Children of Morta

Τα roguelites είναι μερικές φορές οικογενειακή επιχείρηση.

Το Children of Morta ήταν ένα από εκείνα τα “τέκνα” του Kickstarter, όταν η υπηρεσία βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς της και αποτελούσε τη βάση για έναν υπέρογκο αριθμό από φιλόδοξα (και μη) indie εγχειρήματα. Είναι επίσης ένας από αυτούς τους φιλόδοξους indie τίτλους που έδειχναν, χρόνο με τον χρόνο, να φεύγουν όλο και πιο μακριά από τον στόχο της ολοκλήρωσής τους, δίνοντας έντονα την εντύπωση για ένα vapourware, στο σιωπηρό του πέρασμα προς την ακύρωση (κάτι ανάλογο που συνοδεύει την περίπτωση του Eitr, του οποίου η ύπαρξη στη σελίδα του Steam δημιουργεί την εικόνα ενός εναλλακτικού νοητικού πειράματος εφάμιλλο με αυτό της γάτας του Σρέντιγκερ, δίνοντας την αίσθηση πως είναι ταυτόχρονα σε μία κατάσταση ακύρωσης και ανάπτυξης).

Η ολιγομελής Dead Mage τελικά μπορεί να πήρε τον χρόνο της, αλλά τουλάχιστον κατάφερε να φέρει εις πέρας ένα αξιοπρεπέστατο roguelite, με ορισμένες έξυπνες ιδέες για το είδος, παρόλο που τα σημάδια του χρόνου έχουν δημιουργήσει ορισμένα στίγματα επάνω του. Όντας roguelite, θα περίμενε κανείς να ακολουθεί την πεπατημένη του είδους, περιέχοντας μονοδιάστατους χαρακτήρες, με μηδαμινές προσπάθειες για καλλιέργεια συμπάθειας από την πλευρά του παίκτη. Αυτήν την αδιαφορία για τη δημιουργία αξιομνημόνευτων ηρώων που έρχεται με το είδος φαίνεται πως είχε εντοπίσει τότε η Dead Mage, ώστε να επενδύσει προς την αντίθετη πλευρά και να προσφέρει το δικό της λιθαράκι για να ανατρέψει αυτή τη μόδα.

Η ιστορία ακολουθεί την οικογένεια των Bergsons, η οποία κατοικεί στους πρόποδες του βουνού Morta, εκτελώντας χρέη προστάτη για την ασφάλειά του από δαιμονικές δυνάμεις. Δεν πέφτουμε και από τα σύννεφα όταν στα εισαγωγικά βήματα του παιχνιδιού οι Bergsons θα αντιληφθούν ότι η εχθρική δύναμη του Corruption (Διαφθορά) έχει αρχίσει να προσβάλλει την τριγύρω πανίδα και χλωρίδα, εποφθαλμιώντας για την ολοκληρωτική καταστροφή της φύσης. Η βασική σεναριακή δομή του Children of Morta αναμφίβολα δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, παρουσιάζοντας μία ιδιαίτερα αρχετυπική ιστορία μεταξύ Καλού και Κακού, που θα ταίριαζε γάντι στις σελίδες ενός παιδικού παραμυθιού, με αναφορές σε διάφορες θεότητες και μυστήρια που περιβάλλουν τους προγόνους των Bergsons (με ορισμένες καλοβαλμένες δραματικές πινελιές).

Παρά το κοινότυπο του θέματος, το σενάριο καταφέρνει και πάλι να διατηρήσει το ενδιαφέρον και να ωθήσει στην ευχάριστη παρακολούθησή του χάρη στην καλογραμμένη εξιστόρησή του και –κυρίως- τη βαρύτητα που έχει δοθεί στη δημιουργία δεσίματος μεταξύ των μελών της οικογένειας. Το βασικό κομμάτι του σεναρίου εξελίσσεται ανάμεσα από τις αποστολές, εντός της οικίας των Bergsons, με την εξιστόρηση να γίνεται αποκλειστικά από έναν ανώνυμο αφηγητή. Η δουλειά του τελευταίου είναι ιδιαίτερα πετυχημένη, με τα ποικίλα κείμενα να φέρνουν αναμνήσεις από τον ξεχωριστό και συνεχή αφηγηματικό μηχανισμό που είχαμε δει στο Bastion.

Η ιστορία ακολουθεί την οικογένεια των Bergsons, η οποία κατοικεί στους πρόποδες του βουνού Morta, εκτελώντας χρέη προστάτη για την ασφάλειά του από δαιμονικές δυνάμεις.

Η δουλειά της Dead Mage στη δημιουργία ενός ζωντανού και με προσωπικότητα σπιτικού των Bergsons φαίνεται κυρίως στον μεγάλο αριθμό κειμένων που συνοδεύουν την επιστροφή μας σε αυτό το hub, είτε βγούμε νικητές είτε ηττημένοι έπειτα από κάποια εξόρμησή μας. Είναι αξιοπρόσεκτο πως ακόμα και όταν χάνουμε, συχνά θα μας περιμένει μία μικρή ιστοριούλα πίσω στη βάση σχετικά με κάποιο μέλος της οικογένειας, ορισμένες φορές σχετιζόμενη με κάποιο τυχαίο εύρημα από την εξερεύνηση στο εκάστοτε επίπεδο. Ο όγκος των κειμένων σημαίνει ότι για πολλές ώρες ενασχόλησης ο εκνευρισμός από μία ήττα θα μετριάζεται ευθύς αμέσως, γνωρίζοντας ότι όλο και κάτι θα μας περιμένει στη σπιτική θαλπωρή.

Όσον αφορά το αμιγώς gameplay κομμάτι, η δομή ακολουθεί ένα στερεοτυπικό roguelite μοντέλο, όπου η πορεία προς τον τερματισμό χωρίζεται στην ολοκλήρωση επιμέρους περιοχών. Κάθε περιοχή αποτελείται από 2-4 επίπεδα, που πάντα καταλήγουν σε μία αναμέτρηση με boss. Όντας roguelite, τα checkpoints απουσιάζουν πλήρως από κάθε περιοχή, τουτέστιν, αν χάσετε προτού βγάλετε το boss της περιοχής, τότε θα πρέπει να επιστρέψετε στο πρώτο επίπεδό της. Φυσικά, η επανάληψη επιχειρείται να μειωθεί με τον γνώριμο μηχανισμό της τυχαίας διαρρύθμισης των επιπέδων, κάτι που λειτουργεί σχετικά καλά στο Children of Morta. Ως αλατοπίπερο στις πολλαπλές ήττες που σίγουρα θα επέλθουν, ορισμένες φορές θα βρεθείτε μπροστά από τυχαία συμβάντα εντός των επιπέδων, που σπανίως επαναλαμβάνονται, όπως η απελευθέρωση δούλων, η διάσωση ενός κουταβιού (που στη συνέχεια θα γίνει μέλος της οικογένειας) και διάφορα άλλα που συνάδουν πάντα με τη θεματική του κόσμου που βρίσκεστε (δασώδεις περιοχές, πλινθόκτιστα χωριά και άλλα).

Αρκετή προσοχή έχει δοθεί και στους έξι χαρακτήρες που μπορείτε να επιλέξετε. Η πατρική φιγούρα του John αποτελεί ουσιαστικά τον στερεοτυπικό fighter, οπλισμένο με σπαθί και ασπίδα, και σταδιακά θα μπορείτε να επιλέξετε και άλλα μέλη των Bergsons με ουσιαστικές διαφορές στο σύστημα μάχης, όπως η τοξότρια Linda, η μικρή της αδερφή Lucy, που εκτελεί χρέη μάγου, ο Kevin ως ένας φρενήρης rogue με διπλά μαχαίρια, ο Mark, ο μεγαλύτερος εκ των αδερφών, που ως μοναχός αρέσκεται στις γροθιές. Την παρέα κλείνει ο πρώτος ξάδερφος Joey, το τανκ της παρέας, οπλισμένος με ένα σφυρί.

Κάθε ένας από τους χαρακτήρες προσφέρει μία διαφορετική προσέγγιση στη μάχη διαφοροποιώντας ουσιαστικά τις συγκρούσεις, με την ξεχωριστή χρήση της μπάρας του stamina να έχει ιδιάζουσα σημασία σε αυτήν την ποικιλομορφία. Για παράδειγμα, η stamina στον John αφορά στη διάρκεια που μπορεί να έχει σηκωμένη την ασπίδα, εξουδετερώνοντας οποιοδήποτε εχθρικό χτύπημα, το stamina στην Linda σχετίζεται με τη διάρκεια κατά την οποία μπορεί να εκτοξεύει βέλη εν κινήσει, ενώ στην περίπτωση του Kevin η stamina γεμίζει όποτε πετυχαίνει εχθρούς, επιταχύνοντας σταδιακά το ρυθμό επίθεσής του. Επιπροσθέτως, κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του skill tree (όχι τρομακτικά εκτενές είναι η αλήθεια) με νέες ειδικές ικανότητες που βοηθάνε ουσιαστικά στην ισχυροποίησή τους με passive buffs ή δευτερεύουσες επιθέσεις.

Κάθε ένας από τους χαρακτήρες προσφέρει μία διαφορετική προσέγγιση στη μάχη διαφοροποιώντας ουσιαστικά τις συγκρούσεις.

Παρόλο που ενδέχεται κάποιος χαρακτήρας να γίνει γρήγορα ο αγαπημένος σας, η Dead Mage φρόντισε ώστε καλοδεχούμενα να σας ωθήσει στην επιλογή και των υπολοίπων, καθώς ανά περίπου 4-5 levels κάθε χαρακτήρας ξεκλειδώνει μία εξτρά βοήθεια που αφορά όλη την οικογένεια, όπως μεγαλύτερη μπάρα ενέργειας για όλους τους χαρακτήρες ή τη δυνατότητα να εμφανίζεται σε random στιγμές ώστε να βοηθήσει κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας. Ωστόσο, παρόλη την καλή ποικιλία στο σύστημα μάχης, η αλήθεια είναι πως το Children of Morta δεν καταφέρνει να ξεφύγει πλήρως από κάποια πιο κοινότυπα μονοπάτια του είδους και την αίσθηση της επανάληψης που θα επέλθει μετά από μερικές ώρες. Οι εχθρικές μονάδες παρουσιάζουν μεν μία σχετική ποικιλία στον σχεδιασμό τους, όμως κατά βάση ο βαθμός δυσκολίας δημιουργείται από τους μεγάλους αριθμούς τους, το ασταμάτητο τρέξιμό τους κατά πάνω μας και τα περιορισμένα γιατρικά.

Τα αντανακλαστικά σας φυσικά θα πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση με το δάχτυλο πάντα πάνω από το κουμπί του dodge, όμως από ένα σημείο και μετά αρχίζει να δημιουργείται η εντύπωση πως εκτελούμε τη μάχη μηχανικά, ιδίως αν η ασταμάτητη ενασχόληση ξεπεράσει τη μία ώρα. Αυτήν την κατάσταση εντείνουν τα ελλιπή εξτρά αντικείμενα/ power-ups που βρίσκουμε τυχαία σε κάθε επίπεδο, ένα νευραλγικό κομμάτι των roguelites ώστε να διατηρείται φρέσκια η μάχη, όπως συμβαίνει π.χ. με τα κάθε λογής όπλα στο Dead Cells ή τα αμέτρητα αντικείμενα στο Binding of Isaac. Στην περίπτωση του Children of Morta, αυτού του είδους τα ευρήματα είναι τα πλέον τυπικά (αύξηση της ενέργειας, αύξηση του xp που κερδίζουμε) με ελάχιστες εκπλήξεις.

Η επανάληψη επιχειρείται να μειωθεί με τον γνώριμο μηχανισμό της τυχαίας διαρρύθμισης των επιπέδων, κάτι που λειτουργεί σχετικά καλά στο Children of Morta.

Αναμφίβολα δύσκολα θα σας δημιουργηθεί ενθουσιασμός και αναμονή για την εύρεση κάποιου καλού οπλισμού σε μία νέα απόπειρα ολοκλήρωσης ενός επιπέδου, που θα καταφέρει να σας δώσει αυτήν την εξτρά ώθηση ώστε να φέρετε εις πέρας ένα απαιτητικό σημείο. Τουλάχιστον κάθε ένα από τα επιβλητικά boss fights πετυχαίνει στη δημιουργία απαιτητικών, ξεχωριστών και –πάνω απ’ όλα- δίκαιων κορυφώσεων.  Στα του οπτικού τομέα η Dead Mage καταφέρνει να αποδώσει το περιβάλλον του Children of Morta μέσα από λεπτομερή pixel art, απεικονίζοντας ένα ιδιαίτερα όμορφα ρετρό αποτέλεσμα. Αναμφίβολα οι λάτρεις αυτής της τεχνικής θα εκτιμήσουν τον κόσμο του Morta, μέσα από την σεβαστή ποικιλία διαφορετικών θεματικών αλλά και το λεπτομερέστατο και “ζεστό” σπίτι των Bergsons, όπου κάθε φορά που επιστρέφουμε, τα διάφορα μέλη της οικογένειας θα επιδίδονται σε ποικίλες ασχολίες.

Δυστυχώς το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τον σχεδιασμό των χαρακτήρων, φίλιων και εχθρικών, οι οποίοι φαίνονται ελαφρώς πιο απλοϊκοί σε σχέση με την απεικόνιση του τριγύρω περιβάλλοντος. Δεν μιλάμε βέβαια για κάποια χαώδη διαφορά, εντούτοις, δύσκολα να μην παρατηρήσει κάποιος μία αισθητή, όσο μικρή κι αν είναι, ποιοτική διακύμανση μεταξύ των χαρακτήρων και του τριγύρω κόσμου. Εν κατακλείδι, το Children of Morta αποτελεί ένα αξιόλογο roguelite που θα μπορέσει να σας κρατήσει το ενδιαφέρον για περίπου 12 ώρες, έως τον πλήρη εξαγνισμό της Διαφθοράς. Μπορεί το gameplay του να μην είναι σε θέση να φέρει κάποια καινοτομία, εντούτοις, εκπληρώνει ικανοποιητικά τον σκοπό του, οδηγώντας μας σε φρενήρεις και ασταμάτητες μάχες. Η Dead Mage όμως αξίζει τα εύσημα, καθώς έδωσε τη δέουσα προσοχή στο δέσιμο της οικογένειας των Bergsons, δημιουργώντας αβίαστα το ενδιαφέρον μας για όλα τα μέλη της ανεξαιρέτως, κάτι που από μόνο του είναι ένας μικρός άθλος για τα δεδομένα του είδους.

Το review βασίστηκε στην έκδοση του Children of Morta για PC.

---