Max Payne 3

“This was a hell of a hangover…”

Η αλλαγή πάντα φαντάζει ξένη στο ανθρώπινο μυαλό. Είτε πρόκειται για αλλαγή στο χτένισμα, είτε στο σχεδιασμό ενός αυτοκινήτου, είτε στο στυλ ενός παιχνιδιού. Ο άνθρωπος τείνει να αποδέχεται και να δένεται με τα πράγματα “ως έχουν” και κάθε διαφοροποίηση να του μοιάζει λανθασμένη. Το έχουμε δει να συμβαίνει άπειρες φορές στα παιχνίδια, και ειδικότερα κάθε φορά που βλέπουμε το trailer του Χ παιχνιδιού από ένα franchise που επιστρέφει μετά από αρκετά χρόνια. Όμως, κάποιες φορές οι αλλαγές γίνονται για καλό, ώστε να επέλθει εξέλιξη και να υπάρξει προσαρμογή σε νέες εποχές, νέα ήθη και νέες τάσεις.

Κάπως έτσι φαίνεται να πράττει και η Rockstar σε ό,τι αφορά το πολυαγαπημένο franchise Max Payne, μια σειρά που εδώ και χρόνια έχει σπάσει τα “δεσμά” του hardcore gaming και έχει γίνει γνωστό σε κοινό όχι και τόσο σταθερό και πιστό στις νέες κυκλοφορίες της κάθε εβδομάδας. Άλλωστε, όταν ένα παιχνίδι έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο (ασχέτως της ποιότητας της ταινίας…), τότε αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι κάτι σημαντικό έχει επιτευχθεί εδώ.

Έτσι, φτάσαμε στο σημείο να βρισκόμαστε μόλις μερικούς μήνες πριν την επιστροφή του τυραννισμένου από τη μοίρα Max Payne, την επιστροφή -μετά από δέκα χρόνια- του ψηφιακού χαρακτήρα που ταύτισε το όνομά του με το Noir ύφος στα παιχνίδια, το “bullet time” στο σύστημα μάχης και το “ώριμο”, σκληρό σενάριο. Όταν είδαμε για πρώτη φορά το πρώτο trailer του Max Payne 3, η αντίδρασή μας ήταν αυτή που αναφέρθηκε στην πρώτη παράγραφο: “Μα τι κάνει η Rockstar; Είναι Max Payne αυτό; Στη Βραζιλία, μέρα μεσημέρι, με έναν φαλακρό, με κοιλιά Max να διασώζει ημίγυμνες κοπελιές;”. Ας μην κρυβόμαστε, σχεδόν όλοι σκεφτήκαμε τα παραπάνω.

Είμαστε “άπιστοι Θωμάδες” όμως. Γιατί σχεδόν ποτέ η Rockstar δεν έχει πέσει έξω στις επιλογές της και σχεδόν ποτέ δεν έχει απογοητεύσει το κοινό (και για αυτό είναι η μοναδική εταιρεία που κυκλοφορεί ένα (!) παιχνίδι το χρόνο, ακόμα και στη “super market” εποχή που ζούμε, και αυτό το παιχνίδι σχεδόν πάντα σπάει κάθε ρεκόρ πωλήσεων).

Ήταν μόλις πριν λίγες ημέρες, στο event Gathering 2011 που έλαβε χώρα στο Berkshire της Αγγλίας, όπου είδαμε για πρώτη φορά “ζωντανά” το Max Payne 3, να “τρέχει” σε ένα Xbox 360 και να απεικονίζεται σε μια τεράστια οθόνη Panasonic 105 ιντσών, όταν καταλάβαμε ότι η Rockstar μάλλον βρίσκεται σε καλό δρόμο και πως τα παράπονά μας, αν και αρχικά δικαιολογημένα, ήταν άστοχα. Η παρουσίαση από τα στελέχη της Rockstar ξεκίνησε ακριβώς με αυτές τις διαπιστώσεις και τις αναφορές (κάποιος διαβάζει τα community fora…).

“Το Max Payne 3 είναι Max Payne” αναφέρουν οι άνθρωποι της Rockstar καθώς βρισκόμαστε στο κεντρικό μενού του τίτλου και βλέπουμε τον τεράστιο… σβέρκο του φαλακρού Max και τις επιλογές έναρξης παιχνιδιού δίπλα του. “Συνεργαζόμαστε σε σταθερή βάση με τη Remedy (σ.σ. δημιουργό των δύο πρώτων τίτλων της σειράς), την οποία συμβουλευόμαστε σε ό,τι αφορά το σενάριο, τη δομή και το γενικότερο ύφος του τίτλου, έτσι ώστε να παραμείνουμε πιστοί στο πρωτογενές υλικό.

Ταυτόχρονα, το Max Payne 3 δεν είναι προϊόν ενός και μόνο στούντιο, αλλά μια “Rockstar Studios” παραγωγή, κάτι που σημαίνει ότι στην ανάπτυξή του συνεισφέρουν σχεδόν όλες οι ομάδες μας παγκοσμίως, ούτως ώστε να επιτύχουμε το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα”. Με αυτές τις προτάσεις, τα στελέχη της Rockstar -πριν καν ξεκινήσει η παρουσίαση του τίτλου- βάζουν τα πράγματα στη θέση τους και… γλιτώνουν χρόνο από “ενοχλητικές” ερωτήσεις που τυχόν έχουν στο μυαλό τους οι παρευρισκόμενοι στην παρουσίαση.

Και τα “χτυπήματα” συνεχίζονται, αφού η παρουσίαση ξεκινά με κάτι που ελάχιστοι περίμεναν. Ο υπεύθυνος της Rockstar κάνει μια μικρή περιγραφή του σεναρίου, πριν πατήσει το start και ξεκινήσει ένα κεφάλαιο κοντά στην αρχή του τίτλου. Ο Max, λοιπόν, μετά και το τέλος του δεύτερου παιχνιδιού, είναι ένας καταρρακωμένος και δυστυχής άνθρωπος, που βρίσκει διέξοδο από τη μιζέρια του στο αλκοόλ.

Κάπου εκεί κάνει την εμφάνισή του ο Raul Passos, ένα Βραζιλιάνος, παλιός γνωστός του Max από την Ακαδημία της Αστυνομίας, ο οποίος έφτασε στη Νέα Υόρκη για να προσφέρει “εργασία” στο φίλο του. Και ενώ η στιχομυθία μεταξύ των δύο χαρακτήρων βρίσκεται εν εξελίξει, βλέπουμε ότι μια ομάδα μαφιόζων περικυκλώνει το διαμέρισμα του Max και ξεκινά ο πανικός… Εδώ, λοιπόν βλέπουμε την πρώτη τρανή απόδειξη ότι το Max Payne 3 είναι όντως ένας πιστός διάδοχος των παλιών παιχνιδιών. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην πιο αδύνατη, με μαλλιά και την κλασική δερμάτινη καμπαρτίνα μορφή του πρωταγωνιστή, αλλά στην όλη δομή και ατμόσφαιρα του τίτλου.

Το Max Payne 3 είναι ένα κλασικό shooter από άποψη τρίτου προσώπου, με ένα έξυπνο σύστημα κάλυψης και το γνωστό και πολυαγαπημένο σύστημα αργής κίνησης. Όλα αυτά βλέπουμε να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας καθώς ο Max τρέχει μέσα στους διαδρόμους της φθηνής πολυκατοικίας του, σκοτώνοντας οποιονδήποτε εμφανίζεται στο δρόμο του, καλυπτόμενος πίσω από παράθυρα, πόρτες και ντουλάπες και χρησιμοποιώντας το κλασικό bullet time -εκτελώντας ταυτόχρονα το σήμα κατατεθέν άλμα του- για να ξεφύγει από τις πιο δύσκολες καταστάσεις.

{PAGE_BREAK}

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε μια κατάσταση πραγματικού πανικού, καθώς άλλοι ένοικοι της πολυκατοικίας τρέχουν να σωθούν, κάποιοι άλλοι βοηθούν τον Max ενεργοποιώντας βόμβες δεμένες επάνω στο…σώμα τους και τα πάντα γύρω μας καταστρέφονται (σχεδόν στο σύνολό του, το περιβάλλον στο Max Payne 3 γίνεται κομμάτια). Ειδικά σε ό,τι αφορά το τελευταίο, η μηχανή γραφικών της Rockstar εντυπωσιάζει, αφού τα κασώματα στις πόρτες και τα παράθυρα γίνονται θρύψαλα, κάθε αντικείμενο στο χώρο καταστρέφεται, ενώ η λεπτομέρεια σε κάθε δωμάτιο -όπου ο Max αναζητά τα γνωστά “παυσίπονα” που αναπληρώνουν την υγεία του- διαθέτει εντυπωσιακή λεπτομέρεια.

Μετά από αρκετό ακόμα shooting και… πανικό, το πρώτο αυτό κεφάλαιο της παρουσίασης λήγει, με τον Max να βρίσκεται στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη της νυχτερινής Νέας Υόρκης, με έντονο χιόνι να πέφτει και τη γνωστή μουσική από το τσέλο (που ανατριχιάζει τους φίλους της σειράς) να παίζει.

Το δεύτερο μέρος της παρουσίασης, μας μετέφερε αρκετά μετά στο παιχνίδι, όταν πια ο Max έχει αλλάξει δραματικά την εμφάνισή του, έχει μεταβεί στο Sao Paulo και καλείται να σώσει την αγαπημένη του φίλου του από μια συμμορία. Εδώ αρχίζουν να ξεδιπλώνονται ορισμένες αλλαγές στο παιχνίδι (πέρα, φυσικά, των αισθητικών και οπτικών), όπως η πιο έντονη χρήση του συστήματος κάλυψης, οι μεγαλύτεροι χώροι όπου εξελίσσεται η δράση, καθώς και μια εντυπωσιακή, on-rails ακολουθία με τη χρήση ενός λεωφορείου, την οποία θα ζήλευε ακόμα και ο σκηνοθέτης της ταινίας Speed.

Με την ευκαιρία των πιο ανοιχτών χώρων, οι άνθρωποι της Rockstar είχαν τη δυνατότητα να αναδείξουν στο κοινό το εκπληκτικό animation του Max, το οποίο είναι “procedural”. Αυτό σημαίνει ότι κατά την κίνησή του στο χώρο, ο πρωταγωνιστής δεν έχει looped frames, καρέ δηλαδή που ξεκινούν από την αρχή κάθε φορά που ο παίκτης σπρώχνει το μοχλό, αλλά συνεχόμενα και πάντα σχετικά με την επιφάνεια που βρίσκεται και την ενέργειά του. Αυτό το εξαιρετικό, από τεχνολογικής άποψης, επίτευγμα χαρίζει μια ρεαλιστική ροή στην κίνηση του ήρωα, και γίνεται ακόμα πιο εμφανές όταν επιχειρεί -ειδικά σε bullet time- στόχευση 360 μοιρών καθώς βρίσκεται ξαπλωμένος.

Ειδικά σε αυτό το σημείο, βλέπουμε τον Max να αλλάζει στάση σε χέρια, πόδια και κεφάλι, σα να αντιλαμβάνεται τον περίγυρό του, πάντα με ρεαλιστική ακολουθία και όχι με frames που “πηδούν”. Αν και αυτό το επίπεδο είναι σαφώς διαφορετικό σε αισθητική από το αρχικό, αλλά και τα προηγούμενα παιχνίδια, το ύφος παραμένει πιστό στο franchise, με βαριά ατμόσφαιρα, τους κλασικούς μονολόγους του Max και, φυσικά, βία, πολλή βία…

Όπως φαίνεται, η Rockstar -για μια ακόμα φορά- βρίσκεται σε καλό δρόμο. Έχοντας διατηρήσει ακέραια ορισμένα σημεία-κλειδιά του franchise, χρησιμοποιώντας τη φωνή (αλλά και τη μορφή) του ηθοποιού James McCaffrey από τα προηγούμενα παιχνίδια, εμπλουτίζοντας τη συνταγή με το νέο setting του Sao Paulo και προσθέτοντας γερές δόσεις από το “ώριμο” και ακραίο “αλήτικο” ύφος που χαρακτηρίζει τα περισσότερα παιχνίδια της, του χρόνου την άνοιξη μάλλον θα μας προσφέρει μια ακόμα σπουδαία εμπειρία.