Dead Rising 4
Πόσο πιο casual; Πόσο πιο sandbox; Πόσο πιο ουδέτερο;
Πόσο πιο casual; Πόσο πιο sandbox; Πόσο πιο ουδέτερο;
Εντάξει, δε θα ζητήσουμε και τα ρέστα τώρα από το Dead Rising για το ότι χρησιμοποιεί σα βασικό gameplay στοιχείο τα ζόμπι. Θυμίζουμε ότι πριν και από το L4D, πριν και από το Walking Dead, πριν από όλο αυτό το χείμαρρο ζόμπι θεματολογίας σε σινεμά, games, τηλεόραση, το Dead Rising ήταν από τα πρώτα games που μέσα στη δεκαετία του 2000 χρησιμοποίησαν το αγαπημένο φετίχ της late 70’s-80’s περιόδου. Άλλωστε τα ζόμπι του Dead Rising ήταν απευθείας τέκνα και εξ αίματος συγγενείς με τα βδελυρά περιπατητικά πτώματα του Lucio Fulci και του George Romero, γνήσια γεννήματα νοσηρών πειραμάτων και παραστρατιωτικών πρακτικών. Ουδεμία σχέση έχουν με την Αποκαλυψιακής φύσεως θεματολογία των pop-ζομπι πρόσφατων αποκυημάτων της βιομηχανίας του θεάματος.
Γι’ αυτό και στην Αμερική του Dead Rising, χρόνια μετά το περιστατικό στο Willamette, o κόσμος έχει μάθει να ζει με το φαινόμενο. Η παρουσία των ζόμπι δεν ξενίζει. Απλά κινητοποιεί δημοσιογραφικές διάνοιες του επιπέδου του Frank West και τις κατευθύνει σαν ένα κομμάτι κρέας την ευαίσθητη μύτη ενός σκύλου. Ο West το μυρίζεται το θέμα, και ακόμα περισσότερο, μυρίζεται τα λεφτά που θα προκύψουν αν το θέμα πουληθεί σε μεγάλο μέσο ενημέρωσης. Η μαθήτριά του, η Vicky, από την άλλη, είναι ιδεαλίστρια και επιλέγει να ξεσκεπάσει τη νέα συνωμοσία με τα ζόμπι για το καλό του κόσμου και την αφύπνιση της κοινής γνώμης. Λεπτομέρειες, δηλαδή, για το ειδικό βάρος του μέγιστου Frank. Όπως και να’χει, ο West, με τη συνδρομή ενός ειδικού πράκτορα, επιστρέφει στο Willamette δεκαπέντε χρόνια μετά τα γεγονότα του πρώτου Dead Rising. Στη θέση του κατεστραμμένου εμπορικού κέντρου της πόλης έχει αναγερθεί ένα πολύ μεγαλύτερο mall, και η πόλη γύρω από το εμπορικό κέντρο φαίνεται να έχει βρει τους ρυθμούς της. Αλλά τα κακόβουλα σχέδια των Obscuris, της παραστρατιωτικής οργάνωσης που δρα στην περιοχή, οδηγούν σε ακόμα ένα ξέσπασμα των ζόμπι, δημιουργώντας τη γνωστή, χαοτική κατάσταση εντός και εκτός του Mall.
Η υπόθεση από ‘κει και πέρα δεν έχει και πολύ νόημα η αλήθεια είναι, αφού και πάλι κάποιος επιβουλεύεται την αρχική φόρμουλα που οδήγησε στο πρώτο zombie outbreak και θέλει να τη βελτιώσει προς ίδιον όφελος. Το ποιος είναι αυτός ο κάποιος φαίνεται στην πορεία του τίτλου, αλλά και πάλι, όπως και στην περίπτωση του DR3, αυτά δεν έχουν και πολύ σημασία. Αντίθετα με την περίπτωση των DR και DR2 (ή Off the Record) όπου το κουβάρι των συνομωσιών ξετυλίγονταν προς τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των πολιτικών, στο 3 και στο 4 η Capcom Vancouver επιλέγει να χρησιμοποιήσει την ιστορία απλά και μόνο ως περιτύλιγμα (και μάλιστα τελείως επιφανειακό) για την ασταμάτητη σφαγή των χιλιάδων ζόμπι της περιοχής.
Ακόμα χειρότερα σε σχέση με το 3, το αδιάφορο της ιστορίας οδηγεί σε παντελή έλλειψη χαρακτηριστικών Boss Fights και χαρακτηριστικών φιγούρων όπως των Psychopaths, που προσέδιδαν ένα πολύ ιδιαίτερο χρώμα στο DR και DR2. H απόφαση της CV να αφαιρέσει τελείως αυτό το χαρακτηριστικό, αντικαθιστώντας το με τους γενικούς και αδιάφορους “Maniacs”, είναι απολύτως απογοητευτική. Σε αυτές τις περιπτώσεις το ένα φέρνει τ’ άλλο, κι όταν έχεις να κάνεις με αδιάφορο story και αδιάφορους «κακούς», μοιραία έχεις να κάνεις και με έναν σχεδόν αδιάφορο Frank West. Αν μη τι άλλο, είναι θετικό ότι ο emo-μοντέλο πρωταγωνιστής του DR3 πήγε στον αγύριστο (κανείς δεν κατάλαβε γιατί επιλέχθηκε εξ αρχής), αλλά η επιστροφή του West δε συνοδεύεται από τη σπιρτάδα και το σαρκασμό που θα θέλαμε. Λίγες είναι οι ατάκες και στιγμές που σκάει το χαμόγελο από τη συμπεριφορά του φωτορεπόρτερ και μοναδική όαση στην άνυδρη ερημιά της έλλειψης έμπνευσης είναι το recap του κάθε κεφαλαίου του παιχνιδιού με αφήγηση West. Μέχρι εκεί και τίποτε άλλο.
Στο gameplay τώρα, το Dead Rising 4 είναι η συνέχεια του 3 και οποιαδήποτε ομοιότητα με το πρώτο και δεύτερο μέρος είναι επιφανειακή. Η λογική πίσω από το παιχνίδι δεν έχει να κάνει με τους αγχωτικούς μηχανισμούς που χαρακτήριζαν τα δύο πρώτα μέρη αλλά με την open world –«όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» λογική του 3. Το Sandbox mode με τα Trials του Off the Record, όπου ο Frank μπορούσε να κόβει ανέμελα βόλτες στη Fortune City, εδώ είναι η βασική δομή των αποστολών και ολόκληρου του παιχνιδιού. Πολύς κόσμος είχε πρόβλημα με τη δομή των δύο πρώτων DR, αλλά αυτά ακριβώς ήταν τα παιχνίδια και αυτό τα έκανε δύσκολα και όχι casual. Η πρόκληση στα πρώτα Dead Rising, του να καταφέρει ο παίκτης και Survivors να διασώσει και Psychos να αντιμετωπίσει και την ιστορία να προχωρήσει, παραμένει μοναδική, και η απόφαση να ευνουχιστεί το franchise μετά το 3, μετατρεπόμενο σε παιδική χαρά με ζόμπι, είναι απογοητευτική. Στον τομέα αυτό το Dead Rising 4 υπολείπεται ακόμα και του 3, διότι πολύ απλά λείπουν οι Psychopaths καθώς και οι Survivors, που τουλάχιστοn στο 3 είχαν ονόματα και δεν ήταν επαναλαμβανόμενα random events στο χάρτη.
Από όπου και να το πιάσει κανείς, όλοι οι μηχανισμοί του DR4 έχουν υποστεί απλοποίηση μέχρι παρεξηγήσεως. Και μπορεί οι οπλοβαστοί των safehouses να μην έχουν όλα τα όπλα που έχει δημιουργήσει ο πρωταγωνιστής, παρόλα αυτά η ευκολία με την οποία βρίσκονται τα υλικά για τη δημιουργία τους είναι πρωτοφανής. Οπότε, εκείνο το αγχωτικό «βρε που είχα δει εκείνη την ομπρέλα θαλάσσης;» ξεχάστε το, όπως και στο 3. Συν το ότι τα περισσότερα από τα combo weapons είναι overpowered και ανθεκτικά όσο δεν παίρνει. Αν κάποιος θέλει να τελειώσει το παιχνίδι χρησιμοποιώντας μόνο το Ice Sword ή το Crossbow που πετάει πυροτεχνήματα, μπορεί άνετα να το κάνει. Τα ζόμπι πέφτουν κατά δεκάδες, οι Maniacs και οι στρατιώτες του Obscuris σχεδόν με ένα χτύπημα, και τα -υποτίθεται- πιο εξελιγμένα ζόμπι με 3 ή 4 χτυπήματα.
Ο παίκτης δε χρειάζεται να έχει δύο συγκεκριμένα πράγματα (όπως και στο 3 άλλωστε). Αρκεί ένα αντικείμενο και ο σύνδυασμος του με ένα άλλο που ανήκει σε μία ευρύτερη κατηγορία. Δεν έχουμε δηλαδή «Φακός + PC Case» ή «Boxing Gloves + Bow Knife». Έχουμε «Υγρό Άζωτο + οτιδήποτε είναι λεπίδα». Κάτι που διευκολύνει την κατάσταση πάρα πολύ. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό. Το Inventory δε, είναι υπεραρκετό, ιδίως αν γίνουν οι απαραίτητες αναβαθμίσεις στη χωρητικότητά του από την κατανομή των Skill Points που έρχονται με τα levels. Τα οποία κερδίζονται για πλάκα. Αλλά το μαντέψατε ήδη αυτό. Γενικώς, δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά τα πάντα γίνονται για πλάκα στο παιχνίδι. Για πλάκα κερδίζονται τα Boss Fights, για πλάκα δημιουργούνται overpowered όπλα, για πλάκα αναβαθμίζονται τα safe houses και μαζεύονται Scraps (που είναι το νόμισμα – έχω αγοράσει τα πάντα στο παιχνίδι και έχω και 290.000 που κάθονται, ε πόσο πιο για πλάκα;), για πλάκα πάει κανείς στο επόμενο objective και για πλάκα μαζεύονται τα collectibles αφού μπορούν να αγοραστούν οι αντίστοιχοι χάρτες.
Τα πιο δύσκολα achievements στο παιχνίδι είναι αυτά του multiplayer (που έχει συμπαθητικές συνεργατικές αποστολές, που δεν το λες και κακό) διότι δεν έχει κόσμο. Κι αν έχει είναι ο άγνωστος κόσμος που μπαινοβγαίνει και δε μπορείς να βασιστείς ώστε να ολοκληρωθεί μία σειρά αποστολών. Τι να τα κάνουμε τα (overpowered) οχήματα και την Exosuit (λες και δεν ήταν παρεξηγήσιμα εύκολο το παιχνίδι) όταν το παιχνίδι βασίζεται σε απλοϊκές ευθύγραμμες αποστολές και ανελέητο button mashing; Τι να κάνουμε τον υπέροχο σχεδιασμό των χώρων του Mall αλλά και της πόλης του Willamette, όταν πέρα από τα προσεκτικά σχεδιασμένα μαγαζιά και κατοικίες, έχει μόνο επαναλαμβανόμενα random events να προσφέρει (παραθέτω σε αντιδιαστολή τους Psychopaths και τους μοναδικούς Survivors του Off the Record: 20 και 50 αντίστοιχα, ο καθένας με τη δική του ιστορία και background);
Η φωτογραφική μηχανή του West ευτυχώς χρησιμοποιείται, αν και οι εποχές που η φωτογράφιση τριών probes ή ενός ζομπι με μπικίνι έδιναν το μεγαλύτερο Erotic Score έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Παρόλα αυτά, η σκέψη της χρήσης ενός alternative mode στο φακό για την αποκάλυψη μυστικών χώρων μέσα στα μαγαζιά και στο εσωτερικό των σπιτιών του Willamette δίνει λίγη ουσία παραπάνω σε ένα παιχνίδι που χρειάζεται πολλά κιλά από συμπυκνωμένους κύβους ζωμών για να αποκτήσει γεύση. Από την άλλη, το stealth mode με ένα εκατομμύριο ζόμπι να σε μυρίζονται από το ένα χιλιόμετρο είναι απολύτως αχρείαστο και κάνει μπαμ ότι είναι μηχανισμός που ξέμεινε από κάτι άλλο, που οι devs είχαν στο μυαλό τους και τελικά δεν καρποφόρησε. Ξέχασα ότι υπήρχε και δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε μετά το tutorial.
Σε σύγκριση με το 3 ο χάρτης είναι μικρότερος, αλλά έχει περισσότερα εσωτερικά χώρων, ενώ στο 3 η δράση λάμβανε χώρα κυρίως στους δρόμους και εκτός κτηρίων. Η κίνηση με τα οχήματα είναι άνετη και τα απλά οχήματα κάνουν σχεδόν την ίδια ζημιά με τα combo, ιδίως αν αναβαθμιστεί η αντοχή τους. Τα ζόμπι στο 4 είναι πολύ πιο επιθετικά και «μυρίζονται» τον Frank από πολύ πιο μακριά (καμία σχέση δηλαδή με τον Frank West του Off the Record, που με τη Ninja στολή βολτάριζε σχεδόν ανενόχλητος στη Fortune City), αλλά αυτός είναι απλά ο άγαρμπος και εκνευριστικός τρόπος της CV να προσδώσει μία μικρή δυσκολία στο προσβλητικά εύκολο DR4. Δυστυχώς καμία δυσκολία δεν ανεβαίνει. Ο δικός μου Frank West σε όλο το παιχνίδι δεν κινδύνεψε να φτάσει κάτω από τη μέση της Health Bar ούτε μία φορά. Η δράση του Regeneration Perk θεωρήθηκε broken από τον γράφοντα, διότι ουδέποτε κατάλαβα ότι regenerate γινόταν η Ζωή μόνο όταν έπεφτε κάτω από το μισό. Γι αυτό και σχεδόν κόντεψα να τελειώσω το παιχνίδι χωρίς να δω regeneration.
Το μόνο θετικό σημείο που συγκρατούμε είναι η παλαβομάρα των combo weapons, η παλαβομάρα των στολών που μπορεί να αλλάζει ο Frank και ο καταπληκτικός σχεδιασμός δεκάδων διαφορετικών εσωτερικών χώρων του Mall και της πόλης. Έπεσε πολύ δουλειά στο συγκεκριμένο τομέα, αλλά όπως έχουμε ξαναπεί, το να σχεδιάζεις το εσωτερικό ενός κομμωτηρίου με την κάθε μικρή λεπτομέρεια από μόνο του δε λέει τίποτα. Ευτυχώς και τεχνικά το παιχνίδι είναι πολύ καλό. Ομαλότατο frame rate με χιλιάδες ζόμπι στην οθόνη και γενικά η εικόνα του παιχνιδιού είναι πολύ καλή ακόμα και σε αυτό που ονομάζουμε «γραφικά». Αν αυτό περιλαμβάνει τη συνολική εικόνα, ναι, αυτή είναι πολύ καλή.
Βιάστηκα να θεωρήσω το 4 καλύτερο του 3, αλλά η φτωχομπινεδιάρικη (συγχωρέστε με, δε βρίσκω καλύτερη λέξη) επιλογή να αφαιρεθούν ακόμα και οι χαρακτηριστικοί psychopaths τελικά με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για το πιο φτωχό Dead Rising μετά το Chop Til You Drop του Wii, που εκεί λες βρε αδερφέ, δεν είχε και τη δύναμη το μηχάνημα.
Παλικάρια μου, τα χιλίάδες ζόμπι πλέον, δεν εντυπωσιάζουν. Όσο μείναμε με το στόμα ανοιχτό με τα εκατοντάδες ζόμπι στο Willamette Mall στο πρώτο DR, δε θα ξαναμείνουμε ποτέ. Και τα combo weapons καλά είναι, αλλά να ιδρώνεις λίγο να βρίσκεις το overpowered, όχι να ξεκινάς με αυτό στο χέρι. Και να συναντάς και κανέναν τρελούμπα που έχει σαλτάρει και θέλει να σου μαγειρέψει τα δαχτυλάκια ή να σε ρίξει για μεζέ στην Τίγρη του τη Χιονονιφάδα. Όχι ανώνυμα random events. Ίσως να φταίει το ότι έχω πρόσφατο και το remaster του Off the Record για το ότι συνειδητοποιώ πόσο φτωχό είναι το 4.
Δε λέω ότι κάποιος δε θα διασκεδάσει με το DR4. Ιδίως αυτοί που απεχθάνονταν τα χρονικά όρια των δύο πρώτων DR, μπορεί και να γουστάρουν περισσότερο. Αλλά βαρέθηκα πλέον σε αυτή τη γενιά να μιλάω για γενική διασκέδαση με ένα κάρο υποχωρήσεις και συμβιβασμούς σε σχέση με τα «παλιά καλά παιχνίδια». Ε, νισάφι πια με την κασουαλιά.
To review βασίστηκε στην Xbox One έκδοση του παιχνιδιού.
