Omen Exitio: Hunger | Review

Νέα Υόρκη, 1927, ένα τετράχρονο αγόρι ονόματι Billy Gaffney εξαφανίζεται. Η αστυνομία δεν γνωρίζει τι έχει γίνει, πού είναι το παιδί, και αν είναι ακόμα ζωντανό… Ένας ρεπόρτερ, με τραγικό παρελθόν, θα μπλεχτεί στην υπόθεση άθελά του. Ψάχνοντας κάποια στοιχεία για ένα κρησφύγετο ανθρώπων της Μαφίας που κλέβουν και μεταπωλούν αυτοκίνητα, θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάτι που δεν έχει προέλθει από τη “δική μας” πραγματικότητα. Είναι οι μύθοι των Αρχαίων Θεών αληθινοί; Είναι η “άλλη πραγματικότητα” κάτι που μπορεί να βοηθήσει τον Richard Pickman να αντιμετωπίσει αυτόν που είναι υπαίτιος για την εξαφάνιση του μικρού Billy; Και αν ναι, τι θα πρέπει να θυσιάσει ο Richard για να πετύχει τον στόχο του;

Κάπως έτσι “δυνατά” και πιάνοντας τον παίκτη “από τα μούτρα” αρχίζει το Omen Exitio: Hunger, με τον πρωταγωνιστή μας να γίνεται μάρτυρας μιας αποτρόπαιης δολοφονίας ενός μικρού παιδιού, χωρίς να γνωρίζει αν αυτό που είδε είναι κάτι πραγματικό ή το φαντάστηκε.

Βλέπετε, ο Richard είναι ένας άνθρωπος με αρκετά τραγικό παρελθόν, και όπως πάντα σε ιστορίες που εμπνέονται από τον κόσμο του H.P. Lovecraft, το τι είναι πραγματικό και τι είναι μέσα στο κεφάλι του πρωταγωνιστή της ιστορίας είναι κάτι που ο αναγνώστης /παίκτης θα συμπεράνει από μόνος του. Καλό θα ήταν να μην προβούμε σε παραπάνω πληροφορίες για το βασικό σενάριο του τίτλου, καθώς κάτι παραπέρα θα είναι ίσως spoiler για κάποιον που θέλει να βιώσει την ιστορία χωρίς να γνωρίζει τίποτα για την πλοκή και για κανέναν χαρακτήρα σε αυτό το visual novel.

Το μόνο που μπορούμε να αναφέρουμε είναι ότι ο επίδοξος παίκτης πρέπει σίγουρα να έχει γερό στομάχι και μεγάλη φαντασία για να “δει” αυτό που θέλει να του περάσει το παιχνίδι. Να είστε έτοιμοι για αρκετά σοκαριστικές περιγραφές σε κάποια σημεία του τίτλου. Περιγραφές που είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι, αν ήταν δημιουργημένες με γραφικά και όχι απλά σε κείμενο, αυτό το παιχνίδι θα είχε δημιουργήσει αρκετό “ντόρο” γύρω από το όνομά του. Επίσης, πρέπει να αναφέρουμε ότι η πλοκή παίρνει έμπνευση από πραγματικά γεγονότα, με τις χρονολογίες και τα βασικά συμβάντα σε αυτό να είναι πραγματικά ιστορικά γεγονότα που ενέπνευσαν την Tiny Bull Studios για την ιστορία του Omen Exitio: Hunger.

Η λέξη “αναγνώστης” που αναφέρθηκε πριν λίγο σε αυτό το κείμενο δεν είναι καθόλου τυχαία, και με αυτό ας περάσουμε στα τεχνικά του παιχνιδιού, καθώς δεν είναι και πολλά αυτά που μπορούμε να πούμε σε αυτόν τον τομέα. Το παιχνίδι είναι κατά βάση μία διαδραστική νουβέλα τρόμου. Υπάρχουν εικόνες που αλλάζουν σε διάφορα σημεία της ιστορίας, σαν να διαβάζουμε κάποιου είδους βιβλίο με εικόνες. Φυσικά, έχουμε και ένα ambient -και ίσως αρκετά επαναλαμβανόμενο μετά από κάποια φάση και κάτω- μουσικό υπόβαθρο από πίσω, το οποίο εμπλουτίζεται με διάφορους ήχους εδώ και εκεί.

Οι ήχοι αυτοί δεν είναι πολλοί και ίσως θα έπρεπε να μην είναι και τόσο επαναλαμβανόμενοι -και αυτοί- κατά τη γνώμη μας. Κάνουν όμως τη δουλειά τους, και σε κάποια σημεία του τίτλου δίνουν αυτό που θέλουν να περάσουν οι developers, κάνοντας τον παίκτη μέχρι και να ανατριχιάσει. Από εκεί και πέρα δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε για τα τεχνικά. Το παιχνίδι “τρέχει” σαν ένα καλό βιβλίο στο ίσως καλύτερο “μηχάνημα” απ’ όλα της αγοράς, το μυαλό και τη φαντασία του παίκτη.

Περνώντας στο “gameplay”, πρέπει να αναφέρουμε ότι και εδώ τα πράγματα είναι πολύ “λιτά” και απλά. Το βασικό κομμάτι του τίτλου είναι το κείμενο, που απλά προχωράει με το πάτημα ενός κουμπιού. Σε κάποια σημεία ο παίκτης θα πρέπει να επιλέξει τι θα απαντήσει ή τι θα κάνει ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού για να προχωρήσει η ιστορία. Το studio υπόσχεται ότι ο τίτλος “θυμάται” όλες τις επιλογές που θα κάνει ο παίκτης και μέσω αυτών θα μπορέσει να πάρει ένα από τα πέντε τέλη που έχουν δημιουργήσει.

Αυτό δεν μπορέσαμε να το εξακριβώσουμε, καθώς τελειώσαμε το Omen Exitio: Hunger μία φορά, και ο λόγος για τον οποίο δεν πήγαμε σε τουλάχιστον ένα ακόμα playthrough για να δούμε ένα ακόμα τέλος θα αναφερθεί παρακάτω σε αυτό το κείμενο. Η βασική ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και τις περισσότερες φορές ο παίκτης θα πρέπει να επιλέξει πού θέλει ο πρωταγωνιστής να πάει για να συνεχίσει με την εξιχνίαση του μυστηρίου.

Εκεί υπάρχει ακόμα μία επιλογή που αλλάζει την ιστορία, καθώς, αν όχι σε όλες, τις περισσότερες φορές ο παίκτης δε θα μπορέσει να επισκεφτεί όλες τις περιοχές που είναι ανοιχτές στον χάρτη γι’ αυτόν, με αποτέλεσμα να μην μιλήσει σε όλους τους χαρακτήρες που περιέχει το παιχνίδι, πράγμα που αλλάζει κάπως την πλοκή του τίτλου.

Συνέχεια έχουν κάποιες στιγμές μέσα στο παιχνίδι που ο παίκτης θα φύγει από τις γραμμές κειμένου και όλη η οθόνη που έχει μπροστά του θα είναι μία εικόνα που θα πρέπει να λύσει κάποιους γρίφους. Μη φοβηθείτε όμως με αυτό που μόλις διαβάσατε. Ακόμα και αν δεν αρέσουν σε κάποιον τα adventure παιχνίδια, δεν υπάρχει περίπτωση να κολλήσει κάπου παραπάνω από το πολύ δέκα λεπτά, και αυτό απλά γιατί κατά το τέλος υπάρχουν ένα ή δύο τέτοια σημεία που ίσως θα χρειαστεί να κρατήσει μία ή δύο σημειώσεις κάπου.

Μιλώντας για σημειώσεις, ο τίτλος έχει ένα πολύ καλό “σημειωματάριο”, όπου ο πρωταγωνιστής θα γράφει εκεί ό,τι καινούργιο μαθαίνει από την ιστορία. Θα βρείτε πληροφορίες για χαρακτήρες που έχει μιλήσει ή δει, τοποθεσίες, στοιχεία, και κάποια collectibles. Ναι, στις στιγμές που το παιχνίδι αλλάζει και περνάει σε εικόνες με γρίφους, ο παίκτης έχει την ευκαιρία να μαζέψει και κάποια collectibles.

Τέλος, υπάρχουν και οι συνεντεύξεις. Αυτό το σημείο οι developers θέλουν να το παρουσιάσουν ως κάτι το ξεχωριστό, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα από το υπόλοιπο παιχνίδι. Πρόκειται για σημεία όπου ο πρωταγωνιστής ανοίγει διάλογο /κάνει συνέντευξη με κάποιο ή κάποια σημαντικά για την πλοκή πρόσωπα. Το μοτίβο όμως είναι το ίδιο. Ο παίκτης διαβάζει το κείμενο -τις ερωτήσεις του Richard και τις απαντήσεις των συνεντευξιαζόμενων- και απλά έχει την επιλογή να πάει τον διάλογο κάπου αλλού, επιλέγοντας τις ερωτήσεις που ο ίδιος θέλει να κάνει μέσα από μία λίστα.

Αν αυτά που διαβάσατε μέχρι στιγμής δεν σας έκαναν να θέλετε να παίξετε τον τίτλο, δεν πιστεύουμε ότι κάτι θα αλλάξει την άποψή σας παρακάτω. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα “videogame” με την έννοια που όλοι καταλαβαίνουμε. Δεν υπάρχουν γραφικά, voice overs ή gameplay -με τη γνωστή έννοια του όρου. Εδώ όμως έρχεται και ένα μεγάλο, κατά τη γνώμη μας, λάθος του τίτλου. Κάτι που ίσως για κάποιον να είναι καλό, αλλά για κάποιον άλλον -εξαιτίας της φύσης αυτού του παιχνιδιού- να μην είναι και τόσο, έως να το κάνει αρκετά κουραστικό. Και αυτό δεν είναι άλλο από τη διάρκειά του.

Όταν είδαμε τους τίτλους τέλους, το “κοντέρ” έγραψε περίπου δεκαεπτά ώρες. Σε άλλους τίτλους αυτό μόνο καλό είναι. Ειδικά αν στον παίκτη αρέσουν τα videogames τρόμου ή μυστηρίου -όπως το Omen Exitio: Hunger, παιχνίδια που, κακά τα ψέματα, τις περισσότερες φορές δεν ξεπερνούν τις δεκαπέντε ώρες. Υπάρχει όμως το «πρόβλημα» ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα visual novel, και αυτό ίσως θα κουράσει τον επίδοξο παίκτη, όσο και αν του αρέσει η ιστορία και το μυστήριό της. Αυτός είναι και ο λόγος που εμείς δεν περάσαμε σε ένα ακόμα playthrough.

Για ακόμα μία φορά να αναφέρουμε όμως ότι αυτό είναι κάτι που κάποιος μπορεί να βρει θετικό στον τίτλο. Κατά την άποψή μας όμως, ένας τίτλος με τόσα πολλά διαφορετικά τέλη και τη δομή του Omen Exitio: Hunger, ίσως θα έπρεπε να είναι πιο μικρός σε διάρκεια για να οδηγήσει τον παίκτη να κάνει ακόμα κάποια περάσματα, ώστε να δει τι μπορεί να αλλάξει με τις επιλογές του στο σενάριο και στο τέλος του. Και ναι, δυστυχώς σε κάποια σημεία υπάρχει έντονη η αίσθηση ότι διάλογοι, καταστάσεις, και επιλογές είναι και λίγο «filler».

Αν τα περισσότερα από αυτά έλειπαν, ίσως αυτή τη στιγμή θα μπορούσαμε να μιλάμε για ένα visual novel που παίρνει τον παίκτη από το χέρι και τον οδηγεί μέσα σε μία πολύ καλή ιστορία μυστηρίου και τρόμου, από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να κάνει κάποιες “κοιλιές”. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν αρκετά σημεία που θα μπορούσαν να λείπουν ή ακόμα και να γίνουν αρκετά πιο μικρά σε διάρκεια, δίνοντας στον πρωταγωνιστή -και κατ’ επέκταση στον παίκτη- το στοιχείο που πρέπει να πάρει από αυτά για να συνεχίσει την ιστορία.

Ο γράφων έχει παίξει κάποια ακόμα visual novel, με τα δύο από τα τρία “Vampire: The Masquerade, New York Series” -τα Coteries of NY και Shadows of NY- να του έρχονται κατευθείαν στο μυαλό σε αντιπαράθεση με το Omen Exitio: Hunger. Εκεί οι δημιουργοί έχουν κάνει το σωστό, κατά τη γνώμη μας, φτιάχνοντας μία “μικρή” σε διάρκεια ιστορία στον κάθε τίτλο -η οποία βέβαια μεγαλώνει καθώς είναι χωρισμένη σε τρία μέρη- βοηθώντας έτσι πολύ πιο εύκολα τον παίκτη να ξαναπαίξει τους τίτλους αυτούς για να δει πού θα μπορούσε να πάει η πλοκή κάνοντας άλλες επιλογές. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποφασίσουμε, ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αν είναι κακό ή καλό.

Για κάποιον που του αρέσει το Omen Exitio: Hunger, ίσως να δει ως ωραίο στοιχείο το ότι θα χρειαστεί σίγουρα πάνω από δέκα ώρες για να δει τίτλους τέλους. Για κάποιον που μπορεί να τον κουράσει η ιστορία σε κάποια σημεία της, ίσως να δει ως άσχημο το γεγονός ότι θα διαβάσει διαλόγους που φαντάζουν ότι είναι εκεί απλά και μόνο για να κάνουν τον τίτλο μεγαλύτερο των δέκα ωρών.

Γιατί ναι, όσο γρήγορα και αν διαβάζει κάποιος, δεν πιστεύουμε ότι θα μπορέσει να τελειώσει αυτό το παιχνίδι σε λιγότερο από δέκα ώρες. Και δυστυχώς, ο τίτλος δεν έχει πουθενά κουμπί για να μπορέσει ο παίκτης να προσπεράσει κάποιους από τους διαλόγους που δεν θέλει να ξαναδιαβάσει. Ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα του παιχνιδιού είναι και το ότι δεν υπάρχει manual save -για να μπορεί ο παίκτης να αλλάξει όποιες επιλογές θέλει σε κάποιο από τα προηγούμενα saves points του και να δει το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών. Επίσης, δεν υπάρχει κάποιου είδους “δέντρο” -όπως σε παιχνίδια σαν το Detroit: Become Human για παράδειγμα- για να δώσει την ευκαιρία στο παίκτη να αλλάξει μόνος τις επιλογές που θέλει αυτός και να ακολουθήσει κάποιο άλλο μονοπάτι.

Κάπως έτσι πάμε να κλείσουμε αυτό το κείμενο. Το Omen Exitio: Hunger είναι μία ιστορία τρόμου και μυστηρίου που ίσως χάσει κάποιους παίκτες του στην πορεία. Έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο που παίρνει στοιχεία από τον κόσμο του H.P. Lovecraft και τα πλέκει με πραγματικά ιστορικά γεγονότα, αλλά δεν θα λέγαμε ότι έχουμε να κάνουμε με μία από τις καλύτερες ιστορίες που δανείζονται από τον μύθο του γνωστού συγγραφέα.

Σίγουρα όμως δεν είναι μία κακή και βαρετή ιστορία σε όλα τα σημεία της. Κατά την άποψή μας, θα περάσετε αρκετές καλές ώρες παίζοντας, ή καλύτερα διαβάζοντας, αυτό το “παιχνίδι”, αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθείτε και αρκετές ακόμα ώρες απλά να πατάτε τη μπάρα του πληκτρολογίου ή το αριστερό κλικ του ποντικιού σας, χωρίς να καταλαβαίνετε πού βοηθούν στην όλη ιστορία οι γραμμές που μόλις διαβάσατε. Και δυστυχώς, εξαιτίας της φύσης του παιχνιδιού αυτού, η ιστορία και η βασική πλοκή του, με τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία τους, είναι το “Α και το Ω”.

Το Omen Exitio: Hunger κυκλοφορεί από τις 25/6/26 για PC. Το review μας βασίστηκε σε review code που λάβαμε από την Tiny Bull Studio.