Ground Zero | Review

Θέλετε να κάνετε ένα νοσταλγικό ταξίδι στις εποχές των PS1, PS2 και συγκεκριμένα στο είδος των survival horror; Το Ground Zero έρχεται να σας δώσει μία γερή δόση της χρυσής εποχής του είδους, αν και αυτό το καταφέρνει κυρίως ποσοτικά και όχι τόσο ποιοτικά. Ήδη από το αρχικό μενού του παιχνιδιού γίνεται εμφανές ότι οι δημιουργοί θέλησαν να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι στο παρελθόν, καθώς η πρώτη επιλογή που καλούμαστε να κάνουμε είναι μεταξύ tank controls ή modern controls. Και αν η απόφαση μεταξύ των δύο φαντάζει αυτονόητη, η προβληματική υλοποίηση των στατικών καμερών μάλλον θα σας κάνει να επαναπροσδιορίσετε την επιλογή σας.

Το Ground Control ακολουθεί τη συνήθη third person τακτική, όπου οι γωνίες λήψεις είναι προσχεδιασμένες. Αυτό σημαίνει ότι διαρκώς αλλάζει η φορά στην οποία κοιτάει ο πρωταγωνιστής όταν αλλάζουν οι γωνίες λήψεις. Δηλαδή, τη μία στιγμή ο χαρακτήρας μπορεί να προχωράει προς την πλευρά της κάμερας και στην επόμενη λήψη να απομακρύνεται από αυτήν.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στην πρώτη λήψη πρέπει να έχουμε κρατημένο πάνω τον αναλογικό μοχλό για να πάει μπροστά ο χαρακτήρας και στην επόμενη λήψη να κρατήσουμε κάτω τον αναλογικό μοχλό για να συνεχίσει στην ίδια πορεία.

Αν και πολλά σύγχρονα horror παιχνίδια (και όχι μόνο), που αξιοποιούν προσχεδιασμένες γωνίες λήψης, έχουν λύσει αυτό το θέμα με ορισμένα έξυπνα τρικ, στην προκειμένη περίπτωση η Malformation Games φαίνεται πως δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί αυτό το πρόβλημα. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται συχνά ο εκνευρισμός στην περιήγηση, βλέποντας τον χαρακτήρα μας να πηγαίνει μπρος πίσω με κάθε αλλαγή της κάμερας, κάτι που γίνεται χειρότερο όταν προσπαθούμε να ξεφύγουμε από εχθρούς, καταλήγοντας να πέφτουμε πάνω τους.

Ίσως είναι κάτι που θα καταφέρουν να λύσουν μελλοντικά με κάποιο patch, αλλά ως έχει, τα tank controls φαντάζουν ως καλύτερη εναλλακτική, δεδομένου ότι λύνεται αυτό το θέμα, εις βάρος βέβαια του πιο άμεσου ελέγχου του χαρακτήρα. Παρόλα αυτά, βγάζοντας απ’ έξω για λίγο το θέμα του χειρισμού, σκηνοθετικά έχει γίνει σχετικά καλή δουλειά σε διάφορα σημεία, ιδίως όταν η κάμερα κινείται στον χώρο, δίνοντας με ωραίο τρόπο την αίσθηση του βάθους.

Όσον αφορά στο ρετρό σκέλος, η προσέγγιση αυτής της προοπτικής αναμφίβολα συνάδει με το ύφος του παιχνιδιού, σε συνδυασμό και με το εικαστικό του ντύσιμο. Το Ground Zero παραπέμπει άμεσα στα παλιότερα survival horror, χάρη στον οπτικό του τομέα που εύκολα δημιουργεί την εντύπωση ενός τίτλου που θα μπορούσε να είχε βγει στο μεταίχμιο μεταξύ PS1 και PS2.

Η μηχανή γραφικών φαίνεται σαν να προέρχεται από τα Resident Evil 2, Dino Crisis και λοιπά αναγνωρίσιμα horror της εποχής, έχοντας λάβει το απαραίτητο remaster “lifting” υψηλότερης ανάλυσης. Τα περιβάλλοντα είναι αρκετά λεπτομερή – για τα δεδομένα της τεχνοτροπίας – και με μεγάλη ποικιλία. Το Ground Zero μπορεί άνετα να φτάσει τις 10 ώρες, προσφέροντας μάλιστα υψηλό replayability αφού σε ορισμένες περιπτώσεις μας καλεί να επιλέξουμε σε ποιο περιβάλλον θα μεταβούμε, όπως η απόφαση μεταξύ νοσοκομείου ή αστυνομικού τμήματος.

Το περιεχόμενο των περιβαλλόντων θα λέγαμε ότι ακολουθεί την πεπατημένη, δίχως ιδιαίτερα απαιτητικούς γρίφους. Κυρίως, χρειάζεται μία σχετική παρατηρητικότητα ώστε να θυμόμαστε τα σημεία όπου πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το εκάστοτε κλειδί ή αντικείμενο για να ξεκλειδωθεί η σχετική πόρτα. Η δομή των επιπέδων είναι ικανοποιητική και ο χάρτης λειτουργικός, ώστε το κομμάτι της εξερεύνησης και περιήγησης να είναι αρκετά ευχάριστο, ανεξάρτητα αν δεν φέρνει κάτι νέο στο είδος.

Κάθε επιμέρους περιβάλλον είναι ιδιαίτερα ογκώδες, κάτι που σημαίνει ότι σε ένα εξτρά playthrough θα έχετε τη δυνατότητα να εξερευνήσετε εκτενείς νέες περιοχές που δεν είδατε στο πρώτο playthrough (δηλαδή στα παρακλάδια που προαναφέραμε). Από την άλλη πλευρά, δεν θα πρέπει να περιμένετε εκπλήξεις σε αυτά τα περιβάλλοντα, καθώς το Ground Zero βαδίζει σε ασφαλή μονοπάτια γνώριμων περιβαλλόντων, όπως προβλήτες λιμανιών, εργοστασιακούς χώρους και υπονόμους – μεταξύ άλλων, άνευ κάποιας ιδιαιτερότητας.

Σε αυτό το σημείο επιστρέφουμε στην εισαγωγή και στο θέμα περί ποσότητας έναντι ποιότητας. Το Ground Zero σίγουρα θα σας “χορτάσει” από θέμα ποικιλίας αλλά όχι σε θέμα εικαστικού, αναλωμένο σε τετριμμένες θεματικές. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο θέμα του σεναρίου. Το παιχνίδι μάς μεταφέρει στη Νότιο Κορέα, όπου θα πάρουμε τον ρόλο της Seo-Yeon, που μαζί με έναν Καναδό στρατιώτη θα επιχειρήσουν να εξουδετερώσουν έναν ιό άγνωστης ταυτότητας που δημιούργησε τέρατα σε όλο το Busan.

Με προβλέψιμο τρόπο το σενάριο περιέχει διάφορες συνομωσίες και αποκαλύψεις, ενώ κάπου εκεί μέσα υπάρχει και η αντίστοιχη Ada, ισπανικής καταγωγής. Πολύ θα θέλαμε να πούμε ότι η πλοκή είναι τόσο κακή που γίνεται καλή, κατά ανάλογο τρόπο με ποικίλα πετυχημένα survival horror, εντούτοις, η Malformation Games τελικά παίρνει πολύ στα σοβαρά αυτό το κομμάτι. Σοβαροφανή ηθικά διλήμματα και δεκάδες γραμμές διαλόγων επεξηγήσεων για το τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τον ιό, μεταφέρονται μέσα από εκτενείς cutscenes που γίνονται αφόρητα κουραστικές, ιδίως μετά τα μέσα του παιχνιδιού.

Στο κομμάτι της δράσης, το Ground Zero τα πάει καλύτερα, δίχως να αποφεύγει τα δοκιμασμένα αυλάκια του είδους. Υπάρχει μία εκτενής ποικιλία από συμβατικά όπλα και αρκετά πυρομαχικά ώστε και να μην τα ξοδεύουμε αφειδώς, αλλά και να έχουμε αρκετά για να ανταπεξέλθουμε σε όλες τις καταστάσεις.

Ενδιαφέρουσα είναι η προσθήκη του μηχανισμού για critical, το οποίο για να πετύχει πρέπει να κρατήσουμε το κουμπί για το critical για περίπου 2 δευτερόλεπτα και έπειτα να το αφήσουμε με κατάλληλο συγχρονισμό. Αυτή η διαδικασία μπορεί να δημιουργήσει ένα ευχάριστο άγχος, καθώς χρειάζεται αρκετό χρόνο και καλό συγχρονισμό για να επιτευχθεί το critical, με την ένταση να ανεβαίνει όταν ένα ζόμπι έρχεται τρέχοντας κατά πάνω μας. Αποτελεί έναν έξυπνο μηχανισμό υψηλού risk / reward στοιχείου.

Όσον αφορά στους ίδιους τους εχθρούς, υπάρχει μία αυξομείωση στην ποιότητα, με τα απλά ζόμπι να μην προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο σχεδιαστικά, ενώ από την άλλη τα κλασικά σκυλιά που συναντάμε σε αυτά τα παιχνίδια έχουν έναν ενδιαφέροντα φρικιαστικό σχεδιασμό. Ανάλογα, υπάρχουν διάφοροι τύποι εχθρών που κινούνται μεταξύ προβλέψιμων και ευφάνταστων (κάπου εκεί μέσα θα δείτε και ένα κλείσιμο του ματιού προς τα Dino Crisis).

Εν κατακλείδι το Ground Zero έρχεται ως ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί στην καλύτερη ως τυπικά ρετρό. Σαφέστατα περιέχει πλούσιο υλικό (για τα δεδομένα του είδους), αλλά στερείται φαντασίας σε μεγάλο κομμάτι του περιεχομένου του.

Θα λέγαμε ότι ο αρχικός ενθουσιασμός που μπορεί να προκύψει, βλέποντας ένα παιχνίδι που ακολουθεί πιστά τις επιταγές ενός ρέτρο survival horror, δεν αργεί να έρθει σε μία έντονη καμπή, δεδομένου ότι φαίνεται όλο και περισσότερο η συρραφή εντελώς γνώριμων στοιχείων και τίποτα παραπάνω.

Το Ground Zero κυκλοφορεί από τις 16/4/25 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PS5 με review code που λάβαμε από τη Malformation Games.