Cloudy With a Chance of Meatballs

Η επίθεση του γιγαντιαίου…μπρόκολου

Μπορεί το σενάριο μιας εξωγήινης εισβολής να είναι χιλιοειπωμένο και οι περισσότεροι να γνωρίζουν εξ’ αρχής ποια θα είναι η έκβασή του, αλλά η κατάσταση γύρω από το Cloudy With a Chance of Meatballs είναι κάπως ιδιαίτερη. Η Ubisoft, σε συνεργασία με τη Sony Pictures animation, προσπαθούν να μεταφέρουν στις οθόνες μας την πρόσφατη ταινία της Columbia, η οποία σαφέστατα και έχει πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αλλά θα ξεχωρίζαμε με άνεση ένα από αυτά: Η προαναφερθείσα εισβολή δεν προέρχεται από μια ξένη φυλή αλλά από γευστικότατα κύματα παγωτών, κέικ, ζαχαρωτών και γενικότερα οτιδήποτε μπορεί να καταστρέψει τη…δίαιτα του καθένα.

Ήδη τα πρώτα σημάδια γκρίνιας θα είναι ορατά στα πρόσωπα των παικτών γιατί πρακτικά πρόκειται για ακόμα μια κινηματογραφική μεταφορά. Και δυστυχώς το τελικό πόρισμα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικό. Αναμφίβολα υπάρχουν στιγμές που ο τίτλος με το ιδιαίτερα μακροσκελές όνομα θα διασκεδάσει, αλλά σε γενικές γραμμές αδυνατεί να ξεπεράσει τη μετριότητα, στην οποία δείχνει να αρκείται. Και όλα αυτά για μια πρόταση που θα μπορούσε κάλλιστα, με λίγη περισσότερη φροντίδα, να είναι πολύ καλύτερη.

Ένα πείραμα, σκέτη γλύκα

Η κεντρική φυσιογνωμία του Cloudy With a Chance of Meatballs είναι ο αρκετά καλόκαρδος και σχετικά αφελής Flint Lockwood. Ο συγκεκριμένος επιστήμονας, θέλοντας να θέσει ένα τέλος στην παγκόσμια πείνα -ο τίτλος κρύβει αρκετά μηνύματα που αφορούν τον πλανήτη μας- σκέφθηκε ένα αρκετά παράτολμο εγχείρημα, το οποίο δεν δίστασε να κάνει πράξη. Έτσι, μέσα σε έναν πύραυλο τοποθέτησε μεγάλες ποσότητες φαγητού, τι οποίες εκτόξευσε στην ατμόσφαιρα. Για κάποιο μυστήριο λόγο τα πάντα πολλαπλασιάστηκαν, αν και δυστυχώς το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό.

Πρακτικά, η βροχή από φαγητά είχε καταστρεπτικές συνέπειες, παγιδεύοντας τους πάντες -και ειδικά τα μικρά παιδιά, που πάντα έχουν μια ακαταμάχητη έλξη προς τα γλυκά. Φυσικά, ο μόνος που μπορεί να επαναφέρει την τάξη είναι ο ίδιος ο Flint, ενώ η επιστημονική του ιδιότητα θα είναι υπεύθυνη για ορισμένα άκρως παλαβά όπλα –αν φυσικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιο ένα μακρύ, ηλεκτρικό πιρούνι.

Το Cloudy With a Chance of Meatballs είναι κατά βάση μια platform πρόταση με την οποία η γαλλική εταιρία αποσκοπεί στο να διασκεδάσει τους παίκτες μικρής ηλικίας. Το γενικότερα χαρούμενο ύφος, σε συνδυασμό με τους απλούς γρίφους, συνθέτουν ένα αρκετά όμορφο σύνολο, αν και τελικά ο τίτλος πέφτει θύμα της ίδιας της κατηγορίας στην οποία ανήκει. Έτσι, το σημαντικότερο ελάττωμα είναι πως οι συνολικά 19 αποστολές ακολουθούν την ίδια λογική, με την αίσθηση της επανάληψης να είναι εντονότατη. Ακόμα χειρότερα, σε πολλά σημεία η ομάδα ανάπτυξης θέλησε να ξεφύγει λιγάκι από το σενάριο, με αποτέλεσμα η υπερβολή να καταντάει από ένα σημείο και έπειτα κουραστική.

Ωστόσο, τα όσα υπόσχεται η Ubisoft καταφέρνει να τα κάνει πράξη σε μεγάλο βαθμό. Πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν τα άλματα, τα οποία είναι ακριβέστατα, ενώ γενικότερα ο χειρισμός δεν δημιουργεί το παραμικρό πρόβλημα. Ουσιαστικά απαιτείται μόνο ένα πλήκτρο για άλμα, ένα για επίθεση και ακόμα ένα για γίνεται εναλλαγή μεταξύ των διαθέσιμών όπλων.

Go, go gadget: ο οπλισμός

Και αυτό είναι ίσως το σημείο κλειδί του τίτλου γενικότερα. Ο Flint θα έχει στη διάθεσή του πέντε βασικά όπλα, τα οποία θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να εναλλάσσει. Σε κάθε αποστολή θα έχει στη διάθεσή του τέσσερα από αυτά, αν και εδώ αξίζει πραγματικά να σταθούμε λιγάκι παραπάνω. Ο συγκεκριμένος τομέας ακολουθεί τη γενικότερη χιουμοριστική ατμόσφαιρα και έτσι ο "οπλισμός" έχει τη μορφή ενός μπλέντερ χειρός, ενός γαντιού του μποξ που αποκρούει τα hamburgers και μια βελτιωμένη ηλεκτρική σκούπα, για να αναφέρουμε μόνο μερικά. Σταδιακά, το καθένα από αυτά θα αναβαθμίζεται και θα γίνεται ολοένα και πιο αποτελεσματικό.

Τα επίπεδα, από την άλλη ξεχωρίζουν για τον ευφάνταστο σχεδιασμό τους και έτσι η εικόνα μιας πόλης πλημμυρισμένης με παγωτά, για παράδειγμα, είναι αναμφίβολα ιδιαίτερα ελκυστική. Η Ubisoft σε καμία περίπτωση δεν θέλει να παιδέψει τους παίκτες, αλλά αποσκοπεί στο να προσφέρει ένα ευχάριστο απόγευμα γιατί όπως ήταν αναμενόμενο, η συνολική διάρκεια  του τίτλου μετά βίας αγγίζει τις 4 ώρες.

Ο πυρήνας του Cloudy WaCoM είναι υπερβολικά καλοδουλεμένος, με το platform στοιχείο να λειτουργεί άψογα όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά η αλήθεια είναι πως o τίτλος της Ubisoft Shanghai δεν κάνει καμία προσπάθεια για το κάτι παραπάνω. Ο αρχικός ενθουσιασμός θα δώσει γρήγορα τη θέση του στην επανάληψη και αυτό είναι πραγματικά κρίμα γιατί υπήρχε η βάση για κάτι καλό.

{PAGE_BREAK}

Όταν τα φαγητά έχουν το πάνω χέρι…

Σημαντικό ατού του τίτλου είναι η συνολική του εικόνα και ειδικά το art direction που έχει επιλεχθεί. Ο σουρεαλισμός θα λέγαμε ότι είναι διάχυτος, σε μια πόλη όπου είναι πλημμυρισμένη από φαγητά και με τις…καυτερές πιπεριές να είναι ένας σημαντικός αντίπαλος. Και όχι μόνο. Τα γιγαντιαία μπρόκολα, οι μοχθηρές σφολιάτες και γενικότερα οτιδήποτε είναι σε θέση να συνεπάρει γευστικά τους ουρανίσκους, αποτελούν σημαντικότατους και ιδιαίτερα μοχθηρούς αντιπάλους. Διαβάζοντας τα παραπάνω, αναμφίβολα δημιουργείται η εντύπωση ότι το Cloudy With a Chance of Meatballs είναι κάτι το ιδιαίτερο και αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό.

Απλά, όλο αυτό το καλοστημένο σκηνικό δυστυχώς καταρρέει από τις λανθασμένες αποφάσεις που έχει λάβει η Ubisoft Shanghai και που αφορούν το κυρίως gameplay. Η απελπιστικά χαμηλή πρόκληση, οι επαναλαμβανόμενες αποστολές αλλά και τα αναρίθμητα bugs, βάζουν φρένο στη διασκέδαση και κόβουν απότομα την…όρεξη των παικτών για κάτι παραπάνω.

{VIDEO_1}

Δυστυχώς, το ίδιο αναιμικό παρουσιάζεται και το multiplayer mode όπου δύο παίκτες μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αλλά μόνο σε offline περιβάλλον. Όπως θα έχουν συνηθίσει να ακούνε συχνά οι φίλοι της κατηγορίας, στη συγκεκριμένη περίπτωση η κάμερα αρχίζει να κάνει τα δικά της παιχνίδια, απαγορεύοντας στους δύο χαρακτήρες να απομακρυνθούν αισθητά ο ένας από τον άλλο.

Μια γευστικότατη αλλά ξεπερασμένη εικόνα

Η εικόνα του Cloudy With a Chance of Meatballs ολοκληρώνεται με έναν συμπαθητικό οπτικό τομέα, που αναμφίβολα διακρίνεται για την αισθητική του και όχι για την τεχνική του αρτιότητα. Ειδοποιός διαφορά είναι τα αναρίθμητα χρώματα που κατακλύζουν την οθόνη, ενώ και η φιγούρα του Flint είναι όμορφα σχεδιασμένη. Ωστόσο, αν εξαιρέσουμε την ανάλυση, έχουμε να κάνουμε με μια πρόταση που ίσως θα μπορούσε να επιτευχθεί και στην προηγούμενη γενιά hardware. Ο ήχος από την άλλη είναι πραγματικά αδιάφορος, ενώ και οι διάλογοι που προλογίζουν το κάθε επίπεδο δεν αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από το ιδιόμορφο αυτό παιχνίδι της Ubisoft είναι πως, για ακόμα μια φορά, έχουμε να κάνουμε με μια πρόταση που, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει το κάτι παραπάνω, τελικά δεν τα καταφέρνει. Μπορεί το όλο παρουσιαστικό να ξεγελάει, αλλά ο τίτλος είναι αρκετά προσεγμένος σε ορισμένους τομείς και τελικά είναι κρίμα να αρκείται σε μια μέτρια εικόνα, που τελικά θα εκτιμήσουν οι παίκτες μικρής ηλικίας και μόνο.

Γιώργος Τσακίρογλου