Medal of Honor: Airborne

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ξανά. Αλλά αυτή τη φορά στο διάσημο franchise υπάρχει μια μικρή διαφορά

Δεύτερος  Παγκόσμιος Πόλεμος, ξανά. Αλλά αυτή τη φορά στο διάσημο franchise υπάρχει μια μικρή διαφορά

Οχτώ χρόνια έχουν περάσει από την κυκλοφορία του πρώτου Medal Of Honor και παρόλο που το σκηνικό του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου έχει αρχίσει ομολογουμένως να κουράζει, η EA επιμένει στην, καθιερωμένη πλέον, ετήσια έκδοση ενός νέου μέρους της εν λόγω σειράς. Λίγο πολύ, οι τοποθεσίες, οι πολεμικές επιχειρήσεις και ο εξοπλισμός που απαρτίζουν την συγκεκριμένη χρονική περίοδο έχουν μεταφερθεί σε δεκάδες FPS αφήνοντας σίγουρα πολύ λίγο χώρο για την εισαγωγή καινοτόμων στοιχείων. Η προσπάθεια της EA για να κάνει κάτι διαφορετικό στην τελευταία της δημιουργία είναι εμφανής. Δυστυχώς όμως, το τελικό αποτέλεσμα ξεφεύγει ελάχιστα από τον χαρακτηρισμό «ένα ακόμα FPS με θέμα το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο».

Στην πορεία του παιχνιδιού και έχοντας το ρόλο του αμερικανού αλεξιπτωτιστή Boyd Travers θα πάρουμε μέρος σε συνολικά έξι αποστολές, οι οποίες αναπαριστούν πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις που αφορούσαν την ρίψη αλεξιπτωτιστών πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Θα ταξιδέψουμε από την Ιταλία και την Σικελία μέχρι τη Γαλλία, την Ολλανδία και τη Γερμανία σε ιδιαίτερα ξεχωριστά περιβάλλοντα αν και σίγουρα πολύ λίγα σε αριθμό. Πριν από κάθε αποστολή προβάλλεται μία cutscene, δημιουργημένη από την μηχανή γραφικών, στην οποία παρακολουθούμε τον διοικητή να δίνει τις απαραίτητες πληροφορίες για την επερχόμενη αποστολή. Μέσα από τα διάφορα slides που μας παρουσιάζει αποκτούμε μία πρώτη ιδέα της περιοχής και της αντίστασης που θα αντιμετωπίσουμε, καθώς επίσης και τις περιοχές στις οποίες μπορούμε να προσγειωθούμε με σχετική ασφάλεια.

Η πολυδιαφημισμένη προσθήκη σε αυτό το νέο Medal Of Honor δεν είναι άλλη από την ρίψη μας με αλεξίπτωτο, η οποία μας δίνει την δυνατότητα να προσγειωνόμαστε πραγματικά σε οποιοδήποτε σημείο του επιπέδου θέλουμε. Στην έναρξη κάθε αποστολής παρακολουθούμε μία ιδιαίτερα δραματική cutscene, η οποία διαδραματίζεται μέσα στο μεταγωγικό αεροπλάνο. Σε αυτήν βλέπουμε κατευθείαν μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή τις διάφορες επιπτώσεις που μπορεί να έχουν τα αντιαεροπορικά πυρά στο αεροπλάνο αλλά και στην μονάδα μας, γεγονός που δημιουργεί πολύ έντονες στιγμές. Με το πέρας αυτής της cutscene καλούμαστε να πηδήξουμε και να προσγειωθούμε σε οποιοδήποτε μέρος επιθυμούμε, αποφεύγοντας φυσικά τα σημεία όπου υπάρχει μεγάλη εχθρική παρουσία.

Σε κάθε αποστολή υπάρχει πληθώρα από objectives που πρέπει να ολοκληρώσουμε -οι τοποθεσίες των οποίων φαίνονται εύκολα από την πυξίδα-ραντάρ- και, ουσιαστικά, η ρίψη με αλεξίπτωτο μας επιτρέπει να επιλέξουμε τη σειρά με την οποία θα ξεκινήσουμε την ολοκλήρωσή τους. Παρόλο που αυτό το νέο στοιχείο εφαρμόζεται πολύ καλά, εξαλείφοντας σε μεγάλο βαθμό την γραμμικότητα των επιπέδων, πρακτικά δεν καταφέρνει να δημιουργήσει τόσο ξεχωριστή εμπειρία όσο ισχυρίζονται οι δημιουργοί του.

Μπορεί να έχουμε τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε το εκάστοτε επίπεδο από οποιοδήποτε σημείο επιθυμούμε αλλά τελικά καταλήγουμε να ολοκληρώνουμε τις ίδιες αποστολές με παρόμοιο τρόπο. Η εμπειρία καταφέρνει ουσιαστικά να είναι διαφορετική μόνο για τα, περίπου, πέντε λεπτά από την στιγμή που θα προσγειωθούμε. Εν ολίγοις είτε προσγειωθούμε στις σκέπες των κτιρίων στη μία άκρη του επιπέδου είτε στον δρόμο στην άλλη άκρη, μοναδική διαφοροποίηση επέρχεται στη σειρά με την οποία θα ολοκληρώσουμε τα διάφορα ζητούμενα χωρίς να αλλάζει σημαντικά η εμπειρία. Ο εξοπλισμός που μας προσφέρει το Airborne αποτελείται από 13 όπλα, από τα οποία μπορούμε να κουβαλάμε μέχρι τρία ανά πάσα στιγμή, ενώ το ένα από αυτά είναι αναγκαστικά ένα πιστόλι με άπειρες σφαίρες.

Είναι γεγονός ότι πλέον είναι μάλλον αδύνατον να βρεθεί κάποιο καινούριο όπλο του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου που να μην έχει ξανακάνει την εμφάνισή του σε ανάλογο παιχνίδι. Παρόλα αυτά η EA κατάφερε να ξεπεράσει κατά κάποιο τρόπο αυτό το πρόβλημα του κοινότυπου εξοπλισμού με την προσθήκη τριών αναβαθμίσεων για κάθε όπλο. Σκοτώνοντας αντιπάλους γεμίζει μία μπάρα που απεικονίζει το εκάστοτε όπλο στο κάτω δεξί μέρος της οθόνης. Με την πλήρωση αυτής της μπάρας κερδίζουμε μία προσθήκη στο όπλο που χρησιμοποιούμε τη δεδομένη στιγμή. Παραδείγματος χάρη, με την πρώτη αναβάθμιση του γνωστού συμμαχικού πολυβόλου Thompson αντικαθίσταται η μπροστινή λαβή βοηθώντας σημαντικά στη σκόπευση, με τη δεύτερη αναβάθμιση το εν λόγω όπλο  αποκτά κομμένη κάνη που μειώνει αισθητά την ανάκρουσή του από τους πυροβολισμούς ενώ με την τελευταία αναβάθμιση μπορεί να δεχθεί μεγαλύτερο γεμιστήρα, ο οποίος έχει χωρητικότητα 50 σφαιρών.

Μεταξύ των άλλων αναβαθμίσεων για τα  υπόλοιπα όπλα υπάρχουν διαφορετικά σκόπευτρα, εκτοξευτές χειροβομβίδων, κολλημένοι γεμιστήρες μεταξύ τους που βοηθάνε στο ταχύτερο γέμισμα και άλλα. Σε γενικές γραμμές η προσθήκη των αναβαθμίσεων καταφέρνει να δώσει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα στα όπλα και μας ωθεί στην συνεχή προσπάθεια να τις αποκομίσουμε όλες. Αφού αποκτήσετε και την τελευταία αναβάθμιση σε κάποιο όπλο είναι πολύ πιθανόν να ψάξετε κατευθείαν να βρείτε κάποιο άλλο ώστε οι ατελείωτοι σκοτωμοί να έχουν έναν περαιτέρω σκοπό. Τέλος, οι αναβαθμίσεις αποκτούνται ακόμα πιο γρήγορα όταν πετυχαίνουμε τους εχθρούς στο κεφάλι αλλά και όταν σκοτώνουμε 3 ή 5 μέσα σε συγκεκριμένο, μικρό, χρονικό διάστημα. Δυστυχώς οι ήχοι των όπλων δεν είναι πειστικοί και έχουν σαν αποτέλεσμα να δημιουργούν την εντύπωση πως είναι αρκετά αδύναμα. Άλλο ένα πρόβλημα, όσον αφορά τα όπλα, αποτελεί το σημάδι καθώς υπάρχουν φορές που ενώ έχουμε τον εχθρό στο στόχαστρο το χτύπημα δεν αναγνωρίζεται.
{PAGE_BREAK}
Παρόλο που στα περισσότερα FPS απαιτείται η χρήση διαφορετικών κουμπιών προκειμένου να γείρει ο χαρακτήρας το σώμα του (το γνωστό lean), εδώ έχει εισαχθεί ένας πολύ έξυπνος μηχανισμός για να γίνεται αυτό. Ενώ σημαδεύουμε μέσω του σκόπευτρου, πατώντας το δεξί κουμπί του mouse, μπορούμε πολύ απλά και χρησιμοποιώντας τα κουμπιά κατεύθυνσης να σκύβουμε ανάλογα προς τη μεριά που επιθυμούμε, κάτι που τελικώς οδηγεί σε ένα πολύ λειτουργικό σύστημα για να πυροβολούμε πίσω από κάλυψη. Δεδομένου ότι τα επίπεδα δεν είναι γραμμικά μας παρέχεται η δυνατότητα να προσεγγίζουμε τον εχθρό από διαφορετικές μεριές. Ως εκ τούτου το Α.Ι. πρέπει να επιτρέπει στους χαρακτήρες –συμμάχους και εχθρούς- να βρίσκουν ανάλογα κάλυψη.

Αν και στην πλειονότητα των περιπτώσεων φαίνεται να προσαρμόζονται με τις καταστάσεις και να καλύπτονται κατάλληλα, δεν είναι λίγες οι φορές που θα τους δούμε να τρέχουν αψυχολόγητα προς το μέρος μας και να μας προσπερνούν, αλλά και να τοποθετούνται στην αντίθετη μεριά της κάλυψης. Επίσης, παρόλο που τις περισσότερες φορές πολεμάμε πλάι σε συμμάχους, είναι εμφανές ότι οι Γερμανοί (ή οι Ιταλοί στις πρώτες αποστολές) εστιάζουν την προσοχή τους επάνω μας ακόμα και αν βρισκόμαστε μακρύτερα από τους συμπολεμιστές μας. Το αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς του Α.Ι. είναι να καταστρέφει την ψευδαίσθηση πως βρισκόμαστε σε ένα ρεαλιστικό πεδίο μάχης και δημιουργεί την ακριβώς αντίθετη αίσθηση –δυστυχώς, συνηθισμένη για τη σειρά- πως πολεμάμε μόνοι μας εναντίον των δυνάμεων του Άξονα.

Άλλος ένας τομέας, στον οποίο φαίνεται πως προσπαθεί να καινοτομήσει το Medal of Honor Airborne είναι αυτός των εχθρών. Στις περισσότερες εικόνες των loadings παρουσιάζεται ένα σχεδιάγραμμα όπου είναι τοποθετημένα τα διάφορα μοντέλα των εχθρών και βαθμολογημένα από το 1 ως το 10 ανάλογα με την επικινδυνότητα που παρουσιάζουν. Στον βαθμό 1 βρίσκονται οι Iταλοί στρατιώτες, σίγουρα όχι και οι πιο… μάχιμοι του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου ακολουθούμενοι από τους Γερμανούς με τα κλασσικά πολυβόλα mp40, ελεύθερους σκοπευτές, αξιωματικούς και άλλους. Στις τελευταίες δύο αποστολές θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τους Γερμανούς στρατιώτες που βρίσκονται στο νούμερο δέκα της εν λόγω κλίμακας και οι οποίοι φαίνεται να έχουν έρθει από το Return To Castle Wolfenstein. Είμαστε πεπεισμένοι, πάντως, ότι οι εν λόγω κύριοι δεν αποτελούσαν υπαρκτή “elite” μονάδα του γερμανικού στρατού όπως υποστηρίζεται στο παιχνίδι.

Λόγω της μη γραμμικότητας του τίτλου οι μόνες περιπτώσεις που φτάνουμε σε checkpoint είναι όταν ολοκληρώνουμε κάποιο objective. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αρκετά μεγάλη απόσταση μεταξύ των checkpoints με αποτέλεσμα, όταν χάνουμε, να χρειάζεται να επαναλάβουμε αρκετά μεγάλο μέρος του επιπέδου. Ακόμα όμως και αν αναγκαστείτε να παίξετε πολλές φορές κάποια κομμάτια του παιχνιδιού σε περίπτωση που δυσκολευτείτε, η διάρκειά του δεν πρόκειται να ξεπεράσει τις 6 ώρες καθιστώντας το ως ένα ιδιαίτερα μικρό παιχνίδι. Φυσικά διαθέτει και multiplayer modes με το οποία μπορείτε να ασχοληθείτε έπειτα από την ολοκλήρωση της single player campaign.

Το online τμήμα του τίτλου επιτρέπει τη συμμετοχή έως και 12 παικτών, ενώ περιέχει 6 χάρτες και 3 modes. Εκεί θα βρείτε το κλασσικό deathmatch, το Objective -όπου κάθε ομάδα πρέπει να καταλάβει οποιαδήποτε από τις τρεις σημαίες προκειμένου να παίρνει πόντους- και τέλος το Airborne όπου κάθε φορά που χάνουμε πέφτουμε ξανά στο χάρτη με αλεξίπτωτο. Εν ολίγοις το multiplayer κομμάτι του Medal of Honor: Airborne, ακόμα και με την προσθήκη της ρίψης με αλεξίπτωτο, δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο και όσον αφορά στην online εμπειρία αυτή είναι πολύ καλύτερη στο “αντίπαλο” στρατόπεδο ονόματι Call Of Duty. Τα γραφικά του νέου Medal of Honor, αν και όχι κάτι το εξαιρετικό, σίγουρα κυμαίνονται σε πολύ καλά επίπεδα. Τα περιβάλλοντα είναι ποικίλα, καλοσχεδιασμένα και απεικονίζουν πειστικά τις διαφορετικές περιοχές, ενώ τα μοντέλα των όπλων είναι σχεδιασμένα με χαρακτηριστική λεπτομέρεια.

Δυστυχώς τα εφέ των εκρήξεων είναι τόσο άσχημα που πραγματικά φαίνονται σαν να προέρχονται από την τεχνολογία των πρώτων Medal Of Honor. Ωστόσο, εξαιρουμένου αυτού του μελανού σημείου, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι ο τομέας των γραφικών στο Airborne μας άφησε ικανοποιημένους. Ευχάριστο στοιχείο του τίτλου αποτελούν οι συνεχείς ομιλίες από τις συμμαχικές και εχθρικές δυνάμεις αν και θα επιθυμούσαμε, όπως προείπαμε, τα διάφορα ηχητικά εφέ των πυροβολισμών και εκρήξεων να ακούγονται περισσότερα ισχυρά. Τέλος, η ορχηστρική μουσική επένδυση του παιχνιδιού κάνει καλή δουλειά στην δημιουργία ατμόσφαιρας χωρίς ωστόσο να αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο.

Εν κατακλείδι, τα ορισμένα πρωτότυπα στοιχεία του Medal Of Honor Airborne, αν και σωστά ενσωματωμένα, σίγουρα δεν καταφέρνουν να οδηγήσουν το κορεσμένο σκηνικό του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου σε νέα μονοπάτια. Όποιος δεν έχει κουραστεί από την εν λόγω θεματολογία θα έχει μια ευχάριστη, αλλά σύντομη, εμπειρία αν και είναι πιθανόν να ξαναπαίξει κάποιες αποστολές προκειμένου να αποκτήσει όλες τις αναβαθμίσεις των όπλων. Για όσους επιθυμούν απλά να ασχοληθούν με ένα καινούριο FPS τότε μία δοκιμή πριν την αγορά θεωρείται ως επιβεβλημένη.

Νικόλας Μαρκόγλου

Ελάχιστες Απαιτήσεις Συστήματος
Επεξεργαστής 2.8 GHz
Μνήμη 1.0 GB
Κάρτα Γραφικών 128 MB
Σκληρός Δίσκος 9.1 GB
PEGI 16+