LocoRoco 2

Το LocoRoco επιστρέφει για ακόμα πιο… περιστρεφόμενη διασκέδαση

Ρίχνοντας μια ματιά στην συλλογή του PSP η αλήθεια είναι πως, πέρα από τις αναμενόμενες μεταφορές τίτλων από τον μεγαλύτερό του αδερφό -το PlayStation 2- η φορητή κονσόλα της Sony έχει να επιδείξει ορισμένες αξιοθαύμαστες κυκλοφορίες. Παρά την έντονη κριτική που έχει ασκηθεί, η κατάσταση σαφώς και είναι αρκετά ευχάριστη μιας και ανάμεσα στην πλούσια συλλογή του έχει να επιδείξει ορισμένες ενδιαφέρουσες προτάσεις, που μόνο αν κάποιος ασχοληθεί διεξοδικά μαζί τους θα μπορέσει να τις εκτιμήσει. Mια από αυτές είναι και το LocoRoco της ίδιας της εταιρίας, που  αποτέλεσε τη μεγάλη έκπληξη όταν κυκλοφόρησε.

Και αυτό γιατί ήταν μια πραγματικά φρέσκια ιδέα που, ακολουθώντας το μονοπάτι της απλής διασκέδασης, κατάφερε να τραβήξει τα βλέμματα του κοινού επάνω του. Φυσικά, όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των τίτλων, δεν απευθυνόταν σε ένα πολυπληθές κοινό μιας και το παρουσιαστικό του ήταν σε θέση να μπερδέψει ή ακόμα και να αποθαρρύνει τους υποψήφιους αγοραστές.

Αυτή η λογική φαίνεται πως εμπόδισε τον τίτλο από το να έχει μια αξιοπρεπή πορεία -τουλάχιστον εκτός Ιαπωνίας- κάτι που κατά τη γνώμη του γράφoντα ήταν άδικο. Κοιτάζοντας το LocoRoco στον πυρήνα του είναι εμφανές πως πρόκειται για κάτι το πραγματικά ενδιαφέρον και αν μη τι άλλο για κάτι που προορίζεται για μια φορητή κονσόλα.  Το ευχάριστο είναι πως η Sony θέλει να παρατείνει ακόμα περισσότερο τη σειρά LocoRoco και το σίγουρο είναι πως θα μας συντροφεύει και στο μέλλον. Έτσι, πέρα από τον  τίτλο για το PlayStation 3 με το όνομα Cocoreccho, το δεύτερο μέρος βρίσκεται ήδη εδώ, προκαλώντας ένα φαρδύ χαμόγελο σε όσους ασχολήθηκαν με το πρωτότυπο.

Μπορεί οι νέες ιδέες να είναι μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού και συνολικά το LocoRoco 2 να μοιάζει πολύ με το πρωτότυπο, αλλά ακόμα και έτσι, το πάντα διασκεδαστικό και ενδιαφέρον gameplay είναι σε θέση να κρατήσει κολλημένους τους παίκτες στις οθόνες τους για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το όλο μοτίβο παραμένει το ίδιο, με τον Tsutomu Kouno και την υπόλοιπη σχεδιαστική ομάδα της Sony να μην έχουν προβεί σε ριζικές αλλαγές αλλά περισσότερο σε ορισμένες διορθώσεις σε συγκεκριμένους τομείς. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά η συνολική διάρκεια του τίτλου κρίνεται μη ικανοποιητική -όπως θα δούμε και παρακάτω- αλλά ακόμα και έτσι η συγκεκριμένη δημιουργία είναι τόσο ενδιαφέρουσα, που αφού ο παίκτης φτάσει μέχρι τέλους, θα ασχοληθεί μαζί του ξανά και ξανά. Όπως μπορεί να συνειδητοποιήσει ο καθένας από τις εικόνες που συνοδεύουν το κείμενο, το LocoRoco 2 είναι ένας τίτλος που ξεχωρίζει με την πρώτη ματιά.

Το γενικότερο καρτουνίστικό ύφος του, σε συνδυασμό με τον ανέλπιστα πρωτότυπο σχεδιασμό των χαρακτήρων -αν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε ως τέτοιους- δημιουργούν μια άκρως δελεαστική εικόνα, που όμοιά της δεν υπάρχει. Και το ευχάριστο είναι πως, κάτω από αυτό το αναμφίβολα ελκυστικό παρουσιαστικό, υπάρχει και ένας καλοδουλεμένος πυρήνας, ο οποίος μετατρέπει την τόσο απλή αυτή ιδέα σε μια αξέχαστη εμπειρία.

Μπορεί τα παραπάνω να ακούγονται υπερβολικά και να αντικατοπτρίζουν τον ενθουσιασμό ενός παίκτη που πέρασε πολλές ώρες συντροφιά με το LocoRoco 2, αλλά η αλήθεια είναι πως έχουμε να κάνουμε με κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Από την πανέμορφη εισαγωγή πληροφορούμαστε πως η δύναμη του Moja εξακολουθεί να υφίσταται και έτσι τα, κατά τα άλλα, ήσυχα LocoRoco θα πρέπει να αναλάβουν για άλλη μια φορά δράση. Το σενάριο ξεδιπλώνεται σε συνολικά πέντε πλανήτες -με τους πιο παρατηρητικούς να ξεκλειδώνουν ακόμα έναν- όπου ο καθένας προσφέρει έναν αριθμό επιπέδων (από πέντε έως οκτώ). Μέσα σε αυτά οι παίκτες θα πρέπει να οδηγήσουν τα LocoRoco από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ στο ενδιάμεσο θα συλλέγουν πάρα πολλά έξτρα αντικείμενα.

{PAGE_BREAK}

Αναμφίβολα την παράσταση κλέβουν τα ίδια τα LocoRoco, τα οποία -προσπαθώντας να τα περιγράψουμε με όσο το δυνατό πιο απλό τρόπο- θα λέγαμε πως είναι μια εύκαμπτη κυκλική μάζα, που παράλληλα έχει τη δυνατότητα να διασπάται από ένα σημείο και έπειτα σε αρκετές μικρότερες. Αυτή είναι μια ικανότητα που δεν είναι διαθέσιμη από την αρχή, αλλά αποκτάται σταδιακά και όσο το αρχικό LocoRoco μας τρώει συγκεκριμένα φρούτα. Αυτά τα φρούτα απελευθερώνουν ακόμα περισσότερα LocoRocos, τα οποία ενώνονται δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο, με αυξημένες κινητικές και άλλες ικανότητες.

Πάντως, αξίζει να αναφερθεί πως το LocoRoco 2 είναι ουσιαστικά ένα 2D side scrolling platform με έντονα στοιχεία από action τίτλους, τα οποία παρουσιάζονται με την πλέον αγνή τους μορφή. Σκοπός είναι η μετάβαση από το ένα σημείο του εκάστοτε επιπέδου στο άλλο και, παρά το γεγονός πως αυτή η διαδικασία ακούγεται υπερβολικά απλή, τελικά μόνος ως τέτοια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Και αυτό οφείλεται στο ότι τα επίπεδα είναι σχεδιασμένα με τέτοιο τρόπο, που απαιτούν ιδιαίτερη σκέψη για να ολοκληρωθούν -ειδικά αυτά που εμφανίζονται προς το τέλος. Στην πορεία -πέρα από τα συμπαθητικά Mui Mui τα οποία ο παίκτης θα πρέπει να προσεγγίσει με κινήσεις ακριβείας- την εμφάνισή τους κάνουν και το Bui Bui bombers που θα κάνουν την ζωή των LocoRoco ακόμα δυσκολότερη.

{VIDEO_1}

Ακόμα ένας τομέας, για τον οποίο διακρίνεται ο τίτλος, είναι και αυτός του χειρισμού. Ουσιαστικά, ο χρήστης δεν ελέγχει τις αξιαγάπητες κεντρικές φιγούρες, αλλά απεναντίας "παίζει" με τα shoulder buttons και περιστρέφει όλο το επίπεδο. Κατά συνέπεια, η βαρύτητα είναι αυτή που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, μετακινώντας με βάση τους νόμους της φυσικής τα LocoRoco και έτσι ακόμα και τα πιο απλά άλματα χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή. Παράλληλα, με το πάτημα του Κύκλου, το εννιαίο LocoRoco διασπάται σε μικρότερα κομμάτια και έτσι είναι ευκολότερη η πρόσβαση σε στενά περάσματα. Kάτι που αξίζει να επισημανθεί, είναι πως -για άλλη μια φορά- οι γρίφοι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζονται είναι ανέλπιστα διασκεδαστικός.

Ωστόσο, ο τομέας πάντως όπου το LocoRoco 2 δείχνει να μην ικανοποιεί είναι αυτός της συνολικής διάρκειας. Για κάποιον που θα μπορέσει να κατανοήσει τον χειρισμό, η όλη εμπειρία είναι αλήθεια πως θα διαρκέσει κάτι λιγότερο από πέντε ώρες, τη στιγμή που σε επίπεδο επιλογών ο τίτλος παρουσιάζεται ιδιαίτερα φτωχός. Γίνεται αμέσως εμφανές πως, πέρα από το κυρίως story mode, τόσο το Mui House, όσο και το multiplayer δεν έχουν τύχει της απαραίτητης προσοχής. Ουσιαστικά, το πρώτο προσφέρει ένα -κατά κάποιο τρόπο- level editor αλλά σε πολύ βασικό στάδιο, ενώ και το δεύτερο -παρά το γεγονός πως μέχρι και δύο φίλοι μπορούν να αναμετρηθούν διαδοχικά- δεν έχει να προσφέρει κάτι το διαφορετικό.

Παρ’ όλα αυτά, η κυρίως single player εμπειρία είναι τόσο καλή και τόσο πλήρης, που πραγματικά δεν υπάρχουν περιθώρια για παράπονα. Και αυτό γιατί το LocoRoco 2 δε διστάζει εξ αρχής να αποστασιοποιηθεί από τα όσα έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα και να προσφέρει κάτι που είναι σίγουρα πρωτότυπο με το δικό του τρόπο. Ειδικά στο τελευταίο, τα μέγιστα συμβάλει ο πανέμορφος οπτικός τομέας του τίτλου, όπου τα αναρίθμητα χρώματα με τον πραγματικά μοναδικό σχεδιασμό των επιπέδων -που δίνουν την εντύπωση πως έχουν σχεδιαστεί στο χέρι- θα ικανοποιήσουν και τους πλέον απαιτητικούς παίκτες. Το ίδιο ισχύει και για τις φιγούρες που υπάρχουν διάσπαρτες στους πέντε κόσμους του τίτλου.

Στα ίδια υψηλά επίπεδα κυμαίνεται και ο ηχητικός τομέας, με την ανέμελη και αστεία μουσική να δίνει τον απαραίτητο ρυθμό από το αρχικό μενού κιόλας. Όλα τα διαθέσιμα μουσικά κομμάτια χαρακτηρίζονται από έντονο ρυθμό, ενώ συμπληρώνονται από αρκετά ευχάριστα εφέ, τα οποία ποτέ δεν κουράζουν. Είναι σαφές πως το LocoRoco 2 -όπως και ο προκάτοχος του- τοποθετούνται πολύ ψηλά στη λίστα με τους κορυφαίους τίτλους του PSP. Η συνολική ποιότητα του παιχνιδιού είναι κορυφαία και για αυτό θα προτείναμε να μη σταθείτε στο σαφώς "χαρούμενο" παρουσιαστικό και απορρίψετε την προσπάθεια του Japan Studio δίχως μία δοκιμή.

Πρόκειται για μια προσπάθεια, που πραγματικά αξίζει και σίγουρα ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες που είναι διαθέσιμες για το φορητό σύστημα της Sony.

Γιώργος Τσακίρογλου