Gears of War Ultimate Edition
Anya… Berserker… Satellite?
Anya… Berserker… Satellite?
Δεν υπάρχουν και πολλοί τρόποι για να παρουσιάσουμε ένα παιχνίδι σαν το Gears of War εννιά χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Ας δούμε ορισμένους πολύ αγαπητούς στον ειδικό Τύπο. Εξωραϊσμός και εξιδανίκευση ο ένας. Ότι το παιχνίδι ήταν η τελειότητα προσωποποιημένη τον καιρό που κυκλοφόρησε και με κάποιο μαγικό τρόπο συνεχίζει να είναι και τώρα, γιατί και να μην είναι, οι κόμποι στο λαιμό από τη συγκίνηση όταν παίζουμε με το Shotgun στο multiplayer δε μας αφήνουν να σκεφτούμε κάτι άλλο. Ο άλλος είναι η εκ των υστέρων κριτική ματιά από έμπειρους πλέον ανθρώπους, που ούτε τότε μάσησαν τα παχιά λόγια της Microsoft, ούτε σήμερα είναι διατεθειμένοι να χαρίσουν κάστανα. Σε αυτήν την επίσης ακραία περίπτωση, ας είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε-διαβάσουμε χοντράδες επιπέδου «μας πώς μας άρεσαν τότε εκείνα τα γραφικά;», «το παιχνίδι δείχνει ξεκάθαρα την ηλικία του», «μα ήταν multiplayer αυτό;» κτλ.
Υπάρχει κι ένας πιο δύσκολος δρόμος. Αυτός του να προσπαθήσει να είναι κανείς αντικειμενικός και με την τότε κυκλοφορία, και με την αναπαλαιωμένη έκδοσή της σήμερα. Χωρίς χοντράδες, ακρότητες και δήθεν κριτικές προσεγγίσεις.
Το Gears of War τέλειο δεν ήταν. Ήταν πιο μικρό κι απ’ την τροπαιοθήκη του ΠΑΟΚ, πιο ευθύγραμμο και από την Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη, πιο σταχτί και από μεθυσμένο φοιτητή που ήπιε το τελευταίο σφηνάκι τεκίλας και σε κλάσματα του δευτερολέπτου διαπιστώνει πόσο λάθος έκανε, πιο macho και από παίκτη του American football όταν διαφημίζει αποσμητικό και πιο τυπικό κι από Έλληνα γραφειοκράτη όταν του λες «μα, τα έχω μαζέψει όλα τα δικαιολογητκά!».
Αλλά, επίσης, ήταν ένας εντυπωσιακός τεχνικά τίτλος για την εποχή (έτερον εκάτερον το ότι σιχαθήκαμε να βλέπουμε τις ίδιες και τις ίδιες υφές στα επόμενα 342 παιχνίδια που χρησιμοποίησαν την Unreal Engine), καθιέρωσε τον third person behind the shoulder μηχανισμό, έκανε δεύτερη φύση του παίκτη το να ψάχνει για κάλυψη και να γέρνει πίσω από αυτή για να στοχεύσει, και χάρισε ατέλειωτες ώρες διασκέδασης με το συνεργατικό και ανταγωνιστικό multiplayer κομμάτι του. Ήταν το Shotgun overpowered; Ήταν. H τακτική γενικώς πήγαινε περίπατο; Πήγαινε. Αλλά τα εκατομμύρια που το διασκέδασαν δεν πήγαιναν για διδακτορικό στο multi ή για εκατομμύρια σε e-sports αρένες. Απλά το διασκέδασαν. Πάλιωσαν οι μηχανισμοί του; Πάλιωσε ο σχεδιασμός του; Τι να σας πω. Ή το παιχνίδι ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του ή οι υπόλοιποι τίτλοι του είδους με το πέρασμα των χρόνων, ελάχιστη πρόοδο και όρεξη για εξέλιξη επέδειξαν. Το Gears of War μπορεί να μπεί στη ζυγαριά μόνο με τα επόμενα Gears στον τομέα του gameplay και των μηχανισμών (και εν γένει του όλου σχεδιασμού). Διότι ακόμα είναι ζεστό στα χέρια μου το controller από το The Last of Us, και ειλικρινά, στο shooting, δε θυμάμαι να κάνει κάτι καλύτερα από το Gears.
To αν ορισμένα animations και κάποιες cut scenes «φωνάζουν» 2007, αυτό είναι έτερον εκάτερον. Ο πυρήνας πάντως του gameplay, παραμένει φρέσκος και διασκεδαστικός. Όπως φρέσκος παραμένει και ο οπτικός τομέας, ο οποίος υπέστη ένα υπέροχο lifting και πλέον στέκεται άνεται δίπλα σε τίτλους της τρέχουσας γενιάς. Και ας έχουμε υπόψη ότι μιλούμε για τον πρόλογο του Gears of War Saga, με τα επόμενα να είναι το ένα καλύτερο από το άλλο (είμαι από αυτούς που συνεχίζουν να θεωρούν το GoW2 υπέροχο αν και χωρίς Boss Fight).
H προσθήκη του κεφαλαίου που έλειπε από την Xbox 360 έκδοση και αποτέλεσε δώρο στους PC gamers όταν το παιχνίδι έπαψε να είναι αποκλειστικότητα της κονσόλας, δεν προσθέτει απλά αξία στο όλο πακέτο. Προσθέτει κι ένα συστατικό που έλειπε από την πρώτη έκδοση: ένα boss το οποίο δεν είναι… Raam. Όσοι δεν είχατε την τύχη να παίξετε το PC GoW, αδράξτε τώρα την ευκαιρία. Το Multiplayer παραμένει… αέρα πατέρα, εννοώντας ότι σαφώς και χωρούν στρατηγικές και τακτικές, αλλά πάντα, ο οποιοσδήποτε μπορεί να ορμήσει και όσο άσχετος κι αν είναι, να πετύχει ένα fatality με το αλυσοπρίονο του Lancer και να το ευχαριστηθεί η ψυχούλα του. Η αίσθηση των όπλων παραμένει κορυφαία, η διήγηση εξελίσσεται ομαλά όσο το επιτρέπει το γεγονός ότι μιλάμε για έναν πρόλογο, και το campaign για 50η φορά δεν είναι βαρετό αλλά κυλάει νεράκι.
Το μοναδικό πρόβλημα είναι ότι η αυτοτελής κυκλοφορία ενός μόνο από τα τέσσερα (ε, ναι, βάζουμε και το Judgement) κεφάλαια της σειράς είναι λειψή κίνηση. Είναι καρμιριά και φθήνια. Δε μπορεί εν έτει 2015, με το δυνατότερο (υποτίθεται) line up Xbox κονσόλας, η MS να κρατάει καβάτζες για το μέλλον με τίτλους του παρελθόντος. Αστεία πράγματα. Ναι, δεν πρόκειται για μια απλή HD αναβάθμιση, καθώς στο υπάρχον παιχνίδι έχουν προστεθεί layers και layers από γραφικά, αλλά είναι ένας τίτλος του 2006 πανάθεμά το! Φαντάζεστε να κυκλοφορήσει το “Mass Effect Remastered” μόνο του; Ή το πρώτο Dead Space (καλά, αυτό συγχωρείται); Ή μόνο του το Drake’s Fortune; Αντίστοιχα με το Master Chief Collection, έπρεπε να υπάρχει και το Marcus Fenix Collection. Και το Judgement τσόντα, όπως το ODST στο πρώτο.
Όπως και να έχει, ο Cliff εκείνης της εποχής, όπως και με το υπέρτατο Unreal, έκανε τη διαφορά. Τώρα τρέχει για f2p παιχνίδια, αλλά ας όψεται η άτιμη η κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους…
