Wild Blue Skies | Review

Μέσα στα περίπου 50 χρόνια ύπαρξης των videogames υπήρξαν παιχνίδια που εμπνέονταν από κάποιο άλλο παιχνίδι, παιχνίδια που αποτελούσαν ξεκάθαρο φόρο τιμής σε κάποιον κλασικό τίτλο και, κάπου εκεί, υπήρξαν και περιπτώσεις όπως αυτή του Wild Blue Skies. Η νέα arcade shooter δημιουργία της Chuhai Labs δεν κρύβει ούτε για μία στιγμή την αγάπη της για το Star Fox 64. Αντιθέτως, μοιάζει σε αρκετά σημεία να θέλει να λειτουργήσει ως ο πνευματικός του διάδοχος. Το πρόβλημα είναι πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, η απόσταση ανάμεσα στην έμπνευση και την αντιγραφή γίνεται τόσο μικρή, που σε κάνει να απορείς αν αυτό που παίζεις είναι μια νέα δημιουργία ή μια εναλλακτική εκδοχή, ένα περίεργο “bootleg” θα λέγαμε, του κλασικού τίτλου της Nintendo.

Και η ειρωνεία είναι πως το Wild Blue Skies κυκλοφορεί σε μια χρονιά κατά την οποία το Star Fox επέστρεψε επίσημα, με το Switch 2 να φιλοξενεί ένα πλήρες remake του Star Fox 64. Η σύγκριση, λοιπόν, δεν είναι απλώς αναπόφευκτη, είναι σχεδόν αναπόφευκτο μέρος της ίδιας της εμπειρίας.

Στο Wild Blue Skies αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Bowie Stray, ενός ανθρωπόμορφου σκύλου και αρχηγού των Blue Bombers. Μαζί του βρίσκονται οι Thorne, Roe και Chuck, μια ομάδα πιλότων που θυμίζει σε τέτοιο βαθμό την ομάδα του Fox McCloud, ώστε δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση.

Ο Bowie είναι ο ψύχραιμος αρχηγός, ο Thorne ο πιο συγκρατημένος συνεργάτης, η Roe λειτουργεί ως η γυναικεία παρουσία της ομάδας και ο Chuck συμπληρώνει την παρέα ως comic relief. Η δομή της ομάδας, ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν κατά τη διάρκεια των αποστολών, οι σύντομες ατάκες τους και ο ρόλος τους μέσα στην αφήγηση παραπέμπουν ευθέως στο Star Fox 64. Το ίδιο ισχύει και για τον κεντρικό αντίπαλο, τον Grimclaw, ο οποίος ουσιαστικά λειτουργεί ως η αντίστοιχη φιγούρα του Andross. Δεν πρόκειται, επομένως, απλώς για ένα παιχνίδι με ανθρωπόμορφα ζώα που χειρίζονται διαστημικά μαχητικά. Το βασικό αφηγηματικό καλούπι είναι σχεδόν πανομοιότυπο.

Η πραγματική έκπληξη, ωστόσο, βρίσκεται στο gameplay και στη δομή των αποστολών. Το Wild Blue Skies είναι ένα κλασικό on-rails arcade shooter, με το σκάφος μας να κινείται γραμμικά μέσα στις πίστες (με την εξαίρεση των “free flight” αποστολών – και πάλι κάτι αντιγραμμένο από το Star Fox) και τον παίκτη να αναλαμβάνει τη στόχευση, την αποφυγή εχθρικών πυρών και την εκτέλεση των απαραίτητων ελιγμών.

Υπάρχει κανονικό laser, charged shot με δυνατότητα στόχευσης, bombs, boost, brake και φυσικά barrel rolls. Τα τελευταία δύο στοιχεία είναι τόσο χαρακτηριστικά του Star Fox, ώστε από μόνα τους θα ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν τους σχετικούς συνειρμούς. Εδώ όμως προστίθενται και οι εναλλακτικές διαδρομές μέσα στις πίστες, οι οποίες αποτελούν βασικό κομμάτι της εξέλιξης του campaign. Ο χάρτης τoυ campaign λειτουργεί με παρόμοια λογική: οι αποστολές διακλαδώνονται και οδηγούν σε διαφορετικά επίπεδα, δημιουργώντας την ανάγκη για πολλαπλά playthroughs προκειμένου να δει κανείς όλο το περιεχόμενο. Ακόμη και η φιλοσοφία του «εύκολου, μεσαίου και δύσκολου» μονοπατιού θυμίζει έντονα τον τρόπο με τον οποίο το Star Fox 64 οργάνωνε τo campaign του. Και εδώ αρχίζουν οι πραγματικά περίεργες συμπτώσεις.

Υπάρχουν επίπεδα και encounters που δεν θυμίζουν απλώς Star Fox 64. Θυμίζουν συγκεκριμένα σημεία του. Σκηνές στις οποίες πρέπει να προστατεύσουμε ή να βοηθήσουμε χαρακτήρα του πληρώματός μας (το οποίο μπορεί να χαθεί και να λείπει από την επόμενη αποστολή) ενώ η δράση εξελίσσεται μπροστά μας, αντίπαλοι που εμφανίζονται με τρόπο αντίστοιχο εκείνων του κλασικού τίτλου, boss encounters με παρόμοια λογική και ολόκληρες αισθητικές προσεγγίσεις επιπέδων δημιουργούν την αίσθηση ότι κάποιος πήρε το level design του Star Fox 64, το μετέφερε σε έναν διαφορετικό κόσμο και άλλαξε τα μοντέλα.

Σε ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα, ακόμη και η δομή μιας σκηνής στην οποία ο παίκτης πρέπει να αφοπλίσει μια βόμβα και στη συνέχεια δέχεται επίθεση από αντίπαλους “ace” πιλότους, παραπέμπει ευθέως σε αντίστοιχο sequence του Star Fox 64. Το ίδιο συμβαίνει με συγκεκριμένα περιβάλλοντα, bosses και set pieces. Και κάπου εδώ το «inspired by» αρχίζει να αποκτά αρκετά διαφορετική σημασία.

Το γεγονός ότι το Wild Blue Skies κυκλοφορεί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, κάτι λιγότερο από μόλις δύο μήνες μετά το remake του Star Fox 64, κάνει τα πράγματα ακόμη πιο ενδιαφέροντα. Αν είχε κυκλοφορήσει πριν από ένα ή δύο χρόνια, θα μπορούσε εύκολα να παρουσιαστεί ως το παιχνίδι που ήρθε να καλύψει το τεράστιο κενό που άφησε η Nintendo στους φίλους του Star Fox. Μόνο που η Nintendo επέστρεψε τελικά στη σειρά τον Ιούνιο του 2026, με το Star Fox για το Switch 2, ένα remake του Star Fox 64 που κρατά τη βασική δομή και τις αποστολές του αρχικού παιχνιδιού, αλλά προσθέτει πλήρως ανανεωμένα γραφικά, νέες κινηματογραφικές σκηνές, ορχηστρική μουσική και επιπλέον modes.

Έτσι, το Wild Blue Skies βρίσκεται σήμερα σε μια κάπως “περίεργη”, σχεδόν άβολη θέση. Από τη μία είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο “Star Fox-like” παιχνίδι που έχουμε δει εδώ και χρόνια. Από την άλλη, το αυθεντικό επέστρεψε σχεδόν ταυτόχρονα και μάλιστα στην πιο εξελιγμένη μορφή του.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι το Wild Blue Skies δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να διαφοροποιηθεί. Δεν παίρνει τη φόρμουλα και την εξελίσσει προς μια νέα κατεύθυνση (“reimagining the 90’s arcade shooters” αναγράφεται στην καρτέλα του τίτλου στην κονσόλα, αλλά “reimagining” δεν είδαμε πουθενά). Δεν δημιουργεί ένα νέο είδος arcade shooter. Παίρνει αυτό που έκανε το Star Fox 64 τόσο επιτυχημένο και το επαναλαμβάνει με διαφορετικούς χαρακτήρες και αισθητική.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το Wild Blue Skies είναι κακό παιχνίδι. Κάθε άλλο. Η βασική αίσθηση της πτήσης είναι καλή, οι μάχες έχουν ρυθμό και η προσπάθεια να πετύχει κανείς υψηλό score και να συγκεντρώσει τα απαραίτητα collectibles, προσφέρει τον απαραίτητο λόγο για επαναλήψεις και επιστροφή στο campaign για ξεκλείδωμα νέων διαδρομών και ανακάλυψη καινούργιων περιοχών και μυστικών τοποθεσιών.

Η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με το Star Fox 64 (εκτός του ότι το Wild Blue Skies διεξάγεται εξ ολοκλήρου σε έναν πλανήτη και όχι στο διάστημα) είναι ίσως ότι ο τίτλος της Chuhai Games δείχνει να θέλει να είναι λίγο πιο απαιτητικός. Τα εχθρικά πυρά είναι συχνά περισσότερα, τα περιθώρια λάθους μικρότερα και η διαχείριση των διαφορετικών τύπων επίθεσης απαιτεί περισσότερη προσοχή. Ωστόσο, ο χειρισμός είναι άμεσος και η αίσθηση του arcade shooter λειτουργεί σωστά. Να τονίσουμε εδώ, όμως, ότι δεν υπάρχει επιλογή βαθμού δυσκολίας όπως στο remake του Star Fox, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι “ζωές” να τελειώσουν πριν κάποιος καταφέρει να φτάσει στην τελευταία αποστολή.

Οπτικά, το παιχνίδι έχει μια ιδιαίτερα ευχάριστη, anime / cartoon αισθητική, που ταιριάζει στο ανάλαφρο ύφος του. Οι χαρακτήρες έχουν διακριτή ταυτότητα και η παρουσίαση είναι αρκετά προσεγμένη ενώ η μουσική και οι διάλογοι προσπαθούν να δημιουργήσουν εκείνη την υπερβολική, σχεδόν “παιδικά του Σαββατοκύριακου” ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε και τα κλασικά arcade shooters της εποχής. Μόνο που ακόμη και εδώ, η σύγκριση επιστρέφει.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Wild Blue Skies θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του. Αν κάποιος αγαπά το Star Fox 64, δεν έχει Switch 2 (το τονίζουμε αυτό) και θέλει απεγνωσμένα ένα καινούργιο παιχνίδι που να του θυμίζει αυτές τις εποχές, δύσκολα θα απογοητευτεί, αφού το Wild Blue Skies είναι σε θέση να του προσφέρει σχεδόν αυτό που ζητούσε. Αν όμως περίμενε έναν πραγματικό πνευματικό διάδοχο, ένα παιχνίδι που θα έπαιρνε τη φιλοσοφία του Star Fox 64 και θα την πήγαινε ένα βήμα παρακάτω, τότε η εικόνα είναι διαφορετική. Το Wild Blue Skies μοιάζει περισσότερο με αναπαράσταση μιας πολύ συγκεκριμένης εποχής του είδους παρά με προσπάθεια εξέλιξής του.

Και αυτό είναι κρίμα, γιατί πίσω από το παιχνίδι βρίσκεται ο Giles Goddard, ένας από τους ανθρώπους που εργάστηκαν στο αρχικό Star Fox του SNES πίσω στη δεκαετία του 1990 και στην εποχή της Argonaut Software. Η επιλογή του συγκεκριμένου project, λοιπόν, έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η «συνταγή» είναι τόσο πιστή στο πρωτογενές υλικό.

Τελικά, το Wild Blue Skies είναι ένα καλό arcade shooter, ένα πολύ καλό υποκατάστατο για όσους ήθελαν ένα νέο Star Fox και ταυτόχρονα μια από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις αντιγραφής από συγκεκριμένο παιχνίδι που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι πλέον υπάρχει και το Star Fox στο Switch 2. Και όταν ο παίκτης μπορεί να παίξει ξανά το Star Fox 64 σε μια σύγχρονη, εντυπωσιακά ανανεωμένη μορφή, είναι πολύ δύσκολο να μην αναρωτηθεί γιατί να αρκεστεί σε μια απομίμηση (εκτός και αν δεν έχει στην κατοχή του Switch 2, φυσικά).

Το Wild Blue Skies δεν αποτυγχάνει επειδή μοιάζει με το Star Fox 64. Αποτυγχάνει επειδή δεν καταφέρνει να αποκτήσει τη δική του ταυτότητα. Και αυτή είναι μια σημαντική διαφορά. Για τους φίλους των on-rails shooters και ειδικά για όσους έχουν πεθυμήσει εδώ και χρόνια ένα νέο Star Fox, αξίζει την προσοχή τους. Για όλους τους υπόλοιπους, όμως, η παρουσία του αυθεντικού στην ίδια χρονιά κάνει την επιλογή πολύ πιο δύσκολη.

Το Wild Blue Skies κυκλοφορεί από τις 13/8/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από τη Balor Games.