Σκέψεις

Η «νέα γενιά» 30 μήνες μετά…

Ένας σύντομος απολογισμός για την τρέχουσα γενιά κονσολών θα επιχειρηθεί με το ακόλουθο κείμενο, μιας γενιάς που συμπλήρωσε αισίως τα πρώτα 2.5 χρόνια παρουσίας της στην αγορά, αν λάβουμε υπόψη πως τα PS4 και Xbox One έγιναν διαθέσιμα τον Νοέμβριο του 2013. Βέβαια, ένα χρόνο νωρίτερα, τον Νοέμβριο του 2012 δηλαδή, είχε κυκλοφορήσει στην αγορά το «επαναστατικό» Wii U, παρ’ όλα αυτά ας χρησιμοποιηθεί, για τους σκοπούς του απολογισμού αυτού, το κοινό διάστημα παρουσίας τους στις προθήκες των καταστημάτων, ήτοι 30 μήνες μέχρι τον Μάιο του 2016, λίγο πριν από την έναρξη της μεγαλύτερης έκθεσης βιντεοπαιχνιδιών στον πλανήτη, της E3 2016.

Ας κάνουμε αρχή με κάτι που – για τον γράφων τουλάχιστον – αποτελεί ένα ξεκάθαρο και εύκολα παραγόμενο συμπέρασμα: Η νέα γενιά βιάστηκε (ρήμα προερχόμενο από την βιασύνη μάλλον ή μήπως από κάτι άλλο…) να γίνει διαθέσιμη στην αγορά. Φυσικά, μπορεί οποιοσδήποτε να θέσει ως επιχείρημα ότι η γενιά την οποία αντικατέστησε είχε διάρκεια περίπου επτά ετών, συνεπώς όχι μόνο δεν έγινε βιαστικά η κυκλοφορία των συστημάτων στην αγορά, αλλά καθυστέρησε κιόλας. Εν μέρει, η αδημονία του κοινού για νέα μηχανήματα μετά από τόσα πολλά χρόνια αποτυπώνεται και στις πωλήσεις των συγκεκριμένων κονσολών, με το PS4 να είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής της υφιστάμενης κούρσας, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, με πωλήσεις που πλησιάζουν τα 40 εκατομμύρια τεμάχια. Από την άλλη, η βιασύνη των εταιρειών αποδεικνύεται συνεχώς τα τελευταία 2.5 χρόνια, για λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω.

Πρωτίστως, η μεγαλύτερη «ανάγκη» των απανταχού παικτών, για μετάβαση στην κάθε επόμενη γενιά συστημάτων, αφορά κάτι πολύ απλό, κάτι που ενδεχομένως αρκετοί να μην έχουν αντιληφθεί σωστά με την ενασχόλησή τους με την συγκεκριμένη βιομηχανία. Αφορά λοιπόν τα παιχνίδια, τις νέες εμπειρίες που έχει ο καθένας την ευκαιρία, την δυνατότητα, την ευτυχία αν θέλετε, να βιώσει στην ολοκαίνουργια κονσόλα του ή στον νέο του υπολογιστή. Από τίτλους, προς το παρόν τουλάχιστον, λίγα αξιόλογα πράγματα έχει να επιδείξει η υφιστάμενη γενιά.

Από πρωτότυπα παιχνίδια δε, ακόμα λιγότερα, αφού τα «original IPs» φαντάζουν σαν άλλο είδος υπό εξαφάνιση τα τελευταία χρόνια, ειδικά για τις κονσόλες. Οι μεγάλες εταιρείες του χώρου βασίζονται κυρίως στην «επιτυχημένη συνταγή»  γνωστών και καθιερωμένων franchises, τα οποία ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιστρέφουν στην αγορά, προς τέρψιν, μερικές φορές ή απογοήτευση, κάποιες άλλες, των υποστηρικτών τους (και μη), ανάμεσα στα εκατομμύρια της  παγκόσμιας gaming κοινότητας.

Ορισμένες φορές, η επιστροφή αυτή ενδέχεται να στοιχειώνει τα όνειρα των παικτών σε όλο τον κόσμο, ενώ όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως οι αυθεντικοί τίτλοι έχουν εκλείψει τα τελευταία χρόνια, ειδικά οι αποκλειστικοί για το σύστημα της κάθε εταιρείας. Έτσι, τα Bloodborne, Ori and the Blind Forest, Quantum Break, Splatoon και Until Dawn, ανάμεσα σε άλλα, βρίσκονται αντιμέτωπα σε ένα φανταστικό πεδίο μάχης απέναντι στα Crackdown, Gears of War, Kameo, LittleBigPlanet, Lost Odyssey, Motorstorm, Super Mario Galaxy, Uncharted, Valkyria Chronicles και λοιπά IPs τα οποία γεννήθηκαν στα πρώτα έτη κυκλοφορίας των συστημάτων της προηγούμενης, «ανθεκτικής» και ιδιαίτερα επιτυχημένης γενιάς.

Το αποτέλεσμα για τον προαναφερθέντα, φανταστικό αγώνα φαντάζει μάλλον προδικασμένο… Αν δε, προσθέσουμε στην κάθε πλευρά και τα multiplatform παιχνίδια που έγιναν διαθέσιμα στην αγορά έως το 2008, η τρέχουσα γενιά δείχνει ακόμα πιο «φτωχή» σε σύγκριση με την προηγούμενη. Μεταξύ άλλων, είχαν κυκλοφορήσει, για πρώτη φορά, στις αρχές της περασμένης γενιάς, τίτλοι όπως Bioshock, Dead Space, Mass Effect και Red Dead Redemption. Μάλλον δεν χρειάζεται να αναφερθούν περισσότεροι, αφού η ζυγαριά γέρνει ήδη επικίνδυνα προς την μία κατεύθυνση.