Tides of Tomorrow | Review

Το ασύγχρονο multiplayer είναι κάτι που υπάρχει πολλά χρόνια, με ορισμένες από τις πιο παλιές εφαρμογές της τεχνικής να εντοπίζονται σε strategy αλλά -πλέον- και σε άλλα είδη, με ορισμένες πιο επιφανείς περιπτώσεις να απαντώνται στα Dark Souls και Death Stranding. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις το ασύγχρονο multiplayer έρχεται ως ένα προαιρετικό, επιπρόσθετο mode.

Το Tides of Tomorrow έρχεται ως μία από τις απειροελάχιστες περιπτώσεις (δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε άλλη) όπου το ασύγχρονο online στοιχείο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας. Η συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται ακόμα πιο σπάνια αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για παιχνίδι πρώτου προσώπου, κάτι που καθιστά το Tides of Tomorrow σχεδόν ως ένα πειραματικό παιχνίδι στο κομμάτι της ενσωμάτωσης του ασύγχρονου online.

Πέραν από αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, το πόνημα της DigixArt θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία αρκετά παρόμοια περίπτωση παιχνιδιού με αυτά της Telltale Games, επικεντρωμένο στο σεναριακό κομμάτι και με υπεραπλουστευμένο gameplay που έρχεται με σχεδόν συνοδευτικό τρόπο. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπει και το σκέλος των επιλογών σε διάφορα κομμάτια της ιστορίας, που αλλάζουν άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο τις εξελίξεις.

Το Tides of Tomorrow μας τοποθετεί σε έναν φανταστικό πλανήτη, ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να είναι η Γη. Στον Elynd, μία καταστροφική πλημμύρα έχει καταστρέψει τον πολιτισμό, με την ανθρωπότητα πλέον να μετράει λίγο περισσότερους από 100.000. Ως ένας άλλος Υδάτινος Κόσμος (Waterworld), η γη έχει εξαφανιστεί και οι εναπομείναντες άνθρωποι μένουν σε παραγκουπόλεις, χτισμένες πάνω στο νερό.

Αυτή η κατακλυσμική καταστροφή έφερε μαζί της και μία ιδιαίτερα θανατηφόρα ασθένεια, ονόματι Plastemia, απόρροια της διόγκωσης της μόλυνσης που είχε δημιουργήσει η ανθρωπότητα, εμφανίζοντας στην θάλασσα εκατομμύρια πλαστικά. Όπου και να πέσει το μάτι μας στον απέραντο ωκεανό πάντα θα βλέπουμε αναρίθμητα πλαστικά να καλύπτουν το μεγαλύτερο κομμάτι της επιφάνειας του νερού. Το ίδιο ισχύει και στους καταυλισμούς, μικρούς και μεγάλους, όπου τα πλαστικά απορρίμματα βρίσκονται παντού.

Το Plastemia έχει δημιουργηθεί από την εκτενή μόλυνση του περιβάλλοντος, με την ασθένεια να εκδηλώνεται με τη μορφή πολύχρωμων (ψυχεδελικών θα έλεγε κανείς) σχηματισμών στο δέρμα των προσβεβλημένων ανθρώπων. Εμείς παίρνουμε τον ρόλο ενός Tidewalker, ένας μυστήριος, αμνησιακός χαρακτήρας που ξυπνάει στο βυθό της θάλασσας και σώζεται από την Nahe.

Κάπου εδώ μπαίνει το αναπόσπαστο στοιχείο του ασύγχρονου multiplayer. Βλέπετε, εμείς δεν είμαστε ο μόνος Tidewalker, αλλά ένα μόνο μέλος από διάφορους Tidewalkers που έχουν εμφανιστεί μυστηριωδώς στον Elynd. Η πρώτη επιλογή που θα κληθούμε να πάρουμε αφορά στην πορεία του Tidewalker που θα ακολουθήσουμε, κάτι που κατ’ επέκταση σημαίνει το θα πρέπει να επιλέξουμε την πορεία ενός άλλου παίκτη (υπάρχει η δυνατότητα υποβολής κωδικού ώστε να ακολουθήσετε την πορεία κάποιου φίλου σας).

Με λίγα λόγια, σε κάθε μία τοποθεσία που θα βρεθούμε οι πράξεις ενός άλλου Tidewalker θα έχουν επηρεάσει τη ζωή των κατοίκων ή την κατάσταση του περιβάλλοντος καθώς και τις αντιλήψεις που έχουν οι άνθρωποι για αυτήν την ομάδα ανθρώπων. Για παράδειγμα, αν σε έναν καταυλισμό οι πράξεις του Tidewalker που ακολουθούμε δημιούργησαν έναν πανικό, τότε όταν φτάσουμε εκεί θα χρειαστεί να αποφεύγουμε φρουρούς καθώς θα έχει επιβληθεί το αντίστοιχο του στρατιωτικού νόμου.

Σε άλλη περίπτωση, η βοήθεια ενός Tidewalker μπορεί να οδηγήσει στους κατοίκους να έχουν καλύτερη αντιμετώπιση προς τα εμάς, δίνοντάς μας resources ή προσφέροντας ευκολότερη πρόσβαση στον στόχο μας. Η επίδραση του άλλου παίκτη φαίνεται διαρκώς, άλλοτε με μεγαλύτερο τρόπο και άλλοτε με μικρότερο, ώστε αυτός ο μηχανισμός να μην φεύγει σχεδόν ποτέ από το επίκεντρο του παιχνιδιού. Σε ορισμένες από τις πιο έξυπνες στιγμές, μας ζητείται να μαντέψουμε τι μπορεί να αποφάσισε ο έτερος Tidewalker, πιθανότατα εκπλήσσοντάς σας για το πόσο καλά έχετε μάθε το ύφος της συμπεριφοράς του.

Οπτικά, οι ενέργειες του άλλου παίκτη φαίνονται πολύ συχνά μέσω οπτασιών, ιδιαίτερα παρόμοιες στο σκεπτικό με τον τρόπου που εμφανίζονται και στα Dark Souls. Οι αλλαγές που θα δει κανείς στο παιχνίδι του, ανάλογα με τον παίκτη που ακολουθεί, είναι αρκετές ώστε να υπάρχει ουσία πίσω από αυτόν το μηχανισμό και να αποφεύγει πλήρως τον ορισμό του gimmick.

Ιδίως όσον αφορά στο θέμα της αφήγησης έχει γίνει πολύ καλή στην ενσωμάτωση αυτής της ιδέας. Η DigixArt διαχειρίζεται με αυτοπεποίθηση αυτό το κομμάτι, καταφέρνοντας αποφύγει περιπτώσεις που θα φάνταζαν ως η Μέρα της Μαρμότας. Το σενάριο προχωράει γραμμικά και αποφεύγει να δημιουργήσει την εντύπωση μίας χωροχρονικής λούπας, κάτι που θα φάνταζε ίσως λογικό αφού ακολουθούμε την πορεία ενός άλλου παίκτη που έχει πανομοιότυπα objectives με εμάς.

Ωστόσο, αυτά τα objectives έχουν τα κατάλληλα ζητούμενα ώστε να βγάζουν νόημα όταν ένας βασικός χαρακτήρας μας αναφέρει το τι έκανε ο προηγούμενος Tidewalker για την ίδια ακριβώς ενέργεια που καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε. Όπως για παράδειγμα όταν θα χρειαστεί να εκτελέσουμε πειράματα σε ένα τεράστιο ψάρι όπου ο επιστήμονας μπορεί να μας δείξει εμπιστοσύνη ή όχι ανάλογα με το πως τον βοήθησε στο αντίστοιχο πείραμα ο προηγούμενος Tidewalker.

Επιστρέφοντας στους παραλληλισμούς με τα παιχνίδια της Telltale, όλο αυτό το οικοδόμημα δεν γίνεται παρά να στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στο σεναριακό κομμάτι. Άλλωστε μιλάμε για ένα παιχνίδι όπου το gameplay είναι απλά συνοδευτικό, επομένως το βάρος των αποφάσεών μας βρίσκεται εξολοκλήρου στο κατά πόσον θα κερδίσουν τον παίκτη οι χαρακτήρες και η πλοκή.

Όπως είναι φυσικό, το κομμάτι της μόλυνσης του περιβάλλοντος βρίσκεται στο επίκεντρο, δείχνοντας την εντελώς καταστρεπτική επίπτωση που είχε ο πάλαι ποτέ πολιτισμός του Elynd στους ωκεανούς, κάτι που φαίνεται ακόμα πιο απτά και από το Plastemia. Το Tides of Tomorrow μας τοποθετεί στο ρόλο ενός αγωνιστή που προσπαθεί να φέρει μία λύση σε αυτήν την ασθένεια, που για να το καταφέρει θα πρέπει να συνεργαστεί με αντιμαχόμενες φατρίες και μία θρησκευτική σέκτα που έχει αγιοποιήσει την παλιότερη και χαμένη τεχνολογία.

Υπάρχουν αρκετοί χαρακτήρες με τους οποίους θα συναναστραφούμε επανειλημμένα, με ανάπτυξη σχέσεων που ξεκινάνε από μία συγκεκριμένη αφετηρία, ανάλογα με τις πράξεις του προηγούμενου Tidewalker, και εξελίσσονται ανάλογα και με τις δικές μας αποφάσεις. Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο ξεκινάει αρκετά χλιαρά, κάτι στο οποίο δεν βοηθάνε και οι μέτριες φωνές των βασικών χαρακτήρων (με μερικές εξαιρέσεις).

Το παιχνίδι είναι κάπως βραδύκαυστο σε αυτόν τον τομέα καθώς θα χρειαστεί ένα σεβαστό διάστημα πριν αρχίσει να αποκτά ένα κάποιο ενδιαφέρον. Αυτό είναι κάτι που εν τέλει το καταφέρνει κυρίως επειδή είναι σε θέση, σταδιακά, να δημιουργήσει ένα σχετικό δέσιμο με ορισμένους από τους χαρακτήρες, κάτι που κατ’ επέκταση δίνει περισσότερη βαρύτητα στις αποφάσεις που κρίνουν τη σχέση μας μαζί τους αλλά και το μέλλον τους.

Από την άλλη πλευρά, σαν κεντρική πλοκή, που αφορά στη σωτηρία της ανθρωπότητας και του πλανήτη, οι αποκαλύψεις είναι αρκετά τυπικές και προβλέψιμες με το γενικότερο “green peace” θέμα να παραμένει επιφανειακό. Επιφανειακό είναι και το gameplay, το οποίο είναι απλά ένα μικρό βήμα παραπάνω από αυτό που θα έβρισκε κανείς στα παιχνίδια της Telltale.

Υπάρχουν αρκετά σημεία όπου θα πρέπει να προχωρήσουμε με stealth, το οποίο όμως δεν θα μπορούσε να είναι πιο τυπικό και απλοϊκό. Καλούμαστε απλά να αποφύγουμε εντελώς προβλέψιμες και μηχανικές εχθρικές ρουτίνες, δίχως να έχουμε το παραμικρό εργαλείο, έστω για έναν αντιπερισπασμό.

Τουλάχιστον αυτά τα τμήματα είναι πάντα πολύ μικρής διάρκειας, δείχνοντας μία κατανόηση από τους δημιουργούς ότι ναι μεν χρειάζονται από σεναριακής πλευράς αλλά από θέμα gameplay είναι κουραστικά και αδιάφορα. Αντίστοιχα, το platforming είναι απλά τυπικό, προσφέροντας ένα απλό σκαρφάλωμα, κάτι που τουλάχιστον δίνει ένα καλοδεχούμενο verticality, επιτρέποντας επίσης ορισμένα εντελώς προκαθορισμένα αλλά έστω ευχάριστα κυνηγητά, όποτε προστάζουν τα τεκταινόμενα.

Ως προς τα παραπάνω δεν θα θέλαμε να είμαστε ιδιαίτερα αυστηροί, καθώς επαναλαμβάνουμε ότι πρόκειται για μία αφηγηματική ιστορία, αλλά και πάλι δεν γίνεται παρά να χαρακτηρίζονται αυτά τα στοιχεία ως αδύναμα. Τουλάχιστον, το gameplay του Tides of Tomorrow δίνει το κάτι εξτρά σε σχέση με πολλά άλλα παιχνίδια παρόμοιας λογικής, χωρίς ποτέ να ξεφεύγει σε κουραστικά ή εκνευριστικά μονοπάτια.

Όσον αφορά στο οπτικό κομμάτι, το Tides of Tomorrow προσφέρει μία έντονη κόμικ αισθητική στον σχεδιασμό των χαρακτήρων και του περιβάλλοντος, που θα μπορούσε να παραλληλιστεί ως ένα Dishonored αλλά με πολύ πιο ζωηρά και ανοιχτά χρώματα. Παρά την έντονη μόλυνση που επικρατεί, οι ανοιχτές θάλασσας και το -συνήθως- ηλιόλουστο περιβάλλον προσφέρει μία ιδιαίτερα όμορφη εικόνα που θα μπορούσε να είναι και ειδυλλιακή αν δεν υπήρχε η εικόνα των πλαστικών σε κάθε γωνία.

Οι παραγκουπόλεις είναι σχεδιασμένες με αρκετή λεπτομέρεια δίνοντας επιτυχώς την εντύπωση πως κυκλοφορούμε σε σκηνικά που θα μπορούσαν να βρίσκονται στον Υδάτινο Κόσμο, αναμφίβολα ένα είδος post-apocalyptic περιβάλλοντος που κάθε άλλο παρά συνηθισμένο είναι. Χωρίς να βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας, η DigixArt ήξερε ακριβώς πως να αξιοποιήσει τους πόρους της ώστε να παραδώσει ένα όμορφο αποτέλεσμα.

Να σημειώσουμε εδώ ότι υπάρχει μία σχετική ποικιλία από περιβάλλοντα, που μπορεί να είναι αρκετά συγκρατημένου μεγέθους, κάτι που όμως δεν είναι αρνητικό, λόγω του ύφους του παιχνιδιού αλλά και γιατί σαφώς είναι προτιμότερο από το να είχαμε λιγότερες τοποθεσίες, μεγαλύτερου μεγέθους.

Το Tides of Tomorrow συνολικά αποτελεί μία ιδιαίτερη δημιουργία, που αξιοποιεί σε αρκετά καλό βαθμό τον μηχανισμό του ασύγχρονου online, περιλαμβάνοντες δεκάδες μικρές και μεγάλες εναλλακτικές διαδρομές ανάλογα με τη συμπεριφορά του παίκτη τον οποίο ακολουθούμε. Παράλληλα και οι δικές μας αποφάσεις έχουν αντίκτυπο στην ιστορία ενώ μας κάνουν να σκεφτούμε διπλά ορισμένες φορές, αναλογιζόμενοι τι μπορεί να αφήσουμε για τον επόμενο παίκτη. Προσφέρει μία καλή εμβάθυνση στο ύφος των παιχνιδιών που ακολουθούν την Telltale φιλοσοφία, παρόλο που το gameplay αναμφίβολα παραμένει ρηχό.

Το Tides of Tommorow κυκλοφορεί από τις 22/4/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PC με review code που λάβαμε από τη Deep Silver.