Pandora’s Tower

Ανοίγοντας το κουτί…

Το Pandora’s Tower είναι το νέο παιχνίδι της άσημης Ganbarion, που στο βιογραφικό της έχει αρκετά παιχνίδια βασισμένα στο πασίγνωστο anime One Piece, τα περισσότερα από τα οποία δεν κυκλοφορήσαν στην Ευρώπη. Το Pandora’s Tower είναι ένα παιχνίδι δράσης -με ορισμένα RPG στοιχεία- για το οποίο θα λέγαμε ότι μοιάζει περισσότερο στο Dark Souls ή σε πιο καθαρόαιμα action adventure/ hack ‘n slash παιχνίδια, όπως τα God of War και Castlevania LoS, παρά σε παραδοσιακά, ιαπωνικά RPGs. Για καιρό το νέο παιχνίδι της Ganbarion προωθήθηκε ως το νέο σημαντικό JRPG για το Wii -μετά τα Xenoblade και Last Story- αλλά το μόνο κοινό που έχει με τα προαναφερθέντα παιχνίδια είναι ότι εκδίδεται από τη Nintendo. Το Pandora’s Tower έχει να προσφέρει ένα ενδιαφέρον και φρέσκο σύστημα μάχης, σε συνδυασμό με διαφορετικά, συνήθως έξυπνα, boss fights, αλλά κάνει μία σειρά από λάθη που ζημιώνουν σημαντικά το αποτέλεσμα.

Ενδιαφέρουσα ιστορία… με μέτρια αφήγηση

Το Pandora’s Tower βασίζεται στην ιδιαίτερη σχέση του Aeron και της Elena. Η Elena έχει πέσει θύμα μίας σπάνιας κατάρας, που την αναγκάζει να μεταμορφώνεται σε τέρας αν δεν φάει ένα κομμάτι από τα τέρατα του παιχνιδιού. Η μυστηριώδης μάγισσα Mavda υποστηρίζει ότι ο μόνος τρόπος για να λυθεί η κατάρα θα έρθει αν ο Aeron επισκεφθεί 13 πύργους, σκοτώσει τους Masters που βρίσκονται στην κορυφή τους και δώσει ένα κομμάτι τους -κυριολεκτικά- στην Elena.

Στην αρχή δεν γνωρίζουμε τίποτα για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και σταδιακά μαθαίνουμε περισσότερες πληροφορίες για τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί. Η ιστορία είναι μεν αρκετά καλή, αλλά η αφήγησή της είναι, το λιγότερο, μέτρια. Όταν μετά από τις 4-5 πρώτες ώρες τα μόνα πράγματα που μαθαίνουμε για τους πρωταγωνιστές θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν σε μία εισαγωγή 2-3 λεπτών, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Οι πληροφορίες δίνονται με το σταγονόμετρο, τα μικρά cutscenes που προβάλλονται σποραδικά δεν μπορούν να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα, ενώ οι χαρακτήρες δεν καταφέρνουν να τραβήξουν την προσοχή και ο τρόπος εξέλιξης της ιστορίας υποβιβάζει τη δύναμή της.

Ωστόσο, αξίζει να αναφερθεί ο έξυπνος τρόπος που το παιχνίδι δείχνει ότι για τον Aeron δεν είναι επικίνδυνα μόνο τα dungeons με τα τέρατα, αλλά και η ίδια παρουσία του κοντά στην Elena. Τελικά, λόγω της μέτριας αφήγησης της ιστορίας, το Pandora’s Tower αποτελεί μία χαμένη ευκαιρία ανάπτυξης ενός θέματος που δε συναντάμε συχνά.

Ένα dungeon crawler με προβλήματα

Το Pandora’s Tower δεν περιέχει πόλεις, ανοικτό κόσμο, εξερεύνηση ή οτιδήποτε παρόμοιο. Η περιπέτειά μας ξεκινά από το Observatory, όπου μας περιμένει η Elena και η Mavda, που μας πουλάει διάφορες προμήθειες. Από εκεί πρέπει να κατευθυνθούμε στο επόμενο dungeon, να σκοτώσουμε τον Master και να επιστρέψουμε πίσω. Αν αργήσουμε υπερβολικά, η Elena μεταμορφώνεται σε τέρας και το παιχνίδι τελειώνει. Αν θέλουμε, μπορούμε να μιλήσουμε με την Elena και να τις κάνουμε δώρα, κινήσεις που ενδυναμώνουν τη σχέση μεταξύ του πρωταγωνιστικού ζευγαριού και επηρεάζουν άμεσα το ending που θα δούμε αφού ολοκληρώσουμε το παιχνίδι.

Όλα τα dungeons του Pandora’s Tower διέπονται από μία συγκεκριμένη λογική: Πρέπει να ανέβουμε στην κορυφή των πύργων και να πολεμήσουμε το εκάστοτε boss που περιμένει εκεί. Όμως, η πόρτα του boss είναι κλειδωμένη και για να την ανοίξουμε πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες που την κρατούν κλειστή και αυτό επιτυγχάνεται αν φτάσουμε στο δωμάτιο από όπου ξεκινούν οι εν λόγω αλυσίδες.

Ορισμένες φορές έχουμε οπτική επαφή με το δωμάτιο που θέλουμε να φτάσουμε, αλλά δεν είναι ξεκάθαρος ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε. Ωστόσο, λόγω του ότι βρισκόμαστε σε έναν πύργο, αρκετές φορές μπορούμε να δούμε τα δωμάτια που υπάρχουν σε άλλους ορόφους. Και για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε αυτά, χρησιμοποιούμε την αλυσίδα του Aeron, η οποία μπορεί να αγκιστρωθεί σε συγκεκριμένα σημεία και σε γάντζους, που μπορούμε να κρεμαστούμε και να ταλαντευτούμε για να πάρουμε φόρα και να πηδήξουμε σε κάποια άλλη πλατφόρμα.

Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι πάντα εύκολος ο σωστός υπολογισμός του άλματος και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που δεν φαίνεται καν η πλατφόρμα που πρέπει να φτάσουμε, κάτι που είναι πολύ πιο έντονο όταν προσπαθούμε να γυρίσουμε πίσω. Επιπλέον, υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει να πηδήξουμε από την πλατφόρμα που βρισκόμαστε για να φτάσουμε στο χαμηλότερο επίπεδο, αναζητώντας θησαυρούς ή τα δωμάτια με τις προαναφερθείσες αλυσίδες.

Αλλά και σε αυτήν τη περίπτωση, πολλές φορές δεν βλέπουμε πού προσγειωνόμαστε, κάτι που μας έκανε συχνά να αναρωτηθούμε αν φτάσαμε στο στόχο μας από τον "κανονικό" δρόμο που προέβλεψαν οι προγραμματιστές ή πήραμε κάποιο περίεργο shortcut. Είναι σημεία που τα dungeons του Pandora’s Tower μοιάζουν αρκετά προχειροφτιαγμένα και δίνουν την εντύπωση του μη επαρκούς play-testing. Επιπλέον, αν πέσουμε από ένα ψηλό σημείο, είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε στη βάση του πύργου και να αναγκαστούμε να ανεβούμε όλο τον πύργο από την αρχή, με τους αντιπάλους ξανά στη θέση τους…

{PAGE_BREAK}

Στην περίπτωση που πέσουμε στη βάση του πύργου και πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή, υπάρχουν κάποιες σκάλες που λειτουργούν ως shortcuts. Αλλά ακόμα και έτσι, η καλύτερη λύση είναι η… αυτοκτονία, η οποία θα μας γυρίσει αυτόματα στα -σε γενικές γραμμές- πολύ σωστά τοποθετημένα checkpoints. Παρόλο που είναι κάπως ενοχλητικό να πέφτουμε σε κενά και εχθρούς για να χάσουμε επίτηδες, αυτή η λύση παραμένει η πλέον ξεκούραστη και ενδεδειγμένη για τον παίκτη, ενώ, επιπλέον, δε χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Όπως προαναφέραμε, αν τελειώσει ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας για την ολοκλήρωση ενός dungeon, η Elena μεταμορφώνεται σε τέρας και υποχρεωνόμαστε να γυρίσουμε στο προηγούμενο save (και όχι checkpoint εντός του πύργου) ώστε να ξεκινήσουμε όλο το dungeon από την αρχή.

Αν διατηρούσαμε τα αντικείμενα και την εμπειρία μας, και -κυρίως- αν έμεναν ανοικτά κάποια shortcuts, η γνώμη μας για την εν λόγω σχεδιαστική επιλογή θα ήταν πολύ διαφορετική. Αλλά, ως έχει, ο χρονικός περιορισμός μπορεί να κάνει αρκετούς παίκτες να παρατήσουν το παιχνίδι μετά από λίγες προσπάθειες.

Η αλήθεια είναι πως το στοιχείο αυτό προσθέτει ένταση και άγχος στον παίκτη -αν και τεχνηέντως. Όμως, χωρίς να έχουμε τρόπο να γνωρίζουμε εκ των προτέρων το μέγεθος και τις δυσκολίες του dungeon, αλλά και με δεδομένο ότι ο χρόνος πρέπει να αρκέσει και για την αντιμετώπιση των -συχνά χρονοβόρων- bosses, οδηγούμαστε σε ένα συνεχές τρέξιμο, στοιχείο που "σκοτώνει" την όποια εξερεύνηση θα μπορούσε να υπάρξει. Μυστικά και χρήσιμα αντικείμενα υπάρχουν, αλλά χρόνος για την αναζήτησή τους όχι. Ευτυχώς, τις περισσότερες φορές μπορούμε να προσπεράσουμε τους "απλούς" εχθρούς, χωρίς να τους αντιμετωπίσουμε.

Τα dungeons στο Pandora’s Tower περιέχουν και πολλούς απλούς γρίφους, οι οποίοι συνήθως μας βάζουν να πατάμε διάφορους διακόπτες. Οι γρίφοι που ενσωματώθηκαν στο παιχνίδι δεν προσφέρουν κάτι το ιδιαίτερο, ενώ οι δοκιμασίες κάθε πύργου βασίζονται σε διαφορετικές ιδέες/ θέματα, που επαναλαμβάνονται και εξελίσσονται ελάχιστα. Ορισμένες έξυπνες ιδέες υπάρχουν, αλλά επισκιάζονται από τα αρκετά κακοφτιαγμένα σημεία που υπάρχουν. Τουλάχιστον, τα dungeons είναι σχεδιασμένα ανομοιογενώς και σε καμία περίπτωση δε βρεθήκαμε να εκτελούμε κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο.

Το σύστημα μάχης

Το σύστημα μάχης του Pandora’s Tower είναι πρωτότυπο και δείχνει τη σωστή χρήση του μοντέλου χειρισμού του Wii σε ένα παιχνίδι δράσης. Πατώντας το Α εκτελούμε μία επίθεση με το σπαθί μας ή όποιο melee όπλο κρατάμε, ενώ κρατώντας πατημένο το ίδιο κουμπί, ο Aeron καταφεύγει σε μία σειρά δυνατών χτυπημάτων. Ο πρωταγωνιστής μπορεί επίσης να αμυνθεί και να κάνει τούμπες (rolls), αποφεύγοντας τα χτυπήματα των αντιπάλων. Αυτό που, όμως, διαφοροποιεί το σύστημα μάχης του παιχνιδιού, είναι η χρήση της αλυσίδας του Aeron.

Όταν στοχεύσουμε τους εχθρούς μας με το Wii Remote, ο δείκτης γίνεται κόκκινος, κάτι που σημαίνει ότι μπορούμε να τους χτυπήσουμε με την αλυσίδα. Σε αυτό το σημείο έχουμε τη δυνατότητα να δέσουμε τον εχθρό μας με την αλυσίδα, περιορίζοντας την κινητικότητά του και ζαλίζοντάς τον στιγμιαία. Επιπλέον, μπορούμε να δέσουμε κάποιον εχθρό σε ένα σταθερό σημείο -όπως μία κολώνα- ή και δύο εχθρούς μεταξύ τους. Στη δεύτερη περίπτωση δεν περιορίζουμε απλά την κινητικότητα των εχθρών, αλλά το damage που προκαλούμε σε έναν εκ των δύο εχθρών μεταφέρεται και στον δεύτερο.

Αν κουνήσουμε απότομα το χειριστήριο τη στιγμή που ο εχθρός είναι δεμένος και ο Aeron κρατάει την άλλη άκρη της αλυσίδας, προκαλούμε damage, ένας μηχανισμός που χρησιμοποιείται κατά κόρον στα bosses, για τα οποία θα μιλήσουμε στη συνέχεια. Επιπροσθέτως, μπορούμε να εξαπολύουμε τους εχθρούς σε τοίχους ή σε χαντάκια, ενώ υπάρχει η δυνατότητα συνεχούς περιστροφής των πιο μικρόσωμων αντιπάλων και η εκσφενδόνισή τους με ταχύτητα. Εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι το σύστημα μάχης του Pandora’s Tower είναι έξυπνο, διαφορετικό, διασκεδαστικό και συνηθίζεται γρήγορα.

Τόσο o Aeron όσο και τα όπλα του δέχονται αναβαθμίσεις, ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν το φέρνουν τα στατιστικά του πρωταγωνιστή, αλλά η ικανότητα του παίκτη με το μοντέλο χειρισμού. Το σύστημα μάχης δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, αλλά ουσιαστικά, το μοναδικό του πρόβλημα είναι ότι από ένα σημείο και μετά δεν είναι ισορροπημένο.

Αν ο παίκτης αποκτήσει υψηλές ικανότητες, θα μπορεί με τη σωστή χρήση της αλυσίδας και με συνεχή κίνηση -που θα του επιτρέπει να αποφεύγει τις εχθρικές επιθέσεις- να εξοντώνει ό,τι βρίσκει μπροστά του χωρίς να δεχθεί ούτε ένα χτύπημα. Όμως, όταν προχωρήσουμε στο παιχνίδι, το παραμικρό χτύπημα από το μικρότερο τέρας, όχι μόνο θα μας κάνει αρκετό damage, αλλά είναι πιθανό να επιτρέψει στους υπόλοιπους εχθρούς να μας επιτεθούν χωρίς να μπορούμε να αμυνθούμε, κάτι που έχει ως συνέπεια την εξαφάνιση της μπάρας ενέργειας μας μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Εν ολίγοις, το Pandora’s Tower μπορεί να γίνει άδικο και η κλιμάκωση της δυσκολίας του θα μπορούσε να είναι καλύτερη.

{PAGE_BREAK}

Το δυνατότερο σημείο: Τα bosses

Ένα από τα καλύτερα σημεία του Pandora’s Tower είναι τα bosses του. Η πρώτη φορά που παίζουμε με τα bosses είναι και η πιο ενδιαφέρουσα, καθώς πρέπει να κατανοήσουμε τη λογική των επιθέσεών τους και τις ευκαιρίες που εμείς έχουμε για επίθεση. Κάθε boss έχει ένα αδύναμο σημείο, το οποίο πρέπει να χτυπήσουμε με την αλυσίδα μας. Για να φτάσουμε το σημείο αυτό, ενίοτε πρέπει να δέσουμε τον εχθρό, περιορίζοντας την κίνησή του, να τον χτυπήσουμε σε συγκεκριμένα σημεία ή, απλά, να περιμένουμε να τελειώσει όλες του τις επιθέσεις και να αποκαλύψει μόνος το αδύνατό του σημείο. Δεν είναι όμως όλα τέλεια. Ο τελευταίος τύπος boss ορισμένες φορές είναι κάπως κουραστικός καθώς, αν δεν προλάβουμε να επιτεθούμε, το boss θα ξεκινήσει από την αρχή τις επιθέσεις του.

Έτσι, οι μάχες αυτές μπορούν να τραβήξουν σε μάκρος, ενώ οι επιθέσεις των bosses συνήθως κάνουν πολύ μεγάλο damage. Οι αποτυχίες είναι συχνές και, ανεξάρτητα από το είδος των bosses, υπήρχαν στιγμές που θεωρήσαμε τις μάχες άδικες. Ωστόσο, παρά τα όποια παραστρατήματα, οι περισσότερες μάχες με τα bosses του παιχνιδιού είναι πολύ καλές και δεν μπορούν να επισκιαστούν από τα προβλήματα που εντοπίζονται -κυρίως σε μεμονωμένες περιπτώσεις.

Τεχνικός τομέας και συμπεράσματα

Τα γραφικά του Pandora’s Tower σίγουρα δεν αποτελούν ό,τι καλύτερο έχουμε δει στην κονσόλα της Nintendo. Οι χαρακτήρες, τα τέρατα και τα bosses διαθέτουν μεν ικανοποιητικές λεπτομέρειες, αλλά τα dungeons υποφέρουν από μονότονο σχεδιασμό και δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη μετριότητα. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια των δυνατών επιθέσεων του Aeron τα frame drops είναι κάτι συνηθισμένο, ωστόσο, δεν μπορούμε να πούμε ότι από αυτό το τεχνικό ατόπημα επηρεάζεται αρνητικά το gameplay. Όσον αφορά το art direction, ο σχεδιασμός των τεράτων είναι προσεγμένος και αρκετά "σκοτεινός", αλλά στα dungeons -αν και διαθέτουν αρκετή ποικιλία- λείπει η προσωπικότητα. Τέλος, ο ηχητικός τομέας είναι ικανοποιητικός, αλλά δεν μπορεί να κλέψει τις εντυπώσεις.

Το Pandora’s Tower είναι ένα παιχνίδι δράσης με προσωπικότητα και ορισμένες έξυπνες ιδέες σχεδόν σε όλους τους τομείς του, αλλά τα σχεδιαστικά λάθη της άπειρης Ganbarion ζημιώνουν σημαντικά τη συνολική εμπειρία. Εν κατακλείδι, αποτελεί μία χαμένη ευκαιρία, που οι κάτοχοι Wii αξίζει να δουν αποκλειστικά για το ενδιαφέρον σύστημα μάχης και τα boss fights.

Νίκος Καβακλής