DOOM: The Dark Ages – Revelations | Review

Σας έχει τύχει ποτέ να δείτε μια αγαπημένη ταινία της οποίας ο πρωταγωνιστής έχει μόλις φύγει από τη ζωή; Ή να ακούσετε ένα μουσικό κομμάτι ενός συγκροτήματος που μόλις έχει διαλυθεί; Σίγουρα αυτή η εμπειρία συνοδευόταν από ανάμεικτα συναισθήματα. Κάπως έτσι νοιώσαμε παίζοντας το τελευταίο πόνημα της id, το DLC με τον τίτλο Revelations για το πολυαγαπημένο Doom: The Dark Ages.

Σε μια από αυτές τις ωραίες συγκυρίες που μας επιφυλάσσει το gaming και δεδομένης της κολασμένης τωρινής κατάστασης της βιομηχανίας, το DOOM: The Dark Ages – Revelations κυκλοφόρησε την ίδια μέρα που ανακοινώθηκε η απόλυση ενός τεράστιου ποσοστού εργαζομένων της id. Έτσι, μια μέρα χαράς για όσους αγάπησαν τα Doom και όλη την πορεία της εταιρίας, μετατράπηκε σε κάτι πιο γλυκόπικρο, και η εμπειρία μας με το πρόσθετο υλικό συνοδεύτηκε από έναν κόμπο στον λαιμό. Ας μιλήσουμε όμως για την εμπειρία αυτή και θα επανέλθουμε στο θέμα κάποια άλλη στιγμή.

Το Revelations ξεκινά από εκεί που είχε τελειώσει το βασικό παιχνίδι. O Doom Slayer εξακολουθεί να πολεμά τις ορδές της Κόλασης όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Σε μια επιδρομή όμως στην καρδιά του Σκοτεινού Βασιλείου θα βρει τον μάστορά του. Ένα θηριώδες τέρας που μοιάζει ανίκητο θα τον αφήσει σχεδόν νεκρό και ένα μεγάλο σχίσμα στο έδαφος θα τον οδηγήσει στο Καθαρτήριο, χωρίς την πανοπλία και την ασπίδα του.

Εκεί θα τον σώσει ένα μυστηριώδες ον, ο Αρχιτέκτονας, ο οποίος θα του αποκαλύψει ότι πρέπει να βρει τρία κομμάτια ενός τεχνουργήματος αν θέλει να επιστρέψει από εκεί που ήρθε… Το Purgatory λειτουργεί, έτσι, ως hub με λίγους εχθρούς, στο οποίο, λύνοντας γρίφους, θα βρούμε τρία portals και θα επισκεφτούμε τρεις μακρινές και διαφορετικές περιοχές.

Όπως είπαμε, στην πρώτη μας επίσκεψη στο Καθαρτήριο η ασπίδα μας έχει καταστραφεί. Ο Αρχιτέκτονας όμως έχει φροντίσει γι’αυτό και μας χαρίζει ένα νέο όπλο, το Chain Spear. Το δόρυ αυτό είναι η βασική προσθήκη του DLC και η χρήση του αλλάζει άρδην το gameplay και το φέρνει πολύ κοντά στο αντίστοιχο του Doom Eternal. To δόρυ αντικαθιστά μεν την ασπίδα καθώς με αυτό μπορούμε να κάνουμε parry, αλλά ενσωματώνει επιπλέον δύο χαρακτηριστικά.

Το πρώτο είναι το meat hook, την πορωτική λειτουργία του Super Shotgun από το Doom Eternal. To meat hook λειτουργεί σχεδόν με τον ίδιο τρόπο και αντιλαμβάνεται κανείς ότι μιας και πλέον δεν είναι δεμένο με ένα συγκεκριμένο όπλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνδιαστικά με όλα τα όπλα και όχι μόνο με το shotgun. Με το meathook μπορούμε να έρθουμε κοντά στον εχθρό, να βρεθούμε πίσω του ή να εκτοξευτούμε στον αέρα.

Το έτερο χαρακτηριστικό που μας παρέχει το δόρυ είναι το διπλό dash. Βλέπουμε λοιπόν ότι η μάχη του Eternal δηλώνει πάλι παρούσα, και σε συνδυασμό με τρεις επιπλέον κινήσεις που θα ξεκλειδώσουμε αργότερα, κάνουν το δόρυ ένα τρομερά πολυποίκιλο εργαλείο που εμπλουτίζει κατά πολύ το gameplay.

Προσθέστε στην εξίσωση ότι η ασπίδα θα ξαναγίνει διαθέσιμη μετά την πρώτη περιοχή, και πλέον ο παίκτης μπορεί να αλλάζει μεταξύ shield και spear κατά το δοκούν. Έτσι, έχει την επιλογή να παίξει όπως θυμάται από το βασικό παιχνίδι ή να αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης της μάχης σε κάτι που είναι πολύ πιο κοντά στο Doom Eternal – ήτοι, το εναέριο και γρήγορο λόγω dash. Αυτό φυσικά μπορεί να γίνει και άμεσα – π.χ. να χρησιμοποιούμε το Spear και μετά να αλλάξουμε σε ασπίδα για να αντιμετωπίσουμε έναν melee δαίμονα σαν τον Komodo.

Θα μπορούσε εδώ να πει κανείς ότι η επαναφορά gameplay στοιχείων από το Eternal είναι από μια άποψη πισωγύρισμα και αλλοιώνει τον ξεχωριστό χαρακτήρα του βασικού παιχνιδιού. Άλλωστε ο γράφων πρώτος εκθείασε στο review του Doom Dark Ages την τόλμη της id να απομακρυνθεί από το Eternal και να δώσει κάτι φρέσκο και διαφορετικό. Δεν γνωρίζουμε τους λόγους που έγινε αυτό, αν δηλαδή όντως ήταν ο σκοπός των δημιουργών ή άκουσαν τα παράπονα μιας μεγάλης μερίδας των παικτών που ήθελαν κάτι πιο κοντά στο Eternal.

Όταν όμως το gameplay είναι τόσο καλοσχεδιασμένο, πολυποίκιλο και διασκεδαστικό, νομίζουμε ότι κάθε παράπονο περιττεύει. Άλλωστε, ο συνδυασμός του gameplay των Dark Ages και Eternal είναι από μόνο του ένα νέο στοιχείο, ενώ όπως είπαμε ο παίκτης μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιλέξει το playstyle που επιθυμεί.

Ο παίκτης έχει λοιπόν στη διάθεσή του μια πολύ απολαυστική ποικιλία από κινήσεις και επιλογές. Υπάρχει εδώ ένα μικρό τίμημα, καθώς αυτό το πλήθος επιλογών προϋποθέτει και την ανάλογη εκμάθηση του χειρισμού. Ένα από τα πρώτα θέματα που θα συναντήσει κανείς είναι ότι με το Spear το parry γίνεται με το πλήκτρο Ο (το παιχνίδι το παίξαμε στο PS5) ενώ με την ασπίδα με το L2. Με το Spear το L2 κάνει dash. Μπορεί κανείς φυσικά να κάνει remap τα κουμπιά, αλλά ποιο να χρησιμοποιήσεις για το dash… Να το βάλεις στο Ο; Με το Ο κάνεις interact με το περιβάλλον, με μοχλούς κ.λπ; Άρα δεν δουλεύει πολύ καλά.

Προσθέστε ότι κάποιες λειτουργίες του Spear θέλουν συνδυασμό δύο κουμπιών και καταλαβαίνει κανείς ότι ο χειρισμός θέλει δουλειά για να γίνει κτήμα του παίκτη. Το κυριότερο είναι να θυμάται κανείς ποιο όπλο έχει εξοπλισμένο ανά πάσα στιγμή, ώστε να μη θέλει, για παράδειγμα, να κάνει dash και αντ’ αυτού να κάνει parry…

Οι περιοχές που θα επισκεφτούμε είναι εκπληκτικά σχεδιασμένες – τόσο οπτικά όσο και σαν level design – και πολύ μεγάλες σε μέγεθος. Ο παίκτης μεταξύ των μαχών θα λύσει και κάποιους ωραίους περιβαλλοντικούς γρίφους, ενώ το platforming του Doom Eternal επιστρέφει, σε σαφώς πιο περιορισμένο βαθμό μεν, αλλά υπάρχει. Να πούμε εδώ ότι η δυσκολία του τίτλου είναι πολύ μεγαλύτερη του βασικού παιχνιδιού. Δεν φτάνει τα troll επίπεδα των δύο Ancient Gods DLC του Doom Eternal, αλλά η πρόκληση είναι μεγάλη.

Προστίθενται και κάποιοι νέοι ή παλιότεροι εχθροί (Archvile μπορείς να πας στην Κόλαση, oh wait) και η δυσκολία μεταφέρεται και στο κομμάτι του loot, καθώς αυτό δεν εμφανίζεται πλέον στον χάρτη και πρέπει να ανακαλύψουμε τα μυστικά στα τυφλά.

Να πούμε εδώ ότι το διαθέσιμο υλικό είναι πολύ χορταστικό, με το βασικό campaign να περιλαμβάνει όπως είπαμε το Purgatory, τις τρεις περιοχές και μία ακόμα μετά το point of no return και να διαρκεί περί τις δέκα ώρες. Μετά όμως ξεκλειδώνουν νέα end game τμήματα με challenges ακόμα μεγαλύτερης δυσκολίας ενώ στο τέλος, αν κάνουμε τα πάντα, θα αντιμετωπίσουμε κι ένα ακόμα true final boss. Πλήθος υλικού λοιπόν και πιστεύουμε ότι όλοι θα μείνουν ικανοποιημένοι.

Βαδίζοντας σιγά σιγά προς το τέλος, εξυπακούεται ότι η μηχανή της id δουλεύει για μια ακόμα φορά άψογα και το ταχύτατο gameplay του παιχνιδιού κυλά σαν νεράκι και χωρίς κανένα bug ή frame drop. Τα γραφικά είναι άψογα και το δαιμονικό look της σειράς είναι φυσικά παρόν. Τέλος, η μουσική μάς άρεσε περισσότερο από του βασικού παιχνιδιού, κυρίως γιατί πλέον περιλαμβάνει και καθαρόαιμα heavy metal κομμάτια.

Γράφοντας όλα τα παραπάνω αποθεωτικά, η πίκρα μας για τη μοίρα της id γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Είναι ντροπή μια τέτοια εταιρία, από τις κορυφαίες στο είδος και στο gaming, να αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης αντί να κάθεται στον κολασμένο θρόνο της βιομηχανίας. Είναι κρίμα άτομα που φτιάχνουν τέτοια παιχνίδια να μένουν χωρίς δουλειά. Μια ελπίδα φωτός αχνοφαίνεται από την ανακοίνωση της εταιρίας ότι δεν κλείνει αλλά η ομάδα είναι πλέον η ίδια σε αριθμό με αυτή που υπήρχε όταν κυκλοφόρησε το Doom του 2016.

Aς ελπίσουμε λοπόν όλα να πάνε καλά και να δούμε κι άλλους τίτλους από την εταιρία. Μόνο καλό θα κάνει αυτό και στους gamers και στο μέσο. Μέχρι τότε, ασχοληθείτε με το Revelations και δεν θα χάσετε.

Το DOOM: The Dark Ages – Revelations DLC κυκλοφορεί από τις 7/7/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από την AVE.