PixelJunk Eden

Μια ξεχωριστή πρόταση από την Q-Games στην platform κατηγορία για το PS3

Η σειρά PixelJunk της Q-Games έχει χαράξει μια πολύ καλή πορεία στο PSN αλλά είναι γεγονός ότι τα πρώτα της παιχνίδια έπασχαν από έλλειψη πρωτοτυπίας. Το PJ Racers ήταν κάπως αδιάφορο ενώ το PJ Monsters, αν και ιδιαίτερα εθιστικό και καλοσχεδιασμένο, ήταν απλά μια αντιγραφή από τα πάμπολλα Castle rush modes που έχουν βγει κατά καιρούς για πολλά RTSs. Το PixelJunk Eden όμως, είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς και αυτήν τη φορά δείχνει ικανότατο να εντυπωσιάσει τον παίχτη και να τον κρατήσει δέσμιο στον καναπέ για ώρες, αν βέβαια έχει την απαραίτητη υπομονή και αντοχή. Στο Eden ξεκινάμε το παιχνίδι ως ένα Grimp (από την ένωση των λέξεων grip και jump, δηλαδή: πιάνομαι + πηδάω), ένα μικρό πλασματάκι με τη δυνατότητα να πηδάει ψηλά και να πιάνεται παντού με ιστό από μετάξι, με τον οποίο μπορεί να ελιχθεί στην πίστα (Garden -έτσι ονομάζονται οι πίστες).

To Grimp ζει στην προσωπική του Εδέμ, με απώτερο στόχο να βελτιώσει και να ομορφύνει περισσότερο την περιοχή του. Για να το επιτύχει αυτό, επισκέπτεται άλλα Gardens και μαζεύει κάποια ειδικά αντικείμενα που ονομάζονται Spectra, τα οποία, δυστυχώς, είναι συνήθως κρυμμένα στην κορυφή του κάθε Garden.

Μαζεύοντας αρκετά, μπορούμε να ξεκλειδώσουμε την επόμενη Garden και να εισχωρήσουμε σε έναν καινούργιο κόσμο, καθώς καθεμία από αυτές διαφέρει αισθητικά αλλά και περιφερειακά από τις υπόλοιπες. Η εύρεση και η ανάκτηση των Spectra όμως, μόνο έυκολη υπόθεση δεν είναι. Το Grimp μπορεί μονάχα να κάνει άλματα και όχι να περπατήσει. Ο παίκτης, στοχεύει την κατεύθυνση που επιθυμεί με το αριστερό stick και μετά, απλά, πατάει X, για να εκτελέσει το άλμα. Με ένα μόνο πάτημα, το Grimp πηδάει προς την επιλεγμένη κατεύθυνση, αλλά παραμένει δεμένο με τον ιστό του στο σημείο από το οποίο πήδηξε. Αυτό βοηθάει στο να μπορέσει να κάνει περιστροφικές κινήσεις, να ανακτήσει μεγαλύτερη ταχύτητα και να πάει σε ένα πιο δύσβατο σημείο. Με διπλό πάτημα, απελευθερώνει τον ιστό και κάνει ένα πιο μακρινό άλμα.

Για να μπορέσουμε όμως να ελιχθούμε μέσα στην κάθε πίστα και να σκαρφαλώσουμε ψηλότερα, χρειάζεται να μαζέψουμε γύρη (pollen) με την οποία ενεργοποιούμε σπόρους φυτών να βλαστήσουν, δημιουργώντας έτσι νέα κλαδιά και στηρίγματα για να προχωρήσουμε παρακάτω (ή μάλλον, παραπάνω!). Το pollen αυτό βρίσκεται κρυμμένο σε διάφορους οργανισμούς που τριγυρνούν στην garden, τους οποίους τους εξοντώνουμε, απλά, πηδώντας πάνω τους ή χτυπώντας τους με τον ιστό μας. Το pollen απελευθερώνεται και στη συνέχεια εγκαθίσταται στους σπόρους, οι οποίοι φεγγοβολούν και προσκαλούν το Grimp να τους ακουμπήσει. Μόλις συμβεί αυτό, ο σπόρος φυτρώνει και δημιουργούνται νέες ρίζες και κλαδιά, ανοίγοντάς μας στην ουσία δρόμο για περαιτέρω εξερεύνηση.

Μετά από λίγες ώρες ενασχόλησης και μαθαίνοντας πώς να κινούμαστε με τον ιστό και πως δουλεύει ο μηχανισμός του παιχνιδιού, αρχίζουμε πια να νιώθουμε σαν έναν ακροβάτη από… το τσίρκο Medrano και έτσι, ο εθισμός είναι αναπόφευκτος. Το παιχνίδι μετατρέπεται ξαφνικά από μια φθηνή και απλοϊκή πρόταση σύντομης ενασχόλησης, σε ένα «must have» παιχνίδι! Ο συνδυασμός του πρωτότυπου σκηνικού με το κλασσικό gameplay και αίσθηση, κάνουν το παίχτη να βυθίζεται σε μια γλυκιά ανάμνηση της 90s gaming εποχής. H μουσική πετάει από την ονειρική που συναντήσαμε στο Flow μέχρι την υπερβολικά χαρούμενη όπως στο Elefunk, συνθέτοντας τη μοναδική αίσθηση ομορφιάς που θα περίμενε να δει κάποιος στην Eden. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα γραφικά του PixelJunk Eden εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία και τον σχεδιασμό τους, με τα vector στοιχεία τους να κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση στην εποχή μας.

{PAGE_BREAK}

Και τα θετικά δεν σταματούν στα προαναφερθέντα. Σε μια εξαιρετική κίνηση, η Q-Games έβαλε στο παιχνίδι ένα video recorder με το οποίο μπορείτε να «γραψετε» τις «ταρζανιές» του Grimp και να τις ανεβάσετε απευθείας στο youtube! Πρόκειται για μια πανέξυπνη ιδέα που δείχνει πόσο καλά έχουν σφυγμομετρήσει οι δημιουργοί τις τάσεις τις εποχής μας. Ακόμα, υπάρχει η δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε ένα custom soundtrack -αν όμως καταφέρουμε να μαζέψουμε όλα τα Spectra.

Όλα λοιπόν δείχνουν τέλεια. Σωστά; Πρωτότυπο gameplay, ατμοσφαιρική μουσική, εμπνευσμένα γραφικά. Ο τίτλος μοιάζει υπέροχος. Και ενώ ξεκινάμε χαρούμενοι την κάθε garden και απολαμβάνουμε όλα τα στοιχεία που προαναφέραμε, αρχίζει ο πανικός. Βλέπετε, το παιχνίδι έχει ένα ιδιαίτερα σαδιστικό ρολόι, το οποίο ποτέ μα ποτέ δεν προσφέρει αρκετό χρόνο. Έτσι, από εκεί που απολαμβάναμε την περιήγηση στις ειδυλλιακές gardens, αρχίζουμε να τρέχουμε πανικοβλημένοι, κάνοντας απελπισμένες κινήσεις και άλματα, στην προσπάθεια μας -μαζί με το pollen- να μαζέψουμε και μερικά time orbs ώστε να επιμηκύνουμε το χρόνο μας και να προλάβουμε να βρούμε τα απαραίτητα Spectra.

{VIDEO_1}

Από εκεί λοιπόν που το παιχνίδι ξεκινάει ως μια πολύ ευχάριστη και ήρεμη εμπειρία, καταλήγει σε μια εκνευριστική μάχη ενάντια στον χρόνο, που 9 στις 10 περιπτώσεις καταλήγει στο απαίσιο μήνυμα: “You have FAILED”. Όσο και να προσπαθούσαμε, όσο και να το παλεύαμε, όσο και να επιστρατέψαμε τις υπερδυνάμεις με τις οποίες μας προίκισε ο μέγιστος Miyamoto (καθώς, όποιος κατάφερε να τερματίσει το Super Mario στο NES, έχει λάβει απίστευτες δυνάμεις αυτοσυγκέντρωσης και υπομονής), ο χρόνος αποδείχθηκε πραγματικά λίγος και έτσι αναγκαζόμασταν να παίζουμε ξανά και ξανά την κάθε Garden. Σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει ένα ακόμα φοβερά εκνευριστικό στοιχείο: Αυτό της επανάληψης.

Όπως είπαμε, για να μεταβούμε σε μία νέα Garden, πρέπει να μαζέψουμε Spectra. Στην πρώτη απαιτείται ένα, στη δεύτερη δύο κ.ο.κ. Έστω λοιπόν ότι είμαστε στην 5ή Garden και πρέπει να μαζέψουμε 5 Spectra. Αρχίζουμε λοιπόν να σκαρφαλώνουμε, να πηδάμε, να αιωρούμαστε (και να κάνουμε 5-6 Fail) και βρίσκουμε το πρώτο Spectra. Τότε, το παιχνίδι μας βγάζει ΕΞΩ από την garden. Για να πάρουμε το δεύτερο Spectra, πρέπει να μπούμε ξανά στην garden, να συλλέξουμε εκ νέου (!!!) το πρώτο και να συνεχίσουμε την αναζήτηση για το δεύτερο. Φανταστείτε λοιπόν τι γίνεται όταν θα έρθει η στιγμή να συλλέξουμε το πέμπτο Spectra. Η κούραση και ο εκνευρισμός θα έχουν χτυπήσει κόκκινο και όταν θα έχουμε φτάσει πια κοντά του, ο χρόνος θα τελειώνει και θα επιστρέψουμε πάλι στην αρχή για να προσπαθήσουμε εκ νέου.

Το παιχνίδι προσφέρει επίσης multiplayer, με online leaderboards και offline co-op για μέχρι και 3 παίκτες. Το co-op, όμως, δουλεύει σαν δίκοπο μαχαίρι, καθώς οι άλλοι παίχτες βοηθούν μεν σημαντικά, αλλά από την άλλη ένα λάθος ενός συμπαίκτη είναι ικανό για να καταστρέψει όλη την ομάδα. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κάμερα γίνεται ιδιαίτερα δύσχρηστη σε αυτό το mode, καθώς κάνει περίεργα zoom in-out και focus με αποτέλεσμα -αν οι παίχτες έχουν απόσταση μεταξύ τους- πολύ εύκολα να προκαλείται σύγχυση και να χάνεται το πάτημά τους.

Τι συμβαίνει λοιπόν με το PixelJunk Eden; Πρόκειται για ένα παιχνίδι με εξαιρετικό σχεδιασμό και συναίσθημα. Ένα παιχνίδι εθιστικό όσο λίγα και μοναδικό όσο ακόμα λιγότερα. Όμως, αποτελεί και ένα από τα πιο εκνευριστικά παιχνίδια της αγοράς, κάτι που θα οδηγήσει πάρα πολλούς στο να το παρατήσουν βράζοντας από θυμό πριν καλά καλά φτάσουν στην 3η garden. Για αυτούς όμως, που κατέχουν υψηλά περιθώρια υπομονής (επειδή έχουν μικρότερα αδέρφια, επειδή βγάζουν το κάθε Mario με κλειστά μάτια και κρατώντας το controller με… τα πόδια), τότε το PixelJunk Eden αποτελεί μία από τις καλύτερες προτάσεις του PSN. Και με τη χαμηλή τιμή του και τις δεκάδες ώρες gameplay που μπορεί να προσφέρει, αποτελεί μια άριστη αγορά.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος