Naughty Bear

“You can’t miss the bear!”

Πόσες φορές έχετε επιτρέψει σε ένα trailer, σ’ ένα teaser ακόμα, να σας ενθουσιάσει και να σας μετατρέψει σε -πλέον συνήθη- θύματα του hype, είτε αυτό τελικά αποδεικνύεται θετικό είτε όχι; Το Naughty Bear είναι ένας από αυτούς τους τίτλους, που μέσω μίας ιδιαίτερης διαφημιστικής καμπάνιας που πυροδοτήθηκε μήνες πριν την εμφάνισή του στα ράφια των καταστημάτων, κατάφερε να κάνει δεκάδες χιλιάδες παικτών να ανυπομονούν για το τελικό προϊόν, ευχόμενοι να εκπληρωθούν οι προσδοκίες τους. Απατώντας άμεσα στο ερώτημα: όχι, το Naughty Bear δεν καταφέρνει να φέρει εις πέρας τις προσδοκίες τις οποίες έμμεσα -πλην σαφώς- δημιούργησε μέσα από τα πολλαπλά σατιρικά, ομολογουμένως διασκεδαστικά, teaser trailers που προηγήθηκαν της κυκλοφορίας του.

Για την ακρίβεια, το στοιχείο της κινηματογραφικής σάτιρας που έκανε πολλούς να βάλουν κάτω από το ραντάρ τους το νέο δημιούργημα της Artificial Mind & Movement, στο μεγαλύτερο μέρος του απουσιάζει ολότελα από το διαθέσιμο περιεχόμενο. Τι απομένει; Ένα πρωτότυπο concept, που ελέω σοβαρών δομικών και σχεδιαστικών σφαλμάτων, καταφέρνει να χάσει κάθε γοητεία του 60 λεπτά μετά την είσοδο του δίσκου στο drive της κονσόλας μας.

You’ve been very naughty: Βασική δομή

Σε ένα φαινομενικά ειρηνικό, ειδυλλιακό για κατοίκηση από λούτρινους αρκούδους, νησί, λαμβάνουν μέρος τα γεγονότα του παιχνιδιού, με κέντρο της προσοχής τον Naughty Bear. Το Perfection Island μόνο τέλειο όπως αποδεικνύεται δεν είναι, αφού αποτελεί τόπο διεξαγωγής κοινωνικών διαχωρισμών και μίσους από πλευράς της λούτρινης κοινότητας, και ψυχωτικής, εκδικητικής συμπεριφοράς από τη δική μας πλευρά, αυτή του δικαίως επονομαζόμενου ως "Naughty Bear". Η άρνηση των υπόλοιπων…αρκουδακίων να καλέσουν τον περιθωριοποιημένο Naughty Bear σε ένα από τα πάρτι γενεθλίων τους, αποτέλεσε και τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, με τον παίκτη να καλείται να προσφέρει μία χείρα βοηθείας στον παρεξηγημένο ήρωά μας, αποδίδοντας δικαιοσύνη, με τον ξεχωριστό τρόπο που συνηθίζουν να την αποδίδουν στο “γεμάτο χαρά” αυτό νησί.

Επτά είναι τα διαφορετικά επεισόδια, με κάθε ένα να προσφέρει ποικίλες επιπλέον προκλήσεις, ουσιαστικά απαιτώντας από εμάς να ολοκληρώσουμε ξανά το ίδιο επίπεδο, αλλά με διαφοροποιημένα objectives, πολλές φορές με περιορισμούς, όπως λόγου χάρη να αποφύγουμε τη λεπίδα των εχθρικών χρωματιστών αρκούδων. Το…ας το πούμε, περιστατικό στο πάρτι γενεθλίων εντοπίζεται στο πρώτο επεισόδιο, με άλλα, περισσότερα εξωφρενικά σενάρια να ακολουθούν.

Θα κληθούμε να αποτρέψουμε την εκλογή του υποψήφιου δημάρχου, ο οποίος παρουσιάζει ως κύρια ατραξιόν της προεκλογικής καμπάνιας του, τη θέλησή του να δολοφονήσει τον Naughty Bear. Πτηνά με κάμερες παρακολούθησης στο κεφάλι τους, πληρωμένοι δολοφόνοι ninja αρκούδοι, ρομποτικές αρκούδες με σχεδιασμό που θυμίζει ύποπτα τον Marvin the Paranoid Android από το κλασσικό The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, πεινασμένες για γέμιση λούτρινων zombie-bears, η συνηθισμένη καθημερινή ρουτίνα στο Νησί της Τελειότητας με άλλα λόγια, περιμένει τον Naughty Bear, και ως συνέπεια, εμάς.

Κι ενώ όλα τα παραπάνω ακούγονται ενδιαφέροντα, άφαντα τα κινηματογραφικά themes των trailers -από τη διακωμώδηση του θρυλικής σκηνής του Alien à la νέο Spaceballs, στο The Ring teaser που έγινε διαθέσιμο μέρες πριν τη διάθεση του τίτλου στο ευρωπαϊκό κοινό.

Και είναι να αναρωτιέται κανείς, πως αν οι developers μπήκαν στον κόπο να δημιουργήσουν τα διαφημιστικά spots αυτά, αξιοποιώντας μάλιστα τη μηχανή γραφικών του παιχνιδιού, τι τους εμπόδισε από το να συμπεριλάβουν το υλικό αυτό στον τελικό κώδικα; Δικαιώματα χρήσης; Κίνδυνος μηνύσεων από τις μητρικές εταιρείες-κατόχους των κινηματογραφικών παραγωγών που διακωμωδούνταν; Κανείς δεν ξέρει. Αυτό που γνωρίζουμε, όμως, μετά την ενασχόληση μας με το Naighty Bear, είναι ότι όσο τα εναλλασσόμενα σενάρια προσθέτουν μία μικρή δόση ποικιλομορφίας, το βαρετό, προβληματικό gameplay, και η σφοδρή επανάληψη που παρατηρείται από τα πρώτα δύο επεισόδια ακόμα, οδηγούν στη δημιουργία μίας εμπειρίας βυθισμένης στη μετριότητα, με το gameplay να πιάνει πάτο.

{PAGE_BREAK}

Scare, Kill, and repeat: Gameplay

Ενώ οι άνθρωποι της A2M, γνωστοί από το πρόσφατο WET αλλά και την εργασία τους σε μεγάλες παραγωγές άλλων ομάδων, είχαν στα χέρια τους μία συνταγή που με την κατάλληλη προσέγγιση θα μπορούσε να ευδοκιμήσει σε ένα φρέσκο cult διαμάντι, την εκτέλεσαν με έναν απογοητευτικά μετριοπαθή τρόπο. Ενώ, λοιπόν, το setting φρεσκάρεται ανά επεισόδιο, με τις αλλαγές παρόλα αυτά να είναι πολλές φορές επιφανειακές, όλα τα υπόλοιπα παραμένουν ίδια. Τα δευτερεύοντα objectives δεν είναι σε θέση να αποκρύψουν πως το main objective σε κάθε αποστολή, είναι ένα και μοναδικό. Naughty Bear, ω μέγα εκδικητικέ λούτρινε αρκούδε, πάρε την εκδίκηση σου ξεκοιλιάζοντας, τρομάζοντας, και βασανίζοντας τα υπόλοιπα άκαρδα αρκούδια, που πάντα σε έχουν στο περιθώριο και σε περιγελούν.

Ως σκέψη, θα μπορούσε να δουλέψει άψογα. Στην εφαρμογή είναι που τα μαύρα σύννεφα κάνουν την εμφάνιση τους. Το υπερβολικά ρηχό σύστημα χειρισμού, που ουσιαστικά αναλώνεται σε δύο κινήσεις-κλειδιά (αυτές του τρομάγματος και της δολοφονίας), παύει να είναι διασκεδαστικό μετά τις πρώτες 10, άντε 15 χρήσεις του. Σίγουρα, ο τρόπος ξεπαστρέματος αλλάζει από όπλο σε όπλο, αλλά ακόμα και το σύνολο των όπλων, που με το ζόρι αγγίζει διψήφια νούμερα, αποτυγχάνει να προσφέρει ποικιλία.

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αγκάθι του Naughty Bear, αν το καλοσκεφτεί κανείς. Η έλλειψη ποικιλίας, που με τη σειρά της οδηγεί στην τραγική και αναίσχυντη επανάληψη. Η μία χαμένη ευκαιρία διαδέχεται την άλλη, με στιγμές όπως όταν ο παίκτης ανακαλύπτει πως θα πρέπει να παίξει το επίπεδο που μόλις πέρασε άλλες τρεις, γιατί όχι, και τέσσερις φορές. Πέρα από αύξηση της συνολικής διάρκειας, οι επιπλέον προκλήσεις δίνουν πρόσβαση σε μελλοντικά επεισόδια, στολές, και μυστικά καλούδια. Και μιλώντας για μυστικά, ένα συμπληρωματικό αγκάθι είναι η κατηγορηματική άρνηση του παιχνιδιού να προσφέρει εξ αρχής υλικό στον παίκτη, με το μεγαλύτερο μέρος αυτού να είναι κλειδαμπαρωμένο, πάντα στο καθήκον της επέκτασης της ζωής του τίτλου.

Τόσες γραμμές μετά, όμως, και δεν περιγράψαμε τις μεθόδους στις οποίες καταφεύγει ο Naughty Bear, όταν έρχεται η ώρα για βάρβαρη, ωμή εκδίκηση. Το gameplay περιστρέφεται γύρω από τις τεχνικές τρομάγματος, επίθεσης, σαμποτάζ και καταστροφής. Η ψυχική υγεία κάθε εχθρικής αρκούδας επηρεάζεται από τις πράξεις μας, με τον μηδενισμό της προαναφερθείσας να έχει ως απόρροια την παράνοια και, εν συνεχεία, την αυτοκτονία των πολύχρωμων φίλων μας. Όσοι έχουν έλλειψη υπομονής, μπορούν να καταφύγουν σε εν ψυχρώ δολοφονία, κάτι που όμως προσφέρει λιγότερους πόντους. Όσο περισσότερα μαρτύρια, τόσο μεγαλύτερη η ανταμοιβή.

Κάθε τι ανταμείβεται με πόντους, με έναν πολλαπλασιαστή να αυξάνεται ανάλογα τις διαβολικές πράξεις μας. Μπορούμε να καταστρέψουμε περιουσία, ή, παραδείγματος χάρη, να σαμποτάρουμε τηλέφωνα που θα οδηγήσουν στην αποφυγή ανεπιθύμητων τηλεφωνημάτων στις αρχές, οι οποίες αναμένεται να γίνουν οι νέοι καλύτεροι φίλοι του παίκτη, με τις συχνές επισκέψεις της “Fuzz” στο νησί. Το σαμποτάζ είναι εφικτό λίγο-πολύ πάνω σε κάθε τι επάνω στο νησί, από τηλέφωνα, μέχρι τουαλέτες, τηλεοράσεις, γραμμές ρεύματος, βρύσες, τουαλέτες, μηχανήματα, ακόμα και αυτοκίνητα ή βάρκες, στατικά οχήματα που οι αρκούδες μπορούν να χρησιμοποιήσουν ως μέσο διαφυγής σε μία πιθανή επίθεση.

Όλα τα παραπάνω, θα έχετε την ευκαιρία να τα χαρείτε εις τη νιοστή, μιας και κάθε νέο επίπεδο δεν θα έχει κάτι νέο να προσφέρει, πέρα από ελαφρώς διαφοροποιημένα, κλειστοφοβικά περιβάλλοντα, και μερικές ειδικές προκλήσεις.

You’re one ugly bear: Τεχνικά

Στον τεχνολογικό τομέα, το Naughty Bear δεν θέτει κάποιο νέο, καρτουνιστικό standard, με το επίπεδο των υφών να θυμίζει αρκετά το πολύ καλό Mini Ninjas. Σε αντίθεση με τον τίτλο της IO Interactive, όμως, του οποίου τα περιβάλλοντα μεταβάλλονταν αδιάκοπα, συνεχώς αλλάζοντας το τοπίο, εδώ έχουμε να κάνουμε με τις ίδιες περιοχές ξανά και ξανά, απλά αναδομημένες ή, στην καλύτερη περίπτωση, ανασχεδιασμένες. Τα κτήρια, τα φυτά, τα αντικείμενα, οι αποχρώσεις, όλα παραμένουν ίδια, με μονάχα την ώρα της ημέρας να μεταβάλλεται που και που. Για κάποιο περίεργο λόγο, κάθε φορά που μεταβαίνουμε από μία περιοχή σε κάποια άλλη, μία αδικαιολόγητη πτώση των καρέ ανανέωσης λαμβάνει μέρος, κάτι που όμως δεν επηρεάζει τη ροή του παιχνιδιού.

Αυτό που επηρεάζει τη ροή του παιχνιδιού, είναι το "πάγωμα" που βιώσαμε κατά την ενασχόληση μας με τη Xbox 360 έκδοση του Naughty Bear, κάτι για το οποίο δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία.

{PAGE_BREAK}

Οι υφές, πέρα από αυτές των αρκούδων και ορισμένων αντικειμένων, θα μπορούσαν κάλλιστα να διακοσμούν έναν οπτικά καλό τίτλο του Nintendo Wii, κάτι που λέει πολλά για το High Definition, next-gen ταμπεραμέντο του τίτλου. Σε καμία περίπτωση, δεν λέμε πως απογοητεύει, σε αντίθεση με την κάμερα, που σε σημεία καθιστά την εμπειρία ανθυγιεινή. Ενώ τμήματα του παιχνιδιού παρουσιάζουν απροβλημάτιστα τις γωνίες λήψεις, δίχως κολλήματα και απότομες εναλλαγές, άλλα, είναι σε θέση να προκαλέσουν ναυτία στην προσπάθεια να ακολουθήσουμε τη δράση. Προσθέστε στα παραπάνω και το παιδαριώδες collision detection σύστημα, κι έχετε έναν τίτλο που πάσχει οπτικά, και με τα σημερινά standards, θα μπορούσε να σταθεί μονάχα δίπλα σε Xbox Live Arcade και PlayStation Network τίτλους, ή, στη χειρότερη, σε budget κυκλοφορία. Σε καμία περίπτωση όμως "full price".

Για τον τομέα του ήχου δεν υπάρχουν πολλά τα οποία χρειάζεται να αναφέρουμε -πέρα από τον… περίεργο narrator, που μοιάζει να ξεπήδησε από ένα ακόμα επεισόδιο των Powerpuff Girls. Τέλος, τα περιβαλλοντικά εφέ, οι ήχοι των όπλων, και οι κραυγές των αρκούδων, ούτε απογοητεύουν, αλλά ούτε και εντυπωσιάζουν.

{VIDEO_1}

The Island of Perfection is a lie! Συμπεράσματα

Το Naughty Bear θα μπορούσε να είναι πολλά πράγματα, από παιχνίδι με χαρακτήρα για λίγους, μέχρι smash cult hit μεταξύ φίλων, μέσω των παραδοσιακών μεν, λειτουργικών δε, online multiplayer modes του. Βάζοντας τις όποιες ελπίδες είχαμε στην άκρη, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως το Naughty Bear είναι ένα προβληματικό, επαναλαμβανόμενο παιχνίδι, που κάτω από το στρώματα πολλών χαμένων ευκαιριών, κρύβει ένα διασκεδαστικό, κατάλληλο για μικρά χρονικά διαστήματα παιχνιδιού, δημιούργημα.

Ως downloadable τίτλος ή με budget τιμή, ίσως η κριτική και η βαθμολογία μας να ήταν πιο ελαστική. Όπως όμως έχουν τα πράγματα, θα σας συμβουλεύαμε είτε να αποφύγετε κάθε επαφή με τον αξιολάτρευτο καφέ, εκδικητικό αρκούδο, είτε -και αυτό πηγαίνει σε εσάς που μοιραζόσασταν τις ίδιες ελπίδες με εμάς- να πλησιάσετε προσεκτικά και με δική σας ευθύνη, κάποια στιγμή στο "τιμολογιακά μειωμένο" μέλλον.

Δημήτρης Μπάνος