Far Cry 3: Blood Dragon

Κυκλοφορεί σε όλα τα βίντεοκλαμπ!

---

– Καλησπέρα κύριε Μιχάλη.
– Καλώς τα ομορφόπαιδια. Τι έγινε μάγκες, τελειώσατε τα μαθήματα και βγήκατε για βόλτα ή κάνατε κοπάνα;
– Τελειώσαμε κύριε Μιχάλη, και ο μπαμπάς μου, μου είπε να γυρίσω αυτή τη βιντεοκασέτα με τον Μπρόνσον. Εμένα δε μου άρεσε γιατί δεν είχε καράτε.
– Ε, αφού το είπα στον πατέρα σου πριν τη νοικιάσει. Το «Είμαι ο Πρώτος και δέρνω για Δέκα» το είδες;
– Ναι, την προηγούμενη βδομάδα!
– Πότε τα προλαβαίνεις μωρέ; Έλα τότε να δούμε μία καινούργια παρτίδα που έφερα. Έχει και με ρομπότ και τέρατα!
– Πωωω! Σοβαρά;
– Ναι, αλλά πρώτα πες το φιλαράκι σου να μη λοξοκοιτάει μέσα από την κουρτίνα στο δωματιάκι. Αφού ξέρει ότι εκεί είναι για τους μεγάλους. Κοίτα λοιπόν τι σου έχω. Μιλάμε, πολύ δράση. Ρομποτάνθρωποι, θηρία, δεινόσαυροι…
– «Δεινόσαυροι, ε;
– Ναι, δεινόσαυροι που φτύνουν φωτιές. Άλλο πράγμα σου λέω. Πέντε κομμάτια έχω φέρει, τα τέσσερα τα νοίκιασα κιόλας.
– Ααα, τότε να τη νοικιάσω την ταινία
– Καλά παλικάρι μου. Κάτσε να την κατεβάσω. Ορίστε, και πάρε και αυτή για τον μπαμπά που μου τη ζήτησε.
– Τι γράφει εδω; «Αχ και Βαχ με το Σεβάχ»; Δε βλέπει τέτοια ιστορικά ο πατέρας μου…
– Βλέπει, βλέπει… Να μου τη γυρίσει γρήγορα όμως πέστου, ε;

Εφόσον το Far Cry 3: Blood Dragon, ήταν επιτυχημένη βιντεοταινία στην Ελλάδα του 1985, κάπως έτσι θα εκτυλισσόταν ο διάλογος μεταξύ του βιντεοκλαμπά της γειτονιάς και των επίδοξων ενοικιαστών. Και με αυτά που αποκομίσαμε από το παιχνίδι, θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο αποτελεί κρυφή φαντασίωση των δημιουργών αυτού του ιδιόρρυθμου expansion του Far Cry 3. To παιχνίδι της Ubisoft, που δεν είναι τίποτε άλλο από το Far Cry 3 με VHS χιόνια και 80’s αισθητική, αποτίνει φόρο τιμής στην (όχι και τόσο) ένδοξη δεκαετία του 80, κάθε στιγμή και μέσα από κάθε pixel της ύπαρξής του. Από τα βιντεάκια που εξιστορούν την b-movie ιστορία ενός cyborg που προσπαθεί να σώσει (τι άλλο;) τον κόσμο, και θυμίζουν τα αφηγηματικά videos από coin-ops παιχνίδια, μέχρι την αλά βιντεοκασέτα παραμόρφωση της εικόνας κατά τη διάρκεια του gameplay, όλα βασίζονται σε μία μακρινή αλλά αγαπημένη αισθητική που μεγάλωσε και «άνδρωσε» αισθητικά εκατομμύρια κόσμο.

Για κάποιον που έχει την ελάχιστη τριβή με το Far Cry 3, όλα φαίνονται οικεία. Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι ένα νησί (όχι πολύ μακριά από τα μονότονα και ελαφρώς ανέμπνευστα πρότυπα του κυρίως παιχνιδιού), το shooting δουλεύει με τον ίδιο ικανοποιητικότατο τρόπο, το περιβάλλον είναι ανοικτό προς περιήγηση, ο χάρτης διάσπαρτος με collectibles και δευτερεύουσες αποστολές, η πανίδα αν και… ιδιόμορφη είναι παρούσα, και οι αναβαθμίσεις του εξοπλισμού, του χαρακτήρα και η πρόοδος της ιστορίας δουλεύουν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο όπως και στο αρχικό παιχνίδι.

Απλά, σε όλα αυτά, σε οποιοδήποτε συστατικό του παιχνιδιού, οι δημιουργοί, αφαίρεσαν αυτά που ξέραμε και τα αντικατέστησαν με στοιχεία που ξεπήδησαν κατευθείαν από τις βιντεοταινίες των 80’s. O ήρωας της ιστορίας είναι ένα cyborg, το οπλοστάσιο έχει την παλίνδρομη φουτουριστική αισθητική της εποχής, τα εχθρικά outposts έχουν αντικατασταθεί από outposts της αντίπαλης Omega Faction, η πανίδα διαθέτει μία περίεργη… πλαστικότητα (καθώς όλα τα ζώα ή είναι μεταλλαγμένα ή τεχνητά), οι αντίπαλοι είναι ρομποτοειδείς κατασκευές -ένας στρατός από cyborgs που τον ελέγχει ένας πρώην Αμερικανός ήρωας που αποφάσισε να προδώσει την πατρίδα του- και από το πουθενά, όπως ακριβώς συνέβαινε στις μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες των 80΄s που στη μέση έμεναν από σεναριογράφο, ξεπηδούν τα πιο παλαβά πράγματα, όπως για παράδειγμα φωσφορίζοντες νέον δεινόσαυροι που ρίχνουν laser.

Τα προαναφερθέντα, προσφέρονται με την ανάλογη δόση χιούμορ που διαχέεται σε όλο το παιχνίδι, από τα menu και τα tutorials μέχρι το… σενάριο και τους gameplay μηχανισμούς. Οι δημιουργοί δεν έχουν σκοπό να πάρουν τους εαυτούς τους στα σοβαρά σε καμία περίπτωση και όπου βρουν ότι είναι εφικτό, σαρκάζουν και (το σημαντικότερο) αυτοσαρκάζονται.

Η αισθητική, όπως προαναφέραμε παραπέμπει τρείς δεκαετίες πίσω, με έντονα χρώματα, κραυγαλέες σχεδιαστικές επιλογές, χαρακτηριστικά collectibles (παλιές τηλεοράσεις και βιντεοκασέτες), ατάκες βγαλμένες από ταινίες του Van Damme, και μικρές λεπτομέρειες που φέρνουν χαμόγελο στα χείλη όσων ζήσαμε τις εποχές εκείνες. Μέσα σε μια παλιμπαιδίζουσα ατμόσφαιρα ο παίκτης έχει συχνά την ψευδαίσθηση ότι, είτε βρίσκεται με το control του Sanyo στο χέρι, είτε μπροστά από μία καμπίνα σε “ουφάδικο” και ψάχνει τις τσέπες του για ένα εικοσάρικο -αυτό με τον Περικλή!

Πέρα από αυτές τις παρεμβάσεις, τα γραφικά του τίτλου είναι αυτά του Far Cry 3, ακόμα και αν εκ πρώτης όψεως δε μοιάζουν. Ίσως είναι τα σκοτεινά και βαριά χρώματα που χρησιμοποιούνται και που η αλήθεια είναι ότι μπορούν να κουράσουν και τον παίκτη. Οι μηχανισμοί όπως προείπαμε είναι επίσης αυτοί του “κυρίως πιάτου” με αυτά που λειτουργούσαν ικανοποιητικά ή αξιόλογα να συνεχίζουν να λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτό που σίγουρα τραβάει την προσοχή του παίκτη είναι η synth μουσική του τίτλου που βγήκε κατευθείαν από τα 80΄s ενώ καλή δουλειά έχει γίνει στα voiceovers με αφελείς ατάκες, πομπώδη στυλ και ηχητικές παραμορφώσεις.

Εν τέλει, η ιδέα ενός ιδιαίτερου expansion (ή stand alone, όπως επιθυμείτε πείτε το) ίσως και να δικαιώνεται έναντι μιας συμβατικής επέκτασης που θα πρόσφερε λίγο ακόμα… νησί από το ήδη πλεονάζον. Το βέβαιο ήταν ότι το ιαμβικής γεωγραφίας Far Cry 3 δε χρειαζόταν πέντε ακόμα outposts, μία ακόμα μινιατούρα του Κιλιμάντζαρο και τρεις κρυστάλλινες ακρογιαλιές που θα προστίθεντο στο ήδη υπάρχουσες εκατό. Και το εμποτισμένο με μπόλικο νέον Far Cry είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρον ως σύλληψη αλλά και στην πράξη. Με οικείους μηχανισμούς, κανείς δε νιώθει ότι παίζει το ίδιο παιχνίδι, ιδίως αν έχει παραδώσει διατριβή ασχολούμενος με τον κυρίως τίτλο. Και το σημαντικότερο, οι δημιουργοί, έκαναν και την πλάκα τους. Διότι, όπως με στόμφο τονίζουν στα tips των loading screens “A liberated outpost, is liberated!”.