Sopranos: Road to Respect

Είναι πολύ δύσκολο να δείξεις σεβασμό στον ψηφιακό Tony Soprano, αλλά και στο παιχνίδι της THQ

Είναι πολύ δύσκολο να δείξεις σεβασμό στον ψηφιακό Tony Soprano, αλλα και στο παιχνίδι της THQ

Νομίζουμε ότι δεν υπάρχει λόγος να ξεκινήσουμε αυτήν την παρουσίαση αναλύοντας για μια ακόμα φορά τη δυσαρέσκειά μας σχετικά με παιχνίδια βασισμένα σε κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές παραγωγές που κυκλοφορούν κατά καιρούς και τα οποία δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αμαυρώνουν, όχι μόνο την εικόνα των videogames γενικότερα, αλλά και αυτήν των franchises στα οποία βασίστηκαν ειδικότερα. Το 2006 είδαμε την Electronic Arts να αποτυγχάνει να μεταφέρει την ξεχωριστή ατμόσφαιρα της τριλογίας The Godfather στα videogames, ωστόσο, το σίγουρο είναι ότι χειρίστηκε με σεβασμό το υλικό που της δόθηκε, ενώ άλλες προσπάθειες που υπόκεινται στην κατηγορία των ταινιών «εγκληματικότητας και μαφίας», όπως τα Scarface: The World is Yours και Reservoir Dogs ήταν, απλά, μέτριες προσπάθειες εκμετάλλευσης των γνωστών ονομάτων στα οποία βασίζονταν.

Συγκρίνοντας όμως τα προαναφερθέντα παιχνίδια με το The Sopranos: Road to Respect της THQ, μπορεί κανείς με ευκολία να πει ότι είχαμε να κάνουμε με αριστουργήματα. Ο τίτλος της THQ -που βασίζεται στην εξαιρετικά επιτυχημένη φερώνυμη τηλεοπτική σειρά της HBO, η οποία έχει προβληθεί και στη χώρα μας- όχι μόνο δεν καταφέρνει να προσφέρει στον παίκτη την ατμόσφαιρα και τον ρεαλισμό του κόσμου των Sopranos, αλλά αποτυγχάνει να προσφέρει έστω και τα βασικά ως ένα απλό videogame πέρα από franchises και αναγραφές τρανταχτών ονομάτων στη συσκευασία.

Το The Sopranos: Road to Respect καταπιάνεται με τις περιπέτειες ενός νεαρού ονόματι Joey LaRocca, ο οποίος προσπαθεί να βρει τη θέση του μέσα στην «οικογένεια» των Sopranos και, τελικά, να εξελιχθεί σε ένα σπουδαίο μαφιόζο. Το σενάριο του παιχνιδιού δανείζεται ορισμένα στοιχεία από την τηλεοπτική σειρά (ο Joey είναι γιος ενός πρώην συνεργάτη του Tony Soprano), όμως από εκεί και έπειτα οι δεσμοί με τα πεπραγμένα της σειράς κόβονται και η μόνη σχέση που διατηρεί το παιχνίδι με το σενάριο περιορίζεται στους χαρακτήρες που, περιστασιακά, κάνουν την εμφάνισή τους κατά τη διάρκεια της περιπέτειας, καθώς επίσης και στις φωνές που έχουν δανείσει οι πρωταγωνιστές της σειράς στους ψηφιακούς χαρακτήρες.

Ωστόσο, χρησιμοποιώντας τη λέξη «περιπέτεια» για περιγράψει κανείς αυτά που θα ζήσει παίζοντας το The Sopranos: Road to Respect είναι, μάλλον, ευφημισμός και όχι ρεαλιστική περιγραφή. Σε αντίθεση με το The Godfather, στο οποίο η Electronic Arts έκανε χρήση αυτού που αποκαλούμε «μοντέλο Grand Theft Auto», δηλαδή τη δημιουργία ενός ανοιχτού κόσμου, στον οποίο ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να περιηγηθεί χωρίς περιορισμούς, να χρησιμοποιεί οχήματα και να αναλαμβάνει αποστολές κατά βούληση, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα απολύτως γραμμικό τίτλο, βασισμένο σε συγκεκριμένους αντικειμενικούς σκοπούς.

Αυτές οι μηχανικές του gameplay κάνουν την εμφάνισή τους από τα πρώτα κιόλας λεπτά, όταν ο Joey ξεκινά τις εργασίες του υπό την επίβλεψη του Paulie σε ένα νυχτερινό club. Η εξέλιξη βασίζεται σε συνεχείς κινηματογραφικές σκηνές, μετά το πέρας των οποίων ξεκινά η εκάστοτε αποστολή. Εν ολίγοις, το μόνο που καλείται ο παίκτης να πράξει σε αυτό το παιχνίδι, είναι να παρακολουθήσει ένα σύντομο βίντεο και στη συνέχεια να μεταβεί στο απαραίτητο σημείο που βρίσκεται ο στόχος του. Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας ένα απλούστατο σύστημα μάχης, πρέπει να ξυλοφορτώσει το στόχο του και…αποστολή εξετελέσθη. Αυτό ακριβώς το μοτίβο (βρες τον επόμενο στόχο, στρίμωξέ των και πάτα συνεχώς τα Τετράγωνο και Τρίγωνο μέχρι να τον αποτελειώσεις) εξελίσσεται καθ’ όλη τη (μικρή) διάρκεια του παιχνιδιού με τον παίκτη να πατά συνεχώς δύο κουμπιά επίθεσης (για τις μάχες σώμα-με σώμα) και, ενίοτε, να χρησιμοποιεί όπλα για τις πιο δύσκολες υποθέσεις.

Το μοναδικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει το gameplay του τίτλου εντοπίζεται στη δυνατότητα χειρισμού της εκάστοτε κατάστασης. Πρακτικά, αυτό καθίσταται εφικτό με την εμφάνιση ειδικών παραθύρων διαλόγων, στα οποία ο Joey έχει τη δυνατότητα να τηρήσει ήπια ή επιθετική στάση προς τον συνομιλητή του. Αν και στο τέλος της ημέρας, οι αποφάσεις του παίκτη ελάχιστο αντίκτυπο έχουν στην εξέλιξη της ιστορίας, η ψευδαίσθηση της επιλογής που χαρίζει αυτό το σύστημα διαθέτει μια σχετική γοητεία.

Βέβαια, όσα έχουν αναγραφεί μέχρι στιγμής είναι προβλήματα που, λίγο ως πολύ, συναντάμε σε πολλά παιχνίδια της αγοράς. Και η αλήθεια είναι ότι αν είχαμε μείνει μόνο σε αυτά το The Sopranos: Road to Respect δεν θα ήταν ένα τόσο κακό παιχνίδι. Όμως, το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι τίποτα -ή σχεδόν τίποτα- δεν έχει υλοποιηθεί σωστά στα νευραλγικά σημεία που καθορίζουν τον χαρακτήρα ενός παιχνιδιού. Το κυριότερο ίσως αρνητικό εντοπίζεται στην, επιεικώς απαράδεκτη, τεχνολογία της κάμερας, η οποία δείχνει να έχει δική της νοημοσύνη και να κινείται όπως αυτή επιθυμεί. Το κακό είναι, πως οι επιλογές της δεν είναι ποτέ οι σωστές, ενώ η δυνατότητα περιστροφής της με τον αναλογικό μοχλό ελάχιστες φορές καταφέρνει να διασώσει την κατάσταση. Επιπροσθέτως, έχουμε να κάνουμε με μια από τις χειρότερες 3D μηχανές γραφικών των τελευταίων χρόνων, με απαράδεκτα μοντέλα χαρακτήρων, animation βγαλμένο από το 1995 (και από τα άσχημα παιχνίδια του 1995), φαινόμενα clipping (μη ηθελημένη ένωση πολυγώνων) και ένα σύστημα μάχης, που χωρίς προφανή λόγο, είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο και εξαιρετικά δύστροπο (με εξαίρεση το εντελώς αυτόματο σύστημα σκόπευσης με τα όπλα).

Βλέποντας λοιπόν πως έχει στα χέρια της ένα πολύ κακό παιχνίδι, η THQ στράφηκε προς την εύκολη λύση. Ποια είναι αυτή; Πολύ απλά, η χρήση έντονης βίας, βωμολοχιών και πολλών σκηνών (ερωτικών και μη) με ημίγυμνες καλλονές, στοιχείων που, έτσι και αλλιώς, χαρακτηρίζουν την εξαιρετική τηλεοπτική σειρά της HBO, αλλά που εδώ φαντάζουν ως «τυράκι», το οποίο υπάρχει απλά και μόνο για να τραβήξει την προσοχή του παίκτη από το απαράδεκτο gameplay και τους λοιπούς μη ολοκληρωμένους τομείς του παιχνιδιού.

Δεν υπάρχει λόγος να πλατειάσουμε και να ασχοληθούμε περαιτέρω με το μη έτοιμο και γεμάτο προβλήματα αυτό παιχνίδι της THQ. Απλά, κλείνοντας πρέπει να εκφράσουμε τη λύπη μας για το τελικό αποτέλεσμα και για τη συνέχιση μιας τραγικής παράδοσης που θέλει παιχνίδια, τα οποία βασίζονται σε γνωστά franchises (τηλεοπτικά, κινηματογραφικά και άλλα), να βρίσκονται πολύ κάτω από το μέσο όρο της ποιότητας που χαρακτηρίζει τα videogames του σήμερα και των προσδοκιών των σύγχρονων παικτών. Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή οι φωνές μας θα εισακουστούν. 

Γιώργος Καλλίφας
 
Ανάλυση οθόνης 480i
Widescreen Όχι
PAL 60Hz Όχι
Ήχος Stereo
PEGI 18+