Cine-TV: Star Wars Rogue One
Το υπερθέαμα του Star Wars και νεκρούς ανασταίνει...
Το υπερθέαμα του Star Wars και νεκρούς ανασταίνει…
Το πρώτο κινηματογραφικό spin-off στο σύμπαν του Star Wars είναι γεγονός, ισχυροποιώντας τις βάσεις για ενα ετήσιο ραντεβού με το μεγαθήριο της Lucasfilm και ταυτόχρονα θέτοντας το ερώτημα: μπήκε πλέον η Disney για τα καλά στα χωράφια του αδυσώπητου αρμέγματος; Η απάντησή μας είναι πως στο Rogue One έφτασε, σε ορισμένα σημεία, επικίνδυνα σε αυτόν τον χαρακτηρισμό, αλλά τελικά κατάφερε να ξεπεράσει αυτά τα τοξικά χωράφια και να αποτελέσει ένα ουσιαστικό ενδιάμεσο κεφάλαιο μεταξύ των επεισοδίων 3 και 4, παρά τα διάφορα προβλήματά του.
Μία υποσημείωση για να μην παρεξηγηθούμε. Εννοείται ότι η Disney έχει ήδη αρχίσει να εκμεταλλεύεται στο έπακρο το ακριβοπληρωμένο της σύμπαν, αλλά εδώ χρησιμοποιούμε τη λέξη “άρμεγμα” με τη χείριστη δυνατή έννοια, δηλαδή της πλήρους έλλειψης σεβασμού σε ένα σύμπαν που αγαπήσαμε, με μόνο γνώμονα τη δημιουργία ταινιών που πλέον στερούνται ουσίας και αρκούνται μόνο στο να έχουν το δυνατό όνομα του franchise στον τίτλο (βλέπε Assassin’s Creed μετά το Revelations). Επίσης, μιλάμε ξεκάθαρα για το κινηματογραφικό σύμπαν καθώς ο υπογράφων δεν έχει ιδέα τι γίνεται σε κόμικ, animation κ.λπ.
Ας επιστρέψουμε όμως στα της ταινίας. Εξαρχής να πούμε ότι θα αποφύγουμε τα spoilers, αλλά θα λάβουμε υπόψη ως δεδομένο ότι έχετε δει το A New Hope, οπότε –λίγο πολύ- γνωρίζετε εμμέσως κάποια βασικά spoilers. Πλησιάζοντας το Rogue One είχαμε τον καθιερωμένο ενθουσιασμό που ακολουθεί κάθε νέα περιπέτεια του σύμπαντος (όσες σφαλιάρες και αν έχουμε φάει στο παρελθόν), έχοντας παράλληλα και μία δόση περιέργειας για το τι μπορεί να σημαίνει ένα spin-off στο συγκεκριμένο μεγαθήριο.
Εξαρχής μπαίνει η ταμπέλα του spin-off με την πλήρη απουσία του κλασικού, γραπτού “σεντονιού”, ενώ κατά τη διάρκεια της ταινίας γίνεται ολοένα και πιο σαφές πως το Rogue One αποτελεί ένα διαφορετικό δημιούργημα, μέρος ανθολογίας και όχι αριθμημένου κεφαλαίου. Αυτή η διαπίστωση έρχεται σταδιακά, αλλά ποτέ λόγω του επιπέδου παραγωγής. Όπως αρμόζει σε Star Wars ταινία, το budget είναι υπέρογκο, κάτι που είναι εμφανές σε κάθε καρέ, μέσα από τη μοναδική ποιότητα των σκηνικών, των οπτικών εφέ, των ενδυμασιών κ.λπ. Ο βασικός σκελετός της πλοκής αφορά στην προσπάθεια μίας ομάδας επαναστατών να κλέψει τα σχέδια του Death Star, κάτι που θα δώσει ένα σημαντικό πλεονέκτημα εναντίον της Αυτοκρατορίας (όπως γνωρίζουμε ήδη από τα γεγονότα του A New Hope).
“Πάλι Death Star;;;” θα αναρωτηθείτε ή θα αναφωνήσετε εκνευρισμένοι. Πάλι. Αυτή τη φορά, όμως, η εμφάνισή του έχει πολύ περισσότερη ουσία από την ανούσια version 2 εμφάνιση στο Force Awakens. Το Death Star, είτε το θέλουμε είτε όχι, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της μυθολογίας των Star Wars και για αυτό το λόγο θεωρούμε ότι η ιστορία του Rogue One είναι ιδανική για αυτό που πραγματεύεται ένα spin-off. Μία παράπλευρη περιπέτεια δηλαδή, ξέχωρη από τους βασικούς πρωταγωνιστές, που όμως μεταφέρει ορισμένες σημαντικές πληροφορίες για το σύμπαν των ταινιών.
Στο Rogue One θα δείτε τους αρχιτέκτοντες του διαβόητου όπλου μαζικής καταστροφής, θα δείτε την άκρως επικίνδυνη και κομβική αποστολή των επαναστατών που οδηγεί με όμορφο τρόπο στα γεγονότα του A New Hope και –το σημαντικότερο- θα κλείσει έξυπνα μία από τις μεγαλύτερες σεναριακές τρύπες των Star Wars, που αφορά την τρωτότητα του Death Star. Κάπου εδώ, όμως, θεωρούμε ότι είναι το ιδανικό σημείο για να κλείσει η αυλαία γι’ αυτό το υπερόπλο, το οποίο, έπειτα και από το Rogue One, θεωρούμε πως έδωσε ό,τι είχε να δώσει. Φωνάζουμε για να μας ακούσουν οι της Disney μήπως μπορέσουν να το πάρουν απόφαση πως το Episode VIII δεν θα πρέπει να περιέχει το Death Star Scorpio ή Pro.
Όσον αφορά τη γενικότερη αίσθηση που αφήνει η ταινία, μπορούμε να πούμε ότι, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με το σύμπαν που χτίζει, είναι περισσότερο “Star Wars” από διάφορες αριθμημένες ταινίες, καταφέρνοντας επίσης σε σημεία να βάλει τα γυαλιά στο κάπως “μαγκωμένο” Force Awakens (ο υπογράφων επιμένει στην άποψή του ότι ήταν μία καλή στιγμή του franchise, χωρίς να παραβλέπει τα οφθαλμοφανή reboot θέματά του). Το Rogue One αποφεύγει επιδεικτικά να “προσαράξει” σε μία-δύο περιοχές, επιλέγοντας να μας ταξιδεύει συνεχώς σε νέους πλανήτες, με ξεχωριστά και όμορφα περιβάλλοντα, φέρνοντάς μας σε επαφή με ποικιλόμορφα εξωγήινα όντα (πολλά από αυτά μπορεί να εμφανίζονται για δευτερόλεπτα, όμως, δεν παύουν να συμβάλλουν στο χτίσιμο ενός πλούσιου sci-fi σύμπαντος).
Αν μη τι άλλο το Rogue One καταφέρνει, απόλυτα επιτυχημένα, να μας πείσει ότι βρισκόμαστε σε έναν τεράστιο κόσμο, βλέποντας παράλληλα από κοντά τον αντίκτυπο που έχουν επάνω του οι πράξεις της Αυτοκρατορίας και των Επαναστατών. Ουσιαστικά, ο πρωταγωνιστής του Rogue One δεν είναι άλλος από το ίδιο το σύμπαν του. Δυστυχώς, όσο περνάει η ώρα τόσο περισσότερο γίνεται εμφανές πως ήρωες και villains αφέθηκαν στο περιθώριο κατά τη συγγραφή του σεναρίου. Ιδίως, όμως, η βασική ομάδα των επαναστατών αποτελείται από πραγματικά ρηχούς χαρακτήρες, με πρώτο και καλύτερο το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Jyn Erso (Felicity Jones), ως η κόρη του αρχιτέκτονα του Death Star, και Cassian Andor (Diego Luna), ως ο υψηλόβαθμος στρατιώτης των επαναστατών.
Ειδικά στην περίπτωση της Felicity Jones φαίνεται έντονο το miscast, καθώς η ερμηνεία της δεν έχει σε καμία περίπτωση τη βαρύτητα που απαιτείται. Υποτίθεται ότι η Jyn Erso θα έπρεπε να είναι ένας χαρακτήρας ικανός να εμπνεύσει τους συμπολεμιστές της και να ανεβάσει το ηθικό τους πριν από μία άκρως επικίνδυνη και θανάσιμη αποστολή, όμως από τη μία η ιδια η ηθοποιός δεν καταφέρνει να εμπνεύσει οποιαδήποτε ηγετική ικανότητα, από την άλλη δεν βοηθάει η δομή της ταινίας, που δεν μας δείχνει ποτέ τον παραμικρό λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να την ακολουθήσουν τυφλά οι συμπολεμιστές της.
Επιπλέον, η αλληλεγγύη μεταξύ των υπολοίπων βασικών χαρακτήρων αυτής της ομάδας δεν χτίζεται ποτέ, αλλά –αντιθέτως- αποδίδεται απλά ως κάτι δεδομένο, καταλήγοντας σε ένα πολύ άτσαλο και επιφανειακό υποτιθέμενο δέσιμο μεταξύ τους. Αυτή η κατάσταση έχει φυσικό αντίκτυπο στις πιο δραματικές σκηνές, οι οποίες χάνουν την ευκαιρία συναισθηματικής φόρτισης, καταλήγοντας τελικά να είναι αδιάφορες. Φωτεινή εξαίρεση αποτελεί ο K-2SO, ένα Αυτοκρατορικό ρομπότ που επαναπρογραμματίστηκε και αποτελεί πλέον σύμμαχο των επαναστατών. Ο εν λόγω χαρακτήρας έχει μακράν τις καλύτερες ατάκες της ταινίας, ενώ το εξαιρετικά έξυπνα σαρκαστικό και κυνικό του ύφος πετυχαίνει στο 100% το στόχο του, αποδίδοντας απαραίτητα ανάλαφρα διαλείμματα, καταφέρνοντας παράλληλα να δημιουργήσει δέσιμο με τον θεατή (κάτι που αδυνατεί να επιτευχθεί με τους ανθρώπινους χαρακτήρες).
Όσον αφορά τον villain της υπόθεσης ο Ben Mendelsohn δεν έχει και πολλές ευκαιρίες να ξεφύγει από τον αρχετυπικά νευρικό κακό, ο οποίος τη μία στιγμή αποτελεί μία ήρεμη δύναμη και την άλλη αναλώνεται σε ξεσπάσματα, είτε φοβούμενος για τη ζωή του είτε τρέμοντας την οργή των προϊσταμένων του. Τουλάχιστον η χρήση του Darth Vader είναι φειδωλή, χωρίς να γίνεται ποτέ κατάχρηση, ενώ μία συγκεκριμένη σκηνή του μπαίνει άνετα στο πάνθεον των σεκάνς του κινηματογραφικού Star Wars σύμπαντος. Όπως θα περίμενε κανείς, τα cameos και το κλείσιμο του ματιού στους φαν βρίσκονται διάσπαρτα, οδηγώντας σε ορισμένες καλοδεχούμενες περιπτώσεις fan-service, που μπορεί να υπάρχουν απλά για να υπάρχουν ή για να συνδέσουν μικρά και μεγάλα γεγονότα του Rogue One με αυτά του A New Hope. Όμως η κατάσταση με το fan-service δεν είναι πάντα ρόδινη.
[Προσοχή, μικρό spoiler!] Η απόφαση των ιθυνόντων να αποδώσουν έναν ανθρώπινο χαρακτήρα με πλήρη CGI εφέ πιστεύουμε ότι θα δημιουργήσει συζητήσεις για την άκρως αμφιλεγόμενη χρήση τους. Μιλάμε για την ανούσια συμμετοχή του Tarkin, του χαρακτήρα που υποδυόταν ο μοναδικός Peter Cushing στο A New Hope, ο οποίος εμφανίζεται σε διάφορα σημεία της ταινίας με την ίδια ακριβώς μορφή του ηθοποιου μέσω της χρήσης “άχαρου” CGI (από την πρώτη στιγμή γίνεται απόλυτα εμφανές ότι είναι ψηφιακός χαρακτήρας, δεν πείθει και τελικά οδηγεί σε ένα πάντρεμα live-action και animated ανθρώπινων χαρακτήρων που απλά βγάζει τον θεατή από το κλίμα). Πέραν από την ποιότητα του CGI, θεωρούμε ότι είναι απόλυτα ασεβές στη μνήμη του ηθοποιού να χρησιμοποιείται η μορφή του, ιδίως όταν ο ουσιαστικότερος λόγος ύπαρξής του δεν είναι άλλος από το fan-service και σε καμία περίπτωση ως φόρος τιμής στον ίδιο τον ηθοποιό. [Τέλος των spoilers.]
Για να κλείσουμε κάπου εδώ το εκτενές κείμενο, θα συνοψίσουμε, λέγοντας ότι εν τέλει το Rogue One μάς άφησε σχετικά ικανοποιημένους. Ο Gareth Edwards καταφέρνει να αποδώσει εντυπωσιακά το εύρος ενός ποικιλόμορφου και όμορφου σύμπαντος. Δυστυχώς, οι απελπιστικά ρηχοί χαρακτήρες δε γίνεται παρά να τραβήξουν προς τα κάτω τη συνολική ποιότητα της ταινίας, εμποδίζοντάς την να απογειωθεί σε κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο.
