Σκέψεις

Γιατί παίζω ιαπωνικά shooters

Αν μία κατηγορία παιχνιδιών μπορεί να στεφθεί νικητής σ’αυτή τη γενιά, αυτή θα είναι σίγουρα τα shooters, καθώς γνώρισαν τη μεγαλύτερη άνθιση, τη στιγμή που άλλα είδη (stealth, horror, platform) παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή. Τα HD γραφικά και το online multiplayer έπαψαν να είναι προνόμιο των PCs κι έτσι τα shooters και ειδικά τα fps κατέκτησαν τις κονσόλες και το σαλόνι. Μιλώντας πάντα για αμιγώς shooter τίτλους, μπροστάρης φυσικά είναι η σειρά Call of Duty και παιχνίδια όπως το Battlefield, τα Gears και Halo, όλα τίτλοι από δυτικά studios.

Οι Ιάπωνες -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- δεν φημίζονταν ποτέ για τα shooters τους. Κι ενώ τα shooters είναι πλέον το ψωμοτύρι του μέσου gamer (συμπεριλαμβανομένου και εμού), αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι σ’αυτή τη γενιά έχω ευχαριστηθεί περισσότερο κάποια ιαπωνικά shooters, τα οποία δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος αγνόησε. Ο λόγος είναι αυτό που μου προσφέρουν τα ιαπωνικά shooters, δηλαδή η διαφορετικότητα και ενίοτε η καινοτομία. Στα ιαπωνικά shooters έχω βρει πράγματα που δεν έχω βρει στα δυτικά. Βλέπετε, όσες φορές οι Ιάπωνες προσπάθησαν να αντιγράψουν κάτι δυτικό απέτυχαν παταγωδώς (βλέπε Quantum Theory), ενώ είναι γνωστό ότι δεν φτιάχνουν ούτε προκειται να φτιάξουν fps, καθώς αυτά είναι εντελώς έξω από την gaming νοοτροπία τους. Όταν όμως προσπάθησαν να κάνουν κάτι διαφορετικό, τότε είχαμε κάποια αριστουργηματικά shooters κι εγώ έχω ξεχωρίσει τρία τέτοια παιχνίδια που λάτρεψα:

Κλασικό παράδειγμα σ’αυτή τη γενιά είναι το μεγαλειώδες Vanquish από τα παλικάρια της Platinum. Ένα πανέμορφο third person shooter, με level design και gameplay για σεμινάριο, που παίρνει το bullet time και το cover system και τα πηγαίνει σε άλλο επίπεδο. Φουτουριστικό setting, χάος από εχθρούς και σφαίρες στην οθόνη, ανδρεναλίνη στο full, ταχύτητα κι εσύ, ο παίκτης, που πρέπει να αποδείξει αν έχει skill ή όχι. Το Vanquish είναι δύσκολο παιχνίδι παλαιάς κοπής, απαιτεί γρήγορα αντανακλαστικά, απόλυτη αντίληψη του χώρου και των δυνατοτήτων του ήρωα και πλήρη εξοικείωση με το χειρισμό, ο οποίος παραμένει άψογος ακόμα και στο “δύσκολο” για shooters Dualshock 3. Ακόμα και η ιστορία του είναι σε cult επίπεδα και προσθέτει πόντους στο πακέτο, ενώ το replayability τεράστιο. Το θέμα είναι ότι, δυστυχώς, οι ίδιοι παίκτες που προσκυνούν τα Gears of War και Max Payne πιθανώς δεν έχουν μπει καν στον κόπο να κοιτάξουν το Vanquish, το παιχνίδι που κανονικά θα έπρεπε να αποθεώνουν….

Άλλο παράδειγμα, το Shadows of the Damned, ένα παιχνίδι με αισθητική και σενάριο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του Ευρωπαίου-Αμερικάνου που γουστάρει b-movies, φτιαγμένο όχι από δυτικούς αλλά -προσοχή!- από Ιάπωνες. Το πραγματικό sequel του Resident Evil 4 δια χειρός Mikami (διάνοια)-Yamaoka (μουσικάρα)- Suda 51 (παράνοια). Α! Ο Mikami είναι αυτός που λίγο πριν έφτιαξε και το Vanquish… Κι εντάξει θα μου πείτε, το Shadows of the Damned δεν κάνει δα κάτι σπουδαίο, αλλά είναι ένας πέρα για πέρα διασκεδαστικός τίτλος, που στην πραγματικότητα ραφινάρει τους μηχανισμούς του Resi 4, με melee επιθέσεις, ενδιαφέρον οπλοστάσιο και κάμερα χίλιες φορές καλύτερη από το…. Resident Evil 6 (εντάξει έφτιαξε με το patch απ’ότι ακούω). Ένα παιχνίδι τίγκα στην ποζεριά (με την καλή έννοια) και την καφρίλα, ένα παιχνίδι γεμάτο προσωπικότητα…

Πώς αυτό το παιχνίδι δεν πούλησε στις ΗΠΑ, τη χώρα που μας έδωσε τα Evil Dead, τον Romero και το Planet Terror δεν μπορώ να το καταλάβω…. Λίγο το καλοκαίρι, λίγο το L.A. Noire, λίγο -κυριολεκτικά- το marketing, άπατη η παιχνιδάρα… Από την άλλη, το στυλ Modern Warfare – Resident Evil 6 (έπρεπε να λέγεται NΑΤΟ versus Zombies) πούλησε πολύ περισσότερο, αποχαιρετώντας οριστικά το horror, για να γίνει αμερικανική χολυγουντιανή υπερ-παραγωγή και που σαν shooter είναι ένα κακό shooter… Προσευχηθείτε να βάλει χέρι η Nintendo μπας και δούμε κανά Resi σε στυλ Revelations στο Wii U, γιατί αλλιώς δεν το βλέπω να επιστρέφει η σειρά στο horror…

Κι ερχόμαστε τέλος στο Binary Domain, ένας κλώνος του Gears που έχει απολαυστική ιστορία -ανάμιξη anime και αμερικανιάς- και ξεχωρίζει χάρη στα boss battles του και την επίσης απολαυστική αίσθηση του να διαλύουμε τα κακά robot σε ρινίσματα μετάλλου σφαίρα με τη σφαίρα. Δεν είναι το παιχνίδι του 8 και του 9 αλλά είναι μία τίμια προσπάθεια από το studio του Yakuza, που σίγουρα μπορεί να ευχαριστηθεί ο οποιοσδήποτε κι ας είναι από Iάπωνες. Εγώ πάντως είχα καιρό να ευχαριστηθώ παιχνίδι όπως το Binary Domain κι ας μην είναι επιπέδου Gears…

Αλλά εντάξει, εγώ είμαι λίγο περίεργος και μοναχικός σαν gamer. Δεν παίζω Call of Duty με τους φίλους μου, αλλά μια στο τόσο Halo, το μόνο fps που με ενδιαφέρει σαν gamer, λόγω AI, level design και μηχανισμών. Σίγουρα δεν με συγκινεί το multiplayer γενικότερα κι όταν μου λες fps σκέφτομαι Metroid Prime, Bioshock, Metro 2033 και Half Life 2. Η αλήθεια είναι ότι ένα fps παιχνίδι, που απλά σκοτώνεις κόσμο, δεν μου λέει κάτι αν δεν έχει και κάποιο άλλο στοιχείο κάτι από rpg / horror/ stealth ή μια φοβερή ιστορία να μου πει. Επιπλέον, τα παιχνίδια-υπερπαραγωγές με τρομάζουν, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο κόσμος ενθουσιάζεται με βεγγαλικά και εκρήξεις όταν το gameplay είναι γραμμικό και μονότονο. Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα….

Αυτό που θέλω να καταλήξω, είναι ότι ενώ κατηγορούμε τη βιομηχανία για έλλειψη έμπνευσης, generic τίτλους κι αναμάσημα ιδεών, πάλι στα ίδια studio και franchise επενδύουμε. Όταν οι περισσότεροι από εμάς έχουν ήδη βγάλει πόρισμα ότι η ιαπωνική βιομηχανία είναι νεκρή και δεν ασχολούνται, οι παιχνιδάρες από τους Ιάπωνες περνάνε απαρατήρητες… Μήπως να κοιτάξουμε λίγο κατά Ανατολή μεριά τελικά αντί να γκρινιάζουμε; Και μήπως να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε τα παιχνίδια χωρίς να κοιτάμε βαθμολογίες αλλά γι’αυτό που είναι για εμάς;

Υ.Γ.1 Και μην αρχίσω να μιλάω για το έπος Valkyria Chronicles. Το καλύτερο παιχνίδι με θέμα τον B’ Παγκόσμιο που είναι anime….

Υ.Γ.2. Δεν θα βγάλει ο Mikami το Zwei; Που θα πάει…

Νίκος Αδάμης