Duck Tales: Remastered

Ένα μοναδικό, συγκινητικό αλλά σύντομο ταξίδι στο παρελθόν

Είναι πραγματικά πολλές οι φορές που η ενασχόληση με ένα videogame δρα σαν ξυπνητήρι, το οποίο σου υπενθυμίζει πως –δυστυχώς- ο χρόνος είναι αμείλικτος. Η έλευση του Duck Tales: Remastered ήρθε 24 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στο πολυαγαπημένο NES, μια αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο, όπου πολλά έχουν αλλάξει στον χώρο της ψηφιακής διασκέδασης.

Και όχι μόνο. Ο σύγχρονος gamer έχει πλέον άλλα μέτρα και σταθμά για να κρίνει ένα παιχνίδι, με απαιτήσεις που στα αυτιά των παλαιοτέρων κάποιες φορές ακούγονται τουλάχιστον ως υπερβολικές, ενώ δεν διστάζει να απορρίψει προτάσεις που για τις παλιές… καραβάνες έχουν γράψει το όνομά τους στην ιστορία με χρυσά γράμματα. Μια τέτοια περίπτωση είναι το Duck Tales: Remastered. Όσοι είχαν την τύχη να ασχοληθούν με το πρωτότυπο, θα θυμούνται πως είχαν να κάνουν με μια εντυπωσιακή –για τα δεδομένα της εποχής- εμπειρία, όπου ακόμα και σήμερα κανείς δεν μπορεί να δώσει μια σαφή απάντηση για το αν ήταν τόσο εθιστική εξαιτίας του δαιδαλώδους περιεχομένου της ή του απαιτητικού, σχεδόν άβολου χειρισμού της.

Η ενασχόληση με τη νέα πρόταση της WayForward θα μπορούσε κάλλιστα να παρομοιαστεί με ένα σαββατιάτικο πρωινό, όπου η γνωστή τηλεοπτική σειρά κρατούσε τους πάντες κολλημένους στις τηλεοράσεις τους. Αλήθεια, ποιος μπορεί να ξεχάσει την κλασική πλέον μουσική υπόκρουση των τίτλων έναρξης; Τα ζωηρά και έντονα χρώματα του κεντρικού μενού δημιουργούν μια ιδιαίτερα ευχάριστη και οικεία ατμόσφαιρα, ενώ ακόμα και αν κάποιος δεν είναι φίλος της σειράς ή οπαδός των χαρακτήρων της Disney, σίγουρα θα στρέψει το βλέμμα του για μια κλεφτή ματιά.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη μορφή του Scrooge McDuck και την προσπάθειά του να γεμίσει το χρηματοκιβώτιό του με ακόμα περισσότερα χρήματα. Το ταξίδι του θα ξεδιπλωθεί σε 5 διαφορετικά επίπεδα, πριν τελικά έρθει αντιμέτωπος με την τελική του δοκιμασία, η οποία ακόμα και σήμερα κερδίζει τις εντυπώσεις εξαιτίας του έξυπνου σχεδιασμού της. Από την Τρανσυλβανία μέχρι τον Αμαζόνιο και από τα Ιμαλάια, μέχρι την Αφρική, ο γνωστός ‘’πάπιος’’ θα περάσει μια βόλτα και από το Φεγγάρι, πριν τελικά ολοκληρώσει την περιπέτειά του.

Το Duck Tales: Remastered είναι μια platform πρόταση δύο διαστάσεων, που ευτυχώς έχει δεχθεί ένα πλήθος βελτιώσεων, πέρα φυσικά από τον οπτικό τομέα. Καταρχάς, η μη γραμμικότητα έχει διατηρηθεί, στοιχείο τουλάχιστον ριζοσπαστικό για την εποχή που πρωτο-κυκλοφόρησε, αλλά πλέον οι παίκτες θα έχουν για σύμμαχο έναν απλό αλλά απόλυτα κατατοπιστικό χάρτη.

Ουσιαστικά, τα προαναφερθέντα επίπεδα μπορούν να προσπελαστούν με όποια σειρά επιθυμεί ο καθένας, ενώ, όπως συνηθίζεται, απαιτείται η συγκομιδή συγκεκριμένων αντικειμένων, ώστε ο Scrooge να έρθει αντιμέτωπος με το εκάστοτε boss.

Η πλέον σημαντική -και φυσικά καλοδεχούμενη- αλλαγή, εντοπίζεται στον τομέα του χειρισμού. Πλέον, για να εκτελέσει ο κεντρικός χαρακτήρας τη γνωστή επίθεσή του με το μπαστούνι, απαιτείται απλά και μόνο το πάτημα του ανάλογου πλήκτρου. Οι παλιότεροι θα θυμούνται πως στην αρχική έκδοση, πέρα από αυτό, έπρεπε να πιέσουν και το ανάλογο πλήκτρο στον σταυρό κατεύθυνσης, ενώ η ασάφεια στα περιγράμματα των εχθρών λόγω των pixels, οδηγούσε σε πολλές χαμένες ζωές.

Τώρα ο τίτλος πηγαίνει πρακτικά στο άλλο άκρο, όπου η πρόκληση έχει χαθεί για χάρη του playability, και σε συνδυασμό με το σχετικά χαμηλό επίπεδο δυσκολίας, είναι πολύ πιθανό οι ιδιαίτερα σχολαστικοί και προσεκτικοί παίκτες, να μην αντικρίσουν ποτέ την οθόνη “game over”.H εύλογη ερώτηση που έρχεται στο μυαλό του καθενός είναι αν το Remastered καταφέρνει να θυμίζει το πρωτότυπο και η αλήθεια είναι πως η απάντηση δεν είναι και τόσο απλή. Ορισμένα σημεία σε συγκεκριμένα επίπεδα θα ξυπνήσουν ευχάριστες αναμνήσεις, αλλά συνολικά η πρόταση της WayForward θέλησε να γίνει λιγάκι πιο σύγχρονη και έτσι να ακολουθήσει το δικό της μονοπάτι. Προσωπικά, η κίνησή της μας βρίσκει σύμφωνους, αλλά γενικά η παρούσα πρόταση καλώς ή κακώς θέτει κάποια όρια.

Το Duck Tales: Remastered δεν κρύβει την πρόθεσή του να συγκινήσει τους παλιούς παίκτες, αυτούς που ασχολήθηκαν με το πρωτότυπο, έστω και αν η αρχική μαγεία έχει κάπου χαθεί. Ο τίτλος δεν μπορεί και δεν θέλει να σταθεί δίπλα στα σύγχρονα platformers, οπότε οποιαδήποτε σύγκριση καταντάει αμέσως άτοπη. Περισσότερο λειτουργεί σαν ένα ταξίδι αναμνήσεων σε μια εποχή που τα videogames σχεδιάζονταν με μια διαφορετική φιλοσοφία, τότε που η τεχνολογία ερχόταν δεύτερη, πίσω από τη σύλληψη της κεντρικής ιδέας.

Η παρέλαση γνωστών χαρακτήρων της Disney δεν είναι τυχαία, ενώ σταδιακά οι παίκτες θα μπορούν να ξεκλειδώσουν ακόμα περισσότερους και να τους απολαύσουν στη συγκεκριμένη ενότητα, δίπλα στους αντίστοιχους του 1989, όπου περισσότερο η φαντασία και λιγότερο η λεπτομέρεια έκαναν τον καθένα να υποθέσει για το ποια φιγούρα έχει μπροστά του. Δυστυχώς, η απουσία του πρωτότυπου μέσα στη συσκευασία του Remastered μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα σημαντικό μείον, αν και εδώ κατά πάσα πιθανότητα τα πνευματικά δικαιώματα του αρχικού τίτλου έπαιξαν το ρόλο τους.

Σε τεχνικό επίπεδο, ο τίτλος κλέβει αρχικά την παράσταση εξαιτίας του ήχου του και έπειτα λόγω των καλοσχεδιασμένων χαρακτήρων. Τα μουσικά κομμάτια ξεχειλίζουν από αναμνήσεις, ενώ κρίνεται αναγκαίο να ειπωθεί πως όλο το cast της τηλεοπτικής σειράς δανείζει τις φωνές του στους ψηφιακούς πρωταγωνιστές. Το τεράστιο άλμα που έχει γίνει στην απεικόνιση είναι υπεύθυνο για ένα συμπαθέστατο οπτικό σύνολο, στο οποίο όμως οι χαρακτήρες δεν ταιριάζουν με τίποτα με τα κακόγουστα και μερικές φορές πρόχειρα σχεδιασμένα περιβάλλοντα.

Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι περισσότερο για το Duck Tales: Remastered. Η Disney προσφέρει ένα όμορφο δώρο, μια γλυκιά ανάμνηση στους μεγαλύτερους gamers, οι οποίοι μεγάλωσαν σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, με διαφορετικές απαιτήσεις και μια εντελώς διαφορετική gaming συνείδηση. Για κάποιον που γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, οι τίτλοι τέλους θα πέσουν σε κάτι λιγότερο από τις δύο ώρες και μάλιστα δίχως να κοπιάσει ιδιαίτερα, οπότε είναι σαφές πως ο τίτλος δεν απευθύνεται σε όλους και δικαιολογημένα μεγάλη μερίδα του κοινού θα του γυρίσει τη πλάτη.

Γιώργος Τσακίρογλου

Σημείωση από τον αρχισυντάκτη
Με γερές δόσεις ειρωνίας, το review του Duck Tales: Remastered στο GameOver ήρθε ελάχιστα εικοσιτετράωρα μετά από μια άκρως δυσάρεστη είδηση. Οι εκδόσεις Τερζόπουλος, υπεύθυνες για την κυκλοφορία όλων των περιοδικών της Disney στη χώρα μας (Μίκυ Μάους, Αλμανάκο, Κόμιξ, Κλασικά, Ντόναλντ) ανακοίνωσαν την παύση λειτουργίας της εταιρείας και, κατά συνέπεια, τη διακοπή κυκλοφορίας των εν λόγω περιοδικών. Πρόκειται για ένα ακόμα πικρό χτύπημα της “οικονομικής κρίσης”, που αυτή τη φορά χτυπάει (εκτός από το έμψυχο δυναμικό της εταιρείας) ένα κομμάτι πολιτισμού και αναμνήσεων 50 σχεδόν χρόνων, που μεγάλωσε γενιές παιδιών. Και εκτός αυτού, προκαλεί στον υπογράφοντα επιπλέον πικρία, διότι μέσα σε αυτές τις εκδόσεις ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο χώρο.

Ευχόμαστε τα καλύτερα στους ανέργους που προστίθενται στην τεράστια λίστα του ΟΑΕΔ, και στους αγαπημένους ήρωες του Walt Disney να βρουν σύντομα νέο “σπίτι” στη χώρα μας.

{nomultithumb}