Ανασκόπηση της Δεκαετίας – Μέρος 1ο

Η μεγάλη αποχαιρετιστήρια-ευχαριστήρια “γιορτή” του GameOver για τη δεκαετία που μόλις μας άφησε

Σε όλους αρέσουν οι ανασκοπήσεις. Ακόμα περισσότερο όμως, όταν συνοδεύονται από μια λίστα. Είναι αποδεδειγμένη η ανάγκη μας μέσα στο χρόνο να κατατάσσουμε, να συγκρίνουμε και να ανακηρύσσουμε “βασιλιάδες” σε όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής μας. “Ο καλύτερος αθλητής”, “ο σπουδαιότερος πολιτικός”, “η εφεύρεση του αιώνα”, “το παιχνίδι της χρονιάς” και πάει λέγοντας… Ωστόσο, όσο ωραίες είναι -στην απλότητα τους- αυτές οι λίστες, άλλο τόσο αδικούν, διχάζουν και απλουστεύουν μια πολύπλοκη πραγματικότητα που είναι αδύνατον να μπει τόσο εύκολα σε καλούπια. Τι σημαίνει “καλύτερο”; Σίγουρα δεν σημαίνει το ίδιο για όλους και σίγουρα χωρίς κάποιο άλλο ειδικό κριτήριο να το συνοδεύει –π.χ. όταν μιλάμε για παιχνίδι, καλύτερο ως προς τα γραφικά ή την επιρροή του σε μελλοντικούς τίτλους- είναι εντελώς άχρηστο και άτοπο. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο επιλέξαμε να μην συμπεριλάβουμε μια ιεραρχημένη λίστα με τα “καλύτερα” παιχνίδια της δεκαετίας στα πλαίσια της ανασκόπησης μας.

Άντ’ αυτού, δημιουργήσαμε πολλές κατηγορίες και κριτήρια ώστε, αφενός να σας μεταφέρουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα και αφετέρου να αναφέρουμε και να τιμήσουμε όσους περισσότερους τίτλους ήταν δυνατόν. Τα τελευταία δέκα χρόνια σημαδεύτηκαν από μοναδικά παιχνίδια, γεγονότα καθώς και μικρές ή μεγαλύτερες “επαναστάσεις”.

Η βιομηχανία σε χρόνο ρεκόρ έζησε “γεμάτα” δύο γενιές –τρεις αν συμπεριλάβουμε και την αλλαγή στα φορητά συστήματα-, ενώ ταυτόχρονα μεταμορφωνόταν σε έναν οικονομικό γίγαντα που πλέον βρίσκεται στο κέντρο των τεχνολογικών – και όχι μόνο- εξελίξεων. Για την οικονομική της και μόνο πορεία θα μπορούσαν να γραφτούν πολλές σελίδες καθώς δικαιολογημένα αποτελεί ένας καθοριστικός παράγοντας που επηρεάζει το αγαπημένο μας χόμπι. Παρόλα αυτά, εμείς επιλέξαμε να ασχοληθούμε κυρίως με τα παιχνίδια. Γιατί στην τελική μόνο αυτά έχουν σημασία –για εμάς- και μόνο αυτά ντύνουν νοσταλγικά τις αναμνήσεις μας για μια δεκαετία που φαίνεται να πέρασε “εν ριπή οφθαλμού”.

Όλα μοναδικά, όλα ίσα, όλα κορυφαία.

Όλα τα παιχνίδια που θα αναφερθούν σε αυτή την αποχαιρετιστήρια-ευχαριστήρια “γιορτή” που θα ακολουθήσει είναι ίσα -φυσικά εξαιρούνται οι απογοητεύσεις της δεκαετίας-. Το καθένα μας προσέφερε προς εξερεύνηση την ιδιαίτερη προσωπικότητα του και μας χάρισε στιγμές που μόνο αυτό θα μπορούσε να προσφέρει, είτε ήταν ο βαθιά εγκεφαλικός τρόμος του Silent Hill 2, είτε το εργοστάσιο παραγωγής χαμόγελου που ακούει στο όνομα Super Mario Galaxy, είτε οι σπασμένοι μοχλοί του Super Monkey Ball, είτε ο οργουελικά εφιαλτικός κόσμος του Half-Life 2, είτε η αυτοσαρκαστική σοβαρότητα των Metal Gear, είτε…είτε…

Όλο το αφιέρωμα, το οποίο αποτελείται από οκτώ μέρη, είναι μία συνεργασία του γράφοντος (Σάκης Καρπάς) και του συντάκτη του GameOver, Γιώργου Πρίτσκα. Τέλος ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Καρπά (Voncroy), για τη βοήθειά στο γραφιστικό μέρος. 

Οι κατηγορίες που επιλέξαμε είναι:

Μέρος 1ο 

Τα πιο αιματηρά
Τα καλύτερα αθλητικά
Τα καλύτερα racing
Τα πιο δύσκολα

Μέρος 2ο

Τα καλύτερα MMOs
Τα καλύτερα τρόμου
Τα καλύτερα συνεργατικού multiplayer
Τα καλύτερα ανταγωνιστικού multiplayer

Μέρος 3ο

Τα καλύτερα downloadable
Τα καλύτερα "φορητά" – handhelds
Τα πιο διασκεδαστικά
Τα πιο πρωτότυπα

Μέρος 4ο

Οι καλύτεροι "κλώνοι"
Οι εκπλήξεις
Οι απογοητεύσεις
"Διαμάντια στη Λάσπη"

Μέρος 5ο

Τα καλύτερα στρατηγικής
Τα καλύτερα adventures
Τα πιο επαναστατικά
Οι τάσεις της δεκαετίας

Μέρος 6ο

Τα πρόσωπα της δεκαετίας
Καλύτερης μουσικής επένδυσης
Τα καλύτερα "δυτικά" role-playing games
Τα καλύτερα "ανατολικά" role-playing games ή J-RPGs

Μέρος 7ο

Τα καλύτερα σενάρια
Τα καλύτερα δράσης

Μέρος 8ο

Τα "δικά μας" 20 καλύτερα βιντεοπαιχνίδια της δεκαετίας
"Έπρεπε να μπω κάπου, αλλά δεν ήξερα που…"

The End…

Κάθε εβδομάδα, θα δημοσιεύεται και ένα νέο μέρος του άρθρου.

{PAGE_BREAK}

Τα πιο αιματηρά

Είναι αιματηρά, είναι κόκκινα, είναι θανατηφόρα. Τα παιχνίδια με τη μεγαλύτερη ποσότητα αίματος και όχι απαραίτητα τα πιο βίαια. Τα πέντε δημιουργήματα, που στον κόσμο της ψυχολογίας παίρνουν χρώμα “υγρό κόκκινο”. Σε κάποια από αυτά, το αίμα ενσωματώνεται για να σοκάρει, να τρομάξει και να κάνει πιο ρεαλιστική τη δράση, ενώ σε άλλα παίρνει έναν πιο cult και σατιρικό ρόλο. Είναι τα πέντε πιο αιματηρά παιχνίδια της δεκαετίας.

Με τυχαία σειρά:

Nano Breaker – PS2 (2005)

Το παιχνίδι με τη μεγαλύτερη ποσότητα αίματος, εμφανίστηκε το 2005 για το PlayStation 2 και ακούει στο όνομα Nano Breaker. Στο δημιούργημα της Konami το αίμα έπαιζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μιας και υπήρχε κυριολεκτικά παντού. Για την ακρίβεια, το αίμα σχημάτιζε ποτάμια και κάλυπτε όλα τα textures των επιπέδων. Σαφώς και μιλάμε για μία splatter δημιουργία, η οποία όμως δεν έπασχε ούτε από έλλειψη σεναρίου, ούτε φυσικά από ακατάπαυστη δράση. Ο παίκτης έπαιρνε το ρόλο του Jake, ενός μαχητή που χειριζόταν άψογα το πιο θανατηφόρο όπλο, το Plasma Blade. Το ξίφος του Jake, είχε την ιδιότητα να αλλάζει μορφές, ανάλογα με την περίσταση, καθώς και την “αντοχή” του εκάστοτε αντίπαλου να “κοπεί στα δύο” (ή και τρία ή και τέσσερα ή και πέντε…). Μπροστά στο Nano Breaker τα υπόλοιπα αιματηρά παιχνίδια, μοιάζουν με τη Λώρα από το μικρό σπίτι στο λιβάδι, που τρύπησε το δάχτυλό της με μια τόση δα καρφίτσα…

Dead Rising – Xbox 360 (2006)

Η Capcom έχει τη τιμητική της στο αίμα, μιας και από τα πέντε πιο αιματηρά παιχνίδια της δεκαετίας, τα δύο ανήκουν σε αυτήν. Το 2006 λοιπόν, η εταιρία κυκλοφόρησε το Dead Rising, ένα survival horror παιχνίδι τρίτου προσώπου που κατάφερε να ξεχωρίσει, τόσο για το αιματηρό gameplay, όσο και για τα χιουμοριστικά στοιχεία που διέθετε. Ο τίτλος διαδραματίζεται σε ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο της μικρής επαρχιακής πόλης Willamette του Κολοράντο. Η πόλη, καθώς και το εμπορικό κέντρο έχουν καταληφθεί από χιλιάδες λυσσασμένα ζόμπι. Στόχος του παίκτη (ως Frank West) είναι να παραμείνει ζωντανός για 72 ώρες, μέχρι να έρθει η βοήθεια με το ελικόπτερο. Τα ζόμπι επιτίθενται στον Frank κατά δεκάδες και ο ίδιος με οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει αμυντικό όπλο, τα σφάζει δίχως δισταγμό. Υπάρχουν στιγμές, που οι εικόνες πραγματικά σοκάρουν, ενώ άλλες προκαλούν άφθονο γέλιο, μιας και πολλές φορές ο τρόπος που θα επιλέξει ο παίκτης να κατακρεουργήσει ένα ζόμπι είναι μοναδικός.

Ο τίτλος της Capcom ήταν ο πρώτος στα χρονικά του gaming, που αποκάλυψε τη θανατηφόρα και σκοτεινή δύναμη της ομπρέλας ηλίου ή της κουρευτικής μηχανής του γκαζόν ή ενός skateboard ή των αλτήρων που χρησιμοποιούμε στα γυμναστήρια. Εδώ ταιριάζει το “Cool” που λένε και οι αμερικάνοι! Το αίμα και οι διαμελισμοί έχουν τον ατελείωτο, όπως και τα ζόμπι, τα οποία συνεχίζουν να επιτίθενται ακόμη και χωρίς κάποιο μέλος του σώματός τους. Ένα σπουδαίο που παιχνίδι πρωταγωνίστησε εκείνη τη χρονιά και αποτέλεσε ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του Xbox 360. Αργότερα και συγκεκριμένα το 2009, εμφανίστηκε και στο Wii, με τον υπότιτλο “Chop Till You Drop”.

Gears of War – Xbox 360 (2006) – PC (2007)

Το Gears of War πιθανότατα δεν χρειάζεται κάποιες ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα παιχνίδια της δεκαετίας που μας άφησε και βοήθησε το δεύτερο “παιδί” της Microsoft να σταθεί στα πόδια του. Η δημιουργία του Cliff Bleszinski και της παρέας του (Epic Games) εκτός από ένα εξαιρετικό παιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου, παρουσίαζε έντονη, αιματηρή βία. Ο παίκτης, ελέγχει τον σκληροτράχηλο Marcus Fenix, ως μέρος της ομάδας Δέλτα και μαζί με τρεις ακόμη στρατιώτες ρίχνονται στη μάχη κατά των Locusts, μίας εξωγήινης φυλής, που απειλεί το μέλλον της ανθρωπότητας. Το αίμα είναι ένα από τα βασικά στοιχεία στην απεικόνιση του τίτλου και πρωταγωνιστεί στις μάχες. Η πιο φημισμένη σκηνή όμως, η οποία ευθυνόταν ακόμη και για την απαγόρευση κυκλοφορίας του τίτλου από κάποιες χώρες (επί παραδείγματι στη Γερμανία) ήταν αυτή του “αλυσοπρίονου”. Πλησιάζοντας λοιπόν σε απόσταση αναπνοής σε έναν Locust, ο παίκτης, πατώντας κρατημένο το πλήκτρο της melee επίθεσης, ενεργοποιούσε το αλυσοπρίονο που βρισκόταν στο κάτω μέρος του όπλου και έκοβε στη “μέση” τον αντίπαλο.

Το αίμα, επακόλουθα, πεταγόταν με μανία από τον εχθρό, λερώνοντας ακόμη και την κάμερα για λίγα δευτερόλεπτα. Δεν είναι όμως μόνο το αλυσοπρίονο που έκανε το Gears of War αιματηρό, καθώς το αίμα έρεε σε κάθε “kill”. Τα σώματα των Locusts είχαν την δυνατότητα να κομματιάζονται σε δεκάδες κομμάτια, ειδικότερα μετά από… έκρηξη. Αδιαμφισβήτητα η δημιουργία του CliffyB -η οποία μεταφέρθηκε ένα χρόνο αργότερα και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές από την People Can Fly- είναι μία από τις πλέον “αιματηρές” σελίδες στην ιστορία της βιομηχανίας…

Shadow of Rome – PS2 (2005)

Το 2005 απ’ ότι φαίνεται ήταν η χρονιά του αίματος, ειδικότερα για τους Iάπωνες δημιουργούς. Από την Capcom έρχεται και η επόμενη προσθήκη της λίστας με τα πιο αιματηρά παιχνίδια της δεκαετίας. Συγκεκριμένα, το Shadow of Rome, το οποίο κυκλοφόρησε την προαναφερθείσα χρονιά για το αθάνατο PlayStation 2, ήταν μία ιστορία που διαδραματιζόταν στα χρόνια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και μετά το θάνατο του Ιουλίου Καίσαρα. Η δημιουργία των Motohide Eshiro και Yoshinori Ono, συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τη δράση σε τρίτο πρόσωπο, το stealth gameplay, καθώς και fighting ή racing στοιχεία. Η φύση της εποχής από μόνη της, προστάζει την παρουσία άφθονου αίματος, μιας και στις αρένες του Κολοσσαίου έχουν σφαγεί εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Η “ωμή” απεικόνιση των διαμελισμών των μελών του ανθρώπινου σώματος, για το Shadow of Rome ήταν μία διαδικασία ρουτίνας και λάμβανε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος της δράσης. Μία βίαιη αλλά κυρίως αιματηρή περιπέτεια, που οι κάτοχοι της κονσόλας τίμησαν και ανέδειξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

BloodRayne 2 – PS2, Xbox (2004) – PC (2005)

Ο τίτλος του παιχνιδιού που παρουσιάζεται εδώ, είναι απόλυτα προσδιοριστικός. Το BloodRayne 2 της Terminal Reality αποτελεί το δεύτερο μέρος της σειράς BloodRayne και είναι μία περιπέτεια βγαλμένη από τον σκοτεινό κόσμο των βρικολάκων. Η δράση διαδραματίζεται σε τρίτο πρόσωπο και το gameplay ανήκει στην κατηγορία των hack n’ slash παιχνιδιών. Το αίμα, και εδώ, ρέει άφθονο, με τη γοητευτική πρωταγωνίστρια, ονόματι Rayne, να αποτελεί την απόλυτη “κρεατομηχανή”. Οι θανατηφόρες λεπίδες της σέξι Rayne, κομματιάζουν τους “κακόμοιρους” στρατιώτες των Ναζί, των οποίων το αίμα ντύνει με το βαθύ κόκκινο χρώμα του, τα τριγύρω σκηνικά.

Για τα δεδομένα της εποχής, η μηχανή φυσικής ήταν ιδιαίτερα εξελιγμένη, κάνοντας τα διαμελισμένα κορμιά των θυμάτων της κοκκινομάλλας καλλονής, να κινούνται με ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Η συνολική εικόνα του BloodRayne 2 ήταν από μέτρια ως καλή (να’ ναι καλά οι super-duper-extra-power-bonus-plus καμπύλες της Rayne) και αποτελεί ένα από τα καλύτερα παραδείγματα, για το πώς το αίμα και η βία, κάνουν έναν τίτλο “άξιο αναφοράς”.

{PAGE_BREAK}

Τα καλύτερα αθλητικά

Απασχολούν μεγάλο μέρος της gaming ζωής μας αλλά σπανίως βρίσκουν θέση σε κάποια λίστα. Καταδικασμένα εκ θέματος να θεωρούνται casual αλλά πολλές φορές με βάθος που θα ζήλευαν και οι πιο “φιλόδοξοι” τίτλοι, αποτελεί καθήκον μας να τα τιμήσουμε για τις ατελείωτες ώρες που μας έχουν συντροφεύσει και φυσικά για τα επικά multiplayer που αποτελούν σήμα κατατεθέν κάθε αθλητικού τίτλου που σέβεται τον εαυτό του.

Με τυχαία σειρά:

Pro Evolution Soccer 3 – PS2, PC (2003)

Σίγουρα έχει ξεπεραστεί σε όλα τα επίπεδα τη σήμερον ημέρα. Παρόλα αυτά, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αθλητικούς τίτλους της δεκαετίας για το πολιτισμικό φαινόμενο που δημιούργησε. Έβαλε την λέξη “pro” στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, ενέπνευσε τραγούδια και συνδέθηκε όσο λίγα με την ρέμπελη φοιτητική ζωή αυτής της χώρας ανταγωνιζόμενο το άλλο εθνικό μας σπορ, το τάβλι. Αυτή του η διάσταση επισκιάζει ακόμα και το γεγονός ότι διέθετε ένα gameplay που ήταν πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή, προσθέτοντας μια συνισταμένη στο παιχνίδι που όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια της κατηγορίας αγνοούσαν μέχρι τότε: την τύχη. Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι σήμερα η σειρά δεν έχει καταφέρει να προσφέρει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό. Για όλα αυτά, και για την φοβερή φάτσα του Pier Luigi Collina που έντυνε το εξώφυλλο, το Pro Evolution Soccer 3 θα είναι πάντα κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι, θα είναι το “pro”.

NBA 2K7 –  PS2, Xbox, Xbox 360, PS3 (2006)

Από τους πρώτους τίτλους που πραγματικά επέδειξαν τις δυνατότητες των κονσόλων νέας γενιάς. Οι εκδόσεις για τα Xbox 360 και PS3 ξεχώριζαν με χαρακτηριστική άνεση από αυτές των προγόνων τους δίνοντας μια πρωτόγνωρη ζωντάνια εντός του παρκέ. Τα animations των παικτών φαινόντουσαν από άλλον πλανήτη ενώ το βάθος των επιλογών αποτύπωναν για πρώτη φορά με τόση πειστικότητα έναν αγώνα μπάσκετ. Το gameplay κρατούσε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το arcade χωρίς ποτέ να κουράζει, αποφεύγοντας ταυτόχρονα και τις τρανταχτές υπερβολές των NBA Live. Όπως και στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη ικανοποίηση αντλείται από τους ωραίους συνδυασμούς, την υπολογισμένη εκτέλεση συστημάτων, την ομαδικότητα αλλά και από τις προσωπικές εκλάμψεις των superstars, που προσθέτουν επιτυχημένα μια ακόμα σημαντική πτυχή του αθλήματος. Και σε αυτήν την περίπτωση, τα παιχνίδια της σειράς που ακολούθησαν έφεραν ορισμένες αλλαγές και μικρό-βελτιώσεις αλλά τίποτα που να αλλάζει ριζικά αυτά που κατάφερε το 2Κ7 εν έτη 2006.

Virtua Tennis – Dreamcast (2000), PC (2002)

Η αλήθεια είναι ότι βάλαμε το συγκεκριμένο παιχνίδι από το “παράθυρο” αφού αρχικά κυκλοφόρησε στα arcades το 1999. Η εξαιρετική έκδοση του Dreamcast όμως δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την αυθεντική, μεταφέροντας πιστά την εθιστική απλότητα του πρωτότυπου στο σαλόνι μας. Γνήσιο τέκνο των χρυσών κανόνων των arcades, το παιχνίδι είναι αφοπλιστικά απλό, εξοργιστικά εθιστικό και –ίσως και αδικαιολόγητα- διασκεδαστικό. Τα γραφικά για την εποχή τους ήταν εντυπωσιακά ενώ τα πρόσθετα modes (ιδιαίτερα τα ευφάνταστα mini-games) της συγκεκριμένης έκδοσης προσέθεταν ακόμα μεγαλύτερη αξία στο “πακέτο”. Εκεί που το παιχνίδι πραγματικά αναδεικνύεται όμως, είναι στο multiplayer. Είτε με δύο, είτε με τέσσερα άτομα, η διασκέδαση και οι επικές μονομαχίες είναι εγγυημένες, και αυτό και μόνο, όπως αναφέραμε παραπάνω, θα αρκούσε για να κερδίσει με άνεση τη θέση του στη λίστα μας.

Tony Hawk’s Pro Skater 3 – PS2 (2001) – PC (2002)

Μπορεί τα πρώτα παιχνίδια της σειράς να δημιούργησαν ένα ολόκληρο είδος αλλά το τρίτο την τελειοποίησε. Διαθέτοντας ίσως το καλύτερο trick-system που έχουμε δει μέχρι και σήμερα, σε συνδυασμό με την απολαυστική αίσθηση του skateboard, το παιχνίδι δικαιωματικά μπορεί να υπερηφανεύεται πως κατέστησε όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια της σειράς, περιττά. Διαθέτοντας τεράστιο βάθος αλλά παραμένοντας προσβάσιμο σε όλους χάρη στην πολύ ομαλή κλιμάκωση της δυσκολίας του, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για μια βιομηχανία που φαίνεται τελευταία να έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Επιπλέον, πιστώνεται και το γεγονός ότι ήταν το πρώτο παιχνίδι του PS2 που διέθετε online, σε μια εποχή μάλιστα που η Sony δεν είχε καν κυκλοφορήσει τον online αντάπτορά της, δείχνοντας το δρόμο όταν οι περισσότεροι developers ακόμα το είχαν σαν μακρινό όραμα.

Σειρά Manager της Sports Interactive – PC (2000 – 2009)

Ποιος θα το φανταζόταν ότι ένα παιχνίδι με ατελείωτες βάσεις δεδομένων και ανύπαρκτα γραφικά και ήχο θα φρόντιζε να σου εμφανίζει μηνύματα υπενθύμισης βασικών βιολογικών αναγκών φοβούμενο τα χειρότερα μετά από ανησυχητικά πολλές συνεχόμενες ώρες ενασχόλησης. Αυτό είναι όμως το φαινόμενο Manager, που ιδίως σε μια χώρα με δέκα εκατομμύρια προπονητές όπως η Ελλάδα, όλο και μεγαλώνει. Με απύθμενο βάθος και επιλογές που “ζαλίζουν”, καθώς και μια εκπληκτική ικανότητα των δημιουργών του να μετατρέπουν την παραμικρή λεπτομέρεια μιας πραγματικής ομάδας σε εικονικές συνιστώσες, που χρόνο με τον χρόνο πολλαπλασιάζονται, μένει να δούμε μέχρι που μπορεί να φτάσει το εκπληκτικό δημιούργημα της Sports Interactive στη νέα δεκαετία που ανατέλλει. Αναφέραμε πως κάθε αθλητικός τίτλος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να διαθέτει ένα καλό multiplayer. Τώρα μπορούμε απλά να σκύψουμε το κεφάλι και να παραδεχτούμε πόσο λάθος κάναμε…

{PAGE_BREAK}

Τα καλύτερα racing

Η άσφαλτος καίει, η πρόσφυση των ελαστικών δεν είναι καλή, ο αντίπαλος βρίσκεται 0.021 δευτερόλεπτα πίσω. “Κλέβει τον αέρα σου” και αρχίζει να φαίνεται δειλά δειλά στον αριστερό καθρέπτη του οχήματός σου. Βρίσκεσαι δύο μόλις γύρους πριν τον τερματισμό. Πάτα γκάζι, κάνε ελιγμούς ή στην ανάγκη, εκτόπισέ τον. Είσαι εσύ και το τιμόνι (ή, καλύτερα, το χειριστήριο). Πρέπει να νικήσεις. Ναι, καλά καταλάβατε, είναι τα πέντε καλύτερα racing της δεκαετίας. Τα πέντε παιχνίδια που έχουν τέρμα τα γκάζια και τα χιλιόμετρα περνούν κάτω από τους τέσσερις τροχούς, σχεδόν ακαριαία.

Με τυχαία σειρά:

Gran Turismo 3: A-spec – PS2 (2001)

Αδιαμφισβήτητα η σειρά Gran Turismo της Polyphony Digital, που ξεκίνησε την καριέρα της στο PlayStation, ήταν η πρώτη που έφερε στο προσκήνιο τα παιχνίδια “ρεαλιστικής οδήγησης” και δημιούργησε μία κατηγορία –racing simulators- όπου ακόμη και στις μέρες μας, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής. Η μετάβασή της όμως από την πρώτη κονσόλα της Sony, στο PlayStation 2, ήταν ίσως η πιο σημαντική και η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή της σειράς. Ήταν καλοκαίρι του 2001, όταν το Gran Turismo 3: A-spec ανέβηκε στα ράφια των καταστημάτων και οι οπαδοί των “racing sim” παιχνιδιών, σπεύδουν με μανία στην αγορά και δίνουν στον τίτλο μία θέση στη λίστα με τα πιο επιτυχημένα, εμπορικά, παιχνίδια όλων των εποχών. Τα σχόλια του ειδικού και μη, Τύπου, είναι κάτι παραπάνω από διθυραμβικά, με τον μέσο όρο βαθμολογιών, να πλησιάζει το άριστα.

Ο τεχνικός τομέας, όχι τυχαία, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύγματα που έχει κάνει η βιομηχανία, πάντα βάσει των τεχνολογικών μέσων της εκάστοτε εποχής. Το A-spec διέθετε ένα σπουδαίο career mode, δεκάδες διαφορετικά modes, τεράστια γκάμα αυτοκινήτων και πιστών και ένα gameplay που άγγιζε επικίνδυνα τη συμπεριφορά ενός αληθινού αγωνιστικού αυτοκινήτου. Χωρίς καμία αμφιβολία, το Gran Turismo 3: A-spec είναι ένα από τα καλύτερα racing βιντεοπαιχνίδια, όχι μόνο της δεκαετίας, αλλά όλων των εποχών.

Need for Speed Underground – PS2, Xbox, GameCube, PC, GBA (2003)

Η σειρά Need for Speed υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια και μετράει δεκάδες κυκλοφορίες στο ενεργητικό της. Η στιγμή όμως που απογειώθηκε στα ύψη, ήταν όταν κατέφθασε το Need for Speed Underground. Οι “παράνομοι” αγώνες και τα κυνηγητά με την αστυνομία, δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τη σειρά, ωστόσο το Underground ήταν το παιχνίδι που τα ενσωμάτωσε ως κύρια χαρακτηριστικά. Η δυνατότητα βελτίωσης (Car Tuning) των αυτοκινήτων, όχι μόνο μηχανικά, αλλά και οπτικά, έγινε μόδα, που ακολουθήθηκε από πολλά παιχνίδια στο μέλλον. Η “Fast and Furious” νοοτροπία, οι αφίσες με τις καυτές παρουσίες πάνω στα Evos και τα Supras να φιγουράρουν στους τοίχους των δωματίων των αγοριών, με τις μεγάλες αεροτομές, τα φώτα neon στο κάτω μέρος, τα πανάκριβα ανθρακονημάτινα καπό και τις γιγαντιαίες εξατμίσεις, είναι συνέπεια ενασχόλησης με τον τίτλο της EA. Μία arcade εμπειρία, που προσέφερε άφθονη διασκέδαση και αποτέλεσε σταθμό στην πορεία των racing παιχνιδιών. Δεκάδες εταιρίες προσπάθησαν να μιμηθούν το Underground, αλλά καμία δεν κατάφερε να αγγίξει την “αυθεντικότητα” αυτού του τίτλου.

Forza Motorsport 2 – Xbox 360 (2007)

Καυτό ήταν και το καλοκαίρι του 2007, όταν το Xbox 360 υποδέχτηκε το δεύτερο μέρος της σειράς Forza Motorsport. Ο τίτλος της Turn 10 Studios, εκμεταλλευόμενος την απουσία κάποιου ολοκληρωμένου Gran Turismo τίτλου γι’ αυτή τη γενιά, έκλεψε το θρόνο από το βασιλιά της κατηγορίας και χάραξε μία δική του, εξαιρετικά επιτυχημένη, πορεία. Το Forza Motorsport 2, πέρα της εκπληκτικής μηχανής γραφικών που έτρεχε απροβλημάτιστα στα 60 καρέ ανά δευτερόλεπτο, διέθετε περισσότερα από 300 αυτοκίνητα όλων των κατηγοριών, δεκάδες πραγματικές πίστες, πολλά και ενδιαφέροντα modes, καθώς και το καλύτερο online multiplayer που έχει παρουσιαστεί ποτέ σε racing τίτλο. Το gameplay από την πλευρά του, εντυπωσίαζε, με τη φυσική στην κίνηση και τη συμπεριφορά των αυτοκινήτων να πηγαίνει την κατηγορία ένα βήμα παραπέρα. Στα πλεονεκτήματα του τίτλου, συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι η κοινότητα του Xbox Live ήταν ιδιαίτερα ενεργή, αφού διεξάγονταν καθημερινά αγοραπωλησίες, διαγωνισμοί και τουρνουά. Επιπλέον, ο τίτλος υποστηρίχθηκε και από πολλά DLCs τα οποία διεύρυναν την ήδη τεράστια λίστα με ακόμη περισσότερα αυτοκίνητα και πίστες.

Test Drive: Unlimited – Xbox 360 (2006) – PC, PS2, PSP (2007)

Από τη λίστα με τα πέντε καλύτερα racing παιχνίδια της δεκαετίας δε θα μπορούσε να λείπει το Test Drive Unlimited, το οποίο κυκλοφόρησε αρχικά στο Xbox 360, το 2006, ενώ ένα χρόνο αργότερα, μεταφέρθηκε αξιοπρεπέστατα στα PC, PS2 και PSP. Ο τίτλος της Eden Games διαφέρει ως προς τη δομή με τα υπόλοιπα παιχνίδια της λίστας, μιας και περιέχει μία πιο “προσωπική” εμπειρία. Ο παίκτης, παίρνει το ρόλο ενός πλούσιου επιχειρηματία που μόλις μετακόμισε στο εξωτικό νησί της O’ahu στη Χαβάη των ΗΠΑ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σχεδιασμός του νησιού έγινε με βάση δορυφορικές φωτογραφίες και η έκταση του διαθέσιμου προς εξερεύνηση δρόμου, ξεπερνάει τα 1000 μίλια. Ουσιαστικά, είναι ένας free roaming τίτλος, όπου ο παίκτης επιλέγει το πότε και πως θα αγωνιστεί, αγοράζει πανάκριβα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες από αντιπροσωπείες που είναι διάσπαρτες σε ολόκληρο το νησί, καθώς και υπερπολυτελείς βίλες για να “στεγάζει” τα αποκτήματά του. Αν και το gameplay ακολουθεί arcade μονοπάτια, η αίσθηση της ταχύτητας είναι μοναδική και η διασκέδαση αγγίζει “ταβάνι”.

Burnout 2: Point of Impact – PS2 (2002), Xbox, GameCube (2003)

Αν τα κυριότερα κριτήρια για την αξιολόγηση ενός καλού racer είναι η απόδοση της ταχύτητας και η έκκριση αδρεναλίνης, τότε η σειρά Burnout δίκαια βρίσκεται στις κορυφαίες θέσεις. Η απόλυτη arcade racing σειρά της προηγούμενης δεκαετίας, καθιερώθηκε για τα καλά στις συνειδήσεις των gamers με το εντυπωσιακό δεύτερο μέρος της. Με τις θεαματικές συγκρούσεις να κλέβουν την παράσταση και μια εκπληκτική αίσθηση ταχύτητας που τονίζεται ακόμα περισσότερο λόγω των διερχόμενων αυτοκινήτων, το Burnout 2, προσέφερε μια εμπειρία γεμάτη ένταση και αδρεναλίνη. Το στοιχείο που καθιστούσε όμως την πρόταση της Criterion τόσο φρέσκια είναι το ίδιο το gameplay του τίτλου. Ο παίκτης ενθαρρύνονταν να οδηγεί επικίνδυνα, “σκίζοντας” στα δύο την διερχόμενη κίνηση. Όσο συνέχιζε την ριψοκίνδυνη πορεία του χωρίς να συγκρουστεί τόσο πιο γρήγορα πήγαινε το αυτοκίνητο του. Το αποτέλεσμα; Ορισμένες από τις πιο εντυπωσιακά χαοτικές καταστροφές στους δρόμους, ένα εξαιρετικό multiplayer και συνολικά, ένα από τα πιο διασκεδαστικά racing παιχνίδια των τελευταίων δέκα χρόνων. Τέλος, έβαλε για τα καλά στον χάρτη την Criterion.
 

{PAGE_BREAK}

Τα πιο δύσκολα

Η δυσκολία στα παιχνίδια είναι ένα πολύ παρεξηγημένο και πολύπλοκο ζήτημα. Τον τελευταίο καιρό όλα και περισσότεροι τίτλοι προσπαθούν να γίνουν φιλικοί προς τους νέους χρήστες, θυσιάζοντας σε πολύ μεγάλο βαθμό την πρόκληση. Φαίνεται, όμως, να ξεχνάνε μία σημαντική λεπτομέρεια: ότι όλα τα καλά σε αυτή την ζωή κατακτούνται με κόπο, ιδρώτα και υπομονή. Κοινώς, ήρθε η ώρα να τιμήσουμε τα πιο, σαδιστικά, δύσκολα παιχνίδια των τελευταίων δέκα χρόνων. Τα παιχνίδια που έκαναν την λέξη “τερματισμός” να μοιάζει σαν απόπειρα να κερδίσει ένας τυφλός σε διαγωνισμό τοξοβολίας.

Με τυχαία σειρά:

Ninja Gaiden – Xbox (2004)

Για μια σειρά που είναι ευρέως γνωστή για τη δυσκολία της, η επανεμφάνιση του Ninja Gaiden στην πρώτη κονσόλα της Microsoft, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας, σίγουρα δεν απογοήτευσε. Το παιχνίδι έμοιαζε ορισμένες φορές τόσο απαιτητικό όσο ο εκκεντρικός δημιουργός του, Tomonobu Itagaki. Βασιζόμενο σε ένα εξαιρετικό combat system, που καταδίκαζε και το παραμικρό λάθος αλλά που σπάνια έμοιαζε άδικο ή κακοφτιαγμένο, αποτελεί το απόλυτο αντίδοτο στο button mashing των κύριων ανταγωνιστών του. Τα πολλά απότομα σκαμπανεβάσματα στη δυσκολία του τίτλου ήταν αυτά που στην πραγματικότητα μετέτρεπαν το παιχνίδι σε μια άσκηση ψυχικών αντοχών. Ποτέ δεν ήξερες τι σε περίμενε στην επόμενη γωνία –ποιος θα ξεχάσει την αδικαιολόγητα αποθαρρυντική δυσκολία του πρώτου boss- και τα save points έμοιαζαν σαν όαση στη μέση της ερήμου. Αν μιλούσαμε για κάποια άλλη κατηγορία, όλα αυτά θα ήταν σοβαρά πταίσματα, στη δική μας περίπτωση όμως, είναι δυσεύρετες αρετές.

The Void – PC (2009)

Ο τίτλος της Ice-Pick Lodge είναι ίσως η πιο παράξενη και ακαταλαβίστικη δημιουργία στην ιστορία του gaming. Το The Void δεν ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο genre. Παίζεται όπως ένα φυσιολογικό first-person shooter, μοιάζει με ένα δύσκολο adventure και τρομάζει όπως ένα survival horror. Δεν είναι όμως τίποτα απ’ όλα αυτά. Γενικότερα, δεν μπορεί εύκολα να παρουσιαστεί και να χαρακτηριστεί με λέξεις. Το The Void απέχει πολύ από τη λέξη “κανονικό”. Πρόκειται για ένα απίστευτα και εκνευριστικά δύσκολο παιχνίδι, όχι γιατί προαπαιτεί κάποιου είδους εμπειρία ή δεξιότητα, αλλά γιατί οι οδηγίες που δίνονται κατά της διάρκεια του gameplay είναι πραγματικά ελάχιστες. Απεναντίας, αυτές που έρχονται στην επιφάνεια, περιέχουν αινιγματικές εκφράσεις και είναι αδύνατο πολλές φορές να γίνουν κατανοητές. Ακόμη και με κάποιον οδηγό στρατηγικής (αλήθεια ποιος θα μπορέσει φτιάξει έναν), ο τερματισμός φαντάζει απλησίαστο όνειρο. Είμαστε σίγουροι, πως ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη που είδαν τους τίτλους τέλους αυτής της “αλλόκοτης” ρώσικης δημιουργίας.

Super Monkey Ball – Gamecube (2001)

Πολύχρωμος κόσμος, σχεδόν χαζοχαρούμενη μουσική και μαϊμούδες μέσα σε διάφανες μπάλες. Τίποτα δεν σε προϊδέαζε γι’ αυτά που θα ακολουθούσαν. Μετά από δυο-τρεις σπασμένους μοχλούς, νευρικές κρίσεις και μια νέα έφεση στη χρήση βωμολοχιών, μάλλον θα σταματούσες να ασχολείσαι με το Super Monkey Ball. Είναι παράδοξο ότι ένα από τα πιο απλά και “αθώα” παιχνίδια, είναι ταυτόχρονα και ένα από τα πιο δύσκολα, όχι μόνο της δεκαετίας αλλά και όλων των εποχών. Το concept απλό και ξεκάθαρο: ο παίκτης, δίνοντας την κατάλληλη κλίση στα επίπεδα του παιχνιδιού, προσπαθεί να καθοδηγήσει μια μπαλίτσα -στο εσωτερικό της οποίας βρίσκεται μια μαϊμού- στον τερματισμό, μαζεύοντας στην πορεία και μπανάνες. Το παιχνίδι διέθετε τρία επίπεδα δυσκολίας και συνολικά ενενήντα πίστες. Οι πενήντα από αυτές, που απαρτίζουν το τελευταίο επίπεδο δυσκολίας, δίνουν στον όρο “πρόκληση” νέες, ανεξερεύνητες διαστάσεις. Χειρουργική ακρίβεια, ατσάλινη υπομονή και επιδεξιότητα που τρομάζει απαιτούνται για την ολοκλήρωση αυτού του ειρωνικά πρόσχαρου και διεστραμμένα δύσκολου παιχνιδιού.

F-Zero GX – Gamecube (2003)

Όταν έχεις δύο παιχνίδια μέσα στα πιο δύσκολα της δεκαετίας τότε σίγουρα κάτι συμβαίνει. Όπως και το Super Monkey Ball, το F-zero είναι δημιούργημα της Amusement Vision. Ως εκ τούτου, τα χαρακτηριστικά που έκαναν τόσο απαιτητικό το SMB επιστρέφουν και εδώ, χαρίζοντάς μας ακόμα μια εμπειρία που ο αυτοέλεγχος του παίκτη αποτελεί πρόκληση από μόνος του. Στο φουτουριστικό αυτό racer, η αίσθηση της ταχύτητας έχει αποδοθεί εκπληκτικά, μετατρέποντας όμως την οδήγηση των οχημάτων στις λαβυρινθώδεις πίστες πραγματικό επίτευγμα. Η απομνημόνευση κάθε δύσκολης στροφής και τα γρήγορα αντανακλαστικά που απαιτούνται έκαναν πολλούς να γυρίσουν την πλάτη τους σε ένα εξαιρετικό σε όλους τους τομείς racer. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που δύσκολα θα συναντήσουμε όμοιό του τα επόμενα χρόνια. Ένα παιχνίδι που θυμίζει τις παλιές εποχές, όπου ο τερματισμός θεωρούνταν επίτευγμα και η δυσκολία πολλές φορές αυτοσκοπός. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι το F-Zero Gx όπως και το Super Monkey Ball έχει τις ρίζες του στα arcades.

Ikaruga – Dreamcast, Gamecube (2002)

Η Treasure, μένοντας πιστή στην παράδοση του είδους, δεν παρέλειψε να κάνει αυτό το κάθετο shoot-em-up να στέκεται με άνεση δίπλα ακόμα και στα δυσκολότερα παιχνίδια προηγούμενων δεκαετιών -όπου η κατηγορία μεσουρανούσε. Και εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια πολύ απλή ιδέα, που η εκμετάλλευση της στην πράξη οδηγεί σε πολύπλοκα και απαιτητικά αποτελέσματα. Τα πάντα στο Ikaruga είναι άσπρα ή μαύρα. Οι εχθροί καθώς και τα πυρά τους έχουν ένα από τα δύο χρώματα, όπως και το διαστημόπλοιο που ελέγχει ο παίκτης -με τη διαφορά ότι με το πάτημα ενός κουμπιού, αυτό αλλάζει χρώμα. Το ευφυέστατο εύρημα της Treasure, έγκειται στο γεγονός ότι τα ομόχρωμα δεν προκαλούν φθορά μεταξύ τους.

Αυτή η δυαδικότητα βρίσκεται στην καρδιά του παιχνιδιού και οδηγεί σε ορισμένες σχεδόν χορευτικές κινήσεις, προσθέτει ένα ιδιαίτερο στρατηγικό βάθος και μια πρωτόγνωρη απόλαυση όταν το timing του παίκτη είναι σωστό. Ωστόσο, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν είναι. Οι επιθέσεις και η εξέλιξη μιας πίστας είναι προκαθορισμένα, αναγκάζοντας τον παίκτη να απομνημονεύει τα γεγονότα -αν θέλει να προχωρήσει- και φυσικά το παραμικρό λάθος τιμωρείται. Από τα παιχνίδια που πραγματικά αποζημιώνουν όποιον έχει την υπομονή να τα “κατακτήσει”, αλλά δυστυχώς αυτοί που θα τα καταφέρουν θα είναι μια τυχερή μειοψηφία.

Σάκης Καρπάς – Γιώργος Πρίτσκας

Η "γιορτή" συνεχίζεται και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη εβδομάδα  όπου θα δημοσιευθεί το δεύτερο από τα οκτώ συνολικά μέρη του μεγάλου αφιερώματος του GameOver.

{nomultithumb}