Assassin’s Creed Chronicles: Russia
Τρίτωσε το... κακό.
Τρίτωσε το… κακό.
Με το Assassin’s Creed Chronicles: Russia ολοκληρώνεται και επίσημα η τριλογία μιας spin-off σειράς, εμπνευσμένης από το σύμπαν με πρωταγωνιστές τους εικονικούς Ασσασίνους. Δεν πρέπει, ωστόσο, να ξεχνάμε πως η σειρά με τα Χρονικά των Ασσασσίνων ξεκίνησε ως περιεχόμενο του season pass του Unity, το οποίο σημαίνει πως το 2.5D ύφος της, με τo –αναμφισβήτητα- υπέροχο εικαστικό του, μπορεί να έχει τα καλά, αλλά και τα κακά του σημεία. Και μετά από τους προηγούμενους δυο τίτλους του Chronicles, το τρίτο και τελευταίο μέρος έρχεται να μας δώσει μερικές ευχάριστες πινελιές ως προς το νέο και διαφορετικό, αλλά και να μας κάνει να αντιληφθούμε αμέσως, πως τα άσχημα στοιχεία των προηγούμενων τίτλων είναι εδώ, ίσως και σε χειρότερο βαθμό. Και, πραγματικά, θα μπορούσε να είναι ένα καλό παιχνίδι, έστω και για spin-off, αν η Ubisoft δεν βιαζόταν, ενδεχομένως, να το δώσει τόσο νωρίς στην κυκλοφορία, περίπου ένα μήνα μετά από τον προκάτοχό του.
Αρχικά, θα ήταν καλό να αναφέρουμε πως η ιστορία του AC Chronicles: Russia είναι πολύ καλύτερη από αυτή των προκατόχων του. Ακολουθούμε τα χνάρια του Nikolai Orelov, ενός βετεράνου μαχητή του τάγματος των Ασσασσίνων, ο οποίος αναλαμβάνει μια τελευταία αποστολή ώστε να συγκεντρώσει τους απαραίτητους πόρους και να φυγαδεύσει με ασφάλεια τον εαυτό του και την οικογένειά του με ασφάλεια στην Αμερική. Το ποια ακριβώς είναι αυτή η αποστολή δεν είναι κάτι που οφείλουμε να αναφέρουμε εδώ –ωστόσο, έχει να κάνει με κάτι που στην ουσία «ενώνει» τα τρία παιχνίδια μεταξύ τους. Έχοντας ως ιστορικό υπόβαθρο τη ρωσική επανάσταση, ο Orelov θα αναμειχθεί με τα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση και την εκτέλεση της δυναστείας των Ρομανώφ, θα σώσει την Αναστασία, την τελευταία Ρομανώφ, θα ταξιδέψει στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη και θα προσπαθήσει, εν τέλει, να φέρει εις πέρας την αποστολή του και να ολοκληρώσει με επιτυχία τα σχέδιά του, που αφορούν στην οριστική εγκατάλειψη του τάγματος.
Εδώ είναι και το πρώτο μελανό σημείο. Η ίδια η ιστορία, η οποία θα μπορούσε να δώσει αρκετό υλικό σε έναν «κανονικό» τίτλο Assassin’s Creed, τώρα καλείται να διαδραματιστεί σε ένα παιχνίδι περίπου 6-8 ωρών και με όλους τους περιορισμούς που εμπεριέχονται στο φορμάτ των 2.5D παιχνιδιών. Και, δυστυχώς, αυτοί οι περιορισμοί είναι αρκετοί, με το χειρισμό να προκαλεί αρκετά προβλήματα σε κρίσιμα σημεία της εξέλιξης του παιχνιδιού, ενώ όσοι επιθυμούν την πλήρη ολοκλήρωση του τίτλου θα πρέπει να οπλιστούν με τεράστια αποθέματα υπομονής και χρόνου. Αυτό οφείλεται στο ότι το παιχνίδι αποτελεί ξεκάθαρα τον ορισμό του trial and error, όπου μια λανθασμένη κίνηση θα οδηγήσει στο θάνατο.
Και ενώ οι πρωταγωνιστές των προηγούμενων τίτλων κατείχαν μαχητικές ικανότητες σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, σε αυτό το παιχνίδι οι παίκτες καλούνται να εφαρμόσουν στο μέγιστο τις δυνατότητες stealth που προσφέρονται, καθώς αν εμπλακούν σε μάχη, δεν θα είναι αρκετά εύκολο να απεμπλακούν από αυτήν. Και αυτό γιατί το επίπεδο δυσκολίας είναι αρκετά αυξημένο σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, το οποίο δίνει την αίσθηση πως δεν έχει κλιμακωθεί σωστά, ειδικά σε ένα 2.5D platform τίτλο, κάτι που σίγουρα θα προκαλέσει τον εκνευρισμό στον παίκτη, ο οποίος και θα είναι αρκετά συχνός. Από εκεί και πέρα το παιχνίδι ακολουθεί το γνώριμο, εικαστικό ύφος των δύο προηγούμενων τίτλων, το οποίο είναι αρκετά ικανοποιητικό. Το κόκκινο χρώμα στα cutscenes και το σκοτεινό υπόβαθρο με το film grain effect στο κανονικό gameplay, μας δίνουν την αίσθηση ενός φιλμ νουάρ και αντικατοπτρίζουν απόλυτα την αβεβαιότητα της εποχής, σε μια Ρωσία η οποία βρίσκεται στη μεταβατική περίοδο από τη μοναρχία στον κομμουνισμό, μεταφέροντας νοερά στον παίκτη το γενικότερο αυτό κλίμα.
Ο σχεδιασμός των περιοχών δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο, από ένα σημείο και έπειτα, καθώς τόσο οι εσωτερικοί όσο και οι εξωτερικοί χώροι επαναλαμβάνονται συνεχώς, κάτι το οποίο γίνεται εύκολα και γρήγορα αντιληπτό από τον παίκτη. Στα θετικά, ωστόσο, εξακολουθεί να συγκαταλέγεται η κίνηση που προέρχεται από διαφόρων ειδών οχήματα, τα οποία σπάνε τη στατικότητα αλλά και τον τρόπο προσέγγισης συγκεκριμένων περιοχών, καθώς μερικές φορές καλούμαστε να εκμεταλλευτούμε την κίνηση των οχημάτων για να προσεγγίσουμε ορισμένες περιοχές, κάτι που φυσικά συνέβαινε και στα προηγούμενα παιχνίδια της spin-off σειράς, αλλά με διαφορετικό τρόπο.
Συνεχίζοντας με τις καινοτομίες του τίτλου, αναφερόμαστε στην προσθήκη του δεύτερου playable χαρακτήρα, ο οποίος δεν είναι άλλος από την τελευταία των Ρομανώφ, την Αναστασία. Η Αναστασία, αλληλοεπιδρώντας με το αντικείμενο που αναζητά ο Orelov, αποκτά μέσω του φαινομένου bleeding effect τις ικανότητες μιας παλιάς Ασσασσίνας, και έτσι βρίσκεται, πλέον, σε θέση να βοηθήσει τον Nikolai. Οι παίκτες θα έχουν πολλές φορές την ευκαιρία να αναλάβουν το χειρισμό των δυο παικτών, ενώ τα σημεία όπου ελέγχουμε τον ένα χαρακτήρα για να προστατεύσουμε τον άλλο αποτελούν μια ευχάριστη νότα του παιχνιδιού. Αξίζει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι η Αναστασία είναι πιο ενδιαφέρουσα ως χαρακτήρας από τον Nikolai, τόσο ως προς το κομμάτι της κίνησης όσο και ως προς το χτίσιμο του χαρακτήρα της, κάτι που σημαίνει πως χάνεται η ισορροπία που υπάρχει στο κομμάτι της αφήγησης. Και, όπως έχει ήδη αναφερθεί, οι χαρακτήρες χωλαίνουν στο κομμάτι της μάχης, ενώ τα πάνε πολύ καλύτερα στο κομμάτι της stealth προσέγγισης. Έτσι, θα κάνουν χρήση πιο σύγχρονου εξοπλισμού και θα εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες αλλά και τις αδυναμίες των δυνατοτήτων που προσέφερε ο εικοστός αιώνας (όπως η τηλεφωνία και το ηλεκτρικό ρεύμα) για να φέρουν εις πέρας την αποστολή του κάθε επιπέδου, με αποκορύφωμα τη δυνατότητα χρήσης της καραμπίνας του Nikolai για να εξοντώσει τους αντιπάλους του από απόσταση, κάτι που βέβαια γίνεται σε ορισμένα σημεία του παιχνιδιού.
Τέλος, για όσους παίκτες αρέσκονται στο να ανακαλύπτουν και να ξεκλειδώνουν «μυστικά», η Climax έχει προνοήσει σε αυτό το κομμάτι. Στα προηγούμενα παιχνίδια, οι παίκτες που χρησιμοποιούσαν το Eagle Vision σε συγκεκριμένα σημεία μπορούσαν να εντοπίσουν διάφορους τετραψήφιους αριθμούς, τρεις σε κάθε παιχνίδι. Ανακαλύπτοντας και τους τρεις κωδικούς του Assassin’s Creed Chronicles: Russia, ο παίκτης θα αποκτήσει πρόσβαση σε ένα κρυμμένο βίντεο, το οποίο τον μεταφέρει στη σύγχρονη εποχή και αποκαλύπτει τα πραγματικά σχέδια του Dr. Grammatica, του Ναϊτη επιστήμονα, και πώς όλα αυτά σχετίζονται με τη σύγχρονη ιστορία αλλά και με τα τρία προηγούμενα παιχνίδια.
Ίσως, άλλωστε, αυτός να είναι και ο σημαντικότερος λόγος για κάποιον φανατικό οπαδό της σειράς να ασχοληθεί με αυτό το παιχνίδι, γιατί οι υπόλοιποι παίκτες, που δεν έχουν επαφή με το franchise, δύσκολα θα βρουν κάποιο λόγο για να ασχοληθούν μαζί του μέχρι το τέλος. Το setting του τίτλου πραγματικά αδικείται εδώ και θα μπορούσε να αξιοποιηθεί διαφορετικά από τη Ubisoft, αλλά είναι και το μοναδικό «δυνατό» σημείο του παιχνιδιού, το οποίο και το κρατά σε αξιοπρεπή επίπεδα. Αλλά και πάλι, η έλλειψη ισορροπίας στο θέμα της δυσκολίας, ο προβληματικός στα σημεία χειρισμός και οι ανισορροπίες στο αφηγηματικό σκέλος, μας αφήνουν το αίσθημα της ανακούφισης, γνωρίζοντας πως ο Nikolai κατάφερε να εκπληρώσει την αποστολή του, χωρίς να χρειαστεί να βασανιστεί περισσότερο από τους μηχανισμούς του τίτλου –αρκετά, άλλωστε, βασανίζεται εντός του παιχνιδιού.
Διαβάστε επίσης
