House of the Dead: OVERKILL

H διάσημη σειρά της SEGA επιστρέφει διαφορετική και καλύτερη από ποτέ

Την επιστροφή της σειράς House of the Dead στο προσκήνιο επιχειρεί η SEGA και η αλήθεια είναι πως μετά από ένα αρκετά σημαντικό διάστημα απουσίας επανέρχεται δριμύτερη. Αν και θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το ενδιαφέρον για το franchise έχει πλέον χαθεί, αρκούν μόνο λίγα λεπτά για να γίνει αντιληπτό πως το Overkill δεν είναι απλά και μόνο "ένα ακόμα shooter". Με προσεκτικές κινήσεις και με σύμμαχο την έντονη και ακατάπαυστη δράση, ο τίτλος θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για το καλύτερο μέλος της σειράς και έτσι πρόκειται για μια πρόταση που επιβάλλεται να δοκιμάσουν όλοι οι κάτοχοι του Wii.

Εκεί που ο τίτλος κάνει την διαφορά είναι στο τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τη δράση, η οποία συνοδεύεται από τα gore στοιχεία που θα ανέμενε ο καθένας. Επίσης, το έξυπνο και άφθονο χιούμορ για πρώτη φορά παίζει τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μια περιπέτεια που δεν διστάζει να "τσαλακώσει" τη σοβαρή εικόνα της σειράς. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο πως τα πάντα ξεκινούν με τον αισθησιακό χορό μιας καλλίγραμμης κοπέλας, ενώ στην πορεία ο παίκτης θα συνειδητοποιήσει πως δεν είναι μόνο η σωστή σκόπευση αυτή που πρωταγωνιστεί.

"Tο Overkill είναι ένα ακόμα on-rail shooter πρώτου προσώπου, όπου ακολουθεί τη λογική όλων των τίτλων που στηρίζονται στη χρήση ενός lightgun"

Καίριας σημασίας στο νέο House of the Dead είναι ο τομέας της παρουσίασης, όχι τόσο σε τεχνικό επίπεδο -χωρίς να σημαίνει υστερεί- αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με την αισθητική του. Αναμφίβολα, τα πάντα είναι ντυμένα με μια μουντή χρωματική παλέτα, αλλά τόσο τα cut-scenes όσο και η γενικότερη φιλοσοφία του τίτλου, ακολουθούν από κοντά το ύφος των κλασικών b–movies. Η ανατριχιαστική ατμόσφαιρα από τη μία και το χιούμορ από την άλλη, συνυπάρχουν αρμονικά και δεν κουράζουν, σε ένα δημιούργημα όπου οι ώρες περνούν πραγματικά ευχάριστα.

Χρονικά το Overkill διαδραματίζεται πριν τα γεγονότα του πρώτου μέρους, το οποίο είχε κυκλοφορήσει στα arcades και στο Saturn. Ο νέος αυτός τίτλος, που προέρχεται από την Headstrong Games, δεν προσπαθεί να εστιάσει στην ιστορία της σειράς γενικότερα, αλλά απεναντίας απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή μαζί της.

Κύρια φιγούρα είναι αυτή του Special Agent G, ο οποίος θα έχει την τύχη να βρίσκεται στο πλευρό του ο Isaac Washington, ενός ντετέκτιβ της Bayou City που αναζητά συνεχώς τη δράση. Παρά το γεγονός πως οι δυο τους είναι πραγματικά αταίριαστοι σε ό,τι αφορά τον τρόπο σκέψης αλλά και συμπεριφοράς, δημιουργούν μια μοναδική αντίθεση η οποία γίνεται αντιληπτή και από την ομιλία τους. Έτσι, ενώ ο ένας είναι πραγματικά λιγομίλητος, ο Washington θα είναι στιγμές που θα μιλάει ακατάπαυστα και μάλιστα χρησιμοποιώντας συνεχώς μία και μοναδική υβριστική λέξη…

Στην πορεία, ο παίκτης πληροφορείται πως υπεύθυνος για την κατάσταση που επικρατεί τριγύρω του είναι ο Papa Caesar, ένας εγκληματίας όπου τουλάχιστον αρχικά καταφέρνει να μείνει καλά κρυμμένος. Φυσικά, το ασθενές φίλο δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και έτσι την εμφάνισή της κάνει και η Varla Guns, μία πρώην stripper που αναζητά εκδίκηση για τους δικούς της λόγους.

"Tο έξυπνο και άφθονο χιούμορ για πρώτη φορά παίζει τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μια περιπέτεια που δεν διστάζει να "τσαλακώσει" τη σοβαρή εικόνα της σειράς"

Σε γενικές γραμμές η υποτιθέμενη σοβαρότητα του Overkill περνάει στο περιθώριο και ευτυχώς ακολουθείται η λογική μιας "φθηνής" παραγωγής, στοιχείο που έχει μεταφερθεί από τις ταινίες δεύτερης διαλογής. Αλλά αντί να ενοχλεί, η συγκεκριμένη λογική έχει τη δική της περίεργη ομορφιά και έτσι σε καμία περίπτωση δεν είναι κατακριτέα -μάλλον το αντίθετο θα λέγαμε. Αφήνοντας πίσω το σαφώς σοβαρό ύφος της σειράς, η νέα πρόταση της SEGA είναι σίγουρο πως αρχικά θα εκπλήξει με τον τρόπο που προσεγγίζει τη δράση, αλλά στην συνέχεια θα ικανοποιήσει. Πάντως σε ό,τι αφορά τους μηχανισμούς του τίτλου γίνεται εμφανές πως μέσα στα 15 και πλέον χρόνια που έχουν περάσει από την παρθενική εμφάνιση της σειράς House of the Dead, ελάχιστα στοιχεία έχουν αλλάξει.

Αναμενόμενα το Overkill είναι ένα ακόμα on-rail shooter πρώτου προσώπου, όπου ακολουθεί τη λογική όλων των τίτλων που στηρίζονται στη χρήση ενός lightgun. Αυτό συνεπάγεται πως η ελευθερία κινήσεων είναι πρακτικά μηδαμινή, αν και έτσι δημιουργούνται ορισμένες "ευχάριστες" καταστάσεις, με τις αστραπιαίες κινήσεις της κάμερας να φέρνουν τον παίκτη πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιο zombie.

{VIDEO_1}

{PAGE_BREAK}

Αυτό που αξίζει πραγματικά να επισημανθεί είναι η ποικιλία των αντιπάλων, η οποία διαφοροποιείται αρκετά από τα τελευταία επεισόδια της σειράς. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, απουσιάζουν ορισμένα αποκρουστικά πλάσματα, μιας και οι περισσότερες παρουσίες στηρίζονται σε μεταλλαγμένους ανθρώπους. Αυτοί ποικίλουν από απλούς κατοίκους της πόλης, μέχρι αθλητές ποδοσφαίρου, νοσοκόμες και -ακόμα καλύτερα- αιμοβόρους κλόουν. Το ευχάριστο είναι πως οι αντιδράσεις τους είναι διαφορετικές, αν και όπως θα ανέμενε ο καθένας αρκεί μια καλή βολή στο κεφάλι για να τους θέσει όλους εκτός μάχης. Για άλλη μια φορά δεν απουσιάζουν και οι αθώοι πολίτες, τους οποίους οι παίκτες επιβάλλεται να σώσουν, λαμβάνοντας πάντοτε ένα πολύτιμο power-up σαν αντάλλαγμα.

Ένα στοιχείο του τίτλου που κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά στην σειρά σε τέτοιο ποσοστό, είναι πως πλέον τα όπλα μπορούν να αναβαθμιστούν, αποκτώντας ακόμα μεγαλύτερη δύναμη πυρός. Μπορεί βέβαια κάτι ανάλογο να επιχειρήθηκε και στο τρίτο μέρος, αλλά όχι σε τόσο εκτεταμένο βαθμό. Πέρα από τα όπλα, οι παίκτες επιβάλλεται να δρουν αστραπιαία μιας και πολλές φορές ορισμένα σημαντικά αντικείμενα θα είναι ορατά για περιορισμένο χρονικό διάστημα, μιας και η κάμερα λειτουργεί αυτόματα. Κινώντας τον κέρσορα στο άκρο της οθόνης γίνεται ένα ανεπαίσθητο scrolling στον οριζόντιο άξξονα, αλλά και πάλι είναι τόσο έντονη η δράση που θα πρέπει οι κινήσεις να γίνονται υπερβολικά γρήγορα.

"Πέρα από το περιστασιακά προβληματικό frame rate, η εικόνα είναι ιδιαίτερα κολακευτική για το Wii"

Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα λόγω της νοημοσύνης των αντιπάλων, οι οποίοι, παρά τη μεταλλαγμένη φύση τους, δείχνουν να έχουν ακόμα την αίσθηση της λογικής. Μπορεί τις περισσότερες φορές απλά να κινούνται μαζικά προς το μέρος του χαρακτήρα, αλλά δεν θα διστάσουν να κρυφτούν πίσω από έπιπλα ή ακόμα και στις σκιές με σκοπό να τον αιφνιδιάσουν. Γενικότερα, το επίπεδο δυσκολίας είναι αρκετά καλά ρυθμισμένο και ανεβαίνει κλιμακωτά. Αναμενόμενα, τα bosses δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν, αν και η αλήθεια είναι πως ο σχεδιασμός τους δεν είναι τόσο εκκεντρικός όσο ο αντίστοιχος των απλών αντιπάλων.

Το Overkill δεν επιχειρεί σε καμία περίπτωση την αναθεώρηση της λογικής της σειράς, αλλά απεναντίας προσπαθεί να της δώσει έναν διαφορετικό τόνο. Προσφέρει ό,τι θα περίμενε ο καθένας από έναν τίτλο του είδους, με το co-op να είναι η πλέον σημαντική επιλογή. Εδώ δύο φίλοι μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις για ακόμα περισσότερη διασκέδαση, ενώ στην πορεία θα γίνουν διαθέσιμα τρία επιπλέον modes.

Ουσιαστικά πρόκειται για τρία mini games όπου μέχρι και 4 παίκτες μπορούν να αποδείξουν την αξία τους αλλά και το ακριβές τους σημάδι, έχοντας όμως πάντοτε σαν σύμμαχο τον ακριβέστατο χειρισμό. Το Wii Remote δεν δημιουργεί το παραμικρό παράπονο, αν και η αίσθηση που αφήνει το zapper είναι σαφώς καλύτερη -και σίγουρα πιο ξεκούραστη. Περνώντας στον τεχνικό τομέα του τίτλου, η αλήθεια είναι πως η κατάσταση δεν θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρουσα. Ειδικά οι μουσικές επιλογές -οι οποίες στην πλειοψηφία τους έχουν στηριχθεί στην κιθάρα- είναι μοναδικές και σίγουρα αξιομνημόνευτες. Παράλληλα, ολοκληρώνοντας τον τίτλο αρκετές από αυτές θα αποκτήσουν διαφορετικές εκτελέσεις και έτσι από μελωδικές θα γίνουν σαφώς πιο άγριες.

"Το Overkill δεν επιχειρεί σε καμία περίπτωση την αναθεώρηση της λογικής της σειράς, αλλά απεναντίας προσπαθεί να της δώσει έναν διαφορετικό τόνο"

Εξίσου ενδιαφέροντα είναι και τα γραφικά που έχει να παρουσιάσει το Overkill. Πέρα από το περιστασιακά προβληματικό frame rate, η εικόνα είναι ιδιαίτερα κολακευτική για το Wii. Οι αντίπαλοι αντιδρούν ανάλογα με το σημείο όπου δέχονται τα πυρά, διάφορα μέλη τους αποκολλούνται, ενώ και στα υπερβολικά κοντινά πλάνα η εικόνα δεν αλλοιώνεται.

Αναζητώντας τους λόγους που ο τίτλος "περιορίστηκε" στη συγκεκριμένη βαθμολογία και δεν κατάφερε να κερδίσει μια υψηλότερη, οφείλεται ξεκάθαρα στους περιορισμούς που θέτει η ίδια η κατηγορία στην οποία ανήκει. Η αίσθηση της ελευθερίας κινήσεων όπως αναφέρθηκε και παραπάνω (το Overkill, όπως και οι προκάτοχοί του, είναι on-rails, απολύτως γραμμικό και σύντομο παιχνίδι βολών) απλά απουσιάζει, ενώ ολοκληρώνοντας την περιπέτεια είναι αμφίβολο αν κάποιος ασχοληθεί ξανά μαζί της. Οι εχθροί θα εμφανίζονται συνεχώς στα ίδια σημεία, ανάλογα προβλέψιμη θα είναι η συμπεριφορά τους, ενώ και η συνολική διάρκεια θα μπορούσε να ήταν λίγο μεγαλύτερη.

Αλλά τα παραπάνω δεν καταφέρνουν να χαλάσουν τη συνολικά πολύ καλή εικόνα που έχει να επιδείξει το House of the Dead Overkill. Η δράση, με τη συνοδεία της βίας αλλά και του πηγαίου χιούμορ, δημιουργούν ένα σύνολο που κατά έναν περίεργο τρόπο είναι απίστευτα εθιστικό. Μπορεί τα πρώτα λεπτά να μην μπορούν σε καμία περίπτωση να συγκριθούν με τη διασκέδαση που έρχεται αργότερα, αλλά γνώμη μας είναι πως ο τίτλος πραγματικά αξίζει της προσοχής των κατόχων Wii.

Γιώργος Τσακίρογλου