Saint Slayer: Spear of Sacrilege | Review
Το Saint Slayer: Spear of Sacrilege έρχεται να προσφέρει μία εμπειρία που σε ένα μακρινό 1986 θα ερχόταν ως μία άμεση “κόπια” του Castlevania. Ωστόσο, εν έτει 2026 λαμβάνει τον όρο του φόρου τιμής και δικαίως, αν μη τι άλλο. Εντούτοις, δεν γίνεται παρά να δημιουργήσει εντύπωση το πόσο πιστά ακολουθεί την αρχική τριλογία της θρυλικής platform σειράς της Capcom.
Ο πρωταγωνιστής μας σε αυτό το dark fantasy περιβάλλον έρχεται αντιμέτωπος με κάθε λογής δαίμονες, οπλισμένος όχι με ένα μαστίγιο αλλά με ένα δόρυ (η χρήση του οποίου είναι βέβαια πανομοιότυπη με το αντίστοιχο μαστίγιο των Castlevania). Στον εξοπλισμό του θα προστεθούν διάφορα άλλα αναλώσιμα επιθετικά όπλα, αρκετά προβλέψιμα στη χρήση τους, για όσους έχουν μία στοιχειώδη επαφή με αντίστοιχα, ρετρό ύφους, παιχνίδια.
Το Saint Slayer ακολουθεί μία κλασική γραμμική πορεία μεταξύ των επιπέδων, ένα θετικό στοιχείο αναμφίβολα, αποφεύγοντας τα κατατόπια του Castlevania 2 και λοιπών platforms που επιχειρούν να προσθέσουν το στοιχείο της εξερεύνησης, χωρίς να είναι metroidvania, συχνά με αρνητικά αποτελέσματα. Από εκεί και ύστερα η ομάδα ανάπτυξης αναμφίβολα πετυχαίνει στην επίτευξη της ρετρό εικόνας, με το παιχνίδι να δίνει την εντύπωση ενός παιχνιδιού που κάλλιστα θα μπορούσε να ανήκει στην εποχή του NES.
Εντούτοις, σε εικαστικό επίπεδο το αποτέλεσμα είναι απλά τυπικό, δίχως να χαρίζει οποιεσδήποτε εκπλήξεις στα περιβάλλοντα ή και στους εχθρούς. Δημιουργεί την αίσθηση ενός κόσμου που σχεδόν αντιγράφει στο 100% αυτούς των Castlevania, χωρίς να το ενδιαφέρει να φέρει κάτι φρέσκο. Το αυτό ισχύει και για το gameplay που αδιαφορεί να προσφέρει οποιαδήποτε νέα ιδέα. Μέσα σε αυτό το κοινότυπο σύνολο το επίπεδο όπου χειριζόμαστε μία βάρκα, δείχνει ως μία λάμψη πρωτοτυπίας, κάτι που θα θέλαμε να δούμε και σε άλλες περιπτώσεις.
Σε μία λανθάνουσα επιλογή να προσεγγίσει τα platforms των 80s, το Saint Slayer περιέχει σχετικά εκτενή επίπεδα, άνευ checkpoints, κάτι που σημαίνει ότι αν χάσουμε την ενέργειά μας τότε πολύ απλά επιστρέφουμε στην αρχή του επιπέδου. Δεν λέμε ποτέ όχι για παιχνίδια -και δη platforms- με υψηλό βαθμό πρόκλησης, αλλά σε αυτήν την περίπτωση φαίνεται να γίνεται δύσκολο με ζορισμένο τρόπο, συγχωρώντας ελάχιστα λάθη, ιδίως αν λάβουμε υπόψη τα περιορισμένα healing items που βρίσκουμε κατά τη διάρκεια των επιπέδων.
Εν κατακλείδι το Saint Slayer έρχεται ως ένα παιχνίδι που επιχειρεί υπέρ του δέοντος να μας μεταφέρει στο παρελθόν, αλλά κάπου στην πορεία δείχνει να ξέχασε να φέρει κάτι νέο, είτε έχει να κάνει με τον τρόπο που γίνεται η μάχη, είτε σχεδιαστικά, είτε σε επίπεδο bosses. Είναι πάντα ωραίος ο παράγοντας της νοσταλγίας, αλλά δεν είναι το μόνο που αρκεί. Η αρχική ελκυστική εικόνα (εξυπακούεται για όποιον θέλει να δει μία εφάμιλλη οχτάμπιτη εμπειρία) δεν μπορεί να υποστηρίξει ένα αποτέλεσμα που στερείτεε φαντασίας.
Το Saint Slayer: Spear of Sacrilege κυκλοφορεί από τις 20/4/26 για PS5, PS4 PC, Xbox Series και Nintendo Switch. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από τον developer.
