MOUSE: P.I. For Hire | Review

Ο γράφων δεν μπορεί να πει ότι είναι ιδιαίτερα fan του είδους των boomer shooters (ούτε και fan της καθιέρωσης του συγκεκριμένου ονόματος). Ωστόσο, κατά διαστήματα βγαίνουν περιπτώσεις που έχουν κάτι νέο να προσφέρουν, πέραν από μία απλή, ένα προς ένα, αναβίωση των Doom (1993), Duke Nukem 3D (1996), Shadow Warrior (1997), μεταξύ διαφόρων άλλων κλασικών FPS από τα 90s. Ορισμένες φορές έχουμε ευφάνταστα δείγματα που επενδύουν σε κάτι νέο, όπως το Mullet Madjack, ή παιχνίδια που είναι τόσο καλά σε αυτό που κάνουν ώστε να αρκεί το σκέλος της νοσταλγίας, όπως συμβαίνει με το Prodeus.

Το Mouse: P.I. For Hire (Mouse PI εφεξής) μπορεί να μην φέρνει κάτι νέο στο gameplay αλλά, από την άλλη, ποντάρει επί δύο στο κομμάτι της νοσταλγίας. Ως ένα άλλο Cuphead, ένα σημαντικό τμήμα του περιεχομένου του είναι σχεδιασμένο στο χέρι, απεικονίζοντας πληθώρα από δισδιάστατα assets με απαλές καμπύλες. Με τη χρήση αυτής της τεχνοτροπίας είναι σχεδιασμένοι όλοι οι χαρακτήρες καθώς και τα όπλα του πρωταγωνιστή, που τα βλέπουμε από την προοπτική πρώτου προσώπου (όντας FPS).

Η συγκεκριμένη τεχνική είναι ιδιάζουσας σημασίας για το ύφος του παιχνιδιού, δεδομένου ότι η Fumi Games επιχείρησε να απεικονίσει ένα εικαστικό που να παραπέμπει άμεσα στα animations των 30s (ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της εποχής φυσικά αποτελεί το Steamboat Willie). Η μίξη δισδιάστατων sprites με 3D περιβάλλοντα έρχεται πάντα με ρίσκα, αλλά η ομάδα ανάπτυξης δείχνει το ταλέντο της, επιτυγχάνοντας μία ομαλότατη σύμπνοια μεταξύ των δύο τεχνικών.

Παράλληλα, η Fumi Games έλαβε την ορθή επιλογή να αποδώσει το σύνολο της περιπέτειας μέσα από ένα ασπρόμαυρο φίλτρο, μεταφέροντας με αυτόν τον τρόπο ιδανικά την αίσθηση ότι είμαστε πρωταγωνιστές σε ένα animation μίας πολύ παλιότερης εποχής. Προς αυτήν την ρετρό αισθητική συμβαδίζει και το σενάριο αλλά και ο κόσμος που λαμβάνει χώρα το Mouse PI.

Βρισκόμαστε στην πόλη του Mouseburg, όπου κατοικούν ανθρωπόμορφα ποντίκια και μάλιστα με ενδυμασίες, αυτοκίνητα και λοιπά στοιχεία που παραπέμπουν στα 30s, 40s (όσοι είχατε την τύχη όταν ήσασταν μικροί να διαβάσατε Μίκυ Μυστήριο ενδέχεται να κυλήσει ένα δάκρυ βλέποντας το Mouse PI). Εκτός από την άντληση έμπνευσης από τα animations της Disney, το Mouse PI στοχεύει και στα film noir εκείνων των δεκαετιών, προσφέροντας το ανάλογο σεναριακό ντύσιμο για το καταιγιστικό πιστολίδι.

Ο Jack Pepper έρχεται ως ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ που θα ξεκινήσει την έρευνά του για την απαγωγή ενός ταχυδακτυλουργού, μία φαινομενικά απλή υπόθεση που όμως σταδιακά θα τον οδηγήσει στα άδυτα της παρανομίας και των δολοπλοκιών, μεταξύ πολιτικών, μαφιόζων και femme fatales. Η γραφή του είναι αναπάντεχα καλή, όπως επίσης αναπάντεχα καλοστημένο είναι και όλο το περιπλεγμένο μυστήριό του.

Όχι ότι θα διεκδικήσει βραβεία σεναρίου, αλλά για ένα παιχνίδι που θα περίμενε κανείς να είναι απλά ένα νοσταλγικό shooter, το Mouse PI κάνει τη διαφορά, αποδίδοντας μία ευχάριστη πλοκή που ακολουθεί τις noir επιταγές, με χιουμοριστικό τρόπο, δίχως να το παρακάνει. Ο Troy Baker, ως ο Jack Pepper, δείχνει να διασκεδάζει αρκετά τον ρόλο, που είναι γεμάτος με εξυπνακίστικες ατάκες και -δήθεν- ψαγμένους μονολόγους.

Ο ίδιος ο Pepper έρχεται ως ένας συμπαθής χαρακτήρας, προσπαθώντας να βλέπει τις καταστάσεις με μία δόση αισιοδοξίας αλλά και σαρκασμού όταν έρχεται στα δύσκολα. Το υπόλοιπο cast από φιλικούς χαρακτήρες και villains είναι συμπαθητικό, αν και σίγουρα δεν φτάνουν την ποιότητα των διαλόγων του Pepper ή τη χαρισματική του προσωπικότητα.

Στις -περίπου- 10 ώρες διάρκειά του, το Mouse PI προσφέρει μία χορταστική ποικιλία διαφορετικών περιοχών – από το αντίστοιχο Hollywood της Mouseburg, μέχρι υπονόμους, θέατρα και ορισμένα πιο περίεργα σκηνικά. Σε μεγάλο βαθμό αυτές οι περιοχές παραμένουν πιστές στο noir ύφος του και ιδίως τα επίπεδα που διαδραματίζονται στο “Hollywood” είναι ιδιαίτερα ευφάνταστα. Αν και υπάρχουν ήρεμα σημεία, όπου ο Pepper ανακρίνει υπόπτους, συλλέγει στοιχεία και συζητά με διάφορους μάρτυρες και συνεργάτες, αυτά δεν είναι παρά μίνι νηνεμίες πριν τη δράση. Το Mouse PI παραμένει στον πυρήνα του ένα shooter γεμάτο με πιστολίδι.

Ως ένα παιχνίδι με noir επένδυση, φυσικά δεν λείπουν οι συνήθεις ύποπτοι, δηλαδή το πιστόλι, η καραμπίνα και το tommy gun (εδώ James Gun). Από την άλλη, όμως, είναι και ένα παιχνίδι που εμπνέεται από cartoon, ως εκ τούτου δεν θα γινόταν να λείπουν πιο περίεργα όπλα, όπως ένα φουτουριστικό όπλο που πετάει μπάλες από οξύ ή ένα άλλο με ακτίνες που σκάνε τον εγκέφαλο των εχθρών.

Όπως αντιλαμβάνεστε, το Mouse PI είναι μεν cartoon ύφους αλλά είναι και splatter, πάντα βέβαια με ένα έντονο καρτουνίστικο ύφος που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στο στοιχείο του σε ένα Looney Tunes (άλλωστε τα acme αμμόνια που πέφτανε στο Κογιότ θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν το splatter της παιδικής μας ηλικίας). Όσον φορά στην ίδια τη δράση, απαιτείται μία σχετική κινητικότητα για αποφυγές πυρών και melee επιθέσεων αν και γενικά η πρόκληση βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα.

Οι εχθροί έρχονται με συνηθισμένες κλάσεις, όπως αυτοί που τρέχουν κατά πάνω μας με γκλοπ, άλλοι πιο εύσωμοι που πέφτουν δύσκολα, snipers κ.λπ. Το θέμα της ποικιλίας των εχθρών αποτελεί ένα από τα μελανά σημεία του Mouse PI, καθώς στα 2-3 αρχικά επίπεδα σχεδόν εξαντλείται το σύνολο των εχθρών, καταλήγοντας επαναλαμβανόμενοι, παρότι υπάρχουν λιγοστές εκπλήξεις προς το τέλος της περιπέτειας. Δυστυχώς, τα boss fights δεν είναι σε θέση να αντιστρέψουν την κατάσταση, όντας παντελώς τυπικά και αδιάφορα.

Βέβαια, το χιουμοριστικά ευχάριστο ύφος του παιχνιδιού και η ποικιλία στα επίπεδα καταφέρνουν, εν μέρει, να μετριάσουν το συγκεκριμένο αρνητικό κομμάτι. Επιπλέον, η αίσθηση των όπλων είναι αρκετά καλή και με μία σχετική ποικιλία, ιδίως όταν αρχίσουμε να αναβαθμίζουμε τον εξοπλισμό, χαρίζοντας σε κάθε όπλο και μία δευτερεύουσα λειτουργία.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω, υπάρχουν πολλά διαφορετικά επίπεδα, που συχνά προσθέτουν και ορισμένες ξεχωριστές platform καταστάσεις και εμπόδια. Ούτε σε αυτό το σκέλος του gameplay προσφέρει κάτι πραγματικά ξεχωριστό, αλλά δεν παύει να είναι ευχάριστο. Γενικά, το Mouse PI στηρίζεται πρωτίστως στην αισθητική του για να προσφέρει το κάτι διαφορετικό. Η αλήθεια είναι ότι το gameplay παραμένει τυπικό για τα δεδομένα ενός boomer shooter, και αν το δει κάποιος αυτόνομα, τότε σίγουρα δεν θα έχει κάτι να προσφέρει, πέραν από την ευχάριστα καταιγιστική, αν και προβλέψιμη, δράση.

Ωστόσο, το Mouse PΙ δεν γίνεται παρά να το προσεγγίσουμε συνολικά, καθώς ο συνδυασμός των cartoon και noir συνιστωσών πετυχαίνουν πλήρως στο οπτικοακουστικό κομμάτι. Εδώ να αναφέρουμε ότι τα jazz ακούσματα, γεμάτα ενέργεια στη δράση και lounge ύφους στις πιο ήρεμες στιγμές, δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ταιριαστά, προσθέτοντας πολλούς πόντους στο noir ύφος.

Αν και στο κομμάτι του gameplay θα θέλαμε να δούμε ανάλογη φαντασία με το εικαστικό του ντύσιμο, τουλάχιστον παραμένει αρκετά δουλεμένο ώστε να συνοδεύει επαρκώς το κυρίως όραμα των δημιουργών. Εν κατακλείδι, το Mouse PI έρχεται ως ένας μοναδικό τίτλος από την άποψη της πιστής μεταφοράς ενός cartoon των 30s σε ένα FPS παιχνίδι, έχοντας μάλιστα ως μπόνους ότι συμπεριλαμβάνει μία ευχάριστη και ανάλαφρη noir ιστορία και αισθητική.

Το MOUSE: P.I. For Hire κυκλοφορεί από τις 16/4/26 για PS5, PC, Switch 2 και Xbox Series (εντός του 2026 αναμένονται εκδόσεις και για τα PS4, Switch και Xbox One). Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PC με review code που λάβαμε από την Playside Games.