2011: Τα παιχνίδια που αγαπήσαμε

Η συντακτική ομάδα του GameOver επιλέγει τα πιο αγαπημένα παιχνίδια της χρονιάς

To 2009 ξεκίνησε εδώ στο GameOver μια παράξενη παράδοση, που (βλέποντας το σύνολο των σελίδων) δεν είναι πλέον… διαχειρίσιμη. Κατά την ολοκλήρωση κάθε έτους θέλουμε πάντα να κοιτάμε πίσω και να κρατάμε από αυτό τις καλές στιγμές, εκείνα τα σημεία που μας χάρισαν χαρά, ευχαρίστηση και απόλαυση. Από την άλλη, κάθε τέλος του χρόνου όλα τα μέσα ενημέρωσης του δικού μας χώρου δίνουν βραβεία και ανακυρήσσουν διάφορα παιχνίδια ως "καλύτερα", "χειρότερα", "μεγάλες εκπλήξεις" κ.ο.κ. Και ενώ αυτή η τακτική είναι καθ’ όλα θεμιτή, εμείς θέλουμε να κάνουμε κάτι ελαφρώς διαφορετικό. Δεν θέλαμε "meeting", "επιλογές" και "ψηφοφορίες" μεταξύ των μελών της συντακτικής ομάδας. Ναι, το GameOver είναι ένα, αλλά ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αποτελείται από μια πλειάδα ανθρώπων, με τον κάθε έναν εξ αυτών να έχει διαφορετικά γούστα, καταβολές και εμπειρίες όχι μόνο στο gaming, αλλά σε κάθε πτυχή της ζωής του. Έτσι, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά δεν ετοιμάσαμε άρθρο με "τα καλύτερα της χρονιάς", αλλά με τα παιχνίδια που κάθε ένας από εμάς χωριστά αγάπησε περισσότερο και ταξίδεψε μαζί τους σε κόσμους όμορφους, διαφορετικούς, μαγικούς, κόσμους που ίσως μόνο τα βιβλία μπορούν να προσφέρουν με τόσο γλαφυρό τρόπο.

Άλλωστε, κανείς δεν χρειάζεται κάποιον να του πει ποιο είναι καλύτερο και χειρότερο. Εδώ μοιραζόμαστε -εκτός από απόψεις- κοινή αγάπη με εσάς και εσείς είστε οι καλύτεροι κριτές για το τι είναι καλύτερο και τι όχι. Σωστά;

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Νίκος Αδάμης

Πέρα από κάθε αμφιβολία, το 2011, ήταν μία χρονιά πλούσια σε κυκλοφορίες εξαιρετικών παιχνιδιών, ενώ και το 2012 αναμένεται εξίσου -αν όχι περισσότερο- εντυπωσιακό, με τίτλους όπως το Bioshock Infinite, το The Last Guardian και μεγαθήρια όπως το GTA V να ακολουθούν, για να αναφέρω μόνο μερικά. Επιπλέον, διανύουμε την «περίοδο της ωριμότητας» της τρέχουσας γενιάς οικιακών συστημάτων, λίγο πριν τον ερχομό της επόμενης. Οπότε, είναι απόλυτα λογικό εμείς οι gamers να εισπράττουμε ως αποτέλεσμα αυτής της ωριμότητας μεγάλη ποσότητα από σπουδαίους τίτλους, που εκμεταλλεύονται πλήρως την εξελικτική πορεία πέντε ετών. Βέβαια οι καιροί είναι δύσκολοι, όλοι το ξέρουμε και το ζούμε, κι ακόμα κι αν είχαμε την οικονομική άνεση να αγοράσουμε όσα παιχνίδια θα θέλαμε, θα ήταν τόσα πολλά, που πάλι δεν θα έφτανε ο χρόνος να τα απολαύσουμε.

Με το σκεπτικό αυτό, κι επειδή προσωπικά δεν έχω καταφέρει να παίξω ακόμα πολλά από τα «μεγάλα» ονόματα της χρονιάς, επέλεξα τα 5 παιχνίδια που ευχαριστήθηκα πιο πολύ φέτος. Η επιλογή ήταν πάρα πολύ δύσκολη, μιας και δεν χωράνε μέτρα και σταθμά στην αγάπη, και όσο κι αν δεν θες, πρέπει να αφήσεις κάποιον τίτλο εκτός πεντάδας. Αλλά όταν συναντάς ένα τέτοιο πρόβλημα, έχεις στα χέρια σου τη χειροπιαστή απόδειξη πως αυτή είναι μια πολύ καλή εποχή για να είναι κανείς gamer.

Shadows of the Damned – PlayStation 3
Το παιχνίδι αυτό είναι λες και φτιάχτηκε αποκλειστικά για μένα… Για μένα που λάτρεψα το Resident Evil 4 και πωρώνομαι κάθε φορά που ξαναβλέπω το Planet Terror του Rodriguez. Οι Suda/ Yamaoka/ Mikami τζαμάρουν σε τρελά κέφια και το αποτέλεσμα είναι ένα κάφρικο ταξίδι στην κόλαση τίγκα σε αναφορές σε b-movies και την metal-punk κουλτούρα. Το παλιό καλό gameplay του RE4 επιστρέφει ραφιναρισμένο, πιο brutal και πιο εθιστικό από ποτέ, ενώ το πρωταγωνιστικό δίδυμο Garcia Hotspur–Johnson δίνει ρέστα με ατάκες που ήδη έχουν γίνει κλασικές. Η Cult κυκλοφορία της γενιάς, το έπος των καμένων!

Dark Souls – PlayStation 3
Ατμόσφαιρα που καθηλώνει, σύστημα μάχης που κάθε hack’n’slash αλλά και κάθε σοβαρό RPG θα ζήλευε, απίστευτο level design. Το Dark Souls δεν είναι απλά το Demon’s Souls 2 αλλά το Demon’s Souls x 1000. H μαεστρία των developers που κρύβεται πίσω από κάθε μηχανισμό, εντυπωσιάζει. Η πρόκληση, η αναπόφευκτη αποτυχία και η επιβράβευση, εθίζουν. Η κλίμακα του κόσμου, η δυνατότητα πλήρους προσαρμογής του στυλ μάχης, ενθουσιάζουν. Μπορεί να είναι ένα παιχνίδι για γερά νεύρα που απευθύνεται σε λίγους, αλλά η ανταμοιβή που επιφυλάσσει για όσους θα το επιλέξουν αξίζει και με το παραπάνω τον κόπο που απαιτεί για να το τερματίσει κανείς. Επιβλητικό αριστούργημα και το οχυρό των hardcore. Prepare to die.

The Legend of Zelda: Skyward Sword – Nintendo Wii
Ομολογώ ότι η σειρά Zelda είναι μία από τις μεγάλες μου αδυναμίες. Την ακολουθώ πιστά εδώ και πολλά χρόνια και δεν με έχει απογοητεύσει. Κάθε φορά αναμένω το επόμενο ραντεβού μαζί της και κάθε φορά είναι σαν το πρώτο. Το πανέμορφο, ονειρεμένο, Skyward Sword αξιοποιεί τα motion controls για να γίνει το απόλυτο παιχνίδι του Wii και να εκπληρώσει (έστω και καθυστερημένα) τις υποσχέσεις του συστήματος για το hardcore gaming. Πέρα απ’ όλα τα παραπάνω όμως, σε τελική ανάλυση σαν τίτλος Zelda αποτελεί άξιο συνεχιστή της σειράς, μαγεύει και συγκινεί, ενώ πολύ συχνά εκπλήσσει. Παιχνίδι–Θρύλος, αυτό είναι το Zelda. Εύχομαι το παραμύθι αυτό να μην τελειώσει ποτέ…

Rayman Origins – Xbox 360
Αν έχετε διαβάσει το review μου για το παιχνίδι μάλλον ήδη περιμένατε ότι θα το βρείτε εδώ. Το Rayman Origins είναι για μένα το καλύτερο 2D platformer της χρονιάς κι ένα εκ των κορυφαίων της γενιάς. Υπέροχο, διασκεδαστικό, πανέξυπνο, το λατρεύεις για τα υπέροχα γραφικά και τις ατελείωτες ώρες διασκέδασης που προσφέρει. Μαγεία και χαρά, φαντασία και μεράκι, είναι τα συστατικά μιας απροσδόκητης και θριαμβευτικής επιστρόφης. Το αγάπησα κι ελπίζω να το αγαπήσετε κι εσείς.

Hard Corps Uprising – Xbox 360
Τελευταίο κράτησα το Hard Corps Uprising, που αν και arcade-downloadable παιχνίδι με κράτησε κολλημένο για 20 και ώρες μαζί του στην αρχή της χρονιάς. Ο λόγος; Το γεγονός ότι λατρεύω τα old school shoot-em-up παιχνίδια. Το sequel της σειράς Contra φτιαγμένο από την Arc System Works ξαναφέρνει στη ζωή όλα τα στοιχεία που λατρέψαμε σε εκείνα τα παιχνίδια, μέσα από φανταστικό level design και γραφικά. Νοσταλγία και μία πινελιά πρωτοτυπίας σε ένα διαμαντάκι που δεν πρέπει να χάσετε. Ελπίζω να δούμε και πολλές συνέχειες.

{PAGE_BREAK}

Δημήτρης Ζουμάς

Να ξεκαθαρίσω κάτι: το 2011 έκανε τα πορτοφόλια μας ελαφρύτερα, "χαρίζοντάς" μας πραγματικά υπέροχα βιντεοπαιχνίδια, πολλά από τα οποία όμως δεν έχω προλάβει μέχρι στιγμής να παίξω για πολλούς και διαφόρους λόγους. Οπότε, μην εκπλαγείτε αν στην Top 5 λίστα μου δεν δείτε κάποιους από τους ομολογουμένως πολύ καλούς τίτλους του έτους, που σε λίγες μέρες θα μας αποχαιρετήσει. Εξάλλου, και να είχα προλάβει να ασχοληθώ μαζί τους, ίσως και πάλι να μην τους επέλεγα, αφού στην τελική τα πάντα υπόκεινται καθαρά στο γούστο του καθενός. Κι εδώ μιλάμε για το δικό μου γούστο, γκέγκε;

5. Crysis 2
Καλώς ή κακώς, το πρώτο πράγμα που παρατηρείς όταν ξεκινάς ένα παιχνίδι, είναι τα γραφικά του (κάτι σαν τις γυναίκες, πρώτα κοιτάς το…απ’ έξω και μετά το χαρακτήρα). Το Crysis 2 σε αυτό τοn τομέα διαπρέπει, αφού με τη βοήθεια της CryEngine 3 αναδεικνύεται σε ένα από τα εντυπωσιακότερα παιχνίδια που έχουν δημιουργηθεί ποτέ. Ωστόσο, το sequel της Crytek για PC, Xbox 360 και PlayStation 3 δεν μένει μόνο εκεί, μιας και προσφέρει φρενήρη δράση, έναν ήρωα που σε κάνει να θέλεις να αναλάβεις τον έλεγχό του, ιδιαιτέρως ικανοποιητική για το είδος του διάρκεια και μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Αφήστε, λοιπόν, για λίγο στην άκρη τα υπόλοιπα μεγάλα first-person shooters και ρίξτε του μια ματιά, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Αξίζει…

4. Xenoblade Chronicles
Το πόνημα της Monolith Soft είναι για μένα από εκείνα τα "παιχνίδια των γιορτών". Θέλει το χρόνο του βρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε; Να μην έχεις να κάνεις τίποτα (εντελώς τίποτα όμως) και να κάτσεις να το "λιώσεις" χαλαρά και με την ησυχία σου. Σε διαφορετική περίπτωση, το όλο πράγμα καταντά περισσότερο αγγαρεία, παρά ευχαρίστηση. Το Wii, λοιπόν, μας χαρίζει στα τελευταία του ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του είδους και αυτής της γενιάς, το οποίο με το που το πιάσεις στα χέρια σου, δεν θέλεις να το αφήσεις. Και το σημαντικότερο; Απευθύνεται σε όλους και όχι μόνο στους φίλους των ιαπωνικών role-playing games. Απλά σε περίπτωση που είχατε κάποιον ενδοιασμό…

3. Deus Ex: Human Revolution
Ή "ο καλός ο νεανίας γνωρίζει έτερον παράδρομον". Πόσες επιλογές πια να σου προσφέρει ένα παιχνίδι για να ολοκληρώσεις μία αποστολή (μην το ψάχνεις, δεν έχει βρεθεί ακόμη η απάντηση); Μπορεί να περιμέναμε οκτώ χρόνια για να δούμε νέο τίτλο στη διάσημη σειρά Deus Ex , αλλά τελικά η αναμονή άξιζε και με το παραπάνω. O τίτλος της Eidos Montreal διαθέτει τα πάντα όλα! Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Από το απίστευτο σενάριο, το ακόμα πιο απίστευτο gameplay και βάθος του ή τα υπέροχα μουσικά κομμάτια που συμβάλλουν στον μέγιστο βαθμό στην εκπληκτική ατμόσφαιρα του παιχνιδιού; Επενδύστε άφοβα…

2. Batman: Arkham City
Περισσότερο από τις φακές (μπλιαχ!), απεχθάνομαι τα βιντεοπαιχνίδια με υπερήρωες. Με τις ταινίες δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα, αλλά μέχρι πρότινος δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να υπάρξει κάποιο βιντεοπαιχνίδι που να με κάνει να νιώσω πραγματικά ως ένας σούπερ ήρωας (ναι, δεν έχω ασχοληθεί ακόμη με τον πρώτο τίτλο της σειράς, οπότε για μένα αυτό το αίσθημα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο). Το Batman: Arkham City, λοιπόν, από την βρετανική Rocksteady Studios, θα κατέχει για πάντα περίοπτη θέση στη συλλογή μου, όχι μόνο επειδή ό,τι κάνει το κάνει σχεδόν τέλεια (η μητέρα μου πάντα μου έλεγε πως τέλειος είναι μόνο ο Θεός), αλλά και γιατί αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα (είπαμε, δεν έχω παίξει ακόμη το Batman: Arkham Asylum, σταματήστε να μου το χτυπάτε). Αγορά με κλειστά μάτια!

1. Rayman Origins
Είθισται για τον πρώτο να γράφουμε τα καλύτερα και τα περισσότερα. Καμία φορά, όμως, αυτό δεν χρειάζεται, όπως στην περίπτωση του Rayman Origins. Γιατί, λοιπόν, επέλεξα τον τίτλο του Γάλλου Michel Ancel ως τον κορυφαίο για το 2011, άσχετα με το αν είναι όντως ένα καλό παιχνίδι; Απλά γιατί ξυπνάει όμορφες και ωραίες αναμνήσεις, κάτι το οποίο για μένα μετράει πολύ περισσότερο από γραφικά, ιστορία, AI, gameplay και οτιδήποτε άλλο αποτελεί κομμάτι αυτής της μορφής τέχνης που ονομάζεται "videogames". Εξάλλου, όλα αλλάζουν, είναι κάτι που το περιμένεις, το γνωρίζεις πως έτσι θα γίνει και θα γίνεται. Οι αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν χωρίς έξοδο κινδύνου…

{PAGE_BREAK}

Νίκος Καβακλής

Το 2011 ήταν μία χρονιά με πολλές εξαιρετικές κυκλοφορίες. Υπήρξαν και απογοητεύσεις, αλλά γενικά έμεινα πολύ ικανοποιημένος αφού πιστεύω πως είδαμε αρκετούς τίτλους που αποτελούν σημεία αναφοράς για την κατηγορία τους. Παιχνίδια φτιαγμένα με μεράκι από άτομα με ταλέντο που δίνουν ακόμα μεγαλύτερες υποσχέσεις για το μέλλον. Είδαμε τίτλους με απίστευτη προσοχή στη λεπτομέρεια, που δημιούργησαν μεγάλα προβλήματα στον ανταγωνισμό ανεβάζοντας πολύ ψηλά το πήχη. Ξεχώρισα τα πέντε παιχνίδια του 2011 που μου χάρισαν τις εντονότερες gaming στιγμές.

5. Hard Corps: Uprising
Το ρολόι του παιχνιδιού έχει γράψει περίπου 46 ώρες, αν και δεν έπαιζα μόνο εγώ. Δεν είναι ένα παιχνίδι για όλους, αλλά σίγουρα είναι ένα παιχνίδι για εμένα. Το Hard Corps είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη. Ένα εγχειρίδιο για το πώς πρέπει να γίνονται τα σωστά reboots. Ο οπτικός τομέας θα ξενίσει τους φίλους της σειράς, αλλά αν μείνουν εκεί αυτοί θα χάσουν. Η εξέλιξη του παιχνιδιού είναι καταπληκτική. Ο τρόπος που μαθαίνει τον παίκτη πώς πρέπει να σκέφτεται και στη συνέχεια τον βάζει να χρησιμοποιήσει όλα όσα τον δίδαξε είναι εντυπωσιακή. Κάθε πίστα έχει κάτι εντελώς διαφορετικό και εξελίσσει το gameplay εκμεταλλευόμενο όλες τις ιδέες που έχουν προηγηθεί. Θα ήθελα ένα sequel… τώρα.

4. Batman: Arkham City
Το Arkham City αποδεικνύει ότι η Rocksteady είναι η σημαντικότερη νέα ομάδα ανάπτυξης που αναδείχθηκε σε αυτή τη γενιά. Η ιδέα είναι καλή και η εκτέλεση ακόμα καλύτερη. Ένα σωρό κακοποιοί στην ίδια πόλη, με τους δικούς τους στόχους και τις δικές τους συμμορίες. Ο χειρισμός είναι άψογος και σε συνδυασμό με τη καλοσχεδιασμένη και γεμάτη μυστικά Arkham City, κάνει την αίσθηση της εξερεύνησης ένα από τα σημαντικότερα ατού του παιχνιδιού, που έρχεται να προστεθεί στην καλοφτιαγμένη ιστορία, το διασκεδαστικό gameplay και την ατμόσφαιρα. Η Rocksteady έχει πολλούς λόγους για να είναι περήφανη για το Arkham City.

3. Dark Souls
Το Dark Souls ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και το θεωρώ πολύ καλύτερο από το Demon Souls. Ο τίτλος της From Software έχει με τεράστια διαφορά το καλύτερο σύστημα μάχης που έχω δει. Η αίσθηση των όπλων είναι καταπληκτική. Ακόμα και όταν αλλάζεις ασπίδα ή πανοπλία, καταλαβαίνεις αμέσως τη διαφορά. Το Dark Souls έχει εντυπωσιακή ποικιλία dungeons με ιδέες που δε στερεύουν ποτέ. Άλλες εταιρείες εύκολα θα κράταγαν τα μισά dungeon για το επόμενο παιχνίδι της σειράς.

Επίσης, τα μετρημένα Estus Flasks (Health packs για τους αμύητους), τα αριθμημένα μαγικά ξόρκια και ο τρόπος που το παιχνίδι τιμωρεί την αποτυχία χωρίς να κουράζει τους παίκτες (bonfires, shortcuts, mini-bosses), είναι στοιχεία που θα έπρεπε να διδάσκονται σε σεμινάρια game design. Το Dark Souls είναι αυτό ακριβώς που ζητάει ο κάθε οπαδός των dungeon crawlers. Φοβερός χειρισμός, ποικιλία και επιβραβεύει την ικανότητα και την εξερεύνηση. Η δυσκολία του θα αποθαρρύνει αρκετούς, αλλά στη πραγματικότητα και σε αυτόν τον τομέα το Dark Souls είναι ισορροπημένο. Αναμφισβήτητα, ένα από τα σημαντικότερα παιχνίδια που εμφανίστηκαν στο είδος τα τελευταία χρόνια.

2. Portal 2
Το Portal 2 είναι 4-5 φορές καλύτερο από το πρώτο. Οι τύποι της Valve είναι εξωγήινοι, το ξέρουμε και από τα Half Life, τα οποία έχουν ιδέες που οι υπόλοιποι δεν μπορούν να αντιληφθούν, όχι να εφαρμόσουν. Το Portal 2 έχει τόσες νέες ιδέες που άλλοι θα τις χώριζαν πολύ εύκολα σε δύο sequel, αν υποθέσουμε βέβαια ότι θα μπορούσαν να τις υλοποιήσουν σωστά. Πέρα από αυτά που προσφέρει το Portal 2 σε επίπεδο γρίφων, η Valve κατάφερε να προσθέσει την αίσθηση εξερεύνησης ενός αληθοφανούς κόσμου υλοποιώντας ιδέες οι οποίες θα μπορούσαν θεωρητικά να χρησιμοποιηθούν και στα επόμενα Half – Life. Ένα καταπληκτικό campaign και ένα ξεχωριστό, απολαυστικό co-op campaign συνθέτουν ένα παιχνίδι που πρέπει όλοι να παίξουν.

1. Witcher 2
Η CD Projekt έφτιαξε ένα άκρως φιλόδοξο RPG, χωρίς να την ενδιαφέρουν οι συμβάσεις του είδους και οι πρακτικές των ανταγωνιστών. Η προσοχή που δόθηκε σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού είναι εντυπωσιακή, αλλά το στοιχείο που θα κάνει το Witcher 2 να ξεχωρίζει είναι οι ηθικές επιλογές και ο τρόπος που καταφέρνει να προβληματίσει και να φέρει τον παίκτη σε δύσκολη θέση. Πολλά sidequests όπως το Malena και το Three Sisters με προβλημάτισαν και με εντυπωσίασαν πολύ περισσότερο από διάφορα "σημαντικά" ψευτοδιλλήματα που έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια. Επίσης, οι επιλογές στο κεντρικό quest μπορούν να αλλάξουν κυριολεκτικά το μισό παιχνίδι.

Δύο διαφορετικές πόλεις, με ξεχωριστά quests, NPCs και καλά κρυμμένα μυστικά που δεν μαθαίνεις ποτέ αν παίξεις μόνο μία φορά το παιχνίδι. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι μου έδωσε την αίσθηση πως εγώ, σαν παίκτης, επηρέασα άμεσα τον κόσμο του παιχνιδιού. Όποια επιλογή και να πήρα στα δύο -εντελώς διαφορετικά- playthroughs φαινόταν απόλυτα συνετή και σωστή. Όμως, ποτέ τα πράγματα δεν πάνε όπως ακριβώς τα περιμένουμε. Κάθε τι θετικό συχνά έφερνε πολλά προβλήματα, σε σημείο που μου δόθηκε η εντύπωση πως, και τις δύο φορές, κατάστρεψα περισσότερα από όσα έχτισα. Όμως αυτές οι αποτυχίες δεν ήταν λάθη μου, απλά συνέπειες των πράξεων μου. Οτιδήποτε και να επιλέξει κάποιος φαίνεται σωστό. Δεν υπάρχει καλό και κακό, μόνο διαφορετικές οπτικές γωνίες. Πόσα παιχνίδια μπορούν να το πετύχουν αυτό;

{PAGE_BREAK}

Γιώργος Καλλίφας

Όπως το συνηθίζω, έφτασα στο σημείο να ετοιμάζω το δικό μου κομματάκι για το μεγάλο μας εορταστικό άρθρο λίγο πριν αυτό ανέβει. Και ενώ αναρωτιόμουν το τι πρέπει να γράψω για φέτος, τις σκέψεις μου διέκοψε εκείνος ο κλασικός ήχος που δηλώνει ότι έφθασε ένα e-mail στο iPhone. Ανοίγοντας το mail διαπίστωσα ότι… σώθηκα, αφού βρήκα κάτι ενδιαφέρον να γράψω. Σώθηκα διότι το mail αυτό ήρθε από την ESA (Entertainment Software Association) των Η.Π.Α. με την υπογραφή του CEO της, Mike Gallagher. Η ESA είναι ουσιαστικά ένα “σωματείο” στο οποίο ανήκουν όλοι οι μεγάλοι εκδότες παιχνιδιών της Αμερικής, ο οργανισμός που διοργανώνει την έκθεση E3 και που, γενικώς, είναι υπεύθυνος για σωρεία ενεργειών υπέρ των συμφερόντων (οικονομικών και άλλων) των videogames. Σε αυτό το mail λοιπόν, ο κ. Gallagher κάνει έναν απολογισμό του 2011, μέσα στον οποίο εντόπισα την ίσως σημαντικότερη εξέλιξη για τη βιομηχανία που προέκυψε μέσα στο τρέχον έτος.

Πριν λίγους μήνες, τo Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. δικαίωσε την ESA σε ένσταση που κατέθεσε κατά του νόμου Schwarzenegger-Yee (ναι, του “Get to the Chopper!” κυβερνήτη της California…), δίνοντας έτσι στα videogames το status που απολαμβάνουν πέρα από τον Ατλαντικό τα βιβλία, ο κινηματογράφος και, γενικώς, οι τέχνες. Μπορεί σε πρώτη ανάγνωση να μη φαντάζει ως κάτι σημαντικό, αλλά μια απόφαση, που τοποθετεί τα games στο "First Amendment" του αμερικανικού συντάγματος, είναι ένα τεράστιο πρώτο βήμα προς την αποδοχή αυτού του μέσου ως κάτι περισσότερο από μια “παιδική ασθένεια”.

Φυσικά, το 2011 προσέφερε σε όλους μας “φανερά” -όπως τα πολλά και ποιοτικά παιχνίδια- ή “κρυφά” -όπως η προαναφερθείσα απόφαση του αμερικανικού δικαστηρίου- καλούδια, τα οποία είμαστε βέβαιοι ότι έχουν θέσει γερές βάσεις για ένα ακόμα πιο ώριμο, μεστό και σπουδαίο 2012. Υγεία να υπάρχει και εδώ θα είμαστε, μαζί σας, να τα δούμε όλα.

Και τώρα ξεκινούν τα δύσκολα… Η επιλογή των παιχνιδιών που με ταξίδεψαν περισσότερο από κάθε άλλα φέτος. Τονίζω ότι ο άχαρος ρόλος ενός αρχισυντάκτη σε gaming site (τουλάχιστον όπως τον αντιλαμβάνομαι και τον εκτελώ εγώ) τον υποχρεώνει μεν να βλέπει το 90% των παιχνιδιών που κυκλοφορούν, αλλά την ίδια στιγμή ο χρόνος που έχει για να ολοκληρώσει τα παιχνίδια αυτά είναι… βασικά δεν υπάρχει χρόνος. Οπότε, εδώ παραθέτω μόνο τα αγαπημένα από τα παιχνίδια που κατάφερα να ολοκληρώσω.

Resistance 3
Το θέατρο του παραλόγου εξελίχθηκε εδώ. Τα δύο πρώτα Resistance αγαπήθηκαν από το κοινό του PS3 όσο λίγα παιχνίδια και δημιούργησαν τεράστια fan base. Και το τρίτο, πιο μεστό, πιο κατασταλαγμένο, με τον καλύτερο χαρακτήρα και τους καλύτερους μηχανισμούς επεισόδιο της σειράς… ναι, αγνοήθηκε σχεδόν εγκληματικά. Με το Resistance 3 είδαμε να συμβαίνει ένα ακόμα από εκείνα τα ανεξήγητα και παράδοξα της βιομηχανίας. Όσοι αναζητάτε μια καλά ειπωμένη ιστορία μέσα από FPS περιβάλλον, μη χάνετε χρόνο και αγοράστε το τώρα.

Dead Space 2
Καλά που υπάρχει και η Electronic Arts και βλέπουμε μια στο τόσο τίτλους που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα. Μαζί με τα JRPGs, αυτή η γενιά οικιακών συστημάτων δεν είδε ούτε αξιόλογα survival horror παιχνίδια, αλλά με το franchise Dead Space έκλεισε ένα μεγάλο (μεγααααλο όμως) κενό. Το Dead Space 2 είναι ένα φαινόμενο “Godfather 2”, δηλαδή, ένα προϊόν που ξεπερνά σχεδόν σε όλα τα σημεία τον προκάτοχό του, κάτι που σπανίως συμβαίνει στα “νούμερο 2”.

Uncharted 3
Δεν μου άρεσε το shooting του. Εντάξει; Συγνώμη για αυτό, αλλά έπρεπε να είμαι απολύτως ειλικρινής απέναντί σας. Οτιδήποτε λιγότερο θα ήταν ανέντιμο προς αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε εδώ. Αλλά πέρα από τις απόψεις και τα γούστα (αφού πολλοί πιστέψατε ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με το shooting), το Uncharted 3 διαθέτει ορισμένα στοιχεία που δεν σηκώνουν καμία αμφισβήτηση. Τα καλύτερα γραφικά που είδαμε μέχρι σήμερα, άψογη αφήγηση μιας ενδιαφέρουσας -ύφους Indiana Jones- ιστορίας, καλοσχεδιασμένοι γρίφοι και, πάνω από όλα, διασκέδαση. Δηλαδή, τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα παιχνίδι; Όμως, πάνω από όλα, το franchise Uncharted “παίζει” μόνο του, αφού αυτό το “κινηματογραφικό” του πράγματος που προσφέρει, δεν μπορεί ούτε καν να το πλησιάσει κάποια άλλη σύγχρονη σειρά παιχνιδιών.

Gears of War 3
Έχοντας φτάσει την Unreal Engine στα απόλυτά όριά της, έχοντας πια βρει το δρόμο της σε ό,τι αφορά την ιστορία του Marcus Fenix και έχοντας αναπτύξει σε δυσθεώρητα ύψη σύστημα βολών και κάλυψης, η Epic παρέδωσε το απόλυτο third person shooter. Μια ολόκληρη σχολή σύγχρονου gaming αποτελεί πια το Gears of War και σίγουρα θα θέλαμε να δούμε συνέχεια σε αυτήν την επιτυχία.

Portal 2
Εχμ, να σας πω την αλήθεια, αυτό το παιχνίδι το έφτιαξαν εξωγήινοι, μάλλον από το Σείριο (που έχουμε και δεσμούς, έτσι δεν είναι;), οι οποίοι πειραματίζονται με τον εγκέφαλο των ανθρώπων ώστε να προετοιμάσουν το έδαφος για την εισβολή που θα γίνει το Δεκέμβριο του 2012.

Εντάξει Valve, μπορείς να καθυστερήσεις ακόμα λίγο το Half-Life 3, έχεις πάρει προσωρινή άφεση…

Καλές γιορτές, με υγεία!

{PAGE_BREAK}

Σάββας Καζαντζίδης

Χρονιά ωρίμανσης για τη βιομηχανία το 2011. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι οδηγεί a priori στα καλύτερα παιχνίδια. Αλλά σίγουρα οδηγεί σε ώριμους και ολοκληρωμένους τίτλους που συμπληρώνουν επάξια μία σειρά διαδοχής και τιμούν την κληρονομιά που παρέλαβαν. Αυτοί που αναζητούν το μοναδικό και το ιδιαίτερο, καλύτερα να ψάξουν ανεξάρτητους τίτλους και underground προσπάθειες. Η βιομηχανία αυτή τη χρονιά αποφάσισε να συλλέξει του καρπούς μόχθων και προσπαθειών σε αυτή τη γενιά, και εν πολλοίς αυτό το πέτυχε με εκ του ασφαλούς επιλογές.

Crysis 2
Το ξεχάσαμε κιόλας. Λίγο το ότι το απαρνήθηκαν οι PC gamers λόγω κονσολίστικων επιλογών της Crytek, λίγο το ότι ξέφυγε από την FPS πεπατημένη της εποχής (διάδρομος – εχθροί –διάδρομος –εχθροί), λίγο το ότι το Multiplayer δεν κάλυψε πολύ κόσμο, ο τίτλος εν τέλει δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, ακόμα και αν σήμαινε την έλευση της υπέροχης CryEngine στις κονσόλες. Παρόλα αυτά, πρόκειται για έναν υπερπλήρη τίτλο βολών σε πρώτο πρόσωπο, με μεγάλη ελευθερία κινήσεων, με εντυπωσιακά σκηνικά, με ποικιλία εχθρών και μεστούς μηχανισμούς. Τα υπαρκτά μειονεκτήματά του σε καμία περίπτωση δεν το καθιστούν μέτριο ή απλά αξιοπρεπές παιχνίδι. Οι λάτρεις των FPS που δεν το δοκίμασαν πρέπει οπωσδήποτε να του δώσουν μία ευκαιρία.

Resistance 3
Αν δεν υπήρχε το R3, το Crysis 2 θα λάμβανε σίγουρα το στέμα για το καλύτερο FPS της χρονιάς. Αλλά η αγαπημένη Insomniac, έστω και στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, έβαλε γκολ, παραδίδοντας με ευκολία το καλύτερο παιχνίδι της σειράς, και ίσως την καλύτερη FPS αποκλειστικότητα στο PS3. Τα γραφικά μπορεί να μην επιτυγχάνουν τα εντυπωσιακά αποτελέσματα άλλων παιχνιδιών, και η επιρροή από τους καλύτερους του είδους να είναι προφανής σε πολλά σημεία του παιχνιδιού, αλλά το Resistance 3 έχει τη δική του προσωπική σφραγίδα που το ξεχωρίζει από έναν σωρό που προσπαθεί απλά να θυμίσει Call of Duty.

Gears of War 3
Το ότι οι servers του Gears άδειασαν με το που κυκλοφόρησε το MW3 και το BF3 δε σημαίνει ότι το παιχνίδι παύει να είναι αυτό που είναι. Δηλαδή το άξιο κλείσιμο μίας θρυλικής πλέον τριλογίας που σημάδεψε το Xbox 360 και την πορεία του και προσέφερε τα μέγιστα στο χώρο των παιχνιδιών βολών τρίτου προσώπου. Η Unreal Engine κάνει θαύματα, ο παίκτης που το παίζει αποφεύγει να παίξει TPS παιχνίδια για κανένα εξάμηνο, η αφήγηση ακόμα και αν δεν ικανοποιεί πολλούς παραμένει λιτή και αποτελεσματική αποποιούμενη τον χαρακτηρισμό «αμερικανιά», και το τετραπλό συνεργατικό παιχνίδι είναι η πιο πλήρης πρόταση στην κατηγορία. Ελπίζουμε να σκαρφιστεί κάτι ο Blezinski και να ξαναδούμε τον Marcus και την παρέα του (όσους έμειναν τέλος πάντων…)

Deus Ex Human Revolution
Σεβασμός στον σπουδαίο πρόγονο. Τολμηρή αφήγηση. Νουάρ ατμόσφαιρα. Εικονοστάσι στον άγιο Philip Dick και τον όσιο William Gibson. Καταπληκτικοί και ποικίλοι gameplay μηχανισμοί. Χαρακτήρες ανθρώπινοι (ώ της ειρωνίας, ακόμα και αν δεν είναι εξ ολοκλήρου άνθρωποι) που δεν επιλέγουν το άσπρο ή το μαύρο. Παιχνίδι για λίγους, που πρέπει να το παίξουν όλοι.

Skyrim
Δεν τελειώνει το άτιμο. Δεν τελειώνει. Θέλετε να δείτε δράκους να πετάν ανάποδα και να χάνονται στη γή; Θέλετε να δείτε καβαλάρηδες να φέρνουν σβούρες στο άλογό τους; Θέλετε να δείτε Quests να μην ολοκληρώνονται; Πόρτες να μην ανοίγουν; Πολεμιστές να επαναλαμβάνουν ότι τραυματίστηκαν από βέλος στο γόνατο; Θέλετε να δείτε μία γηραιά κυρία με περασμένα τα 70 να έχει κάνει με κίνδυνο της ζωής της 7 πλαστικές τρία bottox και 18 ανορθωτικές γλουτών και στήθους και να προσπαθεί να το παίξει 20άρα (στη μηχανή γραφικών αναφέρομαι); Θέλετε μπροστά στα έκπληκτα μάτια σας να δείτε τις ραφές της να σπάνε, το bottox να «κρεμάει» και την ανορθωτική να καταρρέει; Θα τα δείτε όλα αυτά στο Skyrim. Μέχρι να γίνετε ο Δρακογέννητος και να κινήσετε για τη σωτηρία της Tamriel. Από κεί και μετά θα δείτε άλλα πράγματα.

Dragon Age 2 (Η απογοήτευση)
Τους σφηνώθηκε η ιδέα πως με το Dragon Age θα βγάλουν πολλά λεφτά. Και βάλθηκαν να το κάνουν NFS των RPG. Ακόμα και σήμερα στα fora της Bioware, οι υπεύθυνοι του παιχνιδιού ισχυρίζονται ότι αδυνατούν να αντιληφθούν τι δεν άρεσε στον κόσμο. Βέβαια η πραγματική πρόκληση για αυτούς θα ήταν να μας πουν τι πίστευαν ΑΥΤΟΙ ότι θα αρέσει στον κόσμο. Όταν αυτός ο κόσμος έχει παίξει το τεράστιο Dragon Age και περίμενε με ανυπομονησία το διάδοχό του. Το Dragon Age 2 ξεκινά μία ιστορία. Αλλά το κάνει με τον πλέον αδιάφορο και βαρετό τρόπο. Δεν έχει μόνο αρνητικά. Το ταλέντο της Bioware φαίνεται παντού στο παιχνίδι. Γιαυτό όμως χτυπάν και τόσο έντονα στο μάτι οι φθηνές και βιαστικές επιλογές που δεν ταιριάζουν σε αυτή την εταιρεία και την ιστορία της. Μάχες με spawn εχθρών κατά κύματα και πανομοιότυπα Dungeons; Και κυρίως… αδιάφοροι χαρακτήρες; Μπορείτε πολύ καλύτερα κύριοι.

{PAGE_BREAK}

Σάκης Καρπάς

ΔΝΤ, Τρόικα, χρεοκοπία, έξοδος από το ευρώ, μείωση μισθών, αύξηση φόρων, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ κλπ. Δυστυχώς αυτά είναι που πρωταγωνίστησαν στα αυτιά μας και στα μάτια μας το 2011. Επειδή όμως το παρόν κείμενο είναι εορταστικό και αφορά κάτι όμορφο, το gaming, θα σταματήσω εδώ με τα της ένδοξης αυτής κρίσης. Άλλωστε, είναι λέξεις που μάλλον θα τις ακούμε για πολύ καιρό ακόμη. Το 2011 με βρήκε να υπηρετώ στον Ελληνικό Στρατό, στα παγωμένα χώματα της Ασσήρου, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Αλλά επειδή πέρασα αρκετά καλά, καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μου, δεν με παίρνει να παραθέσω δικαιολογίες, μιας και όσο ήμουν στρατιώτης πιθανότατα έπαιξα περισσότερα παιχνίδια από αυτά που θα έπαιζα αν δεν ήμουν. Για μένα η φετινή ήταν μία από τις πιο γεμάτες και πλούσιες gaming χρονιές μου. Όλες οι παιχνιδομηχανές, φορητές και οικιακές, καθώς και ο κακόμοιρος υπολογιστής μου, πήραν "φωτιά". Ως "δουλευταράς" διαβιβαστής της 314 Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας, τίμησα και με το παραπάνω τις φορητές συσκευές (DS, 3DS, PSP και iPhone). Με φόντο το χακί και παρέα μερικούς ζεστούς διπλούς ελληνικούς καφέδες, οι ώρες της 12ωρης υπηρεσίας στον κλωβό του Ερμή, ήταν οι πλέον κατάλληλες για ενασχόληση με τα φορητά. Οι άδειες, οι οποίες ομολογουμένως ήταν περισσότερες του φυσιολογικού, ντυνόντουσαν στα χρώματα του Xbox 360, του PS3 και του Wii.

Από τα χέρια μου πέρασαν πάρα πολλά και καλά παιχνίδια, οπότε η επιλογή των πέντε καλύτερων για το παρόν άρθρο, πιστέψτε με, είναι βασανιστική. Είμαι σίγουρος ότι αδικώ πολλά παιχνίδια και ξεχνάω ακόμη περισσότερα. Κάθε φορά που αναπολώ τους τίτλους που έπαιξα, σχεδόν πάντα αλλάζω την πεντάδα. Ωστόσο, η εντολή του αρχισυντάκτη είναι ρητή και πρέπει να την ακολουθήσουμε. Τα πέντε παιχνίδια που αναφέρονται παρακάτω, είναι αυτά που εγώ αγάπησα περισσότερο και όχι κατ’ ανάγκη τα πέντε ποιοτικότερα που έπαιξα. Άλλωστε, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στη διασκέδαση…

Dark Souls
230 ώρες. 6 playthroughs. Έσπασα το προσωπικό ρεκόρ των συνεχόμενων ωρών παίζοντας κάποιον τίτλο. Το Dark Souls είναι από τις περιπτώσεις που η έννοια του χωροχρόνου διαστρεβλώνεται. Χαμένος στο σκοτεινό βασίλειο της Lordran, έχασα κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Δεν ήξερα ούτε τι μέρα ήταν, ούτε φυσικά την ώρα. Οι δικοί μου άνθρωποι ανησυχούσαν, το στομάχι μου διαμαρτυρόταν για τροφή, τα μάτια μου δάκρυζαν από την κούραση, αλλά ο εθισμός ήταν ακαταμάχητος. Το Dark Souls είναι ό,τι πιο εθιστικό έχω παίξει/ κάνει στη ζωή μου. Είναι ένα μαγικό και θεοσκότεινο ταξίδι, με μαύρες διαθέσεις και χιλιάδες προκλήσεις. Αδιαμφισβήτητα ο καλύτερος τίτλος που έπαιξα φέτος και ένας από τους καλύτερους που έχω παίξει στη ζωή μου.

Portal 2
Μπορεί κάποιοι να διαμαρτύρονται γιατί η Valve καθυστερεί το Half-Life 3, εγώ όμως φέτος έπαιξα ένα από τα καλύτερα κεφάλαια του σύμπαντος του Half-Life. Γιατί το Portal 2 είναι Half-Life μέχρι το "κόκκαλο", τόσο σε δομή, όσο και σε περιεχόμενο. Οι ατάκες, η ατμόσφαιρα, η ευρηματικότητα των γρίφων, ο σχεδιασμός των επιπέδων, η μουσική, το σενάριο, ακόμη και το εκπληκτικό του co-op. Όλα αυτά συνθέτουν ένα αριστούργημα, που κανένας δεν πρέπει να χάσει. Οι τύποι εκεί στη Valve, δεν είναι απλά developers. Είναι επιστήμονες…

The Legend of Zelda: Skyward Sword
Αν και έχω παίξει περίπου 25 ώρες (και η σύνταξη του παρόντος άρθρου με καθυστερεί από το ταξίδι μου στους ουρανούς της Skyloft), είμαι ήδη μαγεμένος από τον κόσμο του νέου Zelda. Η Nintendo αποδεικνύει ότι το "κατέχει" ακόμη και χαρίζει στιγμές, γεμάτες συναισθήματα, όπως ακριβώς το έκανε πριν 20 χρόνια, στα NES και SNES. Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο Zelda των τελευταίων χρόνων, και φυσικά ούτε με νοιάζει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ακόμη μια φορά ένα Nintendo σύστημα με ταξιδεύει παρέα με τον Link. Εφόσον νιώθω ότι ταξιδεύω, ο σκοπός του Miyamoto και της παρέας του επετεύχθη.

Shogun 2: Total War
Όπως και με το Dark Souls, έτσι και εδώ, βουτάμε στα βαθιά νερά του hardcore ωκεανού. Εκεί που οι ώρες "τρέχουν" σαν ρυάκι και το μοναδικό εμπόδιο είναι η φυσική υπόσταση του ανθρώπινου σώματος. Η σειρά Total War είναι σαν την κότα με το χρυσό αυγό. Κάθε νέος τίτλος, είναι καλύτερος του προηγούμενου. Και αυτός ο αλγόριθμος εκτελείται με ευλάβεια. Κάθε φορά! Ειλικρινά δεν ξέρω πως το καταφέρνουν. Όπως επίσης δεν ξέρω που θα φτάσουν. Δε με νοιάζει όμως. Εγώ και σε αυτό το Total War, παρέδωσα ψυχή και σώμα…

Shadows of the Damned

Οι λέξεις είναι περιττές. Οι νότες τα λένε όλα! ΆΝΤΕ ΓΕΙΑ ρε Yamaoka!

Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφέρω τα εξής. Αν και έχω αποκτήσει, δεν έχω ακόμη παίξει το Skyrim, το Assassin’s Creed: Revelations και το Rayman Origins, τίτλοι που ενδεχομένως να έμπαιναν στην πεντάδα. Επιπροσθέτως θα ήθελα να ευχαριστήσω τα The Witcher 2, Dead Space 2, LA Noire, Batman: Arkham City, Deus Ex: Human Revolution, Resistance 3, Gears of War 3, Uncharted 3, Super Mario 3D Land, Dead Island, Rage, Crysis 2, Forza Motorsport 4, Alice: Madness Returns, Black Mirror III, Tactics Ogre: Let Us Cling Together, Mortal Kombat, Killzone 3, LittleBigPlanet 2 και όλα όσα ξέχασα, για τις όμορφες στιγμές που μου χάρισαν.

Τέλος, θα ήθελα να δώσω μία ταπεινή συμβουλή -με αποδέκτη μικρούς και μεγάλους, αλλά και εμένα. Τα βιντεοπαιχνίδια φίλοι και φίλες μου, έχουν έναν σκοπό: την ψυχαγωγία μας. Δημιουργήθηκαν για να μας διασκεδάζουν και για να μας ταξιδεύουν στους κόσμους τους. Τα βιντεοπαιχνίδια υπάρχουν για να τα παίζουμε και όχι να μας παίζουν. Οι εταιρίες, οι πωλήσεις, οι "χαρτογιακάδες" και τα οικονομικά τους τμήματα εμάς δεν πρέπει να μας απασχολούν. Εμείς το μοναδικό που πρέπει να ζητάμε από τα παιχνίδια είναι μερικές ευχάριστες και όμορφες ώρες. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Ελπίζω το 2012 να είναι μία καλύτερη χρονιά σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Για μένα σίγουρα θα είναι μία πολύ ιδιαίτερη και συναρπαστική χρονιά, καθώς τις πρώτες ημέρες του έτους περιμένω την κορούλα μου. Αφού σας ευχαριστήσω για τη συμπαράσταση που δείχνετε στις προσπάθειες που κάνουμε εδώ στο GameOver, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους και όλες που μας διαβάζουν και μας βλέπουν, υγεία, υγεία και υγεία. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται δεύτερα…

Καλές Γιορτές!

{PAGE_BREAK}

Νικόλας Μαρκόγλου

Άλλη μία χρονιά πέρασε και (τουλάχιστον…) στον gaming χώρο δε δείχνει να έχει έρθει ακόμα η στιγμή του “κάθε πέρσι και καλύτερα”. Δεν χρειάστηκαν παρά μερικές μέρες για να φτάσει στα χέρια μας το εξαιρετικό Dead Space 2 και από εκεί και ύστερα οι εξαιρετικές κυκλοφορίες δεν είχαν τελειωμό. Κατά την γνώμη μου η εξέλιξη των βιντεοπαιχνιδιών, τόσο σε τεχνικό τομέα όσο και σε νέες ιδέες συνεχίζεται με απόλυτα ικανοποιητικούς ρυθμούς. Είμαι πεπεισμένος ότι στα επόμενα δύο χρόνια τουλάχιστον, και προτού μπούμε στην επόμενη γενιά συστημάτων, θα δούμε ιστορίες, κόσμους και δράση που θα καταφέρουν να μας εκπλήξουν και να δώσουν νέα πνοή στην όγδοη τέχνη.

Η εύρεση των καλύτερων πέντε παιχνιδιών της χρονιάς δεν ήταν εύκολη υπόθεση, ανάμεσα σε αρκετές εξαιρετικές κυκλοφορίες (Uncharted 3, Alice, Crysis 2 κ.λπ.) ενώ επιφυλάσσομαι για μία θέση του Skyrim ή του Witcher 2 στην πεντάδα καθώς δεν είχα ακόμα την χαρά να ασχοληθώ μαζί τους. Η δική μου λίστα λοιπόν αποτελείται από τους παρακάτω τίτλους που τους θέτω καθαρά με την χρονολογική σειρά κυκλοφορίας τους.

1. Portal 2
Δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσει η Valve έναν τίτλο στα χέρια της και να μην βγάλει διαμάντι. Αλλά ειλικρινά δεν περίμενα να με κερδίσει σε τέτοιο βαθμό το sequel ενός παιχνιδιού που ξεκίνησε ως ένα απλό πείραμα και -κατά κάποιον τρόπο- “δωράκι” στο Orange Box. Το gameplay του παραμένει εξαιρετικά πρωτότυπο για τα δεδομένα του είδους, εντούτοις, το στοιχείο που μου προκάλεσε απρόσμενη χαρά εντοπίζεται στις μοναδικές ερμηνείες που κατέκλυζαν τον τίτλο σε όλη τη διάρκειά του. Ο Stephen Merchant ως Wheatley αποδίδει μία εξαιρετική ερμηνεία που ξεχειλίζει από χιούμορ και προσωπικότητα, που επιτυγχάνεται με την πλήρη απουσία κινήσεων ή κάποιας ιδιαίτερης μορφής του χαρακτήρα. Φυσικά, η Ellen McLain ως GlaDOS προσφέρει για δεύτερη φορά μία αξιομνημόνευτη ερμηνεία με τους δύο ιδιόμορφους χαρακτήρες του τίτλου να αποτελούν από μόνοι τους ικανό λόγο για ενασχόληση με τον τίτλο.

2. Outland
Mπορεί οι τίτλοι που διατίθενται αποκλειστικά στις διαδικτυακές υπηρεσίες των συστημάτων να αποτελούν τα “μικρά αδερφάκια” των retail κυκλοφοριών, αλλά πολλές φορές έρχονται να μας δείξουν ότι δεν χρειάζονται υπέρογκα budgets για να μας προσφέρουν αξέχαστες εμπειρίες (μην ξεχάσω να αναφέρω το Limbo…). Πραγματικά είχα χρόνια να δω σε platform τίτλο τόσο άμεση και φυσική απόκριση των κινήσεων του χαρακτήρα στις εντολές μου, απαιτώντας μόνο μερικά δευτερόλεπτα ώστε ο έλεγχός του να γίνει δεύτερη φύση. Πλαισιωμένο από έναν πανέμορφο εικαστικό τομέα και έναν άκρως καλοδεχούμενο βαθμό δυσκολίας δε θα μπορούσε παρά να αποτελεί, κατά την γνώμη μου, τον καλύτερο platform τίτλο της χρονιάς.

3. Deus Ex: Human Revolution
Όταν η Eidos αποφάσισε να βγάλει το prequel ενός από τους πιο αξιομνημόνευτους τίτλους του είδους δε γινόταν παρά να αποτελεί μία μοναδική πρόκληση. Ευτυχώς, κυρίως για εμάς, κατάφερε να κερδίσει το στοίχημα ξεφεύγοντας από τα καθιερωμένα της εποχής με μία εμπειρία που –επιτέλους- στόχευε σε τομείς διαφορετικούς από το shooting… Η πλοκή κατάφερε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μου ως τους τίτλους τέλους χάρη στους καλογραμμένους χαρακτήρες αλλά και το βάθος του συνομωσιακού σύμπαντος που δημιουργήθηκε. Σε συνδυασμό με το απολαυστικότατο stealth σύστημά του το Human Revolution κατάφερε μου θυμίσει ότι τα FPS έχουν ακόμα τη δυνατότητα να προσφέρουν κόσμους και χαρακτήρες με βάθος.

4. Gears of War 3
Πιστεύω πως δεν χωράει αμφιβολία ότι η σειρά των Gears of War θα συνεχίζει να προσθέτει sequels, spin-offs κ.λπ. εντούτοις, για την ώρα μπορούμε να λέμε ότι η παρούσα τριλογία ήρθε στο τέλος της λέγοντας ίσως το οριστικό αντίο στην Delta Squad. Η Epic Games καταφέρνει για άλλη μία φορά να προσφέρει έναν εξαιρετικό τίτλο με την cover based δράση να είναι καλύτερη από ποτέ. Αρκετά χρόνια μετά την παρθενική της εμφάνιση η Unreal Engine 3 συνεχίζει να δείχνει τα δόντια της μεταφέροντάς μας στον πιο όμορφο τίτλο του franchise. Επιπλέον αξίζει τα εύσημα για τη δημιουργία έντονων στιγμών που τουλάχιστον όσον αφορά την γνώμη μου κατάφεραν κατά μοναδικό τρόπο για το ύφος του τίτλου να προξενήσουν συναισθήματα για τους χαρακτήρες.

5. Batman Arkham City
Ποιος θα το πίστευε δύο χρόνια πριν πως η Rocksteady θα μπορούσε να μας προσφέρει έναν τίτλο με υπερήρωα που όχι απλά θα ήταν καλός αλλά θα ήταν τόσο καλός ώστε να μπορεί άνετα να μπαίνει στις τοπ λίστες. Το Arkham City αποτελεί έναν τίτλο σταθμό για τον χαρακτήρα του Batman και έναν πραγματικό ναό για τους φαν του συγκεκριμένου κόμικ. Ο ανοιχτός κόσμος του Arkham City μπορεί να είναι από τους μικρότερους που έχουμε δει αλλά από την άλλη μεριά αποδίδει εξαιρετικά την σκοτεινή ατμόσφαιρα που εκπέμπει ο συγκεκριμένος υπερήρωας, προσφέροντας μία πραγματική παρέλαση από τους γνωστότερους villains του σύμπαντος. Επίσης, το gameplay καταφέρνει να μας πείσει πως όντως παίρνουμε τον έλεγχο του Batman ενώ η σκέψη και μόνο της αριστουργηματικής κατάληξης της κεντρικής ιστορίας καταφέρνει να μας προκαλέσει ρίγη…

Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ καλές γιορτές σε όλους και για να μην ξεχνιόμαστε… τα καλύτερα έρχονται!!!!

{PAGE_BREAK}

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος

Σε ένα κρύο container, κάπου στο κέντρο του παγωμένου Βελιγραδίου, θυμήθηκα πως ανάμεσα σε meetings, σχέδια και λοιπές εργασίες θα είχα και την ευχάριστη ασχολία να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για την χρονιά που πέρασε. Μια χρονιά, που αν μη τι άλλο ήταν και αυτή γεμάτη υπέροχα παιχνίδια, πρωτότυπες ιδέες, μεγάλες απογοητεύσεις αλλά και δυνατές, γλυκιές, συγκινητικές στιγμές. Ήταν η χρονιά των αγανακτισμένων, του ΔΝΤ, του κινήματος της Wall Street, της Αραβικής Άνοιξης, του ναυαγίου της χριστουγενιάτικης πλωτής αχινοσαλάτας της Θεσσαλονίκης και της επέλασης των ψηφιακών Μαυρογέννηδων από κάθε σημείο του διαδικτύου. Square Enix, EA, Activision και πολλοί άλλοι, δεχθήκανε κανονιοβολισμούς από όλες τις κατεύθυνσης. Κανένα όμως δεν ήταν σαν το ολικό κουρσάρισμα του Playstation Network, που άφησε εκατομμύρια παίκτες για εβδομάδες δίχως δίκτυο και κυρίως, με εκτεθειμένα στοιχεία των πιστωτικών καρτών τους. Και μη χειρότερα ώρες ώρες.

Οι εξελίξεις στα handhelds ήταν μάλλον ραγδαίες.Κυκλοφόρησε το Nintendo 3DS, το οποίο μπορεί να έχει τις αξιώσεις να εκθρονίσει τον προκάτοχό του αλλά ακόμα από πλευράς software είναι κάπως αδύναμο. Το γεγονός δε πως η Nintendo χαμήλωσε την τιμή της κονσόλας, μου ξύπνησε πικρές αναμνήσεις του σκηνικού Sony-PS3 και το πόσοι early adopters κλαίγανε με μαύρο δάκρυ. Και μιας και έπιασα τη Sony, παρουσίασε η άτιμη άλλη μία φορητή κονσόλα που τεχνολογικά δείχνει διαμαντάκι. Και στην σχετικά λογική τιμή των 249 ευρώ που θα έρθει στη χώρα μας, αρχίζει να δείχνει ως μια καλή επένδυση. Με 2,5 ώρες μπαταρία όμως και τα δύο, μόνο φορητές δεν είναι. Προσωπικά πάντως, αυτό το Gravity Rush μου έχει κάνει μεγάλο κλικ και θέλω να αποκτήσω την κονσόλα μόνο για αυτό. Αρκεί αυτή την φορά να μην μείνω με το Vita και 3-4 παιχνίδια όπως έμεινα και στο PSP.

Η Nintendo, αργά ή γρήγορα θα βρει το ρυθμό της και θα γεμίσει και πάλι με παιχνίδια. Η Sony όμως πρέπει να δώσει πολύ μεγάλη βάση στον τομέα αυτό αν δεν θέλει η κονσόλα της να εξαφανιστεί από την αγορά (πριν 2 χρόνια, το PSP δεν το έβρισκες σε καταστήματα ορισμένων χωρών -όπως η Νορβηγία και η Δανία- γιατί δεν πουλούσε). Ως απογοήτευση για τη φετινή χρονιά, να πω την αλήθεια είμαι διχασμένος ανάμεσα στο Jurassic Park και το Skyrim. Το πρώτο γιατί είναι μια αρπαχτή με ρηχό σενάριο, μηδενικό gameplay και δεν καταφέρνει ούτε στιγμή να δώσει την ατμόσφαιρα που αρμόζει σε αυτό το περιβάλλον.

Το δεύτερο γιατί για τρίτη φορά στην σειρά, η Bethesda μας δίνει ένα παιχνίδι με χλιαρό σενάριο, μέτριο close combat system (ειδικά μετά το Dark Souls, το Skyrim δείχνει πλαστικό, κινέζικο παιχνιδάκι), γεμάτο μικρά μικρά bugs τα οποία μπορεί να μην κάνουν το παιχνίδι unplayable, αλλά καταστρέφουν ολοσχερώς την ατμόσφαιρα στα δικά μου μάτια. Το σταμάτησα στις 40 ώρες, το ξανάρχισα και μετά απο ένα 4ωρο quest μου κρασάρει ο NPC και το quest έγινε fail. Ούτε με reload δεν έστρωνε. Λυπάμαι αλλά θα περιμένω και άλλο για να τελειώσω αυτό τον τίτλο. Τα πράγματα όμως δεν ήταν μόνο μαύρα.

Η φετινή χρονιά με ανέδειξε, άθελά μου το τονίζω, ως τον αδιαφιλονίκητο βετεράνο του Kinect στην Ελλάδα και πιθανότατα στον κόσμο όλο! Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να φύγω να μονάσω, δεν το αρνούμαι, αλλά ως επί το πλείστον μπορώ να πω πως διασκέδασα με την παρέα μου πιο πολύ με αυτά τα παιχνίδια παρά με Halo Reach και άλλα παρόμοια offline multiplayer παιχνίδια. Ειδικά αυτό το Gunstringer… η επιτομή του πώς πρέπει να σκέφτεσαι όταν σχεδιάζεις για το Kinect. Αλλά μάλλον φλυαρώ ακατάπαυστα και ίσως είναι καλύτερα να περάσω στο προσωπικό top 5 αν δεν θέλω να γευτώ στην πλάτη μου το γνωστό motion controlled μαστίγιο του Καλλίφα!

Deus Ex: Human Revolution
Το RPG της χρονιάς και αφήνω τους ανταγωνιστές του να κουρεύονται. Εξαιρετική ατμόσφαιρα, βαθύ σενάριο και κόσμο, στιβαρό gameplay και πάνω απ’όλα, σέβεται 100% την σειρά των Deus Ex και παραμένει σταθερό στον δρόμο που χάραξανε.

The Book of Unwritten Tales
Ή αλλιώς, το χαστούκι από το πουθενά. Περίμενα πως θα έχουμε να κάνουμε με ένα Ceville, άντε ένα απλούστερο Simon the Sorcerer. Αυτό που πήρα στα χέρια μου τελικά ήταν το κάτι άλλο. Απίστευτο tribute χιούμορ που είναι χωμένο σε τέτοιο βαθμό, που και στο 2ο playthrough μου έβρισκα άλλα τόσα. Δεν ντρέπομαι μάλιστα να πω πως το θεωρώ ως το καλύτερο fantasy adventure που έχω δει από την εποχή του Longest Journey. Adventurer που δεν θα παίξει αυτό το παιχνίδι, καλύτερα να αφήσει το mouse του στα αποδυτήρια και να απομακρυνθεί από το γήπεδο. Τουλάχιστον εξιλεωθείτε με το Black Mirror 3!

Dark Souls
Δεν είμαι εθισμένος στα πανδύσκολα παιχνίδια. Ούτε εκστασιάζομαι με την ιδέα να παίζω ένα παιχνίδι στο Ultra Hard απλά και μόνο για να ξεσπάσω στα καημένα μου τα νευράκια. Αλλά όταν έρχεται ένα παιχνίδι, το οποίο με τίμιο και καθαρό τρόπο σου λέει «Είμαι παλούκι αλλά κάθε φορά που θα πεθαίνεις, θα ξέρεις πως ήταν δικό σου φταίξιμο και όχι αδικία» τότε δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ. Το καλύτερο σύστημα μάχης που έχει βγει ποτέ σε παιχνίδι μαζί με τρελά παγερή ατμόσφαιρα, κάνουν το Dark Souls ένα πολύ ιδιαίτερο παιχνίδι στην καρδιά μου.

Gears of War 3
Θα επαναλάβω τα λόγια που είπα στο forum την στιγμή που τελείωσα το παιχνίδι. «Έχω συγκινηθεί… και δεν το κατάφερε με το "Γουαου" factor που είχε το 1ο, ούτε με τον χαρακτήρα τεράστιας επικής μάχης και ντου από παντού που είχε το 2ο. Το 3ο και καλύτερο σεναριακά παιχνίδι της σειράς σε μαγεύει αργά αργά, βήμα προς βήμα. είναι ένα ταξίδι μέσα από την ταλαιπωρία, την απώλεια, την μοναξιά, τον πόνο και την ανάγκη για μια τελευταία προσπάθεια, ένα τελευταίο βήμα, ένα τελικό ρίσκο σώμα με σώμα για να τελειώσουν όλα.  Όσο το 1ο και 2ο με εντυπωσίασαν με τον τρελό πανικό τους, τόσο το 3ο με έκανε να νιώσω πως επιτέλους νοιάζομαι για αυτό τον κόσμο και τους ανθρώπους του. Πιο προσγειωμένο, πιο ανθρώπινο, πιο αληθινό, το Gears of War 3 αφήνει την τεράστια υπερβολή πίσω του εις όφελος μιας πιο κοντινής σε εμάς υπόθεση. 10 με τόνο από εμένα γιατί απλά μου την έφερε από εκεί που δεν το περίμενα!

Xenoblade Chronicles
Απλά και μόνο γιατί σε αυτή την γενιά κονσολών, αποτελεί ένα από τα ελάχιστα πολύ καλά JRPGs. Έφερε καινούργιες ιδέες, είχε υπέροχη ιστορία και gameplay αλλά και έμεινε πιστό στα κλασσικά δεδομένα του είδους, καθιστώντας το την ιδανικότερη επιλογή για το είδος του.

{PAGE_BREAK}

Γιάννης Πλέσσας

Το νέο Hardware ήταν αυτό που κυριάρχησε αυτήν την χρονιά και ιδιαίτερα το φορητό. Το iPad 2 κυκλοφορεί και στη χώρα μας σε τιμές που φτάνουν σχεδόν έναν ολόκληρο ελληνικό μισθό, με τους γνωστούς early adopters της Αpple να τρέχουν να το προμηθευτούν από την πρώτη μέρα, παρ όλο που δεν το χρειάζονται πραγματικά. Αλλά έτσι είναι, η Apple ξέρει καλύτερα από κάθε άλλη εταιρεία πώς να δημιουργεί τεχνητές ανάγκες. Η Sony, από την άλλη, την πάτησε με το PSN. Εκατομμύρια ονόματα, αριθμοί καρτών, emails και διευθύνσεις κλάπηκαν από μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες του πλανήτη, με τους καταναλωτές να σκέφτονται ότι «εφόσον το έπαθε η Sony, μπορεί να το πάθει ο οποιοσδήποτε». Και πράγματι, μέσα στο 2011 υπήρξαν άπειρες περιπτώσεις hackaρίσματος και επιθέσεων, τόσο από τους Anonymous όσο και από τους Lulzsec και οι στόχοι φαίνεται πως ήταν οι πάντες και όχι μόνο εταιρίες που ασχολούνται με το gaming.

Το νέο hardware κυριάρχησε και στην Ε3. Από τη μία είχαμε τη Nintendo με το WiiU και μια παρουσίαση η οποία έδειξε να μπερδεύει τον κόσμο, με τον ίδιο τον Iwata να προσθέτει μήνες μετά ότι έπρεπε να είχε δείξει με διαφορετική σειρά την κονσόλα και το χειριστήριο. Τελικά, η παρουσίαση είχε και πάλι πολλές προβλέψεις και λίγο «ψαχνό», με τη Nintendo να παρουσιάζει από τη μια ένα σύστημα στα πολύ αρχικά του στάδια και από την άλλη να φαίνεται να βιάζεται να μπει πρώτη στην επόμενη γενιά χωρίς να μπορεί να δει κανείς το λόγο.

Το NGP, το οποίο μετονομάστηκε τελικά σε PS Vita, επίσης κυριάρχησε στην παρουσίαση, αν και η Sony δεν φαίνεται να μαθαίνει από το PSP και ας θέλουν να περάσουν το προφίλ του «ταπεινού» που έχει μάθει από το παρελθόν. Η πρώτη φουρνιά των τίτλων του PS Vita που κυκλοφόρησε πρόσφατα δείχνουν έναν σύστημα που θα πλημμυρίσει από PS3 ports και από παιχνίδια με εντυπωσιακά γραφικά και campaigns. Η έννοια της φορητότητας έχει χαθεί εντελώς, ενώ το κόστος θα μετακυλήσει στους ίδιους τους τίτλους (στον καταναλωτή), με κάθε παιχνίδι του PSVita να κοστίζει όσο και ένα παιχνίδι του PS3, αφού στην ουσία μιλάμε για αντίστοιχο budget στην ανάπτυξη.

Το 3DS ξεκίνησε μάλλον παγωμένα, για να έρθει ήδη η πρώτη μείωση στην τιμή, ενώ ειδήσεις όπως ο προστιθέμενος αναλογικός μοχλός φαίνεται να μπερδεύουν τους καταναλωτές, οι οποίοι μυρίστηκαν ανασχεδιασμό της κονσόλας με αποτέλεσμα να παγώσουν και πάλι οι πωλήσεις. Τελικά, ενώ με το 3D έναν χρόνο πριν ήταν όλοι ενθουσιασμένοι και φαινόταν διαστημική τεχνολογία για φορητή κονσόλα, τελικά ένα χρόνο μετά «ξεφούσκωσε» απότομα, δείχνοντας ότι και πάλι το software είναι αυτό που μετράει σε μια φορητή κονσόλα και όχι η οθόνη. Όμως και οι δύο εταιρείες είναι εντελώς λάθος: Και το 3DS και το PS Vita θα ξεπεραστούν από τα κινητά, ειδικά όταν αυτά μπορούν και προσφέρουν πραγματικό φορητό gaming με κάτι λιγότερο από ένα ευρώ στον τίτλο. Πως μετά να ζητήσεις 40 και 50 ευρώ για ένα φορητό παιχνίδι;

Το τελευταίο μέρος της χρονιάς κλείνει με ορισμένα μεγάλα sequels, τα οποία όμως είχαν από πίσω τους κάποια χρόνια ανάπτυξης και πιθανώς να είναι τα τελευταία ΑΑΑ παιχνίδια γι’ αυτές τις κονσόλες. Δύσκολα από εδώ και πέρα μια εταιρεία θα ξοδέψει 2 χρόνια στην ανάπτυξη ενός ποιοτικού τίτλου, για να τον κυκλοφορήσει στο τελείωμα της ζωής των PS3 και Xbox360 και να χαθεί. Όλοι πλέον αναπτύσσουν για την επόμενη γενιά και ας μην το λένε. Το PC gaming βγαίνει επίσης κερδισμένο από όλη αυτήν την παράταση που πήραν σε αυτή τη γενιά οι κονσόλες, με μεγάλα παιχνίδια, όπως το BF3, να αναπτύσσεται πρώτα για τα PC και να φέρει επιλογές που απλώς δεν υπάρχουν στις κονσόλες.

Τελικά, μπορεί αυτές οι κονσόλες να φτάσουν τη δεκαετία, κάτι που δεν θα το πίστευε κανείς το 2005 και 2006. Αυτό που πρέπει να προσέξουν από εδώ και στο εξής οι επόμενες κονσόλες, είναι την αξιοπιστία τους. Αν οι εταιρείες θέλουν να φτιάχνουν κονσόλες κάθε δεκαετία, θα πρέπει να φροντίζουν ώστε τα συστήματά τους να αντέχουν όλο αυτό το διάστημα και όχι να καίγονται μετά από τα 2 πρώτα χρόνια (ακούς MS;).

Το φετινό Τop5 περιέχει τόσο παιχνίδια με τα οποία ασχολήθηκα μέσα στο 2011, όσο και κάποια με τα οποία θα ασχοληθώ στο μέλλον. Το Lineage II έγινε επιτέλους F2P και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ορδές των Eλλήνων θα επιστρέψουν εκεί όπου ξεκίνησαν. Εξάλλου, πριν κάποια χρόνια, δύο ήταν τα hardcore παιχνίδια που κυριαρχούσαν σε κάθε net: Lineage II και DOTA (ή dotes, όπως έχουν συνηθίσει να το λένε πολλοί). Η Bethesda την πάτησε πάλι με τα saves. Δεν είναι η πρώτη φορά: Τα saves του Oblivion στο Xbox 360 είναι εξίσου προβληματικά. Από ένα σημείο και μετά πρέπει να σβήνεις συνεχώς την cache για να φορτώσει ένα save. Πάντα οι τίτλοι της Bethesda ήταν προβληματικοί –έως broken- τις πρώτες μέρες και όσοι το έχουν καταλάβει αυτό γνωρίζουν ότι δεν αξίζει ποτέ να αγοράσεις τίτλο της Bethesda από την πρώτη μέρα. Ίσως ένα χρόνο μετά…

1. Lineage II: Goddess of Destruction
2. Rift
3. Gears of War 3
4. Portal 2
5. Uncharted 3

Απογοήτευση: Skyrim (PS3 έκδοση).

{PAGE_BREAK}

Γιώργος Πρίτσκας

Κάπου εδώ ξεκινά το μεγαλύτερο ανέκδοτο της χρονιάς που φεύγει. “Γράψε ποια είναι κατά την άποψη σου τα καλύτερα παιχνίδια του 2011”. Θεσπέσια. Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Καλύτερα να προσπαθούσα να παίξω όλα τραγούδια του Frank Zappa με piccolo… ανάποδα. Πιο εύκολο θα ήταν. Πέρα από την πλάκα, το 2011 ήταν μια χρονιά όπου, αν, με τη βοήθεια ενός εξωπραγματικού θαύματος υπήρχε η δυνατότητα, ο κάθε μήνας να είχε 40 ημέρες των 30 ωρών η καθεμία και ταυτόχρονα να ζούσαμε μόνο μπροστά από μια οθόνη, τότε ίσως να καταφέρναμε να αφιερώσουμε τον χρόνο που άξιζε σε κάθε σπουδαίο τίτλο που κυκλοφόρησε. Και αν συνέβαινε αυτό, αυτή τη στιγμή, θα έπρεπε να γράφουμε βιβλίο με τις γενικές εντυπώσεις μας και όχι ένα μικρό αρθράκι. Επειδή όμως θαύματα δεν γίνονται για να παίζουμε εμείς παιχνίδια, το παρόν άρθρο ουδεμία σχέση έχει με τα “καλύτερα της χρονιάς”, ούτε καν σε ένα πλήρως υποκειμενικό φάσμα. Διότι για να είχαμε κατασταλάξει στα αγαπημένα μας παιχνίδια για το 2011, θα έπρεπε τουλάχιστον να τα έχουμε παίξει.

Batman Arkham City, Uncharted 3, Gears of War 3, Resistance 3, Dark Souls, Skyrim, Assassin’s Creed: Revelations, Rage, Rayman Origins, Alice Madness Returns, Witcher 2, Child of Eden, Killzone 3, Little Big Planet 2, Sword and Sworcery, είναι ορισμένα ποιοτικά παιχνίδια που μας έρχονται απ’ ευθείας στο νου, που για διάφορους λόγους δεν καταφέραμε να ασχοληθούμε καθόλου μαζί τους.

Και αν καθόμασταν να σκεφτούμε λίγο ακόμα, είμαστε σίγουροι πως θα βρίσκαμε τουλάχιστον άλλα τόσα. Η λίστα φαίνεται να είναι ατελείωτη για μια χρονιά που κατά πάσα πιθανότητα θα θεωρείται το απόλυτο ζενίθ αυτής της γενιάς. Οπότε, για να ξεμπερδεύουμε με τις φλυαρίες και τους προλόγους, στη μικρή και ταπεινή λίστα που ακολουθεί, βρίσκονται απλά πέντε σπουδαίες εμπειρίες που ζήσαμε φέτος και πιθανότατα θα μας ακολουθούν μέχρι αυτό το ρημάδι το μυαλό μας βαρεθεί να μας κάνει παρέα. Ούτε τα καλύτερα, ούτε τα αγαπημένα μας λοιπόν. Απλά, σπουδαία!

Portal 2
Mε χαοτική διαφορά το πιο “καλοκουρδισμένο” και “σφιχτοδεμένο” παιχνίδι που παίξαμε φέτος. Από όποια πλευρά και αν το “πιάσουμε”, αδυνατούμε να βρούμε κάποιο τρανταχτό ψεγάδι. Από το καλογραμμένο και ευφάνταστο σενάριο, την αφήγηση, το στήσιμο και τη δομή του, που ελέγχουν μαεστρικά το ρυθμό του παιχνιδιού παραδίδοντας ατάκες και στιγμές με πρωτοφανές για τα δεδομένα των βιντεοπαιχνιδιών timing, τους πανέξυπνους γρίφους, την φανταστική μουσική επένδυση και τον ιδιοφυές ηχητικό σχεδιασμό που “αντιδρά” σε κάθε μας βήμα στον παρανοϊκό αλλά και παιχνιδιάρικο “ηλεκτρονικό” αυτόν κόσμο, μέχρι τη διακριτική αλλά σημαντική σύνδεση με το σύμπαν των Half – Life, τους αξέχαστους χαρακτήρες και το ευρηματικό τέλος του. Η ιστορία της Aperture Science και του ψυχωτικού εμπνευστή της, είναι το απόλυτο αντίδοτο στις περισσότερες συμβάσεις της βιομηχανίας και το απόγειο της σχεδιαστικής φιλοσοφίας της Valve. Spaaaace!

Bastion
Είναι ορισμένα παιχνίδια που απλά σου κάνουν “κλικ” από το πρώτο δευτερόλεπτο που τα βλέπεις. Έρωτας με την πρώτη ματιά και άλλα παρόμοια “σάλια”, το πιάσατε το νόημα. Ένα τέτοιο παιχνίδι είναι το Bastion. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς ήταν. Εκείνες οι πρώτες “γρατσουνιές” στην κιθάρα και το μαγευτικό soundtrack γενικότερα; Η –α λα Sam Elliott- πιο cool φωνή που αφηγήθηκε ποτέ τις πράξεις μας; Οι πανέξυπνες και καλογραμμένες ατάκες που ξεστομίζει χωρίς σταματημό; Ο υπέροχα σχεδιασμένος κόσμος του που αναδύεται σαν ένα ζωντανό puzzle και συμπληρώνεται με το κάθε μας βήμα; Το απλό και εθιστικό gameplay του; Το σενάριο; Το τέλος; Kid just rages for a while but doesn’t find the answer. He doesn‘t need it.

Deus Ex: Human Revolution
Είναι τόσα πράγματα που είναι άξια θαυμασμού στη δυναμική επιστροφή του Deus Ex, που ξεχνάς πως είναι το πρώτο παιχνίδι της νεοσύστατης Eidos Montreal. Πιο τρανταχτό απ’ όλα ίσως, η τρομερή αυτοπεποίθηση στη δημιουργία της που σπάνια συναντάται σε ντεμπούτο. Μια καθαρή και αμιγώς hardcore εμπειρία, που ξέρει καλά τι πρέπει να κάνει και μένει εστιασμένη στους σκοπούς της. Δεν υπάρχει κανένας συμβιβασμός εδώ. Πιθανότατα το πιο “σκεπτόμενο” παιχνίδι της χρονιάς όχι μόνο σε επίπεδο σεναρίου αλλά και gameplay, το Deus Ex μας μετέφερε σε έναν νέο-νουάρ μελλοντικό κόσμο, που καταφέρνει να ξεχωρίσει από οτιδήποτε άλλο έχουμε συναντήσει, παραμένοντας ταυτόχρονα εκπληκτικά οικείος. Μας τοποθέτησε στη μέση ενός φιλοσοφικού debate για το μέλλον της ανθώπινης φύσης και μας ανάγκασε να σκεφτούμε και να πάρουμε θέση. Υπάρχει πιο σπουδαίο από αυτό;

The Legend of Zelda: Skyward Sword
Το πάλεψε από εδώ, το πάλεψε από εκεί, τα κατάφερε τελικά η Nintendo, αν και χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια για να μας πείσει ότι το motion gaming μπορεί να υποστηρίξει ολοκληρωτικά μια εμπειρία. Το Skyward Sword αποτελεί μια άτυπη –έστω στιγμιαία- δικαίωση του οράματος της Nintendo για το Wii . Και τι δικαίωση!

Η κληρονομιά του ονόματος είναι βαριά αλλά το νέο αυτό Zelda έχει το θάρρος να φέρει τις σημαντικότερες αλλαγές στη σειρά από την εποχή του Α Link to the Past και να διατηρήσει τον κεντρικό πυρήνα της εμπειρίας ανέπαφο. Μπορεί στην πορεία να υπέπεσε σε κάποια μικρά σχεδιαστικά παραπτώματα, αλλά υποψιαζόμαστε πως θα μείνει στην ιστορία ως το όμορφο “σκαλοπάτι” για τις επικείμενες πολύ θεαματικότερες αλλαγές που μας επιφυλάσσει το μέλλον του Link. Πόσο ταιριαστό λοιπόν η ιστορία του να αφορά την αρχή ολόκληρης της μυθολογίας της σειράς. Και το ταξίδι ξαναρχίζει από την αρχή…

To the Moon
Μπορεί να μην είναι ακριβώς παιχνίδι, αλλά είναι όλα τα υπόλοιπα που αγαπάμε σε αυτά. Η πιο αυθεντικά συγκινητική, αστεία και πρωτότυπη ιστορία της χρονιάς έρχεται από μια μικρή ανεξάρτητη δημιουργό για να μας θυμίσει πως η indie σκηνή είναι ό,τι πολυτιμότερο και υγιέστερο έχει η βιομηχανία αυτή τη στιγμή. Περισσότερα στο άρθρο που θα δημοσιευτεί όταν ο “άνθρωπος που έβαλε 9 στο Uncharted και επέζησε” το αποφασίσει. Μέχρι τότε, απλά παίξτε το!

{PAGE_BREAK}

Γιάννης Σκουλουδάκης

Εδώ είμαστε και πάλι. Κάθε χρόνο ο καθένας από εμάς γράφει για τα παιχνίδια που τον άγγιξαν και θα έχει να θυμάται για πολλά ακόμα χρόνια. Έτσι και φέτος το κείμενο θα ήταν ένα συνηθισμένο Τοπ 5. Είχα βρει και τα παιχνίδια που θα το αποτελούν και απλώς περίμενα την ώρα που θα αρχίσω να γράφω το κείμενο. Όλα όμως άλλαξαν πριν μια εβδομάδα. Κατέφθασε ένα παιχνίδι που περίμενα για πολλά χρόνια. Ένα παιχνίδι που με έκανε να μετανιώνω την ώρα και την στιγμή που επέλεξα το Xbox αντί του PS2. Βασικά μιλάμε για δύο παιχνίδια τα οποία κυκλοφόρησαν στο PS3 σε ένα πακέτο. Μιλάω φυσικά για το ICO & Shadow of the Colossus HD! Δυσκολεύομαι να γράψω κάτι για αυτά τα παιχνίδια, όχι γιατί δε ξέρω τι να πω, αλλά δε ξέρω πως μπορώ να μεταφέρω σε ένα κείμενο αυτά που ένοιωθα όταν ταξίδευα μαζί τους. Καταρχήν πολλοί θα αναρωτηθούν με ποια λογική επιλέγω δύο παλιά παιχνίδια ως τα καλύτερα του 2011. Εξηγώ λοιπόν. Πρώτον δεν αποτελούν μια «ξερή» μεταφορά, αλλά έχουν εμπλουτιστεί από την αρχή με νέα γραφικά, νέο ήχο 5.1, ακόμα και 3D.

Προσωπικά όμως δεν με καλύπτει αυτή η εξήγηση. Αυτή που με καλύπτει είναι ότι εφόσον το παιχνίδι είναι νέα κυκλοφορία και ο χρήστης το παίζει για πρώτη φορά, δεν μπορεί να πει ότι είναι το καλύτερο του…2002. Εφόσον το έπαιξα τώρα πρώτη φορά και αποτελεί νέα κυκλοφορία για την κονσόλα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην είναι το καλύτερο αυτής της χρονιάς. Τώρα ας προσπαθήσω να γράψω κάτι για αυτά τα παιχνίδια, αν και ο όρος «παιχνίδια» τα αδικεί. Αυτά είναι αριστουργήματα! Και όταν έχεις απέναντι σου τέτοια αριστουργήματα πως τα κρίνεις; Από τη διάρκεια τους που είναι μικρή (14 ώρες μου πήραν και τα δύο);

Από τα μέτρια γραφικά για την εποχή μας; Από τα glitches που έχει το gameplay και η κάμερα; Τέτοια παιχνίδια τα κρίνεις από αυτά που αποκομίζεις αφότου έχεις δει τους τίτλους τέλους. Προσωπικά αφού είχα τερματίσει και τα δύο παιχνίδια, αν και είχα φτάσει στην οθόνη του “End”, παρέμενα καθηλωμένος στη θέση μου με τα μάτια μου κεντραρισμένα στην τηλεόραση και το μυαλό μου να έχει φύγει μακριά.

Αυτή η απλότητα που σου μεταδίδουν και τα δύο παιχνίδια είναι μοναδικό συναίσθημα. Νομίζεις ότι δεν κάνεις τίποτα και όμως έχεις κατακλυστεί από εκατοντάδες συναισθήματα τα οποία τα αντιλαμβάνεσαι μόνο στο τέλος. Είναι σαν τις απαγορευμένες διαφημίσεις. Γίνεσαι δέκτης μηνυμάτων χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι και μόνο όταν τα παιχνίδια κορυφώνονται προς το τέλος, αρχίζεις και καταλαβαίνεις πια τα βαθύτερα νοήματα που θέλει να περάσει ο κύριος Fumito Ueda. Μηνύματα που απλώς σε κάνουν να αισθάνεσαι πολύ «μικρός».

Από την μία έχουμε το ICO μια ρομαντική ιστορία ενός αγοριού και ενός ψηλότερου κοριτσιού που απλώς θέλουν να αποδράσουν από την αιχμαλωσία και από την άλλη έχουμε το Shadow of the Colossus ένα δραματικό παιχνίδι που θα μας φτάσει στα όριά μας να δακρύσουμε. Δύο παιχνίδια που εξιστορούν δύο διαφορετικά αισθήματα του ανθρώπου, την αγάπη και τον εγωισμό. Δύο παιχνίδια που κακώς λέγονται παιχνίδια. Δύο παιχνίδια έργα τέχνης. Δύο παιχνίδια που δε θα ξεχάσω ποτέ…

Για την ιστορία, ορίστε τα καλύτερά πέντε μου παιχνίδια. Αν θέλετε ανάλυση δείτε τα reviews τους μιας και εγώ… δεν έχω μάτια για άλλα.

5. Assassin’s Creed: Revelations
4. Dead Space 2
3. Witcher 2: Assassins of Kings
2. Batman Arkham City
1. ICO & Shadow of the Colossus

Με αυτό το κείμενο κλείνει και το 2011 για μένα στο GameOver. Του χρόνου ίσως να μην καταφέρω να γράψω κάποιο ανάλογο κείμενο καθώς μάλλον θα καθαρίζω… Καλλιόπες, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το σημαντικό είναι να είμαστε γεροί και δυνατοί. Αυτό θα ευχηθώ σε σας και τις οικογένειες σας. Υγεία και δύναμη για ένα ακόμα πιο δύσκολο 2012, το οποίο θα το ξεπεράσουμε με καλή διάθεση!

Χρόνια πολλά και καλές γιορτές σε όλους!

{PAGE_BREAK}

Μιχάλης Τέγος

Από συννεφιά χαρακτηρίστηκε το 2011 στη βιομηχανία του gaming – όχι με την έννοια της γκρίζας μουντάδας, αλλά από τη μεταφορά στο cloud, την απροσδιόριστη αυτή διάσταση του internet όπου μεταφέρεται σταδιακά όλο και μεγαλύτερο μέρος της ψυχαγωγίας και της εργασίας μας. Οι σκληροί μας δίσκοι και τα οπτικά media δίνουν σιγά σιγά τη θέση τους στους servers, παρά τις διαμαρτυρίες των πιο παραδοσιακών χρηστών. Είναι μια διαδικασία που δεν ξεκίνησε το 2011, αλλά αυτή ήταν η χρονιά που έκανε μερικά σημαντικά βήματα προς τα εμπρός. Το Steam αυτή τη στιγμή σχεδόν μόνο του στηρίζει το PC gaming, με το Skyrim να έχει πουλήσει ταχύτερα από οποιονδήποτε τίτλο στην ιστορία της υπηρεσίας. Το Onlive λειτούργησε σε ΗΠΑ και Μ. Βρεταννία, καταρρίπτοντας την ανάγκη για τελευταίας τεχνολογίας hardware για να παίξει κανείς παιχνίδια ΑΑΑ κατηγορίας.

Το iPad της Apple έφερε κι αυτό τη δική του επανάσταση, δίνοντας μια γερή σφαλιάρα στο φορητό gaming, που τώρα ψάχνει να βρει την ταυτότητά του. Δύο τίτλοι σε αυτό εδώ το Top 5 δεν έχουν κυκλοφορήσει καν σε retail έκδοση (και μάλιστα μπορούν να παιχθούν σε browser!), αλλά αυτό δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να μειώσει τη σημασία ή την ποιότητά τους.

Το σύννεφο, όμως, φέρνει και καταιγίδα. Το 2011 ήταν η χρονιά που κάθε είδους δικτυακή υπηρεσία απέδειξε πόσο τρωτή είναι σε κακόβουλες επιθέσεις. Το hacking του PSN όχι μόνο εξέθεσε προσωπικά δεδομένα εκατομμυρίων χρηστών, αλλά έβγαλε το δίκτυο εκτός λειτουργίας για εβδομάδες, καθώς η Sony προσπαθούσε να διορθώσει το πρόβλημα.

Οι βάσεις δεδομένων πολλών από τους μεγαλύτερους publishers, συμπεριλαμβανομένου και του Steam της Valve, δέχτηκαν επιθέσεις και κλοπές των περιεχομένων τους. Αλλού, η ΕΑ εγκαινίασε το Origin, την δική της δικτυακή υπηρεσία online gaming και πώλησης των παιχνιδιών της. Ωστόσο, προβλήματα με τα fora της απέκλεισαν σε νόμιμους αγοραστές των παιχνιδιών της την πρόσβαση σε αυτά, ακόμη και για παιχνίδι offline. Όλο και περισσότερο κινούμαστε προς την μετατροπή του αντικειμένου της αγοράς games από προϊόν σε υπηρεσία, και του παίκτη από πελάτη, σε προσωρινό δικαιοδόχο.

Καθώς η τρέχουσα γενιά κινείται σιγά σιγά προς την δύση της, συνειδητοποιούμε ότι, περισσότερο από ποτέ, είναι σχεδόν αδύνατον να προβλέψουμε τι θα φέρει το μέλλον. Αυτό, όμως, είναι το συναρπαστικό – και είμαστε και συνάφι που απεχθάνεται τα spoilers!

Από το 5 ως το 1
Όπως κάθε χρόνο, είναι απίστευτα δύσκολο να χωρέσω τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς σε μόνο πέντε. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειώσω μερικά πράγματα σχετικά με την πεντάδα που προέκυψε: οι τέσσερις πρώτοι τίτλοι θα βρίσκονταν εκεί, με αυτή τη σειρά, έτσι κι αλλιώς. Ο πέμπτος προκύπτει από ορισμένα θέματα που είχα με κάποια παιχνίδια που, διαφορετικά, θα κατείχαν αυτή τη θέση.

Το The Witcher 2: Assassins of Kings, δυστυχώς, ακόμη δεν έχω καταφέρει να το παίξω. Τραγική έλλειψη, ειδικά εφόσον ανήκει στο αγαπημένο μου είδος games, που πρέπει να διορθωθεί το συντομότερο.

Το Batman: Arkham City θα βρισκόταν δικαιωματικά στη λίστα, καθώς πρόκειται για αριστούργημα από κάθε άποψη. Δεν παίρνει τη θέση όμως, εξαιτίας της προσέγγισης της Warner στο θέμα του περιεχομένου που απομακρύνει από τους χρήστες για να εμποδίσει την μεταπώληση του τίτλου σε second-hand αγορά. Η απόφαση να αφαιρεθούν από το παιχνίδι τα τμήματα της Catwoman, ένα πλήρες μέρος του single-player campaign, δηλαδή, το οποίο μάλιστα είχε πολυδιαφημιστεί πριν την κυκλοφορία του παιχνιδιού, είναι στην καλύτερη περίπτωση ακατανόητη και στην χειρότερη, επικίνδυνη. Το “κλείδωμα” του multiplayer τμήματος για αγοραστές από δεύτερο χέρι είναι, ως ένα σημείο, αποδεκτό. Το “σπάσιμο” του single-player σε DLC, όμως, όχι.

Το The Elder Scrolls V: Skyrim, λόγω πρωτοβουλιών της Bethesda, που επηρέασαν και την αντιπροσωπεία της στην Ελλάδα, δεν έγινε διαθέσιμο σε μένα (και στην ελληνική αγορά) παρά μόνο εδώ και μερικές ημέρες. Έχω περάσει, συνολικά γύρω στη μία ώρα με το παιχνίδι. Αν είχα προλάβει να ασχοληθώ μαζί του για αρκετό διάστημα, πιθανότατα θα βρισκόταν στην πεντάδα. Αφενός όμως το γεγονός που ανέφερα, αφετέρου το απαράδεκτο bug που έχει εμποδίσει πολλούς χρήστες του PS3 να απολαύσουν τον τίτλο, με εμποδίζει.

5. LA Noire (PC, Xbox 360, PS3, Onlive)
Ο adventure τίτλος της Rockstar συνοδεύτηκε από σκάνδαλα, αλλά έδειξε και έναν νέο δρόμο στο console gaming και στο “ώριμο” storytelling, ενώ η τεχνολογία Motion Scan παραμένει εντυπωσιακή ακόμη και τόσους μήνες μετά. Η Team Bondi δυστυχώς δεν υπάρχει πια, αλλά θα ήθελα να δω κάποιον να αναλαμβάνει τη σκυτάλη του πειράματος.

4. Bastion (PC, Xbox 360, Chrome)
Ένα downloadable game του XBLA κατάφερε να συσσωρεύσει μέσα του άρτιο gameplay, εξαιρετικούς μηχανισμούς, αριστουργηματικό storytelling και πανέμορφη παρουσίαση που θα ζήλευαν πολλοί big budget τίτλοι. Ο κόσμος του Bastion είναι υπέροχα σχεδιασμένος και η φωνή του “αφηγητή” του δίνει πνοή με έναν τρόπο που δεν έχουμε ξαναζήσει στο gaming.

3. Minecraft (PC, iOS, Android)
Το ανεξάρτητο παιχνίδι που αναστάτωσε μια ολόκληρη βιομηχανία και άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ψηφιακούς κόσμους. Για κάθε φορά που θα βλέπω, πλέον, έναν βράχο σε κάποιο παιχνίδι να μου κλείνει το δρόμο και θα αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορώ να τον σπάσω με την αξίνα μου, φταίει αυτό το μοναδικό διαμαντάκι.

2. Deus Ex: Human Revolution (PC, Xbox 360, PS3)
Πριν δώδεκα χρόνια, το Deus Ex δοκίμασε να δώσει μοναδική ελευθερία δράσης στον παίκτη και να τον αφήσει να αποφασίσει όχι μόνο πού θα καταλήξει η ιστορία του, αλλά και με ποιον τρόπο. Το gaming ξέχασε αυτά τα μαθήματα. Το Human Revolution ήρθε για να του τα θυμίσει, πλέκοντας, παράλληλα, μια ιστορία για το ψηφιακό παρόν και μέλλον μας.

1. Portal 2 (PC, Xbox 360, PS3)
Τις επιχειρηματικές κινήσεις της Valve πολλοί εμίσησαν, τα παιχνίδια της ουδείς. Και υπάρχει πολύ καλός λόγος γι’αυτό: το επίπεδο μελέτης, δουλειάς και οργάνωσης που μπαίνει στους τίτλους της δεν συγκρίνεται με καμμίας άλλης developer. Το Portal 2 είναι ένας θρίαμβος του πανέξυπνου χιούμορ και του visual storytelling στο οποίο ειδικεύεται η εταιρεία, την ίδια στιγμή που οι μηχανισμοί του είναι ένας θρίαμβος design και testing και, για μένα, αυτό το κάνει το καλύτερο παιχνίδι του 2011.

{PAGE_BREAK}

Γιώργος Τσακίρογλου

Αναζητώντας κάποιον ευφάνταστο τρόπο ώστε να ξεκινήσω το συγκεκριμένο κείμενο και επειδή οι ιδέες δεν ερχόντουσαν στο κουρασμένο από την καθημερινότητα μυαλό μου, αποφάσισα να ρίξω μια κλεφτή ματιά στο αντίστοιχο περυσινό κείμενο. Με μια γρήγορη ανάγνωση στα όσα ειπώθηκαν τότε, το πλέον ασφαλές συμπέρασμα που προκύπτει είναι ένα. Πως η βιομηχανία των videogames έχει πατήσει τέρμα το γκάζι και έτσι χρόνο με τον χρόνο βομβαρδίζει τους χρήστες με προτάσεις για όλα τα γούστα. Δυστυχώς, όμως, ο καθένας από εμάς θα πρέπει να αντικρίσει τη σύγχρονη πραγματικότητα και έτσι δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε δεν υπάρχει καθόλου ελεύθερος χρόνος ώστε να απολαύσει ο καθένας τους τίτλους που επιθυμεί ή, ακόμα χειρότερα, η οικονομική κρίση δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για περαιτέρω σπατάλες. Φυσικά, κοιτώντας τα πάντα με μια πιο ρεαλιστική ματιά, το δεύτερο σενάριο είναι αυτό που έχει πλήξει σχεδόν τους πάντες, αν και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το βάζει κανείς κάτω. Προσφορές πάντοτε υπήρχαν και πάντοτε θα υπάρχουν, οπότε το μόνο που χρειάζεται είναι λιγάκι υπομονή και φυσικά καλό ψάξιμο.

Θεωρώντας τον εαυτό μου σαν ένας από τους προνομιούχους της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, όταν μου ζητήθηκε να αναφέρω τους δικούς μου πέντε αγαπημένους τίτλους, στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα με την ιδέα. Ο λόγος είναι πως το 2011 ασχολήθηκα πραγματικά με ελάχιστες δημιουργίες, άσχετα αν για ακόμα μια φορά τα χρήματα που δαπάνησα ίσως και να είναι προκλητικά πολλά. Η αλήθεια είναι πως τα videogames που προορίζονταν για κάποιο review βρίσκονταν πάντοτε σε προτεραιότητα, οπότε αισθάνομαι υποχρεωμένος για ακόμα μια φορά να ευχαριστήσω τον Γιώργο, γιατί ποτέ δεν μου χάλασε χατίρι και πρακτικά μου ανέθεσε την πλειοψηφία των racing τίτλων. Τι να κάνουμε αδυναμίες είναι αυτές.

Πολλοί θα σκεφτούν πως στην κορυφή της λίστας θα βρίσκεται το Forza 4, μια πρόταση που κινήθηκε σε αναμενόμενα υψηλότατα επίπεδα ολοκλήρωσης, αλλά για φέτος σας έχω μια έκπληξη. Ο τίτλος της Turn10 δεν βρίσκεται στην πεντάδα για τον απλό λόγο πως παρουσιάζει τώρα όλα αυτά που θα έπρεπε να είχε κάνει το τρίτο μέρος, αδιαφορώντας παράλληλα για τον ανταγωνισμό. Η μεγάλη έκπληξη ήρθε από την Codemasters και συγκεκριμένα με το F1 2011. Μπορεί ο προκάτοχός του να είχε κλέψει τις εντυπώσεις, αλλά από την άλλη, το νέο επεισόδιο όχι μόνο το ξεπέρασε, αλλά το έκανε να μοιάζει και υπερβολικά απλό.

Φυσικά τα λαθάκια ήταν και πάλι παρόντα, αλλά το εκπληκτικό της υπόθεσης είναι η μαεστρία με την οποία η cpu διαχειρίζεται έναν τόσο τεράστιο όγκο δεδομένων, όπου τα πάντα κινούνται μέσα στα αυστηρότατα πλαίσια-κανόνες της FIA. Για ακόμα μια φορά η Codemasters έδειξε πως στη συγκεκριμένη κατηγορία αποτελεί μέτρο σύγκρισης και φυσικά το DiRT 3 απλά επιβεβαίωσε την ήδη καλή της φήμη. Ρίχνοντας νερό στο κρασί της, η σειρά επέστρεψε στα μονοπάτια του πρώτου DiRT, με εντονότερο το στοιχείο του rally, αλλά ξεκαθαρίζοντας με τον πλέον εμφανή τρόπο την πορεία της για το μέλλον. Ποια θα είναι αυτή; Ένα απαιτητικό όσο και φιγουρατζίδικο arcade racer, με πλήθος οχημάτων αλλά και διαδρομών. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Πάντως σε σχέση με πέρυσι οι racing δημιουργίες δεν ήταν τόσες πολλές και ειδικά σε ό,τι αφορά τα καθαρόαιμα arcade racers, αλλά η έκπληξη ήρθε από αλλού. Η σειρά Need for Speed μπορεί για ακόμα μια φορά να έχασε τον δρόμο της με το εκνευριστικά σύντομο The Run, αλλά η κατηγορία θα πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένη από το γεγονός πως είναι σε θέση να προσφέρει ένα ακόμα κορυφαίο racer, το οποίο κατάφερε και μπήκε σφήνα ανάμεσα στα Gran Turismo και Forza. Ο λόγος φυσικά για το Shift 2, μια υπερβολικά ‘’πορωτική’’ πρόταση, η οποία απαιτεί όχι μόνο ένα καλό τιμόνι, αλλά και κορυφαίο ηχητικό εξοπλισμό. Το πρώτο Shift είχε δείξει πολλά θετικά στοιχεία, αλλά το δεύτερο μέρος έκανε πραγματικά την υπέρβαση. Κορυφαία γραφικά, τρομερός ήχος κινητήρων και η πλέον ρεαλιστική in-car view, συνθέτουν ένα κορυφαίο σύνολο που δεν πρέπει να λείπει από τη συλλογή των φανατικών της κατηγορίας.

Αφήνοντας στην άκρη τα παραπάνω και ρίχνοντας μια ματιά στους τίτλους που ακόμα δεν έχω ασχοληθεί μαζί τους, συνειδητοποιώ πως για το επόμενο έτος, με περιμένουν πολλές ευχάριστες gaming ώρες ή τουλάχιστον αυτό ελπίζω. Με τα Gears 3, Uncharted 3, Arkham City, L.A. Noire, Deus Ex και Skyward Sword να περιμένουν υπομονετικά στις ζελατίνες τους, τα Assassin’s Creed Revelations και Crysis 2 ήταν οι προτάσεις που εκτίμησα περισσότερο και φυσικά δεν αρκέστηκα απλά και μόνο σε ένα playthrough.

Σε ό,τι έχει να κάνει με το πρώτο, πραγματικά εύχομαι η Ubisoft να προσφέρει κάθε χρόνο και από ένα νέο κεφάλαιο, αναλογιζόμενος τη συνολική ποιότητα του κάθε επεισοδίου. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως στην τρέχουσα γενιά hardware, η γαλλική εταιρία έχει προσφέρει συνολικά 4 προτάσεις, το εγχείρημά της μοιάζει με άθλο, κάνοντας τον χρόνο ανάπτυξης να μοιάζει σαν μια έννοια δευτερεύουσας σημασίας. Ο Ezio καταφέρνει να μπει στην καρδιά του καθένα κατόπιν της ολοκλήρωσης του Revelations, ενώ και η εικόνα της Κωνσταντινούπολης δύσκολα θα αφήσει τους παίκτες ασυγκίνητους.

Για το τέλος άφησα το Crysis 2. Η αλήθεια είναι πως με την δημιουργία του Yerli ασχολήθηκα μόλις πριν από έναν μήνα, παρά το γεγονός πως τον είχα στην κατοχή μου από τις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας του. Αφορμή για να το πιάσω στα χέρια μου ήταν αφενός το αναιμικό αν και αναμενόμενο –με βάση το παρελθόν της σειράς- single player του Battlefield 3 και φυσικά το αυτοματοποιημένο –αλλά εντυπωσιακό- αντίστοιχο τμήμα του Modern Warfare 3. Το Crysis 2 προσφέρει όλα αυτά που αναζητά κάποιος από ένα σύγχρονο first person shooter και ακόμα περισσότερα. Εντυπωσιακά γραφικά, σωστή συμπεριφορά και δυναμική των όπλων, ένα υποτυπώδες σενάριο και φυσικά δράση. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η Nanosuit με τις αμέτρητες επιλογές τακτικής που προσφέρει, δημιουργείται ένα κράμα πραγματικά μοναδικό για τα σύγχρονα δεδομένα και που με άνεση κατάφερε να κερδίσει την εκτίμησή μου.

Η απογοήτευση της χρονιάς; Μα φυσικά τα PS Move και Kinect. Για την ώρα, τόσο η Sony όσο και η Microsoft, αδυνατούν να προσφέρουν μια δημιουργία που να ωθήσει πραγματικά το κοινό ώστε να αγοράσει τα συγκεκριμένα περιφερειακά. Ο αρχικός ενθουσιασμός έχει φυσικά εξαφανιστεί και έτσι γίνεται εμφανές πως αυτές οι συσκευές λειτουργούν περισσότερο συνοδευτικά σε πολλές προτάσεις ή αναλώνονται σε απλά party games. Πολλές υποσχέσεις έμειναν απλά υποσχέσεις, ενώ ακόμα χειρότερα ακούγονται ήδη φήμες για τους διαδόχους τους.

Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται πως η Nintendo κατέχει ένα μαγικό ραβδάκι, οπότε καλό θα ήταν ο καθένας να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι, να χαράξει τη δική του πορεία και όταν αποφασίσει να παρουσιάσει κάτι στο κοινό, ας το κάνει τουλάχιστον ολοκληρωμένα και με ουσιαστικό τρόπο.

Top 5
Crysis 2
Assassin’s Creed Revelations
DiRT 3
F1 2011
Shift 2 Unleashed

Η μεγαλύτερη απογοήτευση
PS Move – Kinect

{PAGE_BREAK}

Αντί επιλόγου

Αν καταφέρατε να φτάσετε μέχρι εδώ, συγχαρητήρια, κερδίζετε ένα παιχνίδι!

Όπως θα διαπιστώσατε, πολλές οι σελίδες και πολλοί είναι πλέον οι άνθρωποι που προσφέρουν τον κόπο, την αγάπη και το μεράκι τους στο GameOver. Από τις 7-8 σελίδες παρόμοιων άρθρων του παρελθόντος, φτάσαμε στις 14. Και θα υπάρξει συνέχεια… Η ουσία, όμως, είναι πως ό,τι έχει επιτευχθεί εδώ, δεν οφείλεται μόνο σε κάποιους "καμμένους" που αγαπούν αυτή τη μορφή ψυχαγωγίας/ τέχνης, αλλά στο σύνολο των ανθρώπων που περιηγούνται μέσα στις σελίδες του. Στον κόσμο που μας τιμά ερχόμενος στα events, που σπαταλά ώρες ατελείωτες στο forum, που μας βοηθά όταν κάνουμε λάθη ώστε να τα διορθώνουμε, στους moderators που κάθε μέρα παλεύουν με τα… τέρατα, στους συντάκτες που προσφέρουν τα πάντα για να είναι συνεπείς απέναντι στο site και, κυρίως, απέναντι σε εσάς, τους αναγνώστες, που δώσατε και δίνετε καθημερινά ζωή στο GameOver.

Έξι χρόνια πέρασαν. Και το 2012 σηματοδοτεί αλλαγές για εμάς. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι του χρόνου τέτοια εποχή, θα είμαστε περισσότεροι, και εμείς που προσπαθούμε να σας μεταφέρουμε απόψεις και εσείς που μας τιμάτε με την παρουσία και την αγάπη σας.

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος με υγεία σε ΟΛΟΥΣ τους φίλους του GameOver!

Τα καλύτερα, ναι, έρχονται…