Need for Speed: Nitro

Η σειρά Need for Speed αλλάζει για ακόμα μια φορά

Η κυκλοφορία ενός νέου μέλους της σειράς Need for Speed αποτελεί πάντοτε μια σημαντική είδηση και ο λόγος δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι πρόκειται για μία από τις ιστορικότερες του χώρου. Βέβαια, από την άλλη, οι αλλεπάλληλοι πειραματισμοί και oι αλλαγές που έχουν γίνει, δοκιμάζουν σε ετήσια πλέον βάση την υπομονή ακόμα και των πλέον φανατικών οπαδών της. Τα λάθη της EA είναι αναμφίβολα πολλά, αλλά αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανένας, είναι το γεγονός ότι η ποικιλία τουλάχιστον δεν απουσιάζει. Προσπαθώντας να κατανοήσουμε τη λογική της εταιρίας, το μόνο σίγουρο είναι ότι στόχος είναι πάντοτε η εκάστοτε δημιουργία να ακολουθεί τη μόδα της εποχής της.

Έτσι, αυτό που ξεκίνησε σαν μια παρέλαση πολυτελών αυτοκινήτων, στην πορεία απέκτησε μια παράνομη χροιά, πριν καταλήξει να βλέπει με θετικό μάτι ακόμα και simulation δημιουργίες. Το Shift αποτέλεσε μια πραγματική έκπληξη, αλλά δεν ήταν λίγοι αυτοί που έμειναν με μια αίσθηση απορίας για το αν τελικά η αρχική μαγεία της σειράς παραμένει ζωντανή ή όχι.

Το arcade στα καλύτερά του

Και ενώ το Shift διαγράφει ήδη μια αρκετά επιτυχημένη εμπορική πορεία, η ΕΑ δεν θα μπορούσε να αφήσει παραπονεμένους τους φίλους της Nintendo. Αλλά με μια διαφορά. Το Need for Speed Nitro είναι μια πραγματικά διαφορετική πρόταση όχι μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με αντίστοιχες προτάσεις της εταιρίας, αλλά ακόμα και με ολόκληρη την ιστορία της σειράς γενικότερα. Σχεδόν απροκάλυπτα ο τίτλος ακολουθεί arcade μονοπάτια, στα οποία πρωταγωνιστούν οι υψηλές ταχύτητες, οι ατελείωτες πλαγιολισθήσεις και οι αστυνομικοί.

Γενικότερα, οι αλλαγές είναι πάρα πολλές και αυτό μόνο ως ευχάριστο μπορεί να καταμετρηθεί. Εισερχόμενοι στο κεντρικό μενού, οι δύο βασικές επιλογές είναι το career mode και το αντίστοιχο arcade. Πριν όμως ξεκινήσει κάποιος αγώνας, επιβάλλεται ο παίκτης να επιλέξει το μοντέλο χειρισμού που του ταιριάζει, ένας τομέας που πραγματικά το Nitro προσφέρει τα πάντα.

Το Wii Remote κρίνεται ως ανέλπιστα ακριβές για τίτλο της συγκεκριμένης κατηγορίας, με το Nunchuk να φαντάζει περιττό. Πρακτικά, απαιτείται μόνο το ένα χέρι του παίκτη, επιτρέποντας στο δεύτερο να κρατάει ένα αναψυκτικό, όπως μας προτείνει χαρακτηριστικά η EA. Από εκεί και έπειτα τόσο το κλασικό gamepad, όσο και το αντίστοιχο του GameCube λειτουργούν άψογα, αν και η περιήγηση στα μενού είναι κάπως προβληματική. Ξεμπερδεύοντας με τις τεχνικές αυτές λεπτομέρειες, ο χρήστης καλείται να επιλέξει το αυτοκίνητο της επιλογής του, ανάλογα φυσικά με το χρηματικό ποσό που θα διαθέτει την εκάστοτε στιγμή. Για έναν τίτλο που φέρει την υπογραφή της EA, η λάμψη αναμενόμενα περισσεύει και έτσι 30 αυτοκίνητα από γνωστές αυτοκινητοβιομηχανίες θα κάνουν την εμφάνισή τους.

Μια διαφορετική αλλά ενδιαφέρουσα εικόνα

Με την εκκίνηση κάποιου αγώνα, ειδοποιός διαφορά είναι ο τεχνικός τομέας, που ξεχωρίζει όχι τόσο για την αρτιότητά του, όσο κυρίως για την αισθητική του. Η γενικότερη καρτουνίστικη φιλοσοφία γίνεται αντιληπτή καταρχάς από τον σχεδιασμό των οχημάτων. Αυτά εμφανίζονται συρρικνωμένα, με στρογγυλεμένες άκρες, ενώ και οι τροχοί τους είναι μεγαλύτεροι από το κανονικό. Είναι προφανές ότι η EA Montreal θέλησε να δώσει μια διαφορετική αίσθηση με το Nitro και γνώμη μας είναι ότι το έχει πετύχει.

Η αρχική ευχάριστη εικόνα συνεχίζεται και κατόπιν της εκκίνησης κάποιου αγώνα, με το όχημα να επιταχύνει σαν πύραυλος στις δύο ρόδες και να αφήνει αρκετά πίσω τους αντιπάλους του. Πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίζει το Nitro, αν και γενικότερα θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή εξαιτίας της επιθετικής συμπεριφοράς των αντιπάλων. Ευτυχώς, ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα εμφανίζονται στη διαδρομή ορισμένα εικονίδια, που άλλοτε θα επισκευάζουν το αυτοκίνητο, ενώ άλλες φορές θα στρέφουν αλλού την προσοχή της αστυνομίας.

Με την παρούσα δημιουργία, είναι ίσως η πρώτη φορά που η σειρά Need for Speed επιχειρεί μια τόσο εκτενή προσέγγιση στην κατηγορία των arcade racers και αυτό θα το συνειδητοποιήσει ο καθένας αν αναλογιστεί ότι το συνολικό set-up θυμίζει κάτι από Ridge Racer -ειδικά στον τομέα του χειρισμού. Πιέζοντας το φρένο πριν από κάποια στροφή, το πίσω μέρος του αυτοκινήτου θα μετατοπιστεί ακαριαία, ξεκινώντας έτσι μια ελεγχόμενη πλαγιολίσθηση. Όσο περισσότερο διαρκέσει ένα powerslide, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η ανταμοιβή σε Nitro αλλά και σε χρήματα.

Απλός χειρισμός, υψηλές ταχύτητες

Το δυσάρεστο είναι ότι η συγκεκριμένη τεχνική της πλαγιολίσθησης βρίσκεται σε υπερβολικά πρωτογενή στάδια και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συναγωνιστεί τους αστέρες της κατηγορίας, όπως είναι το Burnout για παράδειγμα. Άλλά από την άλλη και έχοντας κατά νου την έλλειψη ανταγωνισμού στο Wii, τότε το συμπέρασμα που προκύπτεί είναι πως τελικά ο χειρισμός, χωρίς να είναι ιδιαίτερα συναρπαστικός, είναι αναμφίβολα προσεγμένος. Οι αγώνες γενικότερα διακρίνονται από τον έντονο ρυθμό τους, ενώ και οι ταχύτητες βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα.

Το σταθερό frame rate υπόσχεται μια πραγματικά απροβλημάτιστη εικόνα, ενώ και η ΑΙ των αντιπάλων -μετά από καιρό σε τίτλο της σειράς Need for Speed- λειτουργεί τόσο δίκαια. Αλλά, δυστυχώς, μόνο αυτή συμπεριφέρεται έτσι. Η επιστροφή των αστυνομικών δυνάμεων συνοδεύεται από φθηνά κόλπα στη γενικότερη συμπεριφορά τους, ώστε να θέσουν το όχημα του παίκτη εκτός πορείας, μια ενέργεια που σύντομα καταντάει εκνευριστική.

{PAGE_BREAK}

Ολοκληρώνοντας τον πρώτο αγώνα και με μια ιδιαίτερη ικανοποίηση να είναι έκδηλη, επιστρέψαμε στο κεντρικό μενού ώστε να εξερευνήσουμε ακόμα περισσότερο τις υπόλοιπες διαθέσιμες επιλογές. Επιλέγοντας το career mode, η αλήθεια είναι ότι η εικόνα είναι μάλλον φτωχή, ενώ και η συνολική του διάρκεια είναι αισθητά περιορισμένη. Από ένα σημείο και έπειτα οι αγώνες θα αρχίσουν να επαναλαμβάνονται επικίνδυνα και έτσι ο παίκτης θα δαπανήσει περισσότερο χρόνο ώστε να βελτιώνει το όχημά του, παρά να το δοκιμάζει στο δρόμο.

Η EA Montreal προσφέρει μια περιορισμένη γκάμα από βελτιώσεις, ενώ το Wii Remote παρέχει μοναδικές επιλογές στο βάψιμο των οχημάτων, στοιχεία όμως που δεν έχουν κάποιο άμεσο αντίκτυπο στο gameplay. Οι επιλογές eliminator και drag race προσπαθούν να επιμηκύνουν τη συνολική διάρκεια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν προσφέρουν κάτι το καινούργιο.

Τραβώντας χειρόφρενο: έντονη επανάληψη

Και τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα του Need for Speed Nitro. Ενώ δεν διστάζει να πειραματιστεί σε ό,τι αφορά το γενικότερο στήσιμο και την εικόνα του, δυστυχώς δείχνει να αρκείται στα απολύτως απαραίτητα σε ό,τι έχει να κάνει με τους αγώνες και έτσι να καταντάει γρήγορα μια βαρετή διαδικασία. Το όμορφο περιτύλιγμα αλλά και ο προσεγμένος πυρήνας δείχνουν να μένουν αναξιοποίητα εφόδια, σε μια δημιουργία που τελικά χρειαζόταν περισσότερες επιλογές σε ό,τι έχει να κάνει με τους αγώνες.

Το Need for Speed Nitro δεν παρέχει την παραμικρή δυνατότητα για online αναμετρήσεις, αλλά επιτρέπει σε τέσσερις φίλους να αναμετρηθούν μέσω split-screen. Οι περισσότεροι μπορούν να φανταστούν ποια είναι τα προτερήματα και τα ελαττώματα της συγκεκριμένης επιλογής, αλλά το ευχάριστο είναι ότι οι περικοπές στον οπτικό τομέα δεν είναι και τόσο έντονες. Η ίδια "λαμπερή" εικόνα εμφανίζεται και στο single player mode, με τη μηχανή γραφικών να αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη για το Wii και τα 60 frames/ δευτερόλεπτο να προσφέρουν μια ιδιαίτερα ομαλή ροή στους αγώνες. Μοναδικό στραβοπάτημα εδώ αποτελεί η μία και μοναδική διαθέσιμη κάμερα, που ορισμένες φορές δημιουργεί προβλήματα.

{VIDEO_1}

Αυτό οφείλεται στο ότι θέση της είναι υπερβολικά χαμηλά και έτσι, στις κατηφόρες για παράδειγμα, οι παίκτες θα παρακολουθούν το πίσω μέρος του αυτοκινήτου τους, αδυνατώντας να αντιληφθούν τι συμβαίνει μπροστά τους. Οι πέντε διαθέσιμες πόλεις διακρίνονται για το μονότονο σχεδιασμό τους, αν και η επιλογή της χρωματικής εναλλαγής της πίστας ανάλογα με τα λογότυπα και τα χρώματα του προπορευόμενου αυτοκινήτου, είναι μια πραγματικά έξυπνη ιδέα. Ο αδιάφορος ήχος των ελαστικών καλύπτεται από την πλούσια μουσική λίστα που έχει επιλέξει η ΕΑ, με τα ρυθμικά ακούσματα να δίνουν μια ευχάριστη νότα στους αγώνες.

Η έκδοση DS

Πέρα από την έκδοσή του για το Wii,  το Nitro κυκλοφορεί και για το DS. Παρά τις απαραίτητες περικοπές, και αυτή η έκδοση είναι σε θέση να προσφέρει αρκετές ώρες διασκέδασης. Σε γενικές γραμμές, το Nitro στο DS προσπαθεί να ακολουθήσει από κοντά τα βήματα του μεγάλου του "αδελφού", με τις διαθέσιμες επιλογές να είναι σχεδόν οι ίδιες. Το περίεργο είναι ότι λόγω της φύσης της συγκεκριμένης έκδοσης -που προκύπτει από το γεγονός ότι κυκλοφορεί σε μια φορητή κονσόλα- η επανάληψη εδώ δεν ενοχλεί τόσο έντονα, ενώ και οι διαθέσιμες online αναμετρήσεις λειτουργούν απροβλημάτιστα.

Μέχρι και 4 φίλοι μπορούν να κοντραριστούν μέσω Wi-Fi σε κάποια διαδρομή της επιλογής τους, με απαραίτητη προϋπόθεση να έχει ο καθένας ένα αντίτυπο του τίτλου. Από εκεί και έπειτα και σε ό,τι αφορά τον τεχνικό τομέα, οι υψηλές ταχύτητες φαίνεται πως δεν άφησαν και πολλά περιθώρια για λεπτομέρειες, με τη συνολική εικόνα των γραφικών να απογοητεύει.

Αλλά και στον τομέα του ήχου η κατάσταση δεν είναι καλύτερη, με τα λιγοστά διαθέσιμα τραγούδια να επαναλαμβάνονται συνεχώς, ωθώντας του παίκτες να κλείσουν το ηχείο της κονσόλας τους. Τελικά, το ευχάριστο με το Need for Speed Nitro, είναι πως καταφέρνει να ξεχωρίσει με τον τρόπο του, άσχετα από το γεγονός ότι αδυνατεί να πρωταγωνιστήσει. Οι γενναιόδωρες αλλαγές στο γενικότερο στήσιμο είναι καλοδεχούμενες και αφήνουν τις καλύτερες υποσχέσεις για το μέλλον της σειράς, αλλά η εντονότατη αίσθηση της επανάληψης αποτελεί ένα σημαντικότατο εμπόδιο για τη διασκέδαση. Ίσως την επόμενη φορά…

Γιώργος Τσακίρογλου