Warcraft Lore (part 7)

Η εισβολή στον Draenor

Καθώς οι φωτιές του Second War έσβηναν, η συμμαχία άρχισε να κάνει επιθετικά βήματα για τον περιορισμό της απειλής των orcs. Μια σειρά από μεγάλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία προορίζονταν για να στεγάσουν τους αιχμάλωτους orcs, κτίστηκαν στο νότιο Lordaeron. Φυλασσόμενα τόσο από paladins όσο και από βετεράνους στρατιώτες της Alliance, τα στρατόπεδα αποδείχθηκε ότι ήταν μια τεράστια επιτυχία. Αν και αιχμάλωτοι orcs ήταν τεταμένοι και ανήσυχοι, θέλοντας να πολεμήσουν για μια ακόμη φορά, οι διάφοροι δεσμοφύλακες τους, με βάση το παλιό φρούριο-φυλακή του Durnholde, κατάφερναν πάντοτε να διατηρούν την τάξη.

Ωστόσο, στον διαβολικό κόσμο του Draenor, ένας νέος στρατός orc ετοιμαζόταν να χτυπήσει την ανυποψίαστη Alliance. Ο Ner’zhul, ο πρώην μέντορας του Gul’dan, συσπείρωσε τις υπόλοιπες φατρίες των orcs κάτω από το σκοτεινό λάβαρό του. Με τη βοήθεια της φατρίας των Shadowmoon, ο ηλικιωμένος σαμάνος σχεδίαζε να ανοίξει μια σειρά από πύλες στον Draenor, οι οποίες θα οδηγούσαν την ορδή σε νέους, παρθένους κόσμους.

Για να ενεργοποιήσει τις νέες αυτές πύλες, χρειαζόταν μια σειρά από μαγικά αντικείμενα από τη γη του Azeroth. Για να τα αποκτήσει, ο Ner’zhul ξανάνοιξε την Dark Portal και έστειλε τους αρπακτικούς υπηρέτες του διαμέσου της. Η νέα ορδή, με επικεφαλείς βετεράνους οπλαρχηγούς, όπως τον Grom Hellscream της φατρίας των Warsong και τον Kilrogg Deadeye της φατρίας των Bleeding Hollow, αιφνιδίασαν της αμυντικές δυνάμεις της συμμαχίας και λεηλάτησαν την ύπαιθρο. Ακολουθώντας πιστά το στρατηγικό σχέδιο του Ner’zhul, οι orcs συγκέντρωσαν πολύ γρήγορα τα τεχνουργήματα που χρειάζονταν και γύρισαν πίσω στην ασφάλεια του Draenor.

Ο βασιλιάς Terenas του Lordaeron, πεπεισμένος ότι οι orcs ετοίμαζαν μια νέα εισβολή στον κόσμο του Azeroth, συγκάλεσε τους πιο έμπιστους υπασπιστές του. Διέταξε τον στρατηγό Turalyon και τον αρχιμάγο Khadgar να ηγηθούν μιας αποστολής μέσα από την Dark Portal για να βάλουν ένα τέλος στην απειλή των θηριωδών orcs άπαξ και δια παντός. Οι δυνάμεις των δύο αυτών ηρώων πορεύτηκαν μέσα στον Draenor και επανειλημμένα συγκρούστηκαν με τις φατρίες του Ner’zhul πάνω στη ρημαγμένη Hellfire Peninsula. Ακόμα και με τη βοήθεια της high elf Alleria Windrunner, του dwarf Kurdran Wildhammer, και του βετεράνου στρατιώτη Danath Trollbane, ο Khadgar δεν ήταν σε θέση να αποτρέψει τον γηραιό σαμάνο από το να ανοίξει τις πύλες του προς άλλους κόσμους.

Ο Ner’zhul άνοιξε τελικά τις νέες αυτές πύλες, αλλά δεν είχε προβλέψει το τρομερό τίμημα που θα πλήρωνε. Οι τρομακτικές ενέργειες των πυλών άρχισαν να σχίζουν την ίδια τη δομή του Draenor. Καθώς οι δυνάμεις του Turalyon πολεμούσαν απεγνωσμένα για να επιστρέψουν στη γη του Azeroth, ο κόσμος του Draenor άρχισε να λυγίζει στον εαυτό του. Ο Grom Hellscream και ο Kilrogg Deadeye, συνειδητοποιώντας ότι τα σχιζοφρενείς σχέδια του Ner’zhul θα κατέστρεφαν ολόκληρη τη φυλή τους, ανασύνταξαν τους εναπομείναντες orcs και διέφυγαν πίσω στη σχετική ασφάλεια του Azeroth.

Στον Draenor, ο Turalyon και ο Khadgar συμφώνησαν να κάνουν την υπέρτατη θυσία, καταστρέφοντας την Dark Portal από την πλευρά τους. Αν και θα κόστιζε τη ζωή τους, και τις ζωές των συντρόφων τους, ήξεραν ότι ήταν ο μόνος τρόπο για να εξασφαλιστεί η επιβίωση του Azeroth. Οι εναπομείναντες orcs προσπάθησαν απελπισμένα να διασπάσουν τις τάξεις της συμμαχίας για να περάσουν διαμέσου της Dark Portal. Μετά από μια πολύωρη και αγωνιώδη μάχη μια μερίδα από αυτούς κατάφερε να ξεφύγει στον κόσμο του Azeroth, λίγο πριν εξερράγη η πύλη. Γι’ αυτούς, και τους υπόλοιπους orcs στη γη του Azeroth, δεν θα υπήρχε γυρισμός.

Ο καταχθόνιος Ner’zhul και η σκοτεινή φατρία των Shadowmoon πέρασαν διαμέσου της μεγαλύτερης από τις νεοσύστατες πύλες, καθώς μαζικές ηφαιστειακές εκρήξεις άρχισαν σπάνε τις ηπείρους του δύσμοιρου Draenor. Φλεγόμενες θάλασσες σηκώθηκαν και τάραξαν το κατεστραμμένο τοπίο, καθώς ο βασανισμένος κόσμος τελικά καταβροχθίστηκε από μια τεράστια αποκαλυπτική έκρηξη.

Η γέννηση του Lich King

Ο Ner’zhul και οι οπαδοί του εισήλθαν στο Twisting Nether, την αιθέρια διάσταση που συνδέει όλους τους διάσπαρτους κόσμους του Great Dark Beyond. Δυστυχώς, ο Kil’jaeden και τα δαιμονικά τσιράκια του περίμεναν την άφιξη τους. Ο πανούργος demonlord, που είχε ορκιστεί να πάρει εκδίκηση για την περήφανη περιφρόνηση που του είχε δείξει ο Ner’zhul, ξέσκισε σιγά-σιγά το γέρικο σώμα του σαμάνου. Κράτησε, όμως, το πνεύμα του ζωντανό και άθικτο, αφήνοντας τον έτσι σε οδυνηρή επίγνωση του διαμελισμού του σώματός του. Αν και ο Ner’zhul παρακάλεσε τον δαίμονα να απελευθερώσει το πνεύμα του και του επιτρέψει να περάσει στην μετά θάνατον ζωή, ο δαίμονας του απάντησε ότι η συμφωνία αίματος που είχαν κάνει πριν πολλά χρόνια ίσχυε ακόμη, και ότι είχε ακόμα έναν σκοπό να εξυπηρετήσει.

Η αποτυχία των orcs να κατακτήσουν τον κόσμο για λογαριασμό της Burning Legion ανάγκασε τον Kil’jaeden να δημιουργήσει έναν νέο στρατό για να σπείρει χάος και καταστροφή σε όλα τα βασίλεια του Azeroth. Δεν επρόκειτο να άφηνε αυτόν τον νέο στρατό να πέσει θύμα των ίδιων αντιπαλοτήτων και φαγωμάρων που είχαν ταλαιπωρήσει την Horde. Θα έπρεπε να ήταν αμείλικτος και προσηλωμένος στην αποστολή του. Αυτή τη φορά, ο υποχθόνιος demonlord δεν είχε την πολυτέλεια να αποτύχει.

{PAGE_BREAK}

Κρατώντας το πνεύμα του Ner’zhul αβοήθητο σε μια μαγική υδρία, ο Kil’jaeden του έδωσε μια τελευταία ευκαιρία για να υπηρετήσει την λεγεώνα, αλλιώς θα υπέφερε αιώνια βασανιστήρια. Για άλλη μια φορά, ο σαμάνος απερίσκεπτα συμφώνησε στην πρόταση του δαίμονα. Το πνεύμα του τοποθετήθηκε μέσα σε ένα ειδικά διαμορφωμένο παγόβουνο, φτιαγμένο από τον αιώνιο πάγο που βρίσκεται στα πέρατα του Twisting Nether. Εγκλεισμένος μέσα στην παγωμένη αυτή φυλακή, ο Ner’zhul αισθάνθηκε τη συνείδηση του να επεκτείνετε δεκάδες χιλιάδες φορές. Η χαοτικής ενέργειας του πονηρού demonlord έκανε τον πάλαι ισχυρό shaman να μεταμορφωθεί σε ένα φασματικό ων ακαταμέτρητης δύναμης. Εκείνη τη στιγμή, ο orc, γνωστός ως Ner’zhul, χάθηκε για πάντα, και ο Lich King γεννήθηκε.

Όλοι οι οπαδοί του Ner’zhul, που είχαν ξεφύγει μαζί του από τον ετοιμοθάνατο κόσμο του Draenor, μεταμορφώθηκαν επίσης σε δαίμονες χαοτικής ενέργειας. Οι φαύλοι warlocks της φατρίας των Shadowmoon διαμελίστηκαν σε χιλιάδες κομμάτια, μόνο για να επιστρέψουν ως σκελετικοί liches. Οι δαίμονες είχαν εξασφαλίσει ότι ακόμα και στον θάνατο, τα κακόμοιρα όντα θα υπηρετούσαν τον Ner’zhul αναντίρρητα.
Όταν έφτασε η σωστή ώρα, ο Kil’jaeden εξήγησε την αποστολή για την οποία είχε δημιουργήσει τον Lich King.

Ο Ner’zhul έπρεπε να εξαπλώσει μια μάστιγα θανάτου και τρόμου σε όλη τη γη του Azeroth, η οποία θα έσβηνε τον ανθρώπινο πολιτισμό άπαξ και διαπαντός. Όλοι όσοι έχαναν τη ζωή τους από την επίφοβη αυτή πανούκλα θα εγείρονταν ως απέθαντοι, και τα πνεύματα τους θα δεσμεύονταν στην σιδηρά θέληση του Ner’zhul για πάντα. Ο Kil’jaeden υποσχέθηκε ότι εάν ο πάλαι ένδοξος σαμάνος έφερνε εις πέρας την σκοτεινή αποστολή του, θα τον ελευθέρωνε από την κατάρα του και θα του χάριζε ένα νέο, υγιές σώμα για να κατοικήσει. Αν και ο Ner’zhul ήταν δεκτικός και φαινομενικά ανυπόμονος για να παίξει τον ρόλο του, ο πανούργος demonlord παρέμενε επιφυλακτικός για την πραγματική πίστη του πιονιού του.

Κρατώντας τον Lich King ασώματο και κλεισμένο μέσα στην κρυστάλλινη φυλακή του, ο δαίμονας μπορεί να διασφάλιζε την καλή του συμπεριφορά για το προσεχές χρονικό διάστημα, αλλά ήξερε ότι θα έπρεπε να τον προσέχει από κοντά αδιαλείπτως. Για αυτό τον σκοπό, ο Kil’jaeden κάλεσε την ελίτ δαιμονική φρουρά του, τους βαμπιρικούς Dreadlords, για να αστυνομεύσουν τον Ner’zhul και να εξασφαλίσουν ότι θα επιτύγχανε τον φοβερό σκοπό του. Ο Tichondrius, ο πιο ισχυρός και πονηρός από όλους της φυλής του, δέχτηκε με χαρά την πρόκληση, μιας και γοητεύτηκε από την καταστροφική δύναμη της πανώλης και τις αχαλίνωτες δυνατότητες του Lich King για γενοκτονία.

Ο παγετώνας του Icecrown και ο Frozen Throne

O Kil’jaeden έριξε την παγωμένη φυλακή του Ner’zhul πίσω στον κόσμο του Azeroth. Ο σκληρυμένος κρύσταλλος φώτισε όλον τον νυχτερινό ουρανό και εν συνεχεία συνετρίβει στην έρημη, αρκτική ήπειρος της Northrend, θάβοντας τον εαυτό του μέσα στον παγετώνα του Icecrown. Ο παγωμένος κρύσταλλος, διαστρεβλώθηκε και σημαδεύτηκε από τη βίαιη πτώση του, θυμίζοντας πλέον τη μορφή θρόνου. Σύντομα, το εκδικητικό πνεύμα του Ner’zhul θα άρχιζε να αναβλύζει μέσα από αυτόν.

Από τα όρια του Frozen Throne, ο Ner’zhul άρχισε να απλώνει την τεράστια συνείδησή του και να αγγίζει τα μυαλά των ιθαγενών κατοίκων της Northrend. Με λίγη προσπάθεια, υποδούλωσε τα μυαλά πολλών αυτοχθόνων πλασμάτων, συμπεριλαμβανομένων των troll του πάγου και των άγριων wendigo, και προσέλκυσε τα κακά αδέλφια τους στην ολοένα αυξανόμενη σκιά του. Οι ψυχικές δυνάμεις του αποδείχθηκε ότι ήταν σχεδόν απεριόριστες, και τις χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει έναν μικρό στρατό, τον οποίο στέγασε στους απέραντους λαβυρίνθους του Icecrown.

Καθώς ο Lich King μάθαινε να χειρίζεται τις αυξανόμενες ικανότητες του κάτω από το άγρυπνο των Dreadlords, ανακάλυψε έναν απομακρυσμένο ανθρώπινο οικισμό στο περιθώριο της απέραντης Dragonblight. Σε μια ιδιοτροπία της στιγμής, ο Ner’zhul αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στους ανυποψίαστους ανθρώπους. Ο Ner’zhul εξαπέλυσε μια θανατηφόρα πανούκλα – η οποία είχε προέλθει από τα βάθη του Frozen Throne, στα παγωμένα εδάφη της Northrend. Ελέγχοντας την τρομερή πανώλη με το θέληση του και μόνο, την οδήγησε κατ’ ευθείαν στο χωριό των ανθρώπων. Μέσα σε τρεις μέρες, όλοι οι κάτοικοι της αποικίας πέθαναν, αλλά λίγο αργότερα, οι νεκροί χωρικοί άρχισαν να σηκώνονται ως ζόμπι.

Ο Ner’zhul μπορούσε να νιώσει τα μεμονωμένα πνεύματα τους και να ακούσει τις αγωνιώδεις σκέψεις τους, σαν να ήταν δικές του. Η μαινόμενη κακοφωνία στο μυαλό του έκανε τον Ner’zhul ακόμη πιο ισχυρό, σαν τα πνεύματα τους να του παρείχαν την απαραίτητη για αυτόν τροφή. Παρατήρησε ότι ήταν παιχνιδάκι να ελέγχει τις πράξεις των ζόμπι και να τα κατευθύνει σε ό,τι αποτρόπαιο ήθελε εκείνος. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, ο Lich King συνέχισε να πειραματίζεται με την πανούκλα των απέθαντων, υποτάσσονταν κάθε ανθρώπινο κάτοικο της Northrend. Με τον στρατό του από undeads να αυξάνεται καθημερινά, ήξερε ότι η ώρα της αληθινής δοκιμασίας του πλησίαζε.

{PAGE_BREAK}

Η μάχη του Grim Batol

Εν τω μεταξύ, στις ταλαιπωρημένες από τον πόλεμο χώρες του νότου, τα διάσπαρτα απομεινάρια της Horde προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να επιβιώσουν. Παρότι ο Grom Hellscream και η φατρία των Warsong κατάφεραν να αποφύγουν τη σύλληψη, ο Deadeye και η φατρία των Bleeding Hollow πιάστηκαν και τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη γη του Lordaeron. Παρά τις ολοένα αυξανόμενες εξεγέρσεις, οι φύλακες των στρατοπέδων πάντα κατάφερναν να τις καταπνίξουν με περισσή ευκολία. Ωστόσο, παρέμενε άγνωστο στην Alliance ότι μια μεγάλη δύναμη orcs περιπλανιόταν ακόμη ελεύθερη στα βόρεια εδάφη του Khaz Modan.

Η φατρία των Dragonmaw, υπό την ηγεσία του περίφημου warlock Nekros, χρησιμοποιούσε ένα πανάρχαιο τεχνούργημα, γνωστό ως Demon Soul, για να ελέγχει τη βασίλισσα των δράκων, Alexstrasza, και την dragonflight της. Έχοντας τη βασίλισσα των δράκων όμηρο, ο καταχθόνιος αφέντης της χαοτικής μαγείας δημιούργησε έναν μυστικό στρατό μέσα στο εγκαταλελειμμένο -κάποιοι λένε καταραμένο- προπύργιο των Wildhammer, το Grim Batol.

Σχεδιάζοντας να απελευθερώσει τις δυνάμεις του και τους πανίσχυρους κόκκινους δράκους εναντίον της συμμαχίας, ο Nekros ήλπιζε να επανενώσει την Horde και να συνεχίσει την κατάκτηση του Azeroth. Το όραμα του δεν έμελλε να επαληθευτεί: μια μικρή ομάδα από αντιστασιακούς μαχητές, με επικεφαλής τον ταλαντούχο μάγο Rhonin, κατάφεραν να καταστρέψουν την Demon Soul και να ελευθερώσουν την τρομερή δράκαινα από την κυριαρχία του σατανικού warlock. Πάνω στην οργή τους, τα παιδιά της Alexstrasza κατακερμάτισαν το Grim Batol και αποτέφρωσαν το μεγαλύτερο μέρος της φατρίας των Dragonmaw.

Τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Nekros για την αναγέννηση της ορδής αποτελούσαν πλέον παρελθόν, μιας και τα στρατεύματα της συμμαχίας άρχισαν να συγκεντρώνουν τους εναπομείναντες orcs επιζώντες και να τους βάζουν ξανά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ήττα των Dragonmaw σήμανε το τέλος της Horde, και το τέλος της επιθυμίας των orcs για καταστροφή και αιματοχυσία.

Ο λήθαργος των Orcs

Καθώς περνούσαν οι μήνες, όλο και περισσότεροι orcs αιχμαλωτίζονταν και τοποθετούνταν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν πέρασε πολύς καιρός και τα στρατόπεδα άρχισαν να ξεχειλίζουν από αιχμαλώτους, για αυτό η Alliance αναγκάστηκε να κατασκευάσει νέα στρατόπεδα στις πεδιάδες νοτίως των Alterac Mountains. Για την ορθή συντήρηση και προμήθεια του συνεχώς αυξανόμενου αριθμού στρατοπέδων, ο βασιλιάς Terenas επέβαλε έναν νέο φόρο στα έθνη της συμμαχίας. Ο φόρος αυτός, σε συνδυασμό με τις αυξανόμενες πολιτικές εντάσεις σχετικά με συνοριακές διαφορές, δημιούργησε μια εκτεταμένη αναταραχή. Όπως όλα έδειχναν, η εύθραυστη συμφωνία, η οποία είχε ενώσει τα ανθρώπινα έθνη κατά τη διάρκειας της σκοτεινότερης στιγμής στην ιστορία τους, θα έσπαγε ανά πάσα στιγμή.

Εν μέσω της πολιτικής αναταραχής, κάποιοι από τους φύλακες των στρατοπέδων άρχισαν να παρατηρούν μια συνταρακτική αλλαγή στους φυλακισμένους orcs. Οι προσπάθειες τους να ξεφύγουν από τα στρατόπεδα ή ακόμη και να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον είχαν μειωθεί σημαντικά με την πάροδο του χρόνου. Οι πάλαι ισχυροί πολεμιστές γίνονταν ολοένα πιο απόμακροι και ληθαργικοί. Αν και ήταν δύσκολο να το πιστέψει κανείς, οι orcs – κάποτε η πιο επιθετική φυλή που είχε γνωρίσει ποτέ ο κόσμος του Azeroth – είχαν χάσει εντελώς τη θέλησή τους για μάχη. Ο περίεργος αυτός λήθαργος έφερνε σε αμηχανία τους ηγέτες της συμμαχίας και συνέχισε να θερίζει τους ραγδαία αποδυναμωμένος orcs.

Κάποιοι υπέθεσαν ότι κάποια παράξενη ασθένεια, που μπορούσε να μεταδοθεί μόνο μεταξύ των orcs, επέφερε τον περίεργο αυτόν λήθαργο. Αλλά ο αρχιμάγος Antonidas της Dalaran έκανε μια διαφορετική σκέψη. Ερευνώντας τα λίγα στοιχεία που μπορούσε να βρει σχετικά με την ιστορία των παιδιών του Draenor, ο Antonidas έμαθε ότι οι κακόμοιροι orcs ήταν υπό την επιρροή καταστροφικής δαιμονικής ενέργειας για πολλές γενιές. Υπέθεσε, λοιπόν, ότι είχαν διαφθαρεί από αυτές τις ανιαρές δυνάμεις, ακόμη και πριν την πρώτη τους εισβολή στη γη του Azeroth. Προφανώς, οι δαίμονες είχαν εμπλουτίσει το αίμα των orcs, χορηγώντας σε αυτά τα θηρία αφύσικη δύναμη, αντοχή και επιθετικότητα.

Ο Antonidas θεώρησε ότι ο λήθαργος των orcs δεν ήταν πράγματι μια ασθένεια, αλλά μια συνέπεια της φυλετικής απόσυρσης τους από τις χαοτικές δυνάμεις των warlocks, οι οποίες τους είχαν κάνει φοβερούς, αιμοδιψείς πολεμιστές. Αν και τα συμπτώματα ήταν σαφής, ο αρχιμάγος δεν μπορούσε να βρει κάποια θεραπεία για την παρούσα κατάστασή τους. Ενώ συνέχισε τις προσπάθειές του, πολλοί από τους συναδέλφους του μάγους, καθώς και μερικοί από τους ηγέτες της Alliance, υποστήριξαν ότι η εξεύρεση μια θεραπείας για τα παιδιά του Draenor θα ήταν μια απερίσκεπτη ενέργεια. Μένοντας μόνος του να προσπαθεί να βρει λύση για τη μυστηριώδης πάθηση των orcs, το συμπέρασμα το Antonidas ήταν ότι η θεραπεία τους θα έπρεπε να είναι πνευματική και όχι σωματική…

Σάββας Πριπάκης

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για το άρθρο
World of Warcraft – History of Warcraft
WoWWiki

Προηγούμενα τμήματα του αφιερώματος
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6

{nomultithumb}