Luto | Review

Το είδος του horror έχει γνωρίσει μια αξιοσημείωτη αναβίωση τα τελευταία χρόνια, με πολλές φρέσκες ιδέες να προέρχονται από ανεξάρτητα, νεοσύστατα στούντιο. Σε αυτό το πλαίσιο, το Luto αποτελεί την πρώτη δημιουργία της ισπανικής Broken Bird Games, η οποία επιχειρεί να προσφέρει μια πιο εσωτερική και ψυχολογικά φορτισμένη εμπειρία τρόμου.

Όπως θα ανέμενε κανείς, το παιχνίδι υιοθετεί την προοπτική πρώτου προσώπου, δίνοντας έμφαση στην αφήγηση, που αποτελεί και το δυνατότερο χαρτί του. Ο παίκτης καλείται να ακολουθήσει τον Sam, έναν ήρωα παγιδευμένο σε μια λούπα πένθους, όπου οι αναμνήσεις και τα πρόσωπα που έχει χάσει επανέρχονται διαρκώς, παραμορφώνοντας την αντίληψή του για την πραγματικότητα.

Το βασικό σκηνικό είναι το ίδιο του το σπίτι – ένας χώρος οικείος, που με το πέρασμα του χρόνου μεταμορφώνεται, αντικατοπτρίζοντας τον επιδεινούμενο ψυχισμό του Sam. Οι καθημερινές συνήθειες, όπως το να βγαίνει για δουλειά, αποκτούν μια βαριά επαναληπτικότητα, ενώ το ίδιο το περιβάλλον αρχίζει να “αναπνέει” τις μνήμες και το τραύμα του πρωταγωνιστή, αποδίδοντας θεματικά κεφάλαια που λειτουργούν σαν καθρέφτες των εσωτερικών του συγκρούσεων.

Η αφήγηση, ευτυχώς, ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μιας τόσο ιδιαίτερης θεματολογίας. Ο τεχνικός τομέας κινείται σε αξιοπρεπή επίπεδα, χωρίς αξιοσημείωτα τεχνικά προβλήματα, υποστηρίζοντας αποτελεσματικά την ατμόσφαιρα που προσπαθεί να χτίσει ο τίτλος.

Η μεταμόρφωση του σπιτιού λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός του παιχνιδιού. Παραδοσιακά εργαλεία του είδους, όπως σημειώσεις που προσφέρουν αποσπασματική πληροφορία, ένα λιτό inventory με αντικείμενα και collectibles, αλλά και η παρουσία γρίφων – άλλοι απλοϊκοί, άλλοι περισσότερο εμπνευσμένοι – συνθέτουν το gameplay. Φυσικά, η ερώτηση που προκύπτει σχεδόν αυτόματα είναι: πρόκειται για ένα horror παιχνίδι τύπου Madison, ή απλώς για άλλη μια περίπτωση που στηρίζεται σε φτηνά jump scares;

Η απάντηση είναι καθησυχαστική: το Luto αποφεύγει τις εύκολες εντυπώσεις. Αντί για τρομάγματα του δευτερολέπτου, επενδύει στον ψυχολογικό τρόμο και την ατμόσφαιρα. Οι θεματικές που ξεδιπλώνονται δημιουργούν ένα σταδιακά πιο αφιλόξενο και αποπνικτικό περιβάλλον, ενισχύοντας το αίσθημα αποπροσανατολισμού και εσωτερικής πίεσης.

Αξιοσημείωτη είναι και η χρήση του λεγόμενου “fourth wall break”. Οι πιο παλιοί θα θυμηθούν τίτλους όπως το Eternal Darkness, όπου συνέβαιναν διάφορα εφέ (όπως το να χάνεται η οθόνη) για να μπερδέψουν τον παίκτη. Και εδώ, σε αρκετές στιγμές, το παιχνίδι παρεμβαίνει άμεσα στη συνείδηση του παίκτη, μετατρέποντας την εμπειρία σε κάτι περισσότερο από απλή αφήγηση – σχεδόν σε διάλογο.

Ωστόσο, προς το φινάλε, παρατηρείται υπερβολική χρήση αυτής της τακτικής, με αποτέλεσμα η εμπειρία να φλερτάρει με την υπερανάλυση και, ενίοτε, να κουράζει. Η συνολική διάρκεια του τίτλου κυμαίνεται περίπου στις πέντε ώρες, χρόνος ικανοποιητικός για την εμπειρία που προσφέρει, χωρίς να ξεχειλώνει το περιεχόμενο.

Το Luto αποτελεί μια αξιόλογη πρόταση για όσους αναζητούν μια διαφορετική προσέγγιση στον ψηφιακό τρόμο. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φθηνές τεχνικές, αλλά προσεγγίζει το horror με ωριμότητα, ψυχολογικό βάθος και σεβασμό στη θεματική του πένθους. Για τους λάτρεις του είδους που αναζητούν κάτι περισσότερο από μια απλή σειρά τρομαγμάτων, το Luto αξίζει σίγουρα την προσοχή τους.

Το Luto κυκλοφορεί από τις 22/7/25 για PC, PS5 και Xbox Series X/S.Το review μας βασίστηκε στην έκδοση για PS5 με review code που λάβαμε από τη Broken Bird Games.