All Zombies Must Die

Ή πως κάνουμε το backtracking αναπόσπαστο κομμάτι του gameplay

Αναμφίβολα το είδος των action RPG με τη χρήση ισομετρικής κάμερας έχει μία ιδιαίτερη γοητεία και ικανότητα για εθισμό ωρών, παρά το απλοϊκό gameplay που συνήθως διακατέχει αυτούς τους τίτλους. Εάν σε αυτό το είδος προσθέσουμε και τη συνιστώσα των ζόμπι (άλλωστε έχουν επανέλθει στη μόδα τον τελευταίο καιρό) φαντάζει ως μία ελκυστική συνταγή για “άμυαλη” και ανάλαφρη δράση. Δυστυχώς όμως μία ισομετρική κάμερα, ο γνώριμος χειρισμός και η ύπαρξη των ζόμπι δεν αποτελούν τα μόνα απαραίτητα στοιχεία για τη δημιουργία ενός επιτυχημένου τίτλου, ιδίως όταν τα ελαττώματά του περιέχουν ένα υποτυπώδες σύστημα για loot, ανελέητο backtracking και περιοχές που είναι μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών μας.

Ξεκινώντας βέβαια αρχικά το All Zombies Must Die η εικόνα είναι αρκετά ελκυστική, ενώ η πρώτη ώρα κυλάει σχετικά όμορφα, δεδομένου ότι ακόμα δεν έχουν προλάβει να εμφανιστούν τα σημαντικά σχεδιαστικά προβλήματα του τίτλου. Ο έντονος, χρωματικά, οπτικός τομέας, σε συνδυασμό με τις καμπύλες που χρησιμοποιούνται σε σχεδιαστικό επίπεδο, προσδίδει μία καρτουνίστικη υφή, θυμίζοντας αμυδρά το Plants Vs. Zombies, που δημιουργεί μία αρκετά ωραία εικόνα. Το σενάριο ουσιαστικά είναι ανύπαρκτο και συνοψίζεται στην εμφάνιση των ζόμπι σε μία μικρή πόλη, όπου αλλάζοντας τον έλεγχο μεταξύ τεσσάρων ατόμων, θα χρειαστεί να τους βοηθήσουμε στην έξοδό τους από τον εφιάλτη.

Το χιούμορ

Το χιούμορ είναι έντονο σε κάθε τομέα του τίτλου, από τους διαλόγους, μέχρι τις περιγραφές των αντικειμένων και τα ονόματα των διαφόρων τύπων ζόμπι. Σε γενικές γραμμές τα διάφορα αστεία και διακωμωδήσεις από τον χώρο του κινηματογράφου και των βιντεοπαιχνιδιών είναι καλογραμμένα, καταφέρνοντας ορισμένες φορές να προκαλέσουν το γέλιο (και τις περισσότερες τουλάχιστον ένα μειδίαμα…). Ειδικότερα, οι έξυπνες περιγραφές των αντικειμένων κατάφερναν να μας οδηγούν πολλές φορές στο άνοιγμα του inventory κατόπιν της εύρεσης νέου loot απλά και μόνο για να διαβάσουμε το κείμενο της περιγραφής.

Το backtracking

Ωστόσο, το εύστοχο χιούμορ δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανό να επισκιάσει τα σημαντικά αποθαρρυντικά θέματα που υπάρχουν στον τίτλο. Αν και η χρήση των αναλογικών μοχλών για κίνηση και στόχευση γίνεται απροβλημάτιστα, χωρίς βέβαια να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο ή φρέσκο για το είδος, ο γενικότερος σχεδιασμός των quests δεν αργεί να δείξει τον κουραστικό και έντονα επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα του. Δε θα χρειαστεί να περάσει περισσότερο από μία ώρα ώστε να διαπιστώσουμε πως ότι ο τίτλος μας οδηγεί συνεχώς στις ίδιες περιοχές ο συνολικός αριθμός των οποίων φτάνει τις εννιά.

Το αστυνομικό τμήμα, το πάρκο και το εμπορικό κέντρο, ανάμεσα σε άλλα, είναι αρκετά μικρά σε έκταση και σίγουρα πολύ λίγα σε αριθμό ώστε να μη φτάσουν σε σημείο να κουράσουν έντονα όταν μάλιστα θα φτάσουμε σε διψήφιο αριθμό περιηγήσεων σε αυτά. Όπως είναι φυσικό, προκειμένου να δοθεί η απαραίτητη διάρκεια, τα quests μας μεταφέρουν συνεχώς στις ίδιες περιοχές για την ανεύρεση αντικειμένων ή το γύρισμα κάποιου διακόπτη και γενικώς ζητούμενα που μπορούν να χαρακτηριστούν απλά ως άνευ φαντασίας fetch quests.

{PAGE_BREAK}

Το loot

Αλλά ακόμα και το loot, ένα στοιχείο που δίνει πνοή από μόνο του στο είδος, προσφέρεται με τέτοιο τρόπο που δίνει περισσότερο την εντύπωση αγγαρείας παρά χαράς για την εύρεσή του. Αντί να δίνεται με συνηθισμένο τυχαίο τρόπο εξοντώνοντας ζόμπι. εδώ γνωρίζουμε εκ των προτέρων τι αντικείμενο θα μας δοθεί σε κάθε περιοχή. Παραδείγματος χάρη, στο πάρκο ξέρουμε εκ των προτέρων ότι αν σκοτώσουμε τριάντα φλεγόμενα ζόμπι θα εμφανιστεί ένα δέμα από ξύλα. Τα αντικείμενα αυτά χρησιμοποιούνται στο crafting σύστημα του τίτλου που μας παρέχει τη δυνατότητα να δώσουμε elemental ιδιότητες στα όπλα μας, όπως σφαίρες με ηλεκτρισμό, φωτιά, ωστικό κύμα κλπ.

Αυτές οι ιδιότητες μας οδηγούν σε ένα δεύτερο πρόβλημα του τίτλου. Το όριο κάθε περιοχής η οποία φράσσεται από φράκτες που για να ανοιχτούν χρειάζεται να εκπληρώσουμε κάποιον στόχο στην εκάστοτε περιοχή. Συνήθως αυτοί οι στόχοι απαιτούν την εύρεση κάποιου αντικειμένου ή την εξόντωση ορισμένων ζόμπι χρησιμοποιώντας μία συγκεκριμένη elemental επίθεση. Δεδομένου ότι ο χαρακτήρας μας μπορεί να έχει στα χέρια του το πολύ δύο όπλα, ενδέχεται να βρεθούμε σε κάποια περιοχή όπου δε θα γίνεται να εξοντώσουμε τα ζόμπι με την elemental επίθεση που απαιτείται, οδηγώντας μας σε ένα ακόμα ποιο έντονο και εκνευριστικό backtracking στη βάση μας, ώστε να εξοπλιστούμε κατάλληλα.

Το δίχως άλλο…

Στα παραπάνω προβλήματα μπορεί να προστεθεί το πραγματικά αδιάφορο level up, με την ανεπαίσθητη αύξηση των στατιστικών μας να μην είναι σε θέση να δώσει την εντύπωση ότι ο χαρακτήρας μας δυναμώνει, αλλά και η αφαίρεση όλων των αντικειμένων σε περίπτωση που χάσουμε σε μία περιοχή, οδηγώντας στον έντονο εκνευρισμό όταν έχουμε πασχίσει για αρκετή ώρα εξοντώνοντας ζόμπι με τον τρόπο που μας ζητάει κάποιο quest. Συνολικά λοιπόν το All Zombies Must Die, αν και αρχικά θα σας φανεί διασκεδαστικό δε θα αργήσει να κουράσει. Το δίχως άλλο στο συγκεκριμένο είδος παιχνιδιών υπάρχουν πολύ πιο ενδιαφέρουσες εναλλακτικές επιλογές.

Νικόλας Μαρκόγλου