The Occultist | Review

Το Occultist έρχεται να προστεθεί σε μία μακρά λίστα αφηγηματικών εμπειριών, πρώτου προσώπου, επιχειρώντας να μας εντρυφήσει στον κόσμο του αποκρυφιστικού. Παρά την ύπαρξη αρκετών γρίφων και ορισμένων μεταφυσικών μηχανισμών είναι ενδιαφέρον ότι το πόνημα της ισπανικής DALOAR και πάλι κατηγοριοποιείται ως αφηγηματική εμπειρία, εφάμιλλη των The Vanishing of Ethan Carter, Amnesia κ.λπ., ενώ δύσκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως adventure.

Φυσικά, η εξήγηση είναι απλή. Το Occultist ακολουθεί τη γνώριμη προοπτική πρώτου προσώπου που βλέπουμε σε ανάλογα παιχνίδια, ποντάροντας στην ατμόσφαιρα και συμπεριλαμβάνοντας gameplay στοιχεία, όπως γρίφους, που ναι μεν θέλουν μία σχετική σκέψη, αλλά παραμένουν απλοί, στοχεύοντας πρωτίστως στο κομμάτι της αφήγησης.

Όντας το σημαντικότερο στοιχείο του, το Occultist ξεκινάει με απλό τρόπο, καταφέρνοντας ωστόσο να δημιουργήσει τις βάσεις για τη μεταφυσική του ατμόσφαιρα. Ο Alan, ένας ερευνητής του αποκρυφιστικού, ταξιδεύει στο μυστηριώδες νησί του Godstone για να εντοπίσει τον πατέρα του, ο οποίος ταξίδεψε εκεί για άγνωστους λόγους και έκτοτε διέκοψε οποιαδήποτε επικοινωνία.

Η εισαγωγή αποφεύγει τις φλυαρίες, τοποθετώντας μας κατευθείαν στο ζητούμενο, στην άφιξη δηλαδή του Alan και στο άμεσο ψάξιμο για τα ίχνη του πατέρα του. Η πρώτη μας επαφή με το Godstone γίνεται μέσα από ένα ομιχλιασμένο δάσος, ένα όμορφο τοπίο που σύντομα θα ακολουθήσουν διάφορα εγκαταλελειμμένα κτίσματα και γειτονιές. Σαφέστατα κάτι πολύ δυσοίωνο επικρατεί στο νησί.

Σταδιακά, θα μάθουμε ολοένα και περισσότερες πληροφορίες γύρω από τη σκοτεινή ιστορία του Godstone, ρίχνοντας φως στις μεταφυσικές δραστηριότητες όπου εμπλέκονταν διάφορα μέλη της κοινότητας. Η έρευνα για τα ίχνη του πατέρα του Alan θα αρχίσει να δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με διάφορες προσωπικές ιστορίες που οδήγησαν στον αφανισμό των κατοίκων και την παρουσία μεταφυσικών υπάρξεων.

Οι εξηγήσεις δεν κρύβουν ιδιαίτερες εκπλήξεις, ιδίως σε όσους έχουν διαβάσει / δει παρόμοιες ιστορίες σε ταινίες και βιβλία, αλλά, τουλάχιστον, προσφέρουν μία πλήρη, μακάβρια ιστορία χωρίς αναπάντητες πτυχές, όπως συνηθίζεται σε διάφορες ανάλογες περιπτώσεις. Ο Doug Cockle, γνωστός ως ο “Witcher”, πραγματοποιεί αρκετά καλή δουλειά στην απόδοση των διαλόγων, αν και αυτό το καταφέρνει κυρίως λόγω της χαρακτηριστικής χροιάς της φωνής του και όχι ιδιαίτερα λόγω της ποιότητας των κειμένων.

Γενικότερα, το χτίσιμο της ατμόσφαιρας και οι εξηγήσεις, μέσα από τα κάθε λογής γραφόμενα που βρίσκουμε διάσπαρτα, είναι καλογραμμένα, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τις ομιλίες. Πολλές φορές φαίνεται ότι υπήρχε ελλιπής καθοδήγηση για τους ηθοποιούς, οι οποίοι αποδίδουν συχνά τις ατάκες τους με εντελώς άστοχο συναίσθημα σε σχέση με αυτά που εξελίσσονται στην οθόνη.

Επιπλέον, εκτός του Cockle, οι υπόλοιποι ηθοποιοί δίνουν – στην καλύτερη των περιπτώσεων – ερασιτεχνικές ερμηνείες, ενώ επίσης διάφορες φωνές τερατώδων παρουσιών είναι φιλτραρισμένες με εντελώς τετριμμένα φίλτρα, κακής ποιότητας, ως μία απέλπιδα προσπάθεια δίνουν την αίσθηση δαιμονικών φωνών. Ανάλογα, αυτές οι εχθρικές παρουσίες απλά υστερούν σε μεγάλο βαθμό στον σχεδιασμό τους, δίχως να δείχνουν επικίνδυνες ή τρομακτικές, με την ενσωμάτωσή τους σε όρους gameplay να είναι το λιγότερο αδιάφορη.

Αυτές οι παρουσίες εμφανίζονται -ευτυχώς- σε λιγοστά σημεία, ως μία προσπάθεια να δημιουργηθούν αγχώδεις καταστάσεις, εντούτοις, η κίνησή τους είναι εντελώς τυπική (πρακτικά απλά κάνουν κύκλους σε συγκεκριμένους διαδρόμους) δίχως να είναι σε θέση να μας φέρουν ποτέ σε δύσκολη θέση. Τις περισσότερες φορές που εμφανίζονταν δεν αποτελούσαν τίποτα περισσότερο από μία σύντομη εκνευριστική παρουσία, όπου αρκούσε να τρέξουμε από δίπλα της και απλά να μπούμε σε οποιοδήποτε δωμάτιο όπου, περιέργως, δεν μπορούσε να ακολουθήσει.

Για το είδος της εμπειρίας σαφέστατα προτιμούμε την παραπάνω κατάσταση από ανάλογες περιπτώσεις όπου τα εμβόλιμα stealth σημεία ή κυνηγητά καταντούν κουραστικά, αλλά αυτό δεν αναιρεί την παντελώς αδιάφορη υλοποίηση αυτού του σκέλους στο Occultist. Ίσως μάλιστα να επωφελούταν και από την πλήρη απουσία αυτών των κινδύνων, ενώ αρκεί να αναφέρουμε ότι τα 2-3 boss fights θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχαν.

Από την άλλη πλευρά, η εξερεύνηση των διακριτών κτισμάτων και εξωτερικών χώρων παρουσιάζει σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Τα διάφορα επιμέρους κομμάτια, εν είδει αρχετυπικών horror-levels , όπως ένα νοσοκομείο, νεκροταφεία και λίγα ακόμα, περιέχουν τους δικούς του περιβαλλοντικούς γρίφους, δημιουργώντας μία ευχάριστη, παρότι τυπική, περιήγηση. Ως βασικό εργαλείο για την εξερεύνηση και το λύσιμο γρίφων έχουμε ένα μυστικιστικό εργαλείο που θυμίζει κρανίο πτηνού, όπου όταν κοιτάμε από μέσα του μπορούμε να δούμε υπάρξεις και αντικείμενα, αόρατα με γυμνό μάτι.

Βέβαια, η λειτουργία του είναι εντελώς προκαθορισμένη, με το παιχνίδι να μας τηλεγραφεί τα σημεία όπου πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε. Αργότερα, αυτό το εργαλείο θα μας επιτρέπει να γυρνάμε πίσω το χρόνο ή να δημιουργούμε ένα ιπτάμενο μεταφυσικό κοράκι για να μας φέρνει απομακρυσμένα αντικείμενα. Με τη σειρά τους, όλες αυτές οι λειτουργίες φέρνουν αποτελέσματα σε πολύ συγκεκριμένες τοποθεσίες, τις οποίες το Occultist μας υποδεικνύει με σαφήνεια.

Οι διάφοροι γρίφοι είναι επίσης αρκετά απλοί, απαιτώντας μία στοιχειώδη παρατηρητικότητα στο περιβάλλον. Προσφέρουν μια τυπική ποικιλία, οδηγώντας σε ένα ευχάριστο backtracking, βρίσκοντας αντικείμενα που μας δίνουν πρόσβαση σε προηγουμένως κλειδωμένους χώρους. Τόσο τα εσωτερικά όσο και τα εξωτερικά περιβάλλοντα είναι δημιουργημένα με λεπτομέρεια, χτίζοντας επαρκώς τη ζοφερή ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.

Σε αυτό σκέλος το Occultist δείχνει ικανό να τραβήξει το ενδιαφέρον, μέσα από καλοφτιαγμένα περιβάλλοντα, με αρκετή ποικιλία για τη διάρκεια των 5-6 ωρών. Ο σχεδιασμός τους είναι προσεγμένος ώστε οι επιμέρους περιοχές να είναι συγκρατημένες σε μέγεθος και το backtracking να αποφεύγει τα κουραστικά μονοπάτια. Σε συνδυασμό με τους απλοϊκούς γρίφους, που ζητούν όμως μία ελάχιστη σκέψη, είναι σε θέση να προσφέρει μία συμπυκνωμένη και συμπαθητική horror περίπτωση, παρά τα προβλήματα που αναφέραμε.

Δεν θα λέγαμε όχι σε πιο προσεγμένους διαλόγους, που θα πείθανε περισσότερο για το άγχος του Alan και τη φρίκη του Godstone, αλλά έστω κι έτσι προσφέρει μία πλήρη ιστορία, προβλέψιμη μεν, που παρακολουθείτε ευχάριστα δε (μιλώντας αποκλειστικά για την περιβαλλοντική αφήγηση και τα σημειώματα γιατί οι διάλογοι… απλά δεν…). Εν κατακλείδι, το Occultist πιστεύουμε ότι θα αποτελέσει μία ευχάριστη εμπειρία για όσους αρέσκονται στο είδος των αφηγηματικών παιχνιδιών, παρά τα ορισμένα θέματά του.

Το The Occultist κυκλοφορεί από τις 8/4/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PC με review code που λάβαμε από τη Daedalic Entertainment.