλάχιστον ο τίτλος καταφέρνει να γίνει πιο φιλικός και προσιτός. Σε επίπεδο περιεχομένου, το MotoGP 26 ολοκληρώνεται από ένα career mode που θα μπορούσε να πει κανείς πως έχει μια basic μορφή και περιεχόμενο, όπου ο παίκτης καλείται απλά και μόνο να κερδίσει αγώνες, να συλλέξει xp points και να ξεκλειδώσει περισσότερα events και ελάχιστες βελτιώσεις για τη μοτοσυκλέτα του.

Σε καμία περίπτωση ο παίκτης δεν θα αντικρίσει ένα mode στα πρότυπα του αντίστοιχου του F1 25 – που, κατά τη γνώμη μας, αποτελεί ό,τι καλύτερο για τα σημερινά δεδομένα – αλλά καλό θα ήταν να υπήρχε περισσότερο περιεχόμενο και ουσιαστική εμπλοκή σε θέματα βελτίωσης αλλά και ρύθμισης της μοτοσυκλέτας. Αυτή η ελλιπής εικόνα, αυτή η αίσθηση του ημιτελούς, συναντάται και στον τεχνικό τομέα, όπου για άλλη μια χρονιά τα περιθώρια για γκρίνια δείχνουν να είναι ανεξάντλητα.

Παρά το γεγονός πως γίνεται χρήση της Unreal Engine, μηχανή και αναβάτης δεν καταφέρνουν ποτέ να «δέσουν» αρμονικά με τα περιβάλλοντα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως οι πίστες έχουν μια υπερβολικά απλοϊκή υλοποίηση, δίχως ίχνος κινητικότητας πέρα από την αγωνιστική διαδρομή, ενώ ακόμα και σήμερα παρατηρούνται απίστευτα χοντροκομμένες κατασκευές χαμηλής ανάλυσης σε σημεία που ο developer μάλλον θα ευχόταν να μην πέσει το μάτι ενός παρατηρητικού gamer.

Τουλάχιστον, το σύνολο μηχανής–αναβάτη είναι αξιοπρεπέστατο, άσχετα αν οι λεπτομέρειες βρίσκονται αρκετά σκαλοπάτια κάτω από τα όσα εμφανίζονται στο κυρίως μενού, ενώ και το frame rate παραμένει πάντοτε κλειδωμένο στα 60 fps, δίχως να εντοπίζεται το παραμικρό “σπάσιμο” στην κίνηση. Δυστυχώς, από το μενού επιλογών, πέρα από τη ρύθμιση του HDR, δεν προσφέρεται τίποτα επιπλέον, οπότε είναι προφανές πως έχουμε να κάνουμε με ένα γερασμένο σύνολο που δεν αξιοποιεί ούτε τις δυνατότητες της μηχανής γραφικών ούτε, φυσικά, την τεχνολογία του PlayStation Pro.

Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, ίσως και να απορήσει κανείς για τους λόγους που η βαθμολογία είναι τόσο χαμηλή. Η απάντηση, όμως, είναι αρκετά απλή. Το Moto GP 26 είναι ίδιο με το MotoGP 25, που με τη σειρά του ήταν ίδιο με το MotoGP 24.

Κάτω από άλλες συνθήκες, αυτό δεν θα ενοχλούσε, γιατί, όπως ειπώθηκε προηγουμένως, πρόκειται για ένα ετήσιο update μιας σειράς που σαφέστατα περιορίζεται και οριοθετείται από τον τίτλο του official που φέρει στο όνομά της. Όταν όμως ανακυκλώνει με σκανδαλιστική ακρίβεια τα ίδια λάθη ξανά και ξανά, είναι υποχρέωση των φίλων της σειράς που αγαπούν τη Milestone να της κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Το MotoGP 26 κυκλοφορεί από τις 29/4/26 για PS5, PC, Switch, Switch 2 και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από τη CD Media.