Ace Combat X: Skies of Deception

Οι ταραγμένοι ουρανοί της Namco χωράνε, πλέον, στην τσέπη μας

Οι ταραγμένοι ουρανοί της Namco χωράνε, πλέον, στην τσέπη μας

Διαβάζοντας τον τίτλο του νέου παιχνιδιού της Namco και βλέποντας τη φράση «οι ουρανοί χωράνε, πλέον, στην τσέπη μας» είναι πολύ πιθανό να σκεφτείτε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα port παιχνιδιού από το PlayStation 2 στο PSP. Και ενώ αυτή η διαπίστωση είναι, εν μέρει, βάσιμη, η αλήθεια είναι ότι το Ace Combat X: Skies of Deception δεν είναι απλά και μόνο μια «ωμή» μεταφορά ενός επεισοδίου από τη μεγάλη κονσόλα της Sony στο φορητό της, αλλά ένα νέο επεισόδιο στη μακρόχρονη σειρά, με νέα ιστορία, νέους χαρακτήρες και κατάλληλα προσαρμοσμένο χειρισμό και gameplay για το PSP. Ως είθισται, η Namco ακολούθησε και στο πρώτο επεισόδιο της σειράς για το PSP τη γνωστή αφηγηματική τακτική που εδώ και χρόνια χρησιμοποιεί στα παιχνίδια της σειράς Ace Combat, εστιάζοντας σε μεγάλο βαθμό επάνω στους πρωταγωνιστές της ιστορίας, προσπαθώντας έτσι να αναπτύξει, μια ενδιαφέρουσα ιστορία προσφέροντας παράλληλα το γνωστό φρενήρες gameplay των αερομαχιών.

Έτσι λοιπόν, όπως είχε συμβεί και στα προηγούμενα επεισόδια του Project Aces, έτσι και εδώ βρισκόμαστε σε μια φανταστική εκδοχή της Γης, η οποία βρίσκεται εγκλωβισμένη στη δίνη του πολέμου. Πιο συγκεκριμένα, η υπερδύναμη του σεναρίου που ακούει στο όνομα «Leasath» έχει εξαπολύσει μια επίθεση κατά των γειτόνων της και ειδικότερα κατά της χώρας Aurelia χρησιμοποιώντας ένα παντοδύναμο όπλο που εξολόθρευσε το μεγαλύτερο μέρος από τις δυνάμεις των αντιπάλων της. Στην Aurelia έχει απομείνει, πλέον, ένα και μοναδικό σμήνος αεροσκαφών –μέλος του οποίου αποτελεί ο «χαρακτήρας» που θα ελέγξουμε στο παιχνίδι- με το οποίο θα κληθεί να αναπτύξει τις άμυνές της και να ανατρέψει την εις βάρος της κατάσταση.

To ευχάριστο με το Ace Combat X: Skies of Deception είναι το γεγονός πως παραμένει πιστό στο ύφος των παιχνιδιών από τα οικιακά συστήματα σε όλα του τα επίπεδα (εκτός από τον χειρισμό, στον οποίο θα αναφερθούμε σε λίγο), υιοθετώντας τις ίδιες μηχανικές στο gameplay, τον ίδιο τρόπο ανάπτυξης της ιστορίας μέσα από cinematics και διάλογους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας κάθε αποστολής, αλλά και κάνοντας χρήση μια εξαιρετικής μηχανής γραφικών εφάμιλλης με αυτές των τίτλων που εμφανίστηκαν στο PlayStation 2. Σε γνωστό «Ace Combat» ύφος, οι αποστολές του παιχνιδιού ξεκινούν απλοϊκά, θέτουν το αεροσκάφος του παίκτη στον αέρα μαζί με το υπόλοιπο σμήνος και, μετά από μια σύντομη ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί και τα objectives της αποστολής, ξεκινούν οι μάχες.

Όσον αφορά στις μάχες, αυτές δεν περιορίζονται στις κλασικές «dog fights» μεταξύ των καταδιωκτικών αεροσκαφών, αλλά περιλαμβάνουν και επιθέσεις σε στόχους εδάφους, καταστροφές ναυτικών δυνάμεων και καταδίωξη βομβαρδιστικών που έχουν ως σκοπό τους την εξολόθρευση της Aurelia. Σε κάθε περίπτωση, ο τρόπος που αναπτύσσεται η εκάστοτε αποστολή, όποιος και αν είναι ο αντικειμενικός σκοπός της, είναι, γραμμικός μεν, συναρπαστικός δε, δεδομένου ότι έχουμε πάντα στο μυαλό μας πως με το Ace Combat X ασχολούμαστε με ένα arcade παιχνίδι δράσης και όχι με έναν πραγματικό εξομοιωτή αεροσκαφών.

Ωστόσο, παρά τον arcade χαρακτήρα που διαθέτει το πόνημα της Namco, αξίζει να αναφερθεί ότι πολλές παράμετροί του, όπως η φυσική των αεροσκαφών και των όπλων που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια των μαχών είναι αρκούντως ρεαλιστική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του ρεαλισμού είναι τα αποτελέσματα που επέρχονται κατόπιν συγκεκριμένων επιλογών κατά τη διάρκεια της πτήσης, όπως για παράδειγμα η επιτάχυνση και η επιβράδυνση του αεροπλάνου. Αν τυχόν ο παίκτης μειώσει αισθητά τους κινητήρες του για να μπορέσει να ελιχθεί με μεγαλύτερη ευκολία, το μήνυμα «Stall» προειδοποιεί για επικείμενη πτώση, ενώ αν η επιθυμητή διόρθωση δεν έρθει την κατάλληλη στιγμή, το παιχνίδι δεν «συγχωρεί» και τιμωρεί τον παίκτη με μια εντυπωσιακή πτώση στο έδαφος ή στα σκοτεινά νερά της θάλασσας. Βέβαια, ο όποιος ρεαλισμός υπάρχει στο παιχνίδι της Namco τελειώνει εδώ, καθώς από αυτό το σημείο και μετά τα πάντα υπόκεινται στη σφαίρα του arcade.

Τα διαθέσιμα αεροσκάφη, αν και είναι πιστά αντίγραφα πραγματικών μοντέλων, διαθέτουν δύναμη πυρός σαφώς μεγαλύτερη από ότι στην πραγματικότητα (κάθε ένα διαθέτει 40 και πλέον πυραύλους) και εκατοντάδες σφαίρες, ενώ δεν υπάρχει η δυνατότητα προσγείωσης και απογείωσής τους χρησιμοποιώντας τα ανάλογα όργανα. Βέβαια, ποιος θα περίμενε να δει εξομοίωση τύπου Flight Simulator X στο PSP και αποδεχόμενοι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα γρήγορο, απολύτως arcade και, σίγουρα, διασκεδαστικό παιχνίδι φορητής κονσόλας, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι το Ace Combat X είναι μια αξιόλογη προσθήκη στη σειρά της Namco. Αυτή η αξίωση ενισχύεται ακόμα περισσότερα από το οπτικό αποτέλεσμα που κατάφερε να δημιουργήσει η ομάδα του Project Aces στο νέο Ace Combat.

Αν και αρχικά είχαμε αντιμετωπίσει με σκεπτικισμό τη μεταφορά της σειράς στο PSP (θα μπορούσε το PSP να αποδώσει τα φωτορεαλιστικά γραφικά των αεροσκαφών και τις τέλειες –αν και bitmaps- αεροφωτογραφίες του εδάφους;) η αλήθεια είναι ότι το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες μας. Ναι, είναι γεγονός, τα αεροσκάφη υποφέρουν από το φαινόμενο του aliasing και πολλές φορές την εμφάνισή του κάνει το φαινόμενο του «κοτετσοσύρματος» όπως το αποκαλούν όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα με οθόνες και προβολείς LCD χαμηλής ανάλυσης. Ωστόσο, πέρα από αυτά τα μειονεκτήματα, η Namco κατάφερε να περάσει με αρκετή επιτυχία την ποιότητα των γραφικών από τα Ace Combat του PS2 στο φορητό της Sony.

Το εσωτερικό των αεροπλάνων διαθέτει ικανοποιητική λεπτομέρεια, το animation είναι εξαιρετικό, οι φωτισμοί και η απεικόνιση του εδάφους ρεαλιστική και η ταχύτητα της 3D μηχανής εφάμιλλη με αυτήν του Ace Combat: The Belkan War. Εντούτοις, εκεί που στον οπτικό τομέα το Skies of Deception διαπρέπει, σε αυτόν του χειρισμού χωλαίνει. Με σαφείς περιορισμούς που οφείλονται στην έλλειψη δεύτερου αναλογικού μοχλού στο PSP, ο χειρισμός των αεροπλάνων καθίσταται ιδιαιτέρως δύσκολος, αν φυσικά ο παίκτης επιθυμεί να χρησιμοποιεί όλες τις δυνατότητες που του παρέχονται. Το εντονότερο πρόβλημα εντοπίζεται στις λειτουργίες πλοήγησης του εκάστοτε αεροσκάφους, καθώς για να πραγματοποιηθούν αυτές πρέπει, για λίγα δευτερόλεπτα, ο παίκτης να σηκώνει τον αντίχειρά του από τον αναλογικό μοχλό και να τον τοποθετεί στο d-pad.

Αν και στον γραπτό λόγο αυτό δεν φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολο, στην πράξη και όταν η μάχη έχει πάρει φωτιά, αποδεικνύεται καταστροφικό για την έκβασή της. Από εκεί και έπειτα, οι λοιπές λειτουργίες πλοήγησης δεν κρύβουν ιδιαίτερες εκπλήξεις και ακολουθούν την κλασική γραμμή, που μέσα στα χρόνια έχουμε γνωρίσει μέσα από τα διάφορα επεισόδια της σειράς. Ωστόσο, αυτό που μας απογοήτευσε οικτρά, ήταν η απουσία ενός αξιοπρεπούς multiplayer mode, το οποίο θα εκμεταλλευόταν στο έπακρο τη φρενήρη φύση των dog fights που χαρακτηρίζουν τη σειρά. Αντί λοιπόν ενός online mode όπου παίκτες ανά τον κόσμο θα βρισκόντουσαν αντιμέτωποι στους αιθέρες παλεύοντας για τη νίκη, η Namco προσφέρει ένα υποτονικό Ad-Hoc mode, το οποίο υποστηρίζει μάχες μέχρι και τεσσάρων παικτών σε τοπικό δίκτυο. Τώρα, το πόσο εύκολο είναι να βρείτε τρεις ακόμα κατόχους PSP, με αντίστοιχο αριθμό αντιτύπων του Ace Combat X, που να έχουν και διάθεση να προβούν σε μάχες, είναι μια άλλη ιστορία.

Εν κατακλείδι, το Ace Combat X: Skies of Deception είναι μια αξιόλογη προσπάθεια και, παρόλο που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως απαραίτητη αγορά, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι καταφέρνει να προσφέρει αυτούσια την ατμόσφαιρα της σειράς Ace Combat μέσα από το φορητό της Sony. Διαθέτοντας δεκάδες αεροσκάφη που μπορούν να αγοραστούν ή να αναβαθμιστούν μετά από απόκτηση βαθμών, ικανοποιητικό αριθμό και ποικιλία αποστολών και ενδιαφέρουσες αερομαχίες, είναι σίγουρο πως θα αφήσει ικανοποιημένους τους φίλους της σειράς. Αν υπήρχε και ένα πιο ανεπτυγμένο multiplayer mode…

Γιώργος Καλλίφας

PEGI 12+