Castle in the Darkness
Για όσους θέλουν να ταξιδέψουν στα 8 bit (και δεν χόρτασαν με το Shovel Knight).
Για όσους θέλουν να ταξιδέψουν στα 8 bit (και δεν χόρτασαν με το Shovel Knight).
Όπως λέει και ο υπότιτλος του άρθρου, όσο και αν βελτιώνονται τα γραφικά, όσο και αν τα παιχνίδια γίνονται πιο φωτορεαλιστικά, πάντα θα υπάρχει μία μερίδα παικτών που θα ενθουσιάζεται με ένα γύρισμα πίσω στον χρόνο. Αυτό γιατί ένα καλοφτιαγμένο ρετρό παιχνίδι μπορεί να “τσιμπήσει” ευαίσθητες χορδές, ιδίως στους παλιότερους gamers, που καμιά φορά θέλουν να έρθουν σε επαφή με τα παιχνίδια που τους έβαλαν στο χορό. Με αυτό το κοινό στο μυαλό του φαίνεται πως ο Matt Kap σχεδίασε το Castle in the Darkness, στο οποίο φυσικά ανήκει και ο ίδιος.
Μία βόλτα στα credits του παιχνιδιού και θα διαπιστώσετε ότι δημιουργήθηκε αποκλειστικά και μόνο από το μεράκι του εν λόγω δημιουργού, καθώς το όνομά του δεσπόζει σε όλες τις κατηγορίες ανάπτυξης του τίτλου, από το σχεδιασμό των χαρακτήρων έως τη μουσική. Όχι ότι αυτό θα σας πει πολλά, δεδομένης της απλοϊκής φύσης του τεχνικού τομέα, αλλά όπως και να έχει είναι μία ένδειξη της όρεξης που είχε ο Kap στην επίτευξη ενός ταξιδιού στην εποχή των NES και Master System. Το Castle in the Darkness δείχνει έντονα τις επιρροές που αντλεί από τα Castlevania, Super Mario, Metroid και λοιπές δημιουργίες, σε οπτικό και παικτικό επίπεδο.
Η επιρροή αυτή είναι εμφανής όχι μόνο από τον απλουστευμένο σχεδιαστικό τομέα, που μας κάνει να νομίζουμε πως όντως έχουμε ξετρυπώσει ένα παιχνίδι από το 1986, αλλά και από το σχεδιασμό πολλών εχθρών και στοιχείων του περιβάλλοντος, που είναι εμφανώς δανεισμένα από τα Castlevania, Super Mario Bros. 2 και Ghosts ‘n Goblins μεταξύ (πολλών) άλλων. Ο χειρισμός, όπως είναι φυσικό, πατάει στα πρότυπα των πρώτων gamepad, όπου ένας σταυρός κατεύθυνσης και δύο κουμπιά αρκούσαν για όλες τις απαραίτητες λειτουργίες του ήρωα. Ως εκ τούτου το άλμα και η επίθεση είναι οι μόνες δύο λειτουργίες που θα έχετε στο οπλοστάσιό σας, ενώ οι ποικίλες μαγείες ενεργοποιούνται με το παρατεταμένο πάτημα της επίθεσης, όπως πρόσταζαν οι επιταγές εκείνης της εποχής σε πολλούς τίτλους.
Η κίνηση και η δράση κυμαίνονται σε γρήγορους ρυθμούς, με αρκετούς “νευρικούς” εχθρούς που απαιτούν γρήγορα αντανακλαστικά και προσοχή στην αντιμετώπισή τους, καθώς η ενέργεια του ιππότη μας δεν χρειάζεται και πολλά για να εκμηδενιστεί. Η ποικιλία των εχθρών είναι πραγματικά τεράστια, και παρά τη μεγάλη διάρκεια του παιχνιδιού (εμείς γράψαμε 9 ώρες) συνεχώς βρισκόμασταν μπροστά από νέους, ολοένα πιο επικίνδυνους αντιπάλους. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στα bosses του παιχνιδιού, καθώς πραγματικά δεν θυμόμαστε άλλο παιχνίδι, platform ή μη, που να προσφέρει τόσο μεγάλο αριθμό από αυτά. Όπως λέει και η επίσημη περιγραφή του Castle in the Darkness, υπάρχουν περισσότερα από 50 bosses κάτι που σημαίνει ότι ανά μερικούς “πίνακες” εμφανίζεται ένα ακόμα boss.
Ο μεγάλος αριθμός αυτών βέβαια έχει και τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία. Στα θετικά μπορούμε να πούμε ότι ο ξεχωριστός σχεδιασμός τους και η μεγαλύτερη πρόκληση που προσφέρουν καταφέρνουν να δημιουργήσουν, ανά τακτά διαστήματα, αυτό το αίσθημα της ικανοποίησης που δημιουργείται όταν εξολοθρεύουμε ένα ακόμα boss. Από την άλλη, το αρνητικό στοιχείο είναι πως ο μεγάλος αριθμός των bosses μάλλον είχε τον αντίκτυπό του στη δημιουργικότητα του Matt Kap καθώς πολλά από αυτά έχουν αρκετά περιορισμένες ρουτίνες επιθέσεων που μαθαίνονται στο λεπτό, οδηγώντας τελικά σε ορισμένες αρκετά απλουστευμένες μάχες. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δε θα έρθετε σε μάχες όπου θα χρειαστείτε πολλές (πάρα πολλές) προσπάθειες προτού καταφέρετε να επιβιώσετε, αλλά σε γενικές γραμμές αυτές οι συγκρούσεις δείχνουν να αποτελούν μία φανερή μειοψηφία.
Σε αυτό το σημείο έρχονται να βοηθήσουν πολύ οι ποικίλες μαγείες, ορισμένες εκ των οποίων (ιδίως η ασπίδα) μπορούν να εξολοθρεύσουν αρκετά bosses με μερικά χτυπήματα, ενώ η σωστή χρήση τους μπορεί να είναι το σημείο κλειδί για την επικράτησή σας στα πιο δύσκολα από αυτά. Αν όμως η δυσκολία των εχθρών είναι κυμαινόμενη, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το platforming κομμάτι του Castle in the Darkness, που γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό όσο προχωράτε.
Ως είθισται σε platform τίτλους, ένα λάθος άλμα μπορεί να προκαλέσει αυτομάτως το θάνατο του ήρωα, είτε πέφτοντας στο κενό είτε ερχόμενος σε επαφή με τα διάφορα θανατηφόρα καρφιά, ένα άγγιγμα των οποίων αρκεί για να μεταφέρει των ιππότη μας στο προηγούμενο checkpoint. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην τιμωρεί τόσο έντονα το platforming, όταν ένας από τους τίτλους στους οποίους εργάστηκε ο Matt Kap ήταν το εξίσου ρετρό αλλά σαφέστατα πιο σαδιστικό 1001 Spikes.
Οι παγίδες που θα συναντήσετε εδώ είναι πάμπολλες και ορισμένες φορές όση παρατηρητικότητα και να έχετε δε θα είναι αρκετή για να προγραμματίσετε τις κινήσεις σας με ασφάλεια. Όσοι πάντως ασχοληθήκατε με το Shovel Knight και το βρήκατε κομματάκι εύκολο στον τομέα του platforming εδώ θα βρείτε μία πραγματική οκτάμπιτη εμπειρία.
