Lord of the Rings: Conquest

Η Pandemic επιχειρεί μια, μάλλον αποτυχημένη, επιστροφή στη Μέση Γη

Είναι αλήθεια πως στο άκουσμα και μόνο του ονόματος Lord of the Rings δημιουργούνται ρίγη συγκίνησης, μιας και η κινηματογραφική τριλογία είναι αλήθεια πως κατάφερε να ζωντανέψει το μυθιστόρημα του J.R.R. Tolkien με μοναδικό τρόπο. Φυσικά στα χρόνια που έχουν παρέλθει από την προβολή της πρώτης ταινίας, αρκετοί είναι οι τίτλοι που έχουν κυκλοφορήσει, οι οποίοι όμως στην πλειοψηφία τους στηρίχθηκαν περισσότερο στο όνομά τους παρά στο περιεχόμενο. Βέβαια οι περιορισμοί ήταν πολλοί αφήνοντας έτσι περισσότερο μια πικρή γεύση στους οπαδούς της σειράς που αναζητούσαν συνεχώς τρόπους ώστε να εξερευνήσουν τη Μέση Γη.

Επιστρέφοντας στο σήμερα και δίχως να υπάρχει η πίεση κάποιας επικείμενης προβολής μιας νέας ταινίας, είναι η σειρά της Pandemic να πειραματιστεί γύρω από τον συγκεκριμένο κόσμο και να καταθέσει την δική της πρόταση. Το ευχάριστο είναι πως στο Lord of the Rings Conquest θα εμφανιστούν στοιχεία που το κοινό δεν έχει συναντήσει πουθενά αλλού, αλλά αυτή είναι μια επιλογή που από μόνη της δεν μπορεί να σώσει το συνολικό οικοδόμημα από την μετριότητα. Παράλληλα, ο developer είναι ίσως η πρώτη φορά που μέσα σε χρονικό διάστημα μικρότερο των 6μηνών παραδίδει έναν δεύτερο τίτλο στην αγορά – ο πρώτος ήταν το Mercenaries 2 – και οι πιο πιεστικοί ρυθμοί φαίνεται να τον επηρέασαν.

Πάντως δεν είναι σίγουρο αν το LOTR Conquest θα βάλει την Pandemic σε περιπέτειες, αλλά το πλέον προφανές είναι πως η συγκεκριμένη προσπάθεια χρειαζόταν ακόμα πολύ δουλειά πριν κυκλοφορήσει. Το πλέον ενοχλητικό είναι πως τα πάντα μοιάζουν να δημιουργήθηκαν με βάση το αρκετά ενδιαφέρον multiplayer mode, με το αντίστοιχο single player να δείχνει πως απλά συμπληρώνει το… πακέτο. Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια είχαν φανεί από το demo που είχε διατεθεί λίγο καιρό πριν και δυστυχώς έρχεται η πλήρης έκδοση για να επιβεβαιώσει τις παραπάνω υποψίες.

Καταρχάς μιας και πρόκειται για μια δημιουργία που έρχεται με την υπογραφή τόσο της EA όσο και της New Line Cinema, δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο το γεγονός πως το διαθέσιμο υλικό είναι αρκετά πλούσιο και φυσικά ακολουθεί τα γεγονότα των τριών ταινιών. Από το κεντρικό μενού κιόλας η πάντοτε επιβλητική μουσική υπόκρουση θα ξυπνήσει ευχάριστες αναμνήσεις πριν ξεκινήσει κάποια μάχη. Αφήνοντας για την ώρα στην άκρη το multiplayer, ο τίτλος προσφέρει δύο βασικά campaigns. Το The War of the Ring και -το αντίπαλο δέος που είναι- το Rise of Sauron. Αρχικά μόνο το πρώτο είναι διαθέσιμο και πρακτικά οι παίκτες θα αναλάβουν τον έλεγχο των "καλών" σε μια περιπέτεια που ξεδιπλώνεται σε 8 κεφάλαια.

Το ευχάριστο είναι πως στο Lord of the Rings Conquest θα εμφανιστούν στοιχεία που το κοινό δεν έχει συναντήσει πουθενά αλλού, αλλά αυτή είναι μια επιλογή που από μόνη της δεν μπορεί να σώσει το συνολικό οικοδόμημα από τη μετριότητα

Ειδοποιός διαφορά είναι πως την εμφάνισή τους κάνουν οι classes μιας και οι παίκτες δεν ελέγχουν κάποια από τις κεντρικές φιγούρες από το σύμπαν του Lord of the Rings ή τουλάχιστον όχι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πριν την έναρξη κάθε μάχης εμφανίζεται η οθόνη επιλογής χαρακτήρα, ο οποίος θα είναι είτε ο κλασικός warrior, είτε κάποιος κατάσκοπος, νάνος ή μάγος. Το ευχάριστο είναι πως ακόμα και αν κάποιος κάνει λάθος και δεν μείνει ικανοποιημένος με τον χαρακτήρα που διάλεξε, μπορεί να τον αλλάξει με κάποιον άλλο σε συγκεκριμένα μέρη.

Πάντως τον αρχικό ενθουσιασμό διαδέχεται η απογοήτευση μιας και παρά το γεγονός πως ο καθένας θα φανταστεί πως έτσι υπάρχει η απαιτούμενη ποικιλία, τελικά αυτό δεν ισχύει. Το σημαντικότερο πρόβλημα που συναντάται είναι αυτό της ισορροπίας ανάμεσα στις classes, με ορισμένες να είναι υπερβολικά αδύναμες και να διαθέτουν μάλλον αδιάφορες δυνάμεις την ώρα που άλλες είναι απίστευτα ισχυρές (και με ranged επιθέσεις). Εδώ γίνεται περισσότερο εμφανές πως ο τίτλος δημιουργήθηκε με σκοπό τις μαζικές μάχες πολλών παικτών όπου ο καθένας θα αναλάβει τον ρόλο του στο πεδίο της μάχης. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πως απασχολεί τους αντιπάλους μιας και η ΑΙ ενεργεί πολλές φορές υποχθόνια.

Οι ορδές των Orks ναι μεν θα επιτίθενται κατά κύματα αλλά άλλες φορές θα είναι ασταμάτητες – ειδικά στο υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας – ενώ άλλες απλά θα περιμένουν υπομονετικά να δεχθούν τα χτυπήματα του παίκτη. Ακόμα χειρότερα, οι Heroes όπως είναι ο Gandalf και ο Aragorn δεν δείχνουν να είναι ικανοί για κάτι παραπάνω, ενώ σχεδόν ποτέ δε θα δεχθούν τη βοήθεια των συμμάχων σαν αποτέλεσμα της προβληματικής AI. Προσπερνώντας αυτό το εμπόδιο, δε γίνεται να μην σταθεί κανείς στις υπερβολικά βαρετές μάχες. Παρά το γεγονός πως έχει γίνει μια αρκετά επιτυχημένη προσπάθεια ώστε αυτές να μοιάζουν επιβλητικές (μιας και εξελίσσονται σε γνωστές τοποθεσίες), τελικά αποτυγχάνουν μιας ποτέ δεν αποκτούν μια επική εικόνα.

Απεναντίας λόγω του μικρού σχετικά αριθμού μονάδων που εμφανίζονται ταυτόχρονα στην οθόνη δημιουργείται η εντύπωση μιας απλής διαμάχης, με τους αντιπάλους να περιμένουν να εξοντωθούν ορισμένοι πριν καλέσουν ενισχύσεις. Φυσικά τίθεται και το ερώτημα του κατά πόσο μπορεί να αντεπεξέλθει η μηχανή γραφικών σε ένα τέτοιο ζήτημα, αλλά με την παρούσα κατάσταση η εικόνα είναι μάλλον αδιάφορη.

{PAGE_BREAK}

Ευτυχώς η εικόνα διορθώνεται από το περιεχόμενο που έχει να επιδείξει ο τίτλος και που φυσικά τα πάντα έχουν έναν αέρα γνησιότητας. Αν και η σειρά που εμφανίζονται τα κεφάλαια είναι κάπως μπερδεμένη – η μάχη στο Helm’s Deep προηγείται της περιήγησης στα ορυχεία της Moria – η ποικιλία είναι υπεράνω κριτικής και φυσικά καλοδεχούμενη. Το θετικό είναι πως πλέον ο παίκτης θα δει τα πάντα μέσα από τα μάτια ενός απλού στρατιώτη και όχι μιας ηγετικής φυσιογνωμίας, αν και αυτές όπως αναφέρθηκε και πιο πριν θα κάνουν την σύντομη εμφάνισή τους. Δυστυχώς, από τις μάχες απουσιάζει εντελώς το στοιχείο της στρατηγικής μιας και πρακτικά το Conquest είναι ένα ασταμάτητο hack ‘n slash που προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα.

Οι κινήσεις ανά κατηγορία είναι λίγες, ενώ πολλές φορές ο παίκτης θα αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει τριγύρω του μιας και θα είναι περικυκλωμένος από εχθρούς οι οποίοι όμως δεν θα επιτίθενται. Ολοκληρώνοντας το The War of the Ring θα γίνει διαθέσιμο το Rise of Sauron, όπου όπως μαρτυρά και το όνομα του παρέχει τη δυνατότητα στους παίκτες να καταστρέψουν τη Μέση Γη. Το ενδιαφέρον της όλης υπόθεσης είναι οι διαθέσιμοι χαρακτήρες όπου η λίστα προσφέρει, πέρα από τα Orks, τον Balrog, τα θηριώδη αν και άτσαλα Trolls και φυσικά τον ίδιο τον Sauron.

Αν και η σειρά που εμφανίζονται τα κεφάλαια είναι κάπως μπερδεμένη, η ποικιλία είναι υπεράνω κριτικής και φυσικά καλοδεχούμενη

Η ιδέα είναι αρκετά έξυπνη αν και επειδή τα πάντα δεν προέρχονται από κάποια πηγή αλλά αποτελούν προϊόν της φαντασίας της Pandemic, χωλαίνουν στον τομέα της σκηνοθεσίας. Και εδώ ακολουθείται η ίδια λογική με πριν και έτσι επιβάλλεται να εξοντωθεί είτε κάποιος αριθμός από Hobbits για παράδειγμα, είτε να καταληφθεί τμηματικά η Minas Tirith. Κοιτάζοντας συνολικά το single player μέρος του LOTR Conquest, η αλήθεια είναι πως η γενικότερη αίσθηση είναι μάλλον αδιάφορη. Η Pandemic θεώρησε σκόπιμο να προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα σε μια δημιουργία που λόγω περιεχομένου θα μπορούσε να ήταν σαφώς πιο πλούσια.

Πέρα από τη σχετικά σύντομη διάρκεια, που μετά βίας αγγίζει τις 5 ώρες, η ουσία του τίτλου -που δεν είναι άλλη από τις μάχες- είναι αδιάφορη. Ναι μεν πολλά περιστατικά έχει γίνει μια προσπάθεια να αναπαραχθούν όσο το δυνατό πιο πειστικά, αλλά γενικά ο τίτλος δεν ικανοποιεί. Και ειδικά όταν φέρει το όνομα Lord of the Rings οι απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες -λαμβάνοντας πάντοτε υπόψιν πως υπήρχε άπλετος χρόνος για την ανάπτυξη.

Σανίδα σωτηρίας αποτελεί πραγματικά η επιλογή multiplayer που δείχνει να αποτέλεσε και τον τομέα όπου δαπανήθηκε ο περισσότερος χρόνος. Μέχρι και 16 παίκτες μπορούν να αναμετρηθούν σε κάποιο από τα επίπεδα που προσφέρει το Conquest, όπου τα πάντα λειτουργούν αρκετά σωστά και απροβλημάτιστα. Αλλά ακόμα και για κάποιον που δεν επιθυμεί μάχες τόσης μεγάλης έκτασης, μπορεί μαζί με έναν φίλο του να ασχοληθούν με το campaign μέσω split screen, είτε σε παιχνίδι συνεργασίας είτε ανταγωνιστικά. Σε αυτό το σημείο ολοκληρώνεται πρακτικά το Conquest μιας και σε επίπεδο επιλογών δεν προσφέρει κάτι επιπλέον. Αναμφίβολα κρίνεται σας ελλιπές, μιας και για κάποιον που δεν θέλει να δοκιμάσει την τύχη του σε δικτυακό επίπεδο η συνολική διάρκεια είναι υπερβολικά μικρή. Μετά την ολοκλήρωση θα μπορεί ο χρήστης να επισκεφθεί ξανά οποιοδήποτε επίπεδο επιθυμεί, αλλά τα τόσα προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι αμφίβολο αν θα ωθήσουν κάποιον ώστε να το πράξει για δεύτερη φορά.

Μέσα στα τόσα αρνητικά έρχεται να προστεθεί και ο σαφώς ξεπερασμένος οπτικός τομέας που από την πρώτη στιγμή αδυνατεί να πείσει. Πέρα από τα όμορφα σχεδιασμένα επίπεδα με το μηδαμινό όμως interaction, οι χαρακτήρες διακρίνονται για την έλλειψη λεπτομέρειας τους ενώ συνολικά παραπέμπουν στην προηγούμενη γενιά hardware. Συν το γεγονός πως και ο αριθμός που εμφανίζονται ταυτόχρονα στην οθόνη είναι μικρός και μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του για έναν τίτλο που κυκλοφορεί μέσα στο 2009.

{VIDEO_1}

Εξαίρεση αποτελούν τα όμορφα εφέ, αλλά για άλλη μια φορά εμπόδιο θα σταθεί η κάμερα που τις περισσότερες φορές αποπροσανατολίζει. Ο τομέας του ήχου από την άλλη έχει δύο όψεις μιας και τα βραβευμένα μουσικά κομμάτια της σειράς δηλώνουν το "παρών", αλλά οι ομιλίες είναι επαναλαμβανόμενες και κουραστικές. Δυστυχώς, όσο φανατικός και αν είναι κάποιος με την σειρά Lord of the Rings είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να διασκεδάσει σε μεγάλο βαθμό με το Conquest. Φυσικά πρόκειται για μια δημιουργία που απευθύνεται στους οπαδούς του Άρχοντα των Δακτυλιδιών, όπου η δίψα για εξερεύνηση της Μέσης Γης είναι αρκετή ώστε να προσπεράσουν μέχρι ενός σημείου τα σοβαρά προβλήματα. Για όλους τους υπόλοιπους απομένει το πάντοτε ενδιαφέρον multiplayer, ντυμένο με όλη την ατμόσφαιρα που μας έχει συνηθίσει η σειρά αλλά που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καλύψει το κενό.

Γιώργος Τσακίρογλου