Grand Slam Tennis

Το πρώτο παιχνίδι για το Wii Motion Plus έρχεται από την ΕΑ

Η Nintendo ανέκαθεν ήταν μια εσωστρεφής εταιρεία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κατά καιρούς την έχουν κατηγορήσει για σχεδόν μονοπωλιακές τακτικές, αφήνοντας μικρά περιθώρια στους τρίτους εκδότες για επιτυχία και κέρδος στις κονσόλες της. Αυτή της την στάση έδειχνε διατεθειμένη να αλλάξει με την κυκλοφορία του Wii, επιτρέποντας σε έναν 3rd party τίτλο όπως το Red Steel, να αποτελέσει το πρώτο παιχνίδι της πολυαναμενόμενης κονσόλας που παρουσιάστηκε στο κοινό. Μεγαλύτερη όμως απόδειξη αυτής της προθυμίας για αλλαγή, αποτελεί το γεγονός πως “εμπιστεύτηκε” την “εισαγωγή” του Wii Motion Plus στην αγορά, στην Electronic Arts.

Το Grand Slam Tennis αποτελεί τον πρώτο τίτλο που εκμεταλλεύεται το νέο περιφερειακό -ακολουθεί και το PGA Tour 10 στις αρχές Ιουλίου- και καλείται να αποδείξει ότι το Wii Motion Plus είναι σε θέση να προσφέρει την ακρίβεια στην ανάγνωση των κινήσεων του Wii Remote που όλοι ονειρεύτηκαν όταν πρωτοείδαν την κονσόλα. Δικαιώνει ο τίτλος την πρωτόγνωρη αυτή επιλογή της Nintendo ή επιβεβαιώνει την παράδοση που θέλει τους first party τίτλους της εταιρείας να είναι πάντα αυτοί που “δείχνουν τον δρόμο” στους υπολοίπους;

"Το slice χτύπημα γίνεται κουνώντας το Remote από πάνω προς τα κάτω, το top spin κάνοντας την αντίστροφη ακριβώς κίνηση και το flat κουνώντας το στην ευθεία"

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: Ο τίτλος, δεν προσφέρει τέλεια ακρίβεια στην ανάγνωση των κινήσεων. Η κάθε πραγματική κίνηση του παίκτη δεν μεταφράζεται σε εικονική. Δυστυχώς, η ΕΑ Sports επέλεξε έναν πιο συμβατικό τρόπο εκμετάλλευσης του περιφερειακού. Στην πραγματικότητα έχει χωρίσει τα χτυπήματα σε τρία είδη: Σε top spin, flat και slice. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την ορολογία του αθλήματος, το slice είναι το “κοφτό”, βαθύ χτύπημα, το top spin το φαλτσαριστό που στέλνει την μπάλα να αναπηδήσει στη μέση περίπου του γηπέδου και το flat είναι το “ξερό”, επίπεδο, δυνατό χτύπημα.

Το καθένα, απαιτεί και μία διαφορετική κίνηση για την εκτέλεση του, η οποία μπορούμε να πούμε ότι πλησιάζει σε -πολύ- γενικές γραμμές την πραγματική. Έτσι, το slice γίνεται κουνώντας το Remote από πάνω προς τα κάτω, το top spin κάνοντας την αντίστροφη ακριβώς κίνηση και το flat κουνώντας το στην ευθεία. Είναι σίγουρα μία απλούστευση που ίσως απογοητεύσει όσους περίμεναν κάτι παραπάνω.

Ακόμα και έτσι όμως, η αίσθηση που προσφέρει είναι απαράμιλλη και δηλώνουμε χωρίς ενδοιασμό ότι αποτελεί ό,τι κοντινότερο σε πραγματικό τένις έχουμε παίξει μπροστά σε μία οθόνη. Αν έλειπαν και ορισμένα ενοχλητικά λαθάκια στην ανάγνωση των κινήσεων που κάνουν ορισμένες φορές την εμφάνιση τους, θα μιλούσαμε για ένα μεγάλο επίτευγμα. Το Wii Motion Plus αναμφίβολα προσθέτει πολλά στην εμπειρία και αυτό γίνεται αμέσως αντιληπτό αν επιχειρήσει κάποιος να παίξει τον τίτλο χωρίς τη χρήση του. Αυτό που προκαλεί μεγάλη εντύπωση είναι η αυξημένη δυσκολία του τίτλου. Χρειαστήκαμε πάνω από δύο ώρες για να πετύχουμε την πρώτη μας νίκη ενώ για να καταφέρει κάποιος να ελέγξει και να κατευθύνει με ακρίβεια τα χτυπήματα του, θα χρειαστεί αρκετό ελεύθερο χρόνο.

"Οι αγώνες διαθέτουν αρκετή ένταση, ιδίως στις αναμετρήσεις μέσω διαδικτύου που αποτελούν και το αποκορύφωμα της εμπειρίας"

Στο “οικογενειακό” Wii -και ιδίως από αυτόν τον τίτλο, που σε όλα τα υπόλοιπα σημεία του προσπαθεί να ικανοποιήσει ένα ευρύτερο κοινό- δεν περιμέναμε τόσο μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Σε αυτό συμβάλει και ο ανορθόδοξος σχεδιασμός του παιχνιδιού που σε φέρνει με το “καλημέρα” αντιμέτωπο με τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου τένις χωρίς να υπάρχει καμία κλιμάκωση στη δυσκολία. Είναι ένα στοιχείο που μπορεί να αποξενώσει τον τίτλο από το ευρύ κοινό, που σίγουρα επιδιώκει να κατακτήσει.

Παρόλα αυτά, αν ξεπεραστεί αυτό το πρώτο δύσκολο στάδιο της εκμάθησης, η διασκέδαση είναι εγγυημένη. Οι αγώνες διαθέτουν αρκετή ένταση, ιδίως στις αναμετρήσεις μέσω διαδικτύου που αποτελούν και το αποκορύφωμα της εμπειρίας. Ας δούμε όμως πρώτα το single player. Ο παίκτης έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει τον δικό του αθλητή-με λιγοστές όμως σε σχέση με τον ανταγωνισμό επιλογές-και να πάρει μέρος στα τέσσερα μεγάλα τουρνουά του επαγγελματικού τένις-Roland Garros, U.S. Open, Austrlian Open και Wimbleddon-.

{PAGE_BREAK}

Πριν από κάθε τουρνουά εκτός από έναν φιλικό αγώνα προετοιμασίας και ένα party game, υπάρχει και ένα παιχνίδι που αν ο παίκτης το κερδίσει, του χαρίζει μια ιδιότητα του αντιπάλου του, επιτρέποντάς του με αυτόν τον τρόπο να εξελίξει τον αθλητή του. Δυστυχώς, αυτά έχει μόνο να προσφέρει η επιλογή “Grand Slam”, ό,τι κοντινότερο διαθέτει ο τίτλος σε ένα “career mode” που υπάρχει σε αντίστοιχα παιχνίδια του είδους. Αυτή η έλλειψη ποικιλίας και επιλογών συνθέτουν μια ιδιαίτερα αδύναμη single player εμπειρία. Στο αντίθετο άκρο βρίσκεται το online κομμάτι του τίτλου. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από ένα σημείο, η ενασχόληση μας με το single player ήταν αποκλειστικά για να βελτιώσουμε τον αθλητή μας και να είμαστε όσο πιο ανταγωνιστικοί γίνεται στις διαδικτυακές αναμετρήσεις.

Εκεί, ο ανθρώπινος παράγοντας, αναδεικνύει την αμεσότητα του χειρισμού και γενικότερα το gameplay που διαθέτει ο τίτλος. Σε αντίθεση με τη μέτρια τεχνητή νοημοσύνη των ψηφιακών αντιπάλων που γίνεται μετά από κάποιες ώρες ενασχόλησης προβλέψιμη, το να ανταγωνίζεσαι έναν άλλο παίκτη, με τη δική του στρατηγική και προσωπικότητα, είναι το αποκορύφωμα όλων όσων μπορεί να προσφέρει το παιχνίδι. Χωρίς υπερβολή, πρόκειται για μία από τις πιο ευχάριστες διαδικτυακές εμπειρίες αθλητικού τίτλου που έχει δοκιμάσει ο γράφων.

{VIDEO_1}

Ο τεχνικός τομέας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί λιτός. Δεν διστάζει να μείνει στα απολύτως απαραίτητα εστιάζοντας κυρίως στην λειτουργικότητα και σε καμία περίπτωση στον εντυπωσιασμό. Το ευχάριστο είναι πως οι ιδιότητες των διαφόρων επιφανειών των γηπέδων έχουν μεταφερθεί σωστά και επηρεάζουν όπως θα έπρεπε το gameplay.

Στο χώμα, η μπάλα κινείται πιο αργά, ενώ στο χόρτο και τη σκληρή επιφάνεια η ταχύτητα είναι εμφανώς μεγαλύτερη, κάτι που επηρεάζει άμεσα και τον τρόπο παιχνιδιού. Οι χαρακτήρες, χωρίς να βρίθουν λεπτομερειών, είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι ενώ το animation κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Από την άλλη, το κοινό θυμίζει άλλες εποχές όπως και ο διαιτητής με τους επόπτες του, που μοιάζουν με κέρινα ακούνητα ομοιώματα. Η απογοήτευση του παιχνιδιού όμως, είναι ο ήχος. Οι φράσεις του σχολιαστή μπορούν κυριολεκτικά να μετρηθούν στα δάκτυλα των δύο χεριών ενώ τα ηχητικά εφέ κινούνται στα όρια του αξιοπρεπούς. Τέλος, η μουσική περνάει απαρατήρητη και αυτό συγκαταλέγεται στα θετικά του ηχητικού τομέα.

"Σε αντίθεση με τη μέτρια τεχνητή νοημοσύνη των ψηφιακών αντιπάλων, το να ανταγωνίζεσαι έναν άλλο παίκτη, με τη δική του στρατηγική και προσωπικότητα, είναι το αποκορύφωμα"

Σε τελική ανάλυση, η επιλογή της Nintendo να εμπιστευθεί την ΕΑ κρίνεται επιτυχημένη. Το παιχνίδι αποτελεί μια πολύ αξιόλογη πρώτη προσπάθεια εκμετάλλευσης του Wii Motion Plus, μετουσιώνοντας σε πράξη πολλά απ’ όσα έχει υποσχεθεί η ιαπωνική εταιρεία.

Πέραν αυτού, πρόκειται και για έναν εξαιρετικό τίτλο που θα μπορούσε κάλλιστα να σταθεί από μόνος του στην αγορά ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια αντισφαίρισης που κυκλοφορούν, ανεξαρτήτως κονσόλας. Οι όποιες αδυναμίες στον τεχνικό τομέα και ειδικότερα στον ήχο, υπερκαλύπτονται από τον εξαιρετικό χειρισμό και το πολύ διασκεδαστικό online κομμάτι του. Αποδεικνύει λοιπόν, πως είναι κάτι παραπάνω από ένα “ορεκτικό” πριν την άφιξη του κυρίως πιάτου της Nintendo -βλ. Wii Sports Resort- και ανυπομονούμε να δούμε τι μπορεί να καταφέρει η ΕΑ στην επόμενη της προσπάθεια με το συγκεκριμένο franchise.

Όσο για το Wii Motion Plus, το σίγουρο είναι πως ήρθε για να μείνει…

Γιώργος Πρίτσκας