Tales of Monkey Island

My name is Guybrush Threepwood and I want to be a pirate!

"My name is Guybrush Threepwood and I want to be a pirate!". Μια φράση που έμελλε να μείνει στην ιστορία. Κάτι που ελάχιστοι άνθρωποι περίμεναν, όταν πριν 21 ολόκληρα χρόνια είδαν ένα μικρό συνονθύλευμα από pixels να αρθρώνει αυτές τις λέξεις και να κάνει το ποδαρικό σε μία από τις πιο επιτυχημένες σειρές βιντεοπαιχνιδιών όλων των εποχών. Μπορεί οι νεότεροι να αγνοούν το τι σημαίνει η σειρά Monkey Island, αλλά πριν ο κόσμος πέσει στα γόνατα προσκυνώντας μερικά pokemon, έναν απόγονο του Sir Francis Drake και έναν σκληροπυρηνικό διαστημάνθρωπο, σύγκορμος ο gaming κόσμος ζούσε και ανέπνεε με τα καμώματα του Guybrush Threepwood.

Ένα νεαρό αμούστακο παλικαράκι, που αποφάσισε μια μέρα να αφήσει την καλή ζωή και να αναζητήσει την περιπέτεια στην θάλασσα, χτίζοντας γύρω από το όνομά του ένα θρύλο που οι Jack Sparrow, Barbossa και Μαυρογέννης θα ήθελαν πολύ να έχουν. Το The Secret of Monkey Island έχτισε το σύμπαν, έστησε την ιστορία, δημιούργησε το παλαβό insult swordfighting και ξεκίνησε το μύθο.

Το Monkey Island 2: Le Chuck’s Revenge ύφανε νέα επίπεδα στον μύθο, εμπλούτισε το cast και δημιούργησε ένα από τα πιο παλαβά τέλη στην ιστορία της βιομηχανίας. Το The Curse of Monkey Island ήρθε και έδεσε το γλυκό, ανεβάζοντας τον πήχη της δράσης στα ύψη και κλείνοντας θεαματικά την ιστορία του Guybrush. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε όλοι, καθώς η LucasArts, στην τελική της προσπάθεια να σώσει το adventure division της, αποφάσισε να μεταφέρει τη σειρά στην νέα εποχή του 3D με το Escape from Monkey Island, έναν τίτλο που δίχασε το κοινό και προκάλεσε μια τεράστια fan mail διαμαρτυρία στα γραφεία της εταιρίας.

Το παιχνίδι, αγνοώντας τα καλά συστατικά της σειράς, έπασχε από κακό gameplay, μέτριας ποιότητας γρίφους και κυρίως, ανύπαρκτη ιστορία και στην ουσία λειτουργεί ως filler για τη σειρά, έτσι ώστε να κλείσει βολικά ορισμένες σεναριακές τρύπες που είχαν μείνει. Από εκεί και έπειτα, η σειρά έμεινε σε βαθιά κατάψυξη στα ψυγεία της Lucas Arts και όλοι πλέον πιστέψαμε πως ο Guybrush -επιτέλους- θα έβρισκε τη γαλήνη με την αγαπημένη του Elaine.

Με την τελευταία του περιπέτεια να ήταν ολίγον απογοητευτική, η είδηση πως η Telltale Games πήρε τα δικαιώματα από την Lucas Arts για ένα νέο sequel στη σειρά, αντιμετωπίστηκε με έντονο σκεπτικισμό από τους οπαδούς των παλιών παιχνιδιών. Άλλωστε, καλή και χρυσή η Telltale, αλλά το να πάρει κανείς ένα τόσο ιστορικό franchise και να το αναβιώσει, κάτω από episodic system, δεν ήταν παίξε γέλασε. Ο καιρός περνούσε αργά, το hype ανεβοκατέβαινε, τα spoilers κυλούσαν μέχρι που εν τέλει, το παιχνίδι άρχισε να κυκλοφορεί σε μηνιαία επεισόδια τον Ιούλιο του 2009.

Δύο ολόκληρα χρόνια μετά, το παιχνίδι επιτέλους κυκλοφορεί και σε retail μορφή, με όλα τα επεισόδια και τα patches μαζεμένα, σε ένα όμορφο πακέτο που υπόσχεται μια γλυκιά καλοκαιρινή αγορά. Άξιζε όμως η υπομονή ή έχουμε για άλλη μια φορά την κοινή απογοήτευση εκμετάλλευσης ενός franchise;

That’s the second biggest monkey head I’ve ever seen! – Σενάριο

Όπως είχαμε πει και στο παρελθόν, το παιχνίδι ξεκινά με τρόπο παρόμοιο με εκείνον του MΙ3. Ο Guybrush για άλλη μια φορά βρίσκεται στη μέση μιας περιπέτειας, καθώς ο διαβολικός νεκροζωντανός πειρατής Le Chuck έχει απαγάγει την αγαπημένη του Elaine και την έχει επάνω στο καράβι του. Έχοντας ήδη κάνει ένα τεράστιο quest για να ανακαλύψουμε το μυστικό όπλο που επιτέλους θα μπορέσει να καταστρέψει τον Le Chuck, πλησιάζουμε το πλοίο του και ετοιμαζόμαστε να δώσουμε τέλος σε αυτή την μεγάλη ιστορία μίσους και αγάπης. Δυστυχώς, στην προσπάθεια του να σώσει τον κόσμο, ο Guybrush καταφέρνει για άλλη μια φορά να τα κάνει σαλάτα, να μπλέξει τη μαγική φόρμουλα και, φυσικά, να προκαλέσει εκρηκτικά αποτελέσματα.

Ο Le Chuck όχι μόνο δεν εξαφανίζεται αλλά γίνεται ξανά άνθρωπος, ο Guybrush βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα μαγικό νησί, και σαν να μην έφτανε αυτό, η κατάρα του διαβολικού πειρατή φαίνεται να έχει περάσει σε αυτόν. Σε αυτή την περιπέτεια, ο ήρωάς μας θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις πιο δύσκολες δοκιμασίες της ζωής του, καθώς θα χρειαστεί να αποδράσει από το νησί, να βρει την Elaine, να σωθεί από την κατάρα και να νικήσει για άλλη μια φορά τον Le Chuck.

{PAGE_BREAK}

 Όλα αυτά θα οδηγήσουν πίσω, σε γνώριμες περιοχές της σειράς, σε μια νέα ματιά στα μυστικά του Monkey Island και σε ένα εκπληκτικά καλοσχεδιασμένο τέλος, που απογειώνει τον παίκτη και τον αφήνει πέρα για πέρα ικανοποιημένο. Το καλό με το σενάριο του παιχνιδιού είναι πως έχει πάρα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία και σε γενικό βαθμό μαγνητίζει τον κάθε adventurer στη νέα περιπέτεια του Guybrush. Οι νέοι χαρακτήρες είναι εκπληκτικοί και εμπλουτίζουν ακόμα περισότερο ένα ήδη τεράστιο σύμπαν και οι παλιοί επιστρέφουν σε συνεχή cameos, αλλά και πρωταγωνιστικούς ρόλους, κάνοντας το ToMI να δένει άψογα στη σειρά.

Παρόλη την υπέροχη ιστορία του, όμως, η γενικότερη ροή του Tales of Monkey Island είναι έρμαιο ενός κυκεώνα προβλημάτων και σε αυτό φταίει η επεισοδιακή μορφή του παιχνιδιού. Όταν ένα παιχνίδι κυκλοφορεί σε επεισόδια, η ροή της ιστορίας σε κάθε ένα από αυτά πρέπει να ξεκινάει αργά και να κλιμακώνεται προς το τέλος. Όταν όμως αυτά τα επεισόδια δεθούν σε ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι, ο τρόπος και ο ρυθμός εξέλιξης της ιστορίας δέχονται ένα σοβαρότατο χτύπημα. Οι "κοιλιές" δίνουν και πέρνουν και η ροή του σεναρίου θυμίζει τρενάκι του λούνα παρκ, με τον παίκτη να ανεβοκατεβαίνει συναισθηματικά πάνω κάτω δίχως τελειωμό. Ευτυχώς για όλους μας όμως, από πλευράς χιούμορ το παιχνίδι είναι ένα γνήσιο Monkey Island.

Αν και σίγουρα ακολουθεί μια πιο "family friendly" γραμμή σε σχέση με τα "σκληρά" Monkey Island 1 και 2, το χιούμορ είναι εδώ και ικανοποιεί πλήρως! Καυστικά αστεία για τη σύγχρονη εποχή, έμμεσες μπηχτές σε άλλα παιχνίδια και ταινίες αλλά και "easter eggs" από παλαιότερα παιχνίδια της LucasArts, δημιουργούν ένα πλούσιο περιβάλλουν που αξίζει σίγουρα να δείτε. Εύσημα σε αυτή την προσπάθεια θα πρέπει να δοθούν και στον “πολύ” Ron Gilbert, δημιουργό της σειράς, ο οποίος κλήθηκε να βοηθήσει την Telltale σε συμβουλευτικό ρόλο ως Visiting Professor of Monkeyology!

There’s nothin’ like the hot winds of hell blowin’ in your face – Gameplay & Γρίφοι

Τα ίδια γλυκά σχόλια όμως δεν μπορούν να ειπωθούν για τον “gaming” τομέα του παιχνιδιού, αυτόν που αφορά το gameplay του, το οποίο έχει αρκετά θεματάκια. Η αλληλεπίδρασή με το περιβάλλον και το inventory γίνεται με το δείκτη του mouse ενώ η κίνηση μπορεί να γίνει είτε με το πληκτρολόγιο είτε κρατώντας πατημένο το αριστερό πλήκτρο του mouse, εμφανίζοντας ένα γυροσκοπικό βελάκι γύρω από τον Guybrush.

Ανάλογα με το προς τα πού θα σπρώξουμε το ποντίκι, ο ήρωας κινείταιι προς εκείνη την κατεύθυνση. Το πρόβλημα με αυτό το μοντέλο κίνησης είναι πως είναι ιδιαίτερα δύσχρηστο και θα σας πάρει ώρες ολόκληρες να συνηθίσετε αυτή τη λειτουργία και να σταματήσετε να κολλάτε σε τοίχους και να χτυπάτε εμπόδια. Καταλαβαίνουμε πως η Telltale ήθελε να κυκλοφορήσει το παιχνίδι και στις κονσόλες και γι’ αυτό το σχεδίασε υπό αυτή τη μορφή, αλλά για τον απλό PC / Mac χρήστη, το σύστημα είναι μία μόνιμη ενόχληση. Ήταν άραγε τόσο δύσκολο και χρονοβόρο να δούλευαν σε ένα απλό point and click σύστημα για το PC;

Μόνο η Telltale μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, αλλά απ’ όσα βλέπουμε και στο πρόσφατο Back to the Future, δεν δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αυτό. Αν είστε χρήστης PC ή Mac και κατέχετε κάποιο gamepad, μην διστάσετε να το χρησιμοποιήσετε, θα κάνει τη ζωή σας πολύ πιο εύκολη.

Περνώντας στον ακόμα πιο σημαντικό τομέα των γρίφων, τα πράγματα είναι υπό αμφισβήτηση και εδώ. Το επίπεδο των γρίφων δέχεται και αυτό ένα τρελό σκαμπανέβασμα, παρόμοιο με τη ροή του σεναρίου. Από τη μία, θα δείτε ορισμένους πανέξυπνους γρίφους, που ανεξάρτητα με την δυσκολία τους, αποπνέουν φρεσκάδα και δημιουργικότητα που όμοιά τους σπανίζει στα σημερινά παιχνίδια. Από την άλλη, όμως, πολλοί γρίφοι είναι παντελώς παράλογοι και απαιτούν από τον παίκτη να μπει στη ρουτίνα να δοκιμάζει όλα τα αντικείμενα μεταξύ τους, για να δει μήπως και μαντέψει το τι τρελό σκέφτηκαν οι δημιουργοί.

{PAGE_BREAK}

Look behind you! A three-headed monkey! – Τεχνικός τομέας

Ευτυχώς για όλους, η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού είναι αυτή ενός γνήσιου Monkey Island και αυτό οφείλεται στο εκπληκτικό art direction του τίτλου. Αν και σχεδιασμένο κάτω από την παλιά και γερασμένη μηχανή γραφικών της Telltale (με τα γνωστά θέματα aliasing, character animation και χαμηλής ανάλυσης αρκετών στοιχείων) η ομάδα κατάφερε να δώσει ένα υπέροχο εικαστικό αποτέλεσμα. Παστέλ χρωματισμοί, θεότρελες γραμμές και εξωφρενικά σχέδια και σκηνικά δημιουργούν έναν υπέροχο κόσμο, που ενισχύει την κωμική νότα της σειράς αντί να γίνεται έρμαιό της.

Οι παλαιότεροι χαρακτήρες έχουν επανασχεδιαστεί με έμφαση στην υπερβολή και την παιδική φαντασία, ενώ οι νεότεροι, αν και αρχικά δείχνουν αδιάφοροι, εξελίσσονται σε σύγχρονα σύμβολα του gaming που θα μπορούσαν άνετα να διεκδικήσουν Oscar Β’ Ανδρικού και Γυναικείου ρόλου. Σε αυτό τους βοηθάει και το απίστευτο voice acting από επαγγελματίες ηθοποιούς, που πραγματικά δίνουν όλο τους τον εαυτό στην προσπάθεια ενσάρκωσης του ρόλου τους.

Σε μια εποχή που τα περισσότερα adventures βρίσκονται μάλλον πίσω σε αυτό τον τομέα, η Telltale σεβάστηκε πλήρως τη σειρά και επένδυσε με σοφία σε αυτό τον τομέα, αποδίδοντας εξαιρετικά αποτελέσματα. Και όπως ήταν επόμενο, η μουσική επένδυση του τίτλου δεν θα μπορούσε να μείνει πίσω. Ενορχηστρώνοντας νέα κομμάτια και προσθέτοντας φρέσκα remixes κλασσικών τίτλων της σειράς, το ToMI προσφέρει μια μουσική καλοκαιρινή πανδαισία, που θα σας ξεσηκώσει από τα καυτά τσιμέντα της χώρας μας και θα σας καταπελτίσει στη δροσερή Καραϊβική, με παγωμένο Mojito και λυγερόκορμες παρουσίες να σας συνοδεύουν!

Συμπεράσματα

Παίζοντας το Tales of Monkey Island επεισόδιο προς επεισόδιο πριν δύο χρόνια, οι απόψεις μας ήταν ιδιαίτερα θετικές. Το παιχνίδι ήταν όμορφο, έξυπνο, διασκεδαστικό και η ιστορία του ξυπνούσε παλιές καλές χαμένες αναμνήσεις. Βλέποντάς το όμως ως ένα ολοκληρωμένο πακέτο, τα προβλήματά του έγιναν πολύ πιο εμφανή. Με το σενάριο να κάνει τόσες "κοιλιές" όσα τα κύματα στη θάλασσα και το γενικότερο gameplay να εμφανίζει σημαντικά μειονεκτήματα, η προσπάθεια αυτή της Telltale Games δείχνει ένα παράξενο σύνολο.

Παρόλα αυτά, το παιχνίδι καταφέρνει να είναι ιδιαίτερα εύπεπτο και διασκεδαστικό. Θες να φταίει το χιούμορ του, θες να είναι η γλυκιά ατμόσφαιρά του; Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δε θα μετανιώσει που έπαιξε τον τίτλο, όσα θέματα και ατέλειες και αν περιέχει. Οι οπαδοί της σειράς θα το αγαπήσουν γιατί αποτελεί ένα γλυκό φόρο τιμής στις παλιές καλές μέρες, ενώ οι υπόλοιποι θα το χαρούν και αυτοί, γιατί θα τους στείλει σε ένα μαγικό ταξίδι πέρα από αυτό που τα περισσότερα σημερινά παιχνίδια μπορούν να προσφέρουν.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος