Alone in the Dark

Ο περίπατος στο Central Park αποδεικνύεται άκρως ατμοσφαιρικός, αλλά γεμάτος προβλήματα

Ο περίπατος στο Central Park αποδεικνύεται άκρως ατμοσφαιρικός, αλλά γεμάτος προβλήματα

Μπορεί τα τελευταία χρόνια η σειρά Alone in the Dark να έχει χαθεί από το προσκήνιο, αλλά αυτό που ίσως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν είναι πως αυτή εισήγαγε για πρώτη φορά τον όρο “survival horror” στην ορολογία των videogames. Aφήνοντας στην άκρη το παρελθόν και κοιτώντας το σήμερα, είναι αλήθεια πως το -πάλαι ποτέ- υψηλό κύρος της σειράς έχει χαθεί, ενώ και η νέα δημιουργία, που βρίσκεται κοντά μας εδώ και λίγες ημέρες, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Είναι σαφές ότι η Atari -και συγκεκριμένα τα Eden Studios- έχουν κάνει αξιοπρόσεκτη δουλειά, προσέχοντας ιδιαίτερα ορισμένους τομείς του νέου Alone in the Dark, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό ώστε να δώσει μια ταυτότητα στον τίτλο.

Αναμφίβολα υπάρχουν οι καλές στιγμές στη νέα αυτή περιπέτεια του Edward Carnby, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για μια προσπάθεια που θα αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα της στη βιομηχανία. Ειδοποιός διαφορά είναι η ατμόσφαιρά του, η οποία είναι -δίχως ίχνος υπερβολής- καθηλωτική, αλλά από εκεί και έπειτα η μικρή διάρκεια αλλά και τα αρκετά του προβλήματα βάζουν φρένο στις όποιες προοπτικές υπήρχαν για κάτι το πραγματικό κορυφαίο. Και ο λόγος είναι πως πλέον η σειρά δείχνει να αποστασιοποιείται αισθητά από το παρελθόν της, προσπαθώντας μάλλον αποτυχημένα να εισέλθει σε μια νέα εποχή. Μπορεί ορισμένες καταστάσεις να θυμίζουν κάτι από τα παλιά, αλλά το πάντρεμα ή και ο δανεισμός τόσων στοιχείων από άλλες ανταγωνιστικές δημιουργίες, μετατρέπουν τον τίτλο της Atari σε ένα Project χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα.

Καταρχάς, είναι αλήθεια πως όλες αυτές οι καθυστερήσεις στην κυκλοφορία της έβλαψαν την εικόνα της νέας δημιουργίας των Eden studios, μιας και δημιούργησαν ακόμα πιο υψηλές προσδοκίες σε ένα ήδη απαιτητικό κοινό. Για κάποιο μυστήριο λόγο -παρά τα τόσα χρόνια ανάπτυξης- δεν λείπουν αρκετά παιδαριώδη λάθη στον σχεδιασμό καθώς και αρκετά bugs στην έκδοση για PC όπου και έγινε η κύρια δοκιμή μας, λάθη που, πρακτικά, θα κάνουν το κοινό να αναζητά εσπευσμένα κάποια διορθωτική κίνηση από την εταιρία. Αν σε όλα αυτά προστεθούν και οι διόλου ευκαταφρόνητες απαιτήσεις, που όμως καταφέρνουν τελικά να προσφέρουν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα, τότε μπορεί ο καθένας να συμπεράνει πως τα μειονεκτήματα είναι αρκετά. Για όσους ασχολούνται για πρώτη φορά με την σειρά Alone in the Dark τα παραπάνω δεν θα τους ενοχλήσουν. Για τους οπαδούς της όμως είναι σοβαρά ατοπήματα που ίσως να αποτελέσουν και τον λόγο που θα παρατήσουν τον τίτλο τόσο γρήγορα.

Στην νέα αυτή περιπέτεια οι παίκτες αναλαμβάνουν τον ρόλο του Edward Carnby, ενός αρκετά σκληροτράχηλου χαρακτήρα, που δείχνει να πάσχει από αμνησία και όπου η ζωή του δείχνει να μην έχει και πολύ μέλλον. Από τις εισαγωγικές σκηνές αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους αρκετές έξυπνες ιδέες, όπως για παράδειγμα το κλείσιμο των ματιών –κίνηση που εκτελείται από τον παίκτη. Το νέο Alone in the Dark είναι αλήθεια πως στοχεύει προς μια περισσότερο τηλεοπτική παρουσίαση, μιας και πρακτικά είναι χωρισμένο σε 8 κεφάλαια/ επεισόδια. Όπως ακριβώς συμβαίνει και σε κάθε ταινία που έρχεται σε μορφή DVD, ο παίκτης έχει την δυνατότητα -αν τα βρει σκούρα σε κάποιο κεφάλαιο- να το προσπεράσει, αν και έτσι χάνεται η συνέχεια στην ροή της ιστορίας  -στην έκδοση για το Xbox 360 θυσιάζονται τα achievements.

Τουλάχιστον με την έναρξη ενός νέου, προηγείται μια μικρή περίληψη του προηγούμενου αν και τελικά είναι δύσκολο να αποφασίσει κανείς αν ο συγκεκριμένος μηχανισμός είναι μια θετική ή όχι προσθήκη στο όλο οικοδόμημα. Το θετικό είναι πως η εξέλιξη της ιστορίας γίνεται με αργά και σταθερά βήματα και ενώ τα δύο πρώτα κεφάλαια -κατά κάποιο τρόπο- αποτελούν ένα tutorial που διδάσκουν στον παίκτη τους βασικούς μηχανισμούς, η συνέχεια είναι σαφώς καλύτερη. Μπορεί το σενάριο να μην είναι κάτι το πρωτότυπο και ορισμένες σκηνές να είναι υπερβολικές, αλλά ευτυχώς η κορυφαία ατμόσφαιρα είναι ικανή να τραβήξει την προσοχή του παίκτη και να τον κάνει να συγχωρέσει για λίγο τα προβλήματα του τίτλου. Η δράση λαμβάνει χώρα στη Νέα Υόρκη αν και το μεγαλύτερο μέρος της διαδραματίζεται στο θρυλικό Central Park, που όμως δεν ενδείκνυται πλέον για ανέμελες και ξέγνοιαστες βόλτες.

Αποφεύγοντας τα spoilers, η πόλη γενικότερα δείχνει να έχει δεχθεί ένα είδος μόλυνσης, με ορισμένες φυσιογνωμίες να παρουσιάζουν ιδιαίτερο «ενδιαφέρον». Μέσα στα 8 κεφάλαια, λοιπόν, ο Edward θα έρθει σε επαφή με αρκετούς χαρακτήρες, άλλους άκρως σημαντικούς και ορισμένους πραγματικά αδιάφορους, που το μόνο που εξυπηρετούν είναι απλά στο να πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές, δίχως ίχνος βάθους. Εδώ αξίζει να σταθούμε λιγάκι στις ερμηνείες, οι οποίες παρουσιάζουν μεγάλη ανομοιογένεια. Είναι αλήθεια πως οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι αρκετά προσεγμένοι με τα voice overs να είναι καλοδουλεμένα, ντυμένα με το ανάλογο βαρύ και φυσικά φοβισμένο ύφος, αλλά δυστυχώς αυτό ισχύει μόνο για αυτούς.

Αρκετοί από τους υπόλοιπους δείχνουν να προστέθηκαν την τελευταία στιγμή, ξεστομίζοντας ορισμένα εκτός τόπου και χρόνου σχόλια, ενώ ακόμα και ορισμένοι εχθροί που παίζουν καίριο ρόλο στην έκβαση της υπόθεσης δεν έχουν προσεχθεί ανάλογα. Εδώ τα Eden studios έχουν προβεί σε σωρεία λαθών και παραλείψεων, τα οποία ευτυχώς υπερκαλύπτονται από την κορυφαία ατμόσφαιρα και έτσι εν μέρει περνάνε απαρατήρητα. Στον συγκεκριμένο τομέα ο τίτλος πραγματικά διαπρέπει μιας και το γενικότερο στήσιμό του -συνοδευόμενο από ένα άκρως σαγηνευτικό soundtrack με σαφείς ambient επιρροές- είναι ικανό να συνεπάρει τον οποιοδήποτε παίκτη. Ακόμα και στην κεντρική οθόνη η μουσική επένδυση είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη, ενώ γενικότερα ο ηχητικός τομέας συνοδεύει άψογα τη δράση, μη επιτρέποντας οποιαδήποτε αρνητικά σχόλια.
{PAGE_BREAK}
Το νέο Alone in the Dark αφήνει πλέον πίσω του τα στατικά περιβάλλοντα του παρελθόντος και εισέρχεται στη νέα εποχή με μια άκρως ανανεωμένη εικόνα. Το γενικότερο μοτίβο δεν δείχνει να έχει αλλάξει, μιας και «παρών» δηλώνουν για άλλη μια φορά ορισμένοι άκρως ενδιαφέροντες γρίφοι, ενώ όταν έρθει η ώρα όπου θα πέσει και ο πρώτος πυροβολισμός, η αίσθηση είναι αρκετά καλή. Οι γρίφοι πάντως είναι ένας τομέας ο οποίος φαίνεται να απασχόλησε ιδιαίτερα την εταιρία, μιας και ορισμένοι εξ αυτών είναι άκρως διασκεδαστικοί, ενώ και το στοιχείο της φωτιάς δείχνει να αποτελεί σημαντικό και αναπόσπαστο στοιχείο του τίτλου. Αυτό που εδώ και καιρό διαφημίζεται, δηλαδή η αλληλεπίδραση του πρωταγωνιστή με το περιβάλλον και η δημιουργία έτσι αρκετών αντικειμένων που λειτουργούν σαν όπλα, έχει αποδοθεί πάρα πολύ καλά.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως αν σε κάποιο σημείο υπάρχει φωτιά, ο παίκτης μπορεί να αρπάξει κάποιο αντικείμενο και να το μετατρέψει σε ένα πύρινο όπλο, το οποίο θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό ενάντια στους εχθρούς. Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα για τη δημιουργία της κλασικής βόμβας μολότοφ, η οποία επιφέρει ορισμένα εκρηκτικά αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να αναφερθεί ότι ο συγκεκριμένος τομέας του τίτλου αφήνει πάρα πολλά περιθώρια για πειραματισμούς και εντυπωσιακά αποτελέσματα -πάντα στα πλαίσια της λογικής.

Πάντως η ιστορία του Alone in the Dark μπορεί -όπως προαναφέρθηκε- να ξεδιπλώνεται στη Νέα Υόρκη, αλλά είναι αλήθεια πως όλη η μαγεία του τίτλου κρύβεται στο πραγματικά τεράστιο Central Park. Αν και σε αρκετά σημεία η δράση εξελίσσεται σε εσωτερικούς χώρους (με τα γνωστά παιχνίδια με τις σκιές να συμβάλουν στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιράς) ο τίτλος ξεδιπλώνει όλες τις αρετές του στο συγκεκριμένο πάρκο. Όπως ήταν αναμενόμενο, εδώ η αίσθηση της απομόνωσης και του τρόμου είναι διάχυτη, μιας και ο κεντρικός χαρακτήρας θα είναι πρακτικά ολομόναχος, ενώ και τα αλλόκοτα γεγονότα που θα διαδέχονται το ένα το άλλο θα δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Παράλληλα, τα περιορισμένα πυρομαχικά θα αποτελέσουν πραγματικό πονοκέφαλο, αν και εδώ συναντάται μια άκρως έξυπνη ιδέα και συγκεκριμένα ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται το inventory. Πρακτικά, αυτό είναι το εσωτερικό του σακακιού του Edward, όπου στα πλαϊνά μπορεί να μεταφέρει ορισμένα μπουκάλια, φάρμακα και άλλα χρήσιμα αντικείμενα, ενώ ο οπλισμός του είναι περασμένος στη ζώνη του.
 
Από το Alone in the Dark φυσικά δεν λείπουν και οι αρκετές κινηματογραφικές σκηνές ή αλλιώς τα γνωστά cut-scenes, των οποίων η ποιότητα και η διάρκεια έχει αρκετές διακυμάνσεις. Μπορεί η έξοδος από ένα φλεγόμενο κτίριο να είναι αγχωτική και να ανεβάζει την αδρεναλίνη, αλλά τελικά ο παίκτης διαπιστώνει πως ο τίτλος είναι αρκετά γραμμικός. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο πως -για κάποιον που θα ολοκληρώσει ένα κεφάλαιο- αν επιχειρήσει να ασχοληθεί και πάλι μαζί του ο χρόνος ολοκλήρωσης θα είναι απελπιστικά μικρός.
 

Το Alone in the Dark -για την ώρα- κυκλοφορεί για τα Xbox 360, PlayStation 2, Wii και PC -με την έκδοση για το PlayStation 3 να έρχεται αργότερα- και η συγκεκριμένη δοκιμή βασίστηκε κυρίως σε εκείνη για τους προσωπικούς υπολογιστές, η οποία, συνολικά, κρίνεται ως η χειρότερη. Μπορεί η κύρια δομή του τίτλου να παραμένει ίδια και απαράλλαχτη, αλλά εδώ εντοπίζονται αρκετές διαφορές ή ακόμα και προβλήματα τεχνικής φύσεως που πραγματικά βάζουν φρένο στην όποια διασκέδαση είναι σε θέση να προσφέρει. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων τα όσα θα αναφερθούν παρακάτω αφορούν την έκδοση για το PC και μόνο, μιας και κατά την ενασχόληση με την αντίστοιχη για το Xbox 360 τα προβλήματα αυτά δεν εντοπίστηκαν.

Σημαντικότατο εμπόδιο εδώ είναι ο χειρισμός, όπου ακόμα και με την χρήση ενός gamepad είναι αρκετά δύστροπος και ιδιαιτέρως εκνευριστικός. Η κίνηση του κεντρικού χαρακτήρα είναι άκρως προβληματική, ενώ το γεγονός πως η χρήση της κάμερας είναι στα χέρια του παίκτη δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Στους εσωτερικούς χώρους πολλές φορές η κατάσταση γίνεται αφόρητη (πρακτικά, δεν μπορούσαμε να παίξουμε), ενώ εδώ κάνουν και την εμφάνισή τους αρκετά εκνευριστικά bugs, όπως για παράδειγμα οι εχθροί που ξεπετάγονται μέσα από τοίχους. Επιπροσθέτως, η εξερεύνηση του Central Park αρκετές φορές γίνεται ένας πραγματικός πονοκέφαλος, μιας και το μοντέλο χειρισμού πάσχει από μια γενικότερη ασάφεια που τείνει να οδηγήσει τον παίκτη στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Οι σκηνές όπου ο χαρακτήρας εισέρχεται σε κάποιο όχημα είναι ρεαλιστικές, αν και τα οχήματα γενικότερα συμπεριφέρονται κάπως άτσαλα με τη φυσική τους να μην συμφωνεί πάντα με την πραγματικότητα.

Βέβαια στην έκδοση για τους προσωπικούς υπολογιστές βαρύνουσας σημασίας είναι το hardware το οποίο διαθέτει ο καθένας και συγκεκριμένα το κατά πόσο μπορεί αυτό να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Alone in the Dark. Προσπερνώντας τις ελάχιστες δυνατές απαιτήσεις -που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα- δοκιμάζοντας τον τίτλο σε ένα μηχάνημα αρκετά ισχυρότερο από αυτό που προτείνει η εταιρία, είναι αλήθεια πως ο οπτικός τομέας μπορεί μέχρι ένα βαθμό να εντυπωσιάσει. Ειδικά οι χαρακτήρες στα κοντινά πλάνα δείχνουν απίστευτα ρεαλιστικοί, με το lip-sync να είναι άκρως προσεγμένο, ενώ και τα εφέ έχουν αποδοθεί άριστα.

Η Νέα Υόρκη δείχνει πανέμορφη, ενώ και ο τρόπος με τον οποίο ορισμένες κατασκευές καταστρέφονται ή παραδίδονται στις φλόγες είναι μοναδικός. Από την άλλη, ορισμένες φορές η μηχανή γραφικών δείχνει να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στο έργο της, μιας και ρυθμίζοντας τα γραφικά στην μέγιστη τιμή τους δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου το frame rate έδειχνε να δυσκολεύεται να διατηρήσει ένα σταθερό ρυθμό. Το φαινόμενο του pop up δυστυχώς έκανε την εμφάνιση του με πολλά κτίρια να εξαφανίζονται όταν βρίσκονται σε μακρινή απόσταση, ενώ πολλές φορές οι επιφάνειες παρουσιάζονταν άδειες, δίχως να εναποτίθενται τα textures επάνω τους. Ευτυχώς όλα τα παραπάνω απουσιάζουν από την έκδοση για το σύστημα της Microsoft, ενώ για τα δεδομένα του PlayStation 2 τα γραφικά είναι αποδεκτά. Πάντως καλύτερη εικόνα παρουσιάζει ο χειρισμός, ο οποίος μπορεί να μην είναι τέλειος, αλλά τουλάχιστον είναι πιο άμεσος και ακριβής.

Δυστυχώς το Alone in the Dark δεν είναι ο τίτλος που οι περισσότεροι περίμεναν, μιας και το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υψηλές προσδοκίες που δημιούργησαν τόσο η Atari αλλά όσο και το βαρύ όνομα του franchise. Αντί αυτού, ο τίτλος των Eden Studios είναι συνολικά μια αρκετά ενδιαφέρουσα δημιουργία, με ορισμένους τομείς της να διαπρέπουν και αρκετούς άλλους να υποφέρουν από σωρεία προβλημάτων. Τελικά, η αίσθηση που αποκομίζει ο παίκτης είναι πως με λίγη περισσότερη προσοχή το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν ακόμα καλύτερο, μιας και τελικά το όλο project κρίνεται ως «φιλόδοξο», αλλά όχι ολοκληρωμένο.

Γιώργος Τσακίρογλου

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Λειτουργικό Microsoft Windows XP/Vista
Επεξεργαστής Pentium IV 2.4 GHz ή AMD αντιστοίχων προδιαγραφών
Κάρτα Γραφικών 256 MB συμβατή με DirectX 9
Μνήμη RAM 1GB
Σκληρός δίσκος 8GB
PEGI 18+