Resident Evil: Deadly Silence

Δέκα χρόνια μετά το αρχικό Resident Evil, η Capcom μάς προκαλεί να αγγίξουμε το κακό

“Oh yes..there will be blood”

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την πρώτη φορά που κατάφερε η Capcom να μας κάνει να τρομάξουμε με ένα από τα επεισόδια της σειράς Resident Evil. Το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε το 1996 στο PlayStation και έδειξε από το πρώτο του λεπτό το πως η ιαπωνική εταιρία κατάφερε να δώσει ζωή στην κατηγορία survival/horror. Βρισκόμαστε στο 2006 και η Nintendo σε συνεργασία με την εταιρία παραγωγής προσπαθούν να προσφέρουν όλη την μαγεία και την δράση σε μία έκδοση για το φορητό σύστημα της πρώτης, το Nintendo DS. Τα καταφέρνουν;

Το Resident Evil: Deadly Silence μεταφέρει αυτούσια τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στον τίτλο του PlayStation, διατηρώντας τις ειδικές κινηματογραφικές σκηνές, το εισαγωγικό video με τους ηθοποιούς που άφησε εποχή, καθώς και τα διάφορα sequences που δίνουν το παρόν σε διάφορα σημεία του παιχνιδιού. Πρωταγωνιστικό ρόλο στον τίτλο παίζουν τα μέλη της S.T.A.R.S. Alpha Team, τα οποία αναλαμβάνουν δράση όταν η S.T.A.R.S. Bravo Team δέχεται επίθεση και χάνει επαφή με την βάση της ενώ διεξάγει έρευνα σε μία μυστηριώδη έπαυλη. Τα μέλη της Alpha δέχονται κι αυτά με την σειρά τους επίθεση από εχθρικά πλάσματα και αναγκάζονται να κρυφτούν μέσα στην έπαυλη για να προστατευτούν, χωρίς ωστόσο να ξέρουν ότι τα γεγονότα που θα εξελιχθούν στο εσωτερικό του σπιτιού είναι ακόμα πιο φρικιαστικά. Βασικοί ήρωες της περιπέτειας της Capcom παραμένουν οι Chris Redfield και Jill Valentine, οι οποίοι με την χρήση όπλων και στοιχείων του περιβάλλοντος θα προσπαθήσουν να τα βγάλουν πέρα. Ο τομέας του gameplay έχει παραμείνει ίδιος με την αρχική έκδοση, εκμεταλλευόμενος παράλληλα τις μοναδικές δυνατότητες που παρέχει το Nintendo DS.

Αν και πρόκειται για τίτλο που έχει καταγράψει πάνω από 10 χρόνια στην… πλάτη του, το gameplay παραμένει το ίδιο σαγηνευτικό και πραγματικά καταφέρνει να κρατήσει τον παίκτη κολλημένο. Τα δύο shoulder πλήκτρα χρησιμοποιούνται για το όπλο και το μαχαίρι αντίστοιχα, την ώρα που τα κλασικά πλήκτρα στο δεξί μέρος του Nintendo DS αναλαμβάνουν τις διάφορες λοιπές ενέργειες (άνοιγμα πόρτας, εκπυρσοκρότηση όπλου κοκ). Το γεγονός ότι το φορητό σύστημα προσφέρει δύο διαφορετικές οθόνες απεικόνισης, έχει κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για τον παίκτη, αφού η δράση εξελίσσεται στο κάτω, την ώρα που η πάνω οθόνη αναλαμβάνει να απεικονίζει τον χάρτη της πίστας και διάφορα άλλα στοιχεία όπως τα εναπομείναντα πυρομαχικά του επιλεγμένου όπλου.

Αρκετά χρήσιμη αποδεικνύεται η λειτουργία απεικόνισης του χάρτη, καθώς εμφανίζει πολλές πληροφορίες όπως ποια δωμάτια έχετε επισκεφθεί και το δωμάτιο στο οποίο βρίσκεστε. Το μοναδικό πρόβλημα που εντοπίζεται στον τομέα της απεικόνισης είναι η πλήρης απουσία κάποιας ένδειξης για το επίπεδο της ενέργειας, το οποίο απεικονίζεται απλά με ένα flash που κάνει η πάνω οθόνη. Αν και αυτή η τεχνική βοηθάει στο να μην αποσπάται η προσοχή του παίκτη από την δράση και να ειδοποιείται με αυτό τον τρόπο, είναι αρκετά συχνό φαινόμενο κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, στα Resident Evil ο χρήστης να επιθυμεί να βλέπει το επίπεδο της ενέργειάς του έτσι ώστε να τροποποιεί και ανάλογα την στρατηγική του. Το γεγονός ότι ο τίτλος έχει μεταφερθεί αυτούσιος από το PlayStation, σημαίνει αυτόματα ότι έχει μεταφερθεί ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια είτε αυτή ήταν θετική είτε αρνητική. Η οθόνη αφής στο κλασικό mode δεν χρησιμοποιείται καθόλου και η κίνηση γίνεται με τον κλασικό σταυρό κατευθύνσεων, ενώ η προβληματικά σταθερή κάμερα παραμένει και σε αυτή την έκδοση. Ο παίκτης μπορεί να κάνει save κατά την διάρκεια του παιχνιδιού κάνοντας χρήση των κλασικών γραφομηχανών και των αντίστοιχων Ink Ribbons.

Το Inventory παραμένει μικρό σε χωρητικότητα, υπενθυμίζοντας έντονα τα χρόνια που μετράει μέχρι και σήμερα ο τίτλος και γι’ αυτό θα χρειαστεί ο παίκτης να κάνει αρκετά «έξυπνη» αξιοποίηση του διαθέσιμου χώρου με την βοήθεια βέβαια των ειδικών μπαούλων που εμφανίζονται σε διάφορα σημεία της έπαυλης και επιτρέπουν την τοποθέτηση αντικειμένων που δεν χρειάζονται άμεσα, εκεί. Ένα στοιχείο που έχει βελτιωθεί κατά πολύ είναι οι χρόνοι μετάβασης από το ένα δωμάτιο στο άλλο, αφού λόγω της απουσίας drive οι χρόνοι φορτώματος έχουν, στην κυριολεξία, εκμηδενιστεί. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο όλοι οι διάλογοι και τα videos μπορούν να προσπεραστούν με το πάτημα ενός πλήκτρου και να συνεχιστεί η δράση.

Γιατί όμως κυκλοφόρησε η Capcom έναν τίτλο δεκαετίας αυτούσιο στο Nintendo DS; Η απάντηση είναι απλή. Δεν τον κυκλοφόρησε αυτούσιο. Από το βασικό menu ο παίκτης μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στο κλασικό mode (όπου και απολαμβάνει τον τίτλο έτσι όπως και οι κάτοχοι PlayStation το 1996), το Rebirth Mode και το Multiplayer Mode. Το Rebirth mode είναι το «κάτι έξτρα» που προσφέρεται από την Capcom στους κατόχους του Nintendo DS. Σε αυτό, ο παίκτης μπορεί να χρησιμοποιήσει το μικρόφωνο και την οθόνη αφής για να λύσει γρίφους, να σκοτώσει ζόμπι με το μαχαίρι και να θεραπεύσει τραυματισμένα μέλη της ομάδας του. Η οθόνη αφής κλέβει τις εντυπώσεις στο rebirth mode αφού με την είσοδο του χαρακτήρα σε ορισμένα δωμάτια, η κάμερα ακινητοποιείται σε άποψη πρώτου προσώπου και ο παίκτης πρέπει να χρησιμοποιήσει το Stylus του συστήματος για να κάνει κινήσεις, τις οποίες θα ακολουθήσει το μαχαίρι στα χέρια του πρωταγωνιστή για να εξοντώσει τα τέρατα που τον πλησιάζουν. Στο Multiplayer Mode, μέχρι και τέσσερις παίκτες μπορούν να συνδεθούν ασύρματα και είτε να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν ορδές εχθρών είτε να αγωνιστούν ο ένας απέναντι στον άλλο ακολουθώντας τον κλασικό μηχανισμό gameplay. Οι πίστες σε αυτό τον τομέα του τίτλου βασίζονται στις αντίστοιχες του single player mode.

Αν οι παίκτες επιλέξουν να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλο θα χρειαστεί να κινηθούν ταχύτατα έτσι ώστε να φτάσουν γρήγορα (και πρώτοι) στο σημείο τερματισμού. Στο Co-Op Mode οι παίκτες μοιράζονται την ίδια μπάρα ενέργειας και γι’ αυτό θα χρειαστεί να δείξουν μεγαλύτερη προσοχή. Μεγάλο μειονέκτημα μπορεί να θεωρηθεί ότι οι παίκτες δεν μπορούν στο multiplayer περιβάλλον να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους, αλλά δεν μπορεί αυτό να μετρήσει ως αρνητικό σε έναν τίτλο που έχει την βάση του στο single player mode.

Σε επίπεδο τεχνικού τομέα το Resident Evil: Deadly Silence δεν έρχεται να προσφέρει εκθαμβωτικά γραφικά και μοναδικά ηχητικά εφέ. Τα τρισδιάστατα μοντέλα απεικονίζονται χωρίς πρόβλημα μεν, σε μικρό μέγεθος δε, αφού η οθόνη του Nintendo DS περιορίζει αρκετά την δυνατότητα παρακολούθησης της δράσης. Το prerendered περιβάλλον, ωστόσο, καταφέρνει ακόμα να μαγέψει αφού εμπλουτίζεται και «δένει» άρτια από τα εφέ. Ο ήχος είναι αρκετά σωστά αποδοσμένος, αλλά κι αυτός με την σειρά του αποδεικνύεται αρκετά… ηλικιωμένος για τίτλο του 2006. Το Resident Evil: Deadly Silence δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να προκαλέσει τον πανικό που έφερε το Resident Evil στο PlayStation και ο λόγος είναι απλός. Δεν γίνεται μια μεταφορά τίτλου δεκαετίας να αποφέρει τα ίδια αποτελέσματα, αφού τόσο η γκάμα των τίτλων είναι πλέον μεγαλύτερη όσο και το ίδιο το παιχνίδι δείχνει την ηλικία του από την αρχή ως και τον τερματισμό. Το Nintendo DS ωστόσο είναι στην ευχάριστη θέση να υποδεχτεί ένα τίτλο της πιο επιτυχημένης action horror σειράς στην ιστορία των videogames. Το GameOver στον τομέα της βαθμολογίας του τίτλου έδειξε ιδιαίτερo σκεπτικισμό αφού θα ήταν άδικο να κριθεί το Deadly Silence σαν σημερινός τίτλος. Ένα 5 ή ένα 6 θα αδικούσε κατάφωρα την όλη εμπειρία που προσφέρει ακόμα και σήμερα το Resident Evil. Η συλλεκτική αξία ενός τόσο καλοδουλεμένου τίτλου μάλλον καθιστά ως επιτακτική την απόκτησή του για τους κατόχους του φορητού συστήματος της Nintendo.

PEGI 16+