Wolfenstein

Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, δράση και μεταλλαγμένοι Γερμανοί. Ναι, πρόκειται για ένα νέο Wolfenstein

Η ατμόσφαιρα ήταν παγωμένη. Τη νεκρική σιγή κάλυπτε ο βηματισμός μιας ακόμα γερμανικής περιπόλου. Η ενέδρα ήταν σχεδόν έτοιμη. Οι δυνάμεις της αντίστασης είχαν πάρει θέση, όταν για κακή τους τύχη γίνονται αντιληπτοί. Γρήγορα θα βρεθούν περικυκλωμένοι από τις αντίπαλες δυνάμεις και ενώ όλα μοιάζουν πως έχουν τελειώσει, μιας μυστηριώδης φιγούρα ξεπροβάλλει σχεδόν από το πουθενά. Εν μέσω καταιγιστικών πυρών, ο άγνωστος άντρας δεν αντιδρά, αλλά απεναντίας δείχνει να περιμένει υπομονετικά την ώρα που τα πυρομαχικά θα τελειώσουν. Και τότε φτάνει η κρίσιμη στιγμή. Τα άτομα της αντίστασης κοιτούν αποσβολωμένα, όταν τελικά μια άκρως αποτελεσματική ριπή προκαλεί την πλήρη αποσύνθεση των Γερμανών, ενώ παράλληλα τα σώματα των υπολοίπων αιωρούνται στον αέρα.

Το παραπάνω σκηνικό παρουσιάζει σε μεγάλο βαθμό τη γενικότερη ατμόσφαιρα αλλά και φιλοσοφία του Wolfenstein, της νέας πρότασης της Raven Software. Μια δημιουργία που δείχνει από την αρχή μέχρι και το τέλος να γνωρίζει που κινείται και να πατάει γερά στα πόδια της. Βέβαια, όταν από πίσω κρύβεται η id software, είναι λογικό τα πάντα να λειτουργούν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι, αν και αναμφίβολα υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτιώσεων.

Μια διαφορετική πραγματικότητα: Το σενάριο

Η αλήθεια είναι ότι η σειρά Wolfenstein, στα τόσα χρόνια παρουσίας της, έχει καταφέρει να ξεχωρίσει κυρίως για το γεγονός ότι δεν διστάζει να αφήσει στην άκρη τα καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος και να προσφέρει μια εναλλακτική πραγματικότητα. Και αυτό είναι το σημείο-κλειδί, το οποίο οι παίκτες είτε θα αγαπήσουν, είτε θα προσπεράσουν. Το ευχάριστο είναι ότι τελικά η ζυγαριά γέρνει υπερβολικά προς το μέρος της ικανοποίησης, έστω και αν σε πολλά σημεία ο τίτλος δεν μπορεί να κρύψει την ηλικία του, όπως θα δούμε και παρακάτω.

Η ιστορία του νέου Wolfenstein περιστρέφεται γύρω από τον B.J. Blaskowicz, μια τυπική φυσιογνωμία θα λέγαμε, που επιστρέφει από το παρελθόν ώστε να βάλει μια τάξη. Το όλο σκηνικό τοποθετείται χρονικά κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, αν και σχετικά γρήγορα αυτό θα περάσει στο περιθώριο. Σαφέστατα και ο παίκτης θα έχει να αντιμετωπίσει αμέτρητα κύματα από Ναζί, αλλά τελικά οι απλοί στρατιώτες δεν θα είναι η πραγματική απειλή.

Αναμειγνύοντας το πραγματικό με το φανταστικό, η Raven έχει στήσει με μοναδική μαεστρία ένα φανταστικό σκηνικό, το οποίο καταφέρνει να ξεχωρίσει και τελικά να κάνει το όλο δημιούργημά της να μην χαρακτηριστεί ως ακόμα ένα shooter με θέμα τον συγκεκριμένο πόλεμο. Αιτία του κακού είναι μια ομάδα ανήσυχων επιστημόνων, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να εξελίξουν την Άρεια φυλή, προέβησαν σε πολλά πειράματα. Τα πρώτα αποτελέσματα ήταν άκρως ενθαρρυντικά, προσδίδοντας στους εθελοντές υπερφυσικές δυνάμεις, όπως για παράδειγμα τη δυνατότητα να αψηφούν τη βαρύτητα. Γρήγορα όμως η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο και έτσι οι νέες αυτές μονάδες εξαπλώθηκαν στην πόλη της Isenstadt,  καταστρέφοντας τα πάντα στο διάβα τους.

Η δράση πάνω από όλα: Το gameplay 

Σε ό,τι αφορά την πόλη Isendant όπου διεξάγεται η δράση του τίτλου, αυτή λειτουργεί ως "hub". Αυτό σημαίνει ότι κινούμαστε ελεύθερα μέσα στην πόλη, αναλαμβάνοντας αποστολές από την Αντίσταση, αλλά και από τις φατρίες της Μαύρης Αγόρας, που διαθέτουν διάφορες γιάφκες στην πόλη. Εκτός από αποστολές, αυτές οι φατρίες -με το ανάλογο αντίτιμο- μας προσφέρουν και σημαντικές αναβαθμίσεις στον οπλισμό. Σε γενικές γραμμές τα πάντα είναι δομημένα με τέτοιο τρόπο ώστε όσοι έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν με το Castle of Wolfenstein να νιώσουν μια μοναδική αίσθηση εξοικείωσης.

Η νέα αυτή πρόταση είναι όσο το δυνατό περισσότερο απλουστευμένη, επικεντρώνοντας όλη της την προσοχή στην ακατάπαυστη δράση και στις ανταλλαγές πυροβολισμών. Μπορεί η πρώτη ώρα να μην κυλήσει και τόσο εντυπωσιακά, αλλά από εκεί και έπειτα αρχίζουν τα ευχάριστα. Η εναλλακτική αυτή πραγματικότητα που έχει επιλέξει η Raven, της επιτρέπει να αποστασιοποιηθεί από άλλες αντίστοιχες κυκλοφορίες και το Wolfenstein καταφέρει να μην χαρακτηριστεί ως ακόμα ένα "WW II first person shooter". Τα πρώτα θετικά σημάδια έρχονται από τους αντιπάλους, οι οποίοι διακρίνονται για τον ευφάνταστο σχεδιασμό τους. Οι απλοί Γερμανοί στρατιώτες θα περάσουν στο περιθώριο όταν οι γενετικά μεταλλαγμένοι "συνάδελφοί" τους θα σπείρουν το θάνατο τριγύρω τους. Ορισμένοι από αυτούς έχουν τηλεκινητικές ικανότητες, άλλοι μπορούν να γίνονται αόρατοι, ενώ προς το τέλος ο παίκτης θα συναντήσει χαρακτήρες που συνδυάζουν και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά. Ορισμένα προβληματάκια με τη νοημοσύνη τους υπάρχουν, αλλά τελικά δεν ενοχλούν.

Ενδιαφέροντα όπλα, μνημειώδη boss fights 

Αλλά και ο κεντρικός χαρακτήρας δεν είναι κάποιος τυχαίος. Μπορεί αρχικά ο οπλισμός να δείχνει αδιάφορος -όντας εμπνευσμένος από τον αντίστοιχο της εποχής- αλλά σύντομα η κατάσταση θα γίνει άκρως…εκρηκτική. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα Tesla gun και ειδικά Leichenfaust 44 και ο λόγος είναι πως καταφέρνει να τεμαχίζει τους αντιπάλους, όπως ένα μαχαίρι κόβει το βούτυρο. Επίσης, με τα κατάλληλα power ups -τα οποία μπορούμε να προμηθευτούμε από την "Black Market"- ο παίκτης θα μπορεί να δώσει μια πιο προσωπική νότα στον οπλισμό του, προσθέτοντας περισσότερα αξεσουάρ και κάνοντάς τα περισσότερο αποτελεσματικά. Και τα ευχάριστα δεν σταματούν εδώ.

{PAGE_BREAK}

Σταδιακά ο B.J. Blaskowicz θα αποκτά ολοένα και περισσότερες δυνάμεις, οι οποίες θα γίνονται συνεχώς και πιο ισχυρές. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει το Veil, το οποίο συνοδευόμενο από το κατάλληλο πράσινο χρωματικό φίλτρο, θα εμφανίζει όλους τους κρυμμένους χαρακτήρες επί της οθόνης, αποκαλύπτοντας και τα αδύναμά τους σημεία. Παράλληλα, σαν ένα σύγχρονο FPS, το Wolfenstein δεν θα μπορούσε να μην παρέχει τη δυνατότητα ελέγχου του χρόνου, το γνωστό μας "bullet time", αν και ο τρόπος με τον οποίο αυτό λειτουργεί δεν είναι και ο πλέον ιδανικός, δίνοντας ένα σαφέστατο πλεονέκτημα στον παίκτη έναντι των αντπάλων του.

Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσουμε έναν τομέα του Wolfenstein, αυτός δεν θα ήταν άλλος από τις μάχες με τα bosses. Η Raven, έχοντας εξαντλήσει όλα τα αποθέματα της φαντασίας της, θα φέρει τον παίκτη αντιμέτωπο με ορισμένες θηριώδεις φιγούρες, ενώ και ο τρόπος αντιμετώπισής τους ποικίλει. Πολλές φορές θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί το ίδιο το περιβάλλον, ενώ άλλες επιβάλλεται να λυθούν ορισμένοι απλοί γρίφοι ώστε να επέλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Όταν οι νέες ιδέες απουσιάζουν

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα άκρως διασκεδαστικό αποτέλεσμα, που δυστυχώς όμως δεν καταφέρνει να αποφύγει τα λάθη. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ασταμάτητο κυνηγητό, μια ακατάπαυστη ανταλλαγή πυροβολισμών, από την οποία απουσιάζει παντελώς η τακτική. Αναμενόμενα λείπει οποιαδήποτε μορφή κάλυψης και γενικότερα από τα πρώτα κιόλας λεπτά η αίσθηση του "run n gun" gameplay είναι διάχυτη.  Πέρα από την όμορφη και πολλές φορές επιβλητική ατμόσφαιρα, το Wolfenstein δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που να το διακρίνει.

Για να μην αναφερθούμε στον τρόπο εξέλιξης του σεναρίου, το οποίο παρουσιάζεται μέσω ορισμένων ιδιαίτερα κακοφτιαγμένων cut-scenes. Ο δανεισμός στοιχείων από άλλες δημιουργίες είναι μεν θεμιτός, αλλά καλό θα ήταν από ένα σημείο και έπειτα η Raven να προσπαθούσε για το κάτι παραπάνω.

Βέβαια όλα αυτά περνάνε στο περιθώριο όταν κάποιος ασχοληθεί με το πληρέστατο multiplayer -και φυσικά αφού πρώτα θα έχει δαπανήσει αρκετές ώρες στο ιδιαίτερα εκτενές single player mode. Εδώ η εταιρία προσφέρει όλες τις διαθέσιμες επιλογές τις οποίες και έχουν συνηθίσει να βλέπουν οι φίλοι της κατηγορίας. Τα πάντα λειτουργούν άψογα, δίχως το παραμικρό τεχνικό πρόβλημα, ενώ μέχρι 12 φίλοι θα μπορούν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους. Στην κορυφή όλων βρίσκονται τα γνωστά deathmatches, τα οποία με τη σειρά τους θα προσφέρουν στους παίκτες μοναδικά trophies, σαν μια αναγνώριση των ικανοτήτων τους.

Eνδιαφέρουσα αλλά ξεπερασμένη εικόνα 

Ρίχνοντας μια ματιά στον τεχνικό τομέα και ειδικά στα γραφικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η συνολική εικόνα είναι άκρως ενδιαφέρουσα, αν και εν μέρει ξεπερασμένη. Η γερασμένη idTech 4 -με τις ανάλογες βελτιώσεις- είναι σε θέση να παρουσιάζει αρκετά όμορφους χαρακτήρες και άκρως πληθωρικά εφέ, ενώ και η πόλη στην οποία εκτυλίσσεται η δράση σφύζει από λεπτομέρειες.

{VIDEO_1}

Στην αντίπερα όχθη όμως, είναι πολλές οι φορές όπου το frame rate αδυνατεί να κινηθεί σε σταθερά επίπεδα, ενώ και το tearing -το γνωστό "σκίσιμο" της οθόνης- είναι έντονο. Επιπροσθέτως, το animation των αντιπάλων αδυνατεί να πείσει, ενώ και η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα. Ο ήχος από την άλλη διακρίνεται για τα μοναδικά του εφέ και ειδικά για αυτά που προέρχονται από τα "πειραγμένα" όπλα που έχει να προσφέρει το Wolfenstein. Οι διάλογοι θα μπορούσαμε να πούμε ότι τις περισσότερες φορές περνάνε απαρατήρητοι, αν και θα προτιμούσαμε οι αντίπαλες δυνάμεις να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα και όχι να μιλούν αγγλικά με αστεία γερμανική προφορά που πολλές φορές θυμίζει κωμωδία (βλ. Top Secret). Κλείνοντας με τα του ήχου, αδιάφορα βρήκαμε και τα μουσικά θέματα που ντύνουν τη δράση.

Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις μας για το νέο Wolfenstein, βλέπουμε ότι η Raven επέλεξε να κινηθεί σε δοκιμασμένα μονοπάτια παρά να ρισκάρει κάτι πραγματικά νέο. Ο τίτλος από ένα σημείο και έπειτα μεταμορφώνεται σε μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, αν και οι παίκτες θα αισθανθούν πολλές φορές πως τα όσα παρακολουθούν, κάπου τα έχουν ξαναζήσει. Με σύμμαχο την πανέμορφη ατμόσφαιρα και το πάντοτε εθιστικό multiplayer, η Activision παραδίδει ακόμα μια ενδιαφέρουσα δημιουργία, η οποία όμως δεν προτείνεται σε όλους.

Γιώργος Τσακίρογλου