The Order: 1886
Μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο!
Μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο!
Ας αρχίσουμε λίγο ανορθόδοξα το παρόν review. Επειδή τις τελευταίες εβδομάδες έχει γίνει ένας κακός χαμός στο internet για τη διάρκεια του The Order: 1886, θα πούμε εξ αρχής ότι δε διαρκεί 3 ώρες ακόμα και στο… “super-ultra easy”. Επίσης, δε διαρκεί 10 ώρες, εκτός αν θέλετε να βλέπετε κάθε ένα ντουβάρι από κοντά για να απολαμβάνετε τυχόν λεπτομέρειες. Η διάρκειά του κυμαίνεται περίπου στις επτά ώρες, μία –αναμφίβολα- αρκετά μικρή διάρκεια για ένα καθαρά single player παιχνίδι, που το replayability του είναι μηδενικό ελέω των cutscenes και των αργόσυρτων gameplay τμημάτων, που δε γίνεται να προσπεραστούν. Δυστυχώς, όμως, η διάρκεια δεν είναι το μοναδικό στοιχείο που βλάπτει την εμπειρία αλλά, πολύ περισσότερο, τα διάφορα επιμέρους στοιχεία που δημιουργούν ρωγμές στο όλο οικοδόμημα.
Το μεγαλύτερο ατόπημα των Sony και Ready at Dawn, σε σχέση με την προώθηση του The Order, ήταν πως καλλιέργησαν την εντύπωση πως θα έχουμε να κάνουμε με το επόμενο Uncharted, Last of Us και λοιπές ναυαρχίδες που είχε κατά καιρούς το PlayStation. Όμως, το The Order δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε καμία περίπτωση σε αυτή τη βαριά ευθύνη και στην τεράστια προσμονή που προκάλεσε στον κόσμο η εξαιρετική μηχανή γραφικών του.
Ναι, το The Order έχει κορυφαία γραφικά. Ναι, το The Order μας μεταφέρει σε ένα εναλλακτικό και πανέμορφα σκοτεινό, βικτωριανό Λονδίνο, με χαρακτήρες εξαιρετικής πιστότητας. Είναι όμως αρκετός ένας τεχνικός τομέας υψηλών προδιαγραφών για να προσφέρει ένα παιχνίδι που θα ενθουσιάσει τους κατόχους του PlayStation 4 και να δικαιώσει την εκθετική αύξηση της προσμονής μας; Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Το The Order: 1886 ξεκινάει δυναμικά, σε ένα διαφορετικό Λονδίνο, όπου η τεχνολογία έχει προχωρήσει σημαντικά, κάτι που είναι εμφανές από τον αρκετά μοντέρνο οπλισμό, τους ασυρμάτους, αλλά και ορισμένα φουτουριστικά όπλα. Η υπόθεση ακολουθεί τον ιππότη Galahad της τάξης του The Order, μίας οργάνωσης που έχει ως σκοπό την προστασία της χώρας από την απειλή των λυκανθρώπων. Διάφορα στοιχεία αυτής της οργάνωσης αντλούν την έμπνευσή τους από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, προσδίδοντας βαθμούς στο μυθολογικό χαρακτήρα του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων.
Το σενάριο, αν και βασίζεται σε μία πολύ ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, δεν καταφέρνει ποτέ να εμβαθύνει στην ίδια του τη μυθολογία και τους χαρακτήρες του, με την ιστορία να έχει ελάχιστη συναισθηματική διακύμανση και αδιάφορες αποκαλύψεις. Οι εξηγήσεις είναι μηδαμινές για την αναπάντεχη τεχνολογική ανάπτυξη αυτού του εναλλακτικού κόσμου και την ύπαρξη των λυκανθρώπων. Το The Order, λοιπόν, θα πρέπει να το δείτε με τη λογική ότι αυτά τα δύο στοιχεία είναι δεδομένα για το σύμπαν του παιχνιδιού.
Οι λυκάνθρωποι δε, οι οποίοι είχαν τιμητικές θέσεις σε διάφορα βίντεο και φαινόντουσαν ως καίρια κομμάτια του σεναρίου, έχουν πραγματικά το ρόλο κομπάρσου. Εμφανίζονται σποραδικά, με τη λειτουργία τους να μην είναι κάτι περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε να έχει, παραδείγματος χάρη, μία αγέλη λυσσασμένων σκύλων. Εν ολίγοις, φαίνεται σαν να υπάρχουν ως ακόμα ένα είδος της πανίδας, αποτελώντας εντελώς περιφερειακούς κινδύνους. Δεν είναι καθόλου απίθανο να ξεχνάτε συνεχώς ότι υπάρχουν λυκάνθρωποι στον κόσμο του παιχνιδιού, διότι ο βασικός κίνδυνος που υπάρχει στο παιχνίδι είναι αυτός των ανταρτών, δηλαδή κανονικοί άνθρωποι.
Η κεντρική ιστορία εξιστορεί τη διαμάχη μεταξύ του The Order και των ανταρτών, καθώς και μίας συνομωσίας που υποβόσκει εντός του τάγματος. Το σενάριο γενικά κυλάει αρκετά συμβατικά, ενώ το τελείωμά του δείχνει σαν να ήταν προϊόν βιασύνης από τη Ready at Dawn, καθώς οι τίτλοι τέλους έρχονται απότομα και σχετικά αναπάντεχα. Αρκεί να πούμε πως εάν δεν γνωρίζαμε το συνολικό αριθμό των chapters, θα μέναμε με το στόμα ανοιχτό μετά την τελική αναμέτρηση. Οι περισσότερες από τις ανατροπές που θα δείτε φαίνονται από μίλια μακριά, ενώ κάποιες άλλες που είναι –ίσως- λιγότερο εμφανείς δε θα σας προξενήσουν και τόση έκπληξη, δεδομένου ότι αφορούν χαρακτήρες, οι σχέσεις των οποίων ελάχιστα αναπτύσσονται.
Ο Galahad έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας και –ευτυχώς- αποτελεί έναν αρκετά συμπαθητικό χαρακτήρα. Θαρραλέος, σκληρός και παράλληλα έτοιμος να κρίνει καταστάσεις με γνώμονα το δίκαιο, ο Galahad είναι ήρωας που θα θέλαμε να ξαναδούμε. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες όμως που τον πλαισιώνουν ακολουθούν συγκεκριμένα στερεότυπα, ενώ το γεγονός ότι έρχονται και φεύγουν για μεγάλα διαστήματα δεν βοηθάει στην ανάπτυξή τους. Ονόματα όπως Perceval, Lafayette και Tesla δεν αρκούν από μόνα τους για να σκιαγραφήσουν πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες.
