Τα indies του 2012

10 τίτλοι που δεν παρουσιάσαμε, αλλά δεν πρέπει να αγνοήσουμε

Το 2012 ήταν μια μεταβατική χρονιά για τη βιομηχανία. Οι νέες κονσόλες πλησιάζουν, αλλά με περίεργα, casual στοιχεία επάνω τους, οι παλαιές αργοπεθαίνουν στις πωλήσεις τους και τα πολλά χρήματα βγαίνουν από μικρούς τίτλους σε mobile phones και οι ανεξάρτητοι δημιουργοί πέρασαν σε μια δυναμική αντεπίθεση, που μάλλον δεν είχε ξανάαντικρύσει η βιομηχανία μέχρι σήμερα. Σίγουρα, καλά indie games υπήρχαν από την εποχή του Commodore 64, αλλά για να λέμε του στραβού το δίκιο, ήταν λίγα αυτά που πραγματικά άξιζαν να ασχοληθεί κανείς. Όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει σήμερα. Το crowdfunding δίνει φτερά στους μικρούς δημιουργούς, και ψηφιακές πλατφόρμες διανομής όπως οι Steam, XBLA και PSN προσφέρουν νέους τρόπους προσέλκυσης κοινού στο ανεξάρτητο προϊόν τους. Έτσι, το 2012 στην κυριολεξία βομβαρδιστήκαμε από ανεξάρτητες παραγωγές κάθε είδους, με ποιητικά παιχνίδια (Proteus, The Sea will Claim Everything, Dear Esther), retro adventures (Resonance, Primordia), τρελά platformers (Dust: An Elysian Tale, They Bleed Pixels, SugarCube) και δεκάδες άλλα καλούδια.

Όπως είναι κατανοητό, ένας χρόνος δεν είναι αρκετός για να εξερευνήσει κάποιος όλο τον ψηφιακό ωκεανό και να ξεχωρίσει όλους αυτούς τους τίτλους ανάμεσα και στις εκατοντάδες mainstream παραγωγές. Για αυτό τον λόγο, λοιπόν, το GameOver αποφάσισε να σας ετοιμάσει μία παρουσίαση αφιερωμένη στα δέκα πιο ενδιαφέροντα indie games που παίξαμε μέσα στο έτος που μας πέρασε αλλά δεν προλάβαμε να σας παρουσιάσουμε.

Dustforce

Με αφορμή το πρόσφατο “They Bleed Pixels”, μας δόθηκε η ευκαιρία να εξερευνήσουμε αυτού του είδους τα σκληροπυρηνικά 2D platform παιχνίδια, που από την εποχή του Ghosts n’ Ghoblins μέχρι σήμερα καταφέρνουν να εξοντώνουν εγκεφαλικά κύτταρα με την δυσκολία τους. Παρά τον εξαιρετικό κίνδυνο για την ψυχική τους υγεία, όμως, υπάρχουν πολλοί gamers εκεί έξω που συνεχίζουν να αποζητούν αυτό το trial & error gameplay με τα εκατοντάδες "game over" μηνύματα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και το Dustforce, ένα παιχνίδι στο οποίο ελέγχετε ένα χαρακτήρα με ένα σκουπόξυλο, και θα πρέπει να ελιχθείτε μέσα από εχθρούς και παγίδες για να καθαρίσετε από τα σκουπίδια πόλεις, δάση, κάστρα και σπηλιές.

"Μα καλά, παιχνίδι είναι αυτό;" ίσως σκεφτείτε Και όμως ναι. Και ενώ η δυσκολία και το παρανοϊκό concept του προδιαθέτουν για κάτι απόλυτα αδιάφορο, εν τέλει έχουμε να κάνουμε με περίπτωση όμοια με ενός ιαπωνικού anime για… μαγειρική, που για κάποιον λόγο γίνεται απίστευτα εθιστικό. Δεν ξέρουμε το γιατί. Φταίει το συμπαθητικό του art direction; H γλυκιά ηλεκτρονική μουσική του; Το πολύ δύσκολο αλλά ομαλότατο και υπέροχο gameplay του; Ό,τι και αν είναι, καθιστά το Dustforce μια πολύ καλή πρόταση για όσους είναι άρχοντες υπομονής και επιμονής.

F.T.L.: Faster Than Light

Έχετε σκεφτεί πώς θα ήταν αν κυβερνούσατε το δικό σας starship Enterprise; Όχι, δεν θα ήταν μια συνεχής πάλη να διώξετε τις καυτές εξωγήινες που θέλουν το κορμί σας ως άλλος Captain Kirk, αλλά μια συνεχής μάχη διπλωματίας, πόνου, θυσιών και χρόνου για να φέρετς εις πέρας την αποστολή σας. Οι δημιουργοί του F.T.L. φαίνεται να το καταλαβαίνουν καλά το θέμα και εμπνευσμένοι από σειρές όπως οι Star Trek, SG Universe, Blake’s Seven και Firefly, κατάφεραν να φτιάξουν ένα "αδίστακτο" spaceship simulator, στο οποίο η κάθε στιγμή που περνάει μπορεί να είναι και η τελευταία σας.

Η ιστορία είναι απλή. Έχετε το έλεγχο ενός σκάφους της federation, το οποίο προσπαθεί να επιστρέψει στον στόλο του, μεταφέροντας πληροφορίες υψίστης σημασίας. Στο κατόπι σας, όμως, βρίσκεται ο μεγάλος στόλος των rebels, οι οποίοι δεν θα διστάσουν να σας επιτεθούν με το παραμικρό άνοιγμα που θα βρουν. Ο παίκτης καλείται να πλεύσει στο αχανές διάστημα, να εξοπλίζει σωστά το πλοίο του, να το συντηρεί αλλά και να αντιμετωπίζει rebels και διαστημικούς πειρατές, κοσμικές καταστροφές, βλάβες σε κάθε σημείο του πλοίου, εγκληματικές εμπορικές συναλλαγές και δεκάδες άλλα «καλούδια» του διαστήματος. Αδίστακτο στη δυσκολία του, εθιστικό στο στήσιμό του, το F.T.L. είναι ένα παιχνίδι που κάθε fan των διαστημικών σειρών και παιχνιδιών θα πρέπει να κοιτάξει.

Home

To Home είναι ίσως το πιο αντισυμβατικό παιχνίδι της λίστας μας και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός πως δεν είναι ακριβώς παιχνίδι, αλλά ένα storybook με πολλαπλές διαδρομές. Κινείται γύρω από την ιστορία ενός ανθρώπου που έχει χάσει τη μνήμη του και προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος είναι, πού βρίσκεται και τι του έχει συμβεί. Καθώς θα προχωράτε στο παιχνίδι, δεν θα έχετε να αντιμετωπίσετε κάποιον εχθρό ή γρίφο. Απλώς θα εξερευνείτε τις περιοχές, θα χρησιμοποιείτε και έναν φακό για να βλέπετε παραπάνω λεπτομέρειες και αυτό είναι όλο.

Παρόλα αυτά, καθώς ανακαλύπτετε πράγματα, ένα ερώτημα θα εμφανίζεται μπροστά σας: «έκανα αυτό ή έκανα εκείνο;». Ανάλογα με την επιλογή σας, ο χαρακτήρας θα θυμηθεί πώς του συνέβη το εκάστοτε γεγονός και η ιστορία θα εξελιχθεί με τον ανάλογο τρόπο. Περπατώντας σε παραπλήσια μονοπάτια με το Dear Esther και το To The Moon, το Home είναι ένας ιδιαίτερος horror τίτλος, ο οποίος χειρίζεται με μαεστρία το κοινότυπο σενάριο της αμνησίας και προσφέρει μια όμορφη, σκοτεινή εμπειρία και μια ιστορία που θα χρειαστεί αρκετή συζήτηση και playthroughs για να κατανοήσετε. 

{PAGE_BREAK}

Hotline Miami

Η βία στα videogames δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε είναι η παραδημοσιογραφική παραζάλη που εξωθεί ένα Mass Effect στον τρίτο κύκλο της κολάσεως. Αλλά υπάρχουν και κάποια παιχνίδια που, αντικειμενικά, τραβάνε το σχοινί λίγα μέτρα παραπέρα απ’όσο θα έπρεπε. Το Hotline Miami είναι μάλλον ένα από αυτά, καθώς αντιμετωπίζει το θέμα της βίας με τόσο ωμό τρόπο, που ούτε στο Manhunt δεν έχετε δει. Ο παίκτης είναι ένας random χαρακτήρας στο Miami του 1980, o οποίος λαμβάνει ένα τηλεφώνημα, και από εκεί και πέρα, πάει σε ένα μέρος, φοράει μια λαστιχένια μάσκα ζώου και αρχίζει να εξολοθρεύει οποιονδήποτε αντίπαλο υπάρχει μπροστά του. Και μιλάμε για πραγματική εξολόθρευση, καθώς η ποικιλία των όπλων και των τρόπων με τους οποίους θα μπορέσετε να πλημμυρίσετε με αίμα την κάθε περιοχή είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Εξίσου μεγάλος είναι και ο αριθμός των αντιπάλων, ο οποίος θα σας επιτίθεται συνεχώς από διάφορα σημεία.

Με τον κάθε χαρακτήρα να μπορεί να πεθάνει από μία μόνο σφαίρα ή μαχαιριά, το παιχνίδι απαιτεί συστηματικό reload και εκμάθηση της κάθε περιοχής, μέχρις ότου να προχωράτε πλέον σαν αυτοματοποιημένη μηχανή σφαγείου. Πολύχρωμα νέον φώτα, έντονη retro αισθητική και με απογειωτική ηλεκτρονική μουσική να σας συντροφεύει, το Hotline Miami δείχνει να είναι τίτλος προς αποφυγή για κάθε μικρό παιδί.

Έλα, όμως, που το παιχνίδι μπορεί να στη… γυρίσει από εκεί που δε το περιμένεις. Με βαθιά κρυμμένες έννοιες, όπως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η υπακοή στο νόμο και η ανθρώπινη φύση, το Hotline Miami είναι ένας τίτλος που μπορεί να παγώσει το αίμα σας και να σας βάλει να προβληματιστείτε για ορισμένα πολύ δύσκολα θέματα.

Lone Survivor

Την εποχή που τα horror games έχουν μετατραπεί σε ατελείωτες μάχες με μεταλλαγμένους εχθρούς και παντοδύναμο οπλισμό, υπάρχουν ευτυχώς ορισμένοι developers που αναγνωρίζουν τη μαγεία των παλιών survival horror και έστω μέσα από indie παραγωγές καταφέρνουν να προσφέρουν τα αυτονόητα, δηλαδή μια πραγματικά σκληρή εμπειρία επιβίωσης, όπου πρέπει να προσέξεις το κάθε σου βήμα και να υπολογίσεις και την τελευταία σταγόνα νερού στο παγούρι σου. Η ιστορία του Lone Survivor εξελίσσεται στο τέλος του κόσμου. Κάτι δραματικό έχει συμβεί και βρίσκεσται ολομόναχος και καταβεβλημένος σε μια ερειπωμένη πόλη, προσπαθώντας να αποδράσετε από αυτή και να επιβιώσετε. Είναι ένα συγκινητικό ανθρώπινο ταξίδι επιβίωσης απέναντι σε τρομερά αντίξοες συνθήκες, με το χαρακτήρα σας να παλεύει για λίγο φαγητό, λίγο νερό και λίγη ξεκούραση απέναντι σε αδίστακτα τέρατα και καταστροφές.

Η ανθρώπινη ευφυΐα δοκιμάζεται συνεχώς, καθώς τα εφόδια είναι πραγματικά ελάχιστα και έτσι θα πρέπει να βρείτε τρόπους να συντηρήσετε τον εαυτό σας με κάθε δύναμη. Η ιστορία προχωράει αργά και σταδιακά, με το χαρακτήρα σας να συμπεριφέρεται ανάλογα με το πώς του συμπεριφέρεστε εσείς, να γίνεται πιο ανθρώπινος ή πιο απόμακρος ανάλογα με το τι κάνετε και το ποιον και τι συναντάτε στο διάβα σας. Με το τέλος του παιχνιδιού να αλλάζει ανάλογα με τις επιλογές σας και τα credits να σας εξηγούν το γιατί ήρθαν έτσι τα πράγματα, το Lone Survivor είναι ένα από τα πιο αληθινά survival horror games που έχουν κυκλοφορήσει και σίγουρα θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του είδους. Αρκεί να είναι προετοιμασμένοι για τα pixel based 2D γραφικά και την απόλυτα ρετρό αισθητική του.

Q.U.B.E.

Το Q.U.B.E. ή, αλλιώς, Quick Understanding of Block Extrusion, είναι ένα φοιτητικό project εμπνευσμένο από το Portal, που γρήγορα μετατράπηκε σε έναν ολοκληρωμένο τίτλο. Οι τρεις φοιτητές από το πανεπιστήμιο του Newport χρηματοδοτήθηκαν από το Indie Fund, προκειμένου να καταφέρουν να εκδώσουν το εγχείρημά τους. Στο παιχνίδι θα βρεθείτε κλεισμένοι μέσα σε ένα ερευνητικό εργαστήριο, χωρίς όμως να γνωρίζετε την αιτία που βρίσκεστε εκεί, ποιος πραγματικά είστε, αλλά και το λόγο που καλείστε να λύσετε τους συγκεκριμένους γρίφους. Αν και το παιχνίδι έχει εξαιρετικούς γρίφους προς επίλυση, που απαιτούν αρκετή σκέψη και προσοχή, όλα τα παραπάνω μας έκαναν να νιώθουμε κάπως «ξένοι» με το περιβάλλον.

Οι μηχανισμοί του Q.U.B.E. παρουσιάζονται σταδιακά, με σκοπό να εμπλουτίσουν το περιεχόμενου του τίτλου, αλλά και να κάνουν ευκολότερη την εκμάθησή τους από τους παίκτες. Ειδικά όταν αυτοί οι μηχανισμοί συνδυάζονται αργότερα μεταξύ τους, καταφέρνουν να μας χαρίσουν αρκετά δύσκολους και πολύπλοκους γρίφους. Έτσι, το στοιχείο του trial & error κάνει συχνά την εμφάνισή του, ενώ όπως συμβαίνει συνήθως με τα puzzle games, υπάρχει χαμηλό replayability λόγω της εύκολης απομνημόνευσης των λύσεων. Όπως και να’ χει όμως, πιστεύουμε πως η μινιμαλιστική αισθητική του, σε συνδυασμό με την καλή δουλειά των δημιουργών, αρκούν για να βάλετε τον συγκεκριμένο τίτλο στη wishlist σας.

{PAGE_BREAK}

Slender: The Eight Pages

Ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Slender Man; Και γιατί δημιουργήθηκε τόσο ντόρος γύρω από το όνομά του το τελευταίο διάστημα στο internet; Όλα ξεκίνησαν το 2009, όταν η ιστοσελίδα Something Awful, έκανε διαγωνισμό για τις καλύτερες τρομακτικές φωτογραφίες. Οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να πάρουν πραγματικές φωτογραφίες και να τις επεξεργαστούν ψηφιακά (με Photoshop ή κάποιο άλλο πρόγραμμα), κάνοντας τις όσο πιο τρομακτικές γίνεται. Νικητής αυτού του πρωτότυπου διαγωνισμού ήταν ο χρήστης Victor Surge, ο οποίος έστειλε δύο φωτογραφίες με παιδιά που παίζουν, ενώ στο βάθος διακρινόταν αχνά μια μυστήρια και τρομακτική μορφή ενός ψηλού άντρα με μακριά χέρια, που είχε το όνομα Slender Man! Έτσι, το φαινόμενο Splender Man δεν άργησε να πάρει τεράστιες διαστάσεις. Καθημερινά έκαναν την εμφάνισή τους όλο και περισσότερες εικόνες με παραλλαγές του, δημιουργήθηκαν τα πρώτα Slenderblogs, αλλά και τα πρώτα βιντεάκια στο youtube. Μέσα σε όλη αυτή τη χιονοστιβάδα ήρθε η ιδέα στον Mark J. Hadley να μετατρέψει αυτό τον αστικό μύθο του διαδικτύου σε βιντεοπαιχνίδι.

Έτσι, δημιούργησε το Slender: The Eight Pages, ένα free indie game, που παρά τη μικρή του διάρκεια αλλά και τα μέτρια γραφικά του, έκανε πολλούς παίκτες να χάσουν τον ύπνο τους. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να καταφέρουμε να μαζέψουμε και τις οκτώ σελίδες που βρίσκονται διάσπαρτες σε ένα σκοτεινό και ομιχλώδες δάσος, προτού μας πιάσει ο Slender Man, ο οποίος έχει την ικανότητα να τηλεμεταφέρεται και να μας ακολουθεί σε κάθε μας βήμα. Αν ο Slender Man μπει στο οπτικό μας πεδίο, τότε έχουμε ένα μικρό χρονικό διάστημα για να τον αποφύγουμε, το οποίο συνοδεύεται από κάποια εκνευριστικά παράσιτα.

Στην περίπτωση που δεν τα καταφέρουμε, τότε χάνουμε και πρέπει να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή τη συλλογή των σελίδων, μιας και δεν υπάρχει δυνατότητα για save. Οι δημιουργοί, αν και δεν είχαν στη διάθεσή τους αρκετούς πόρους και εργαλεία, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ιδιαίτερα αγχωτικό και τρομακτικό περιβάλλον, που κατάφερε να απασχολήσει έντονα την ιντερνετική κοινότητα. Σύντομα περιμένουμε το remake του Slender: The Eight Pages, το οποίο υπόσχεται να είναι "ακόμα πιο τρομακτικό" από τον πρώτο τίτλο, ενώ θα περιέχει περισσότερα επίπεδα, βελτιωμένα γραφικά και μία ενδιαφέρουσα ιστορία.

Super Hexagon

Στα όρια της επιληψίας. Μόνο αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να περιγράψουν το συγκεκριμένο τίτλο. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να χειριστείτε ένα μικρό τρίγωνο, που κινείται επάνω σε ένα εξάγωνο (που καμιά φορά μεταμορφώνεται σε πεντάγωνο ή τετράγωνο) και να αποφύγετε τα εμπόδια που εμφανίζονται μπροστά σας. Αν καταφέρετε να παίξετε πάνω από 1 λεπτό σε κάθε πίστα, τότε ξεκλειδώνεται νέο περιεχόμενο.

Ο Terry Cavanagh είναι γνωστός στον indie χώρο τόσο για τα ιδιαιτέρως δύσκολα και εθιστικά παιχνίδια που δημιουργεί, όσο και για την απλότητα των γραφικών και των μηχανισμών που χρησιμοποιεί. Μπορεί το παιχνίδι με την πρώτη ματιά να μη κεντρίζει το ενδιαφέρον σας, όμως είναι σχεδόν σίγουρο ότι μετά από μια δοκιμή θα «κολλήσετε» μαζί του.

Thomas Was Alone

Ή, αλλιώς, «Έρωτας εις το τετράγωνο». Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί πώς ο Mike Bitchel κατάφερε να κάνει τον παίκτη να αγαπήσει το τετραγωνάκι που ονομάζεται Thomas. Σε έναν κόσμο εντός ενός υπολογιστή, κάτι έχει πάει στραβά και οδηγεί ορισμένα στοιχεία του κώδικα να αποκτήσουν τη δική τους νοημοσύνη και προσωπικότητα. Ο παίκτης, λοιπόν, καλείται να καθοδηγήσει αυτές τις AI μέσα από μια αλληγορική ιστορία για την άνοδο και την πτώση ενός πολιτισμού. Χρησιμοποιώντας απλά γεωμετρικά σχήματα και εξαιρετικά εμπνευσμένο platforming, το παιχνίδι πιθανά να το προσπερνούσατε ως κάτι "απλά καλό". Η μαγεία του, όμως, κρύβεται πίσω από το σενάριο, που χτίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, την ανθρωποποίηση των σχημάτων, της εξέλιξής τους και της ανάπτυξης σχέσεων μεταξύ τους.

Το καθαρό gameplay στήνεται κάθε φορά σε μία μικρή πίστα, στην οποία θα πρέπει να χειριστείτε ένα ή πολλά από τα σχήματα για να μπορέσετε να προσπεράσετε κινδύνους, να λύσετε κάποιον γρίφο και, εν τέλει, να μπορέσετε να τοποθετήσετε το κάθε σχήμα σας στην ανάλογη έξοδο. Ο χειρισμός είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικός, με το παιχνίδι στην κυριολεξία να κυλάει κάτω από τα χέρια σας και ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται και δυσκολεύει εκθετικά, το κάνουν έναν από τους πιο εθιστικούς και ιδιαίτερους τίτλους της λίστας μας. Μάλιστα, για όσους προτιμούν τις κονσόλες αντί των PC, το παιχνίδι αναμένεται να κυκλοφορήσει πολύ σύντομα και στο PS3, οπότε αρχίστε να "ζεσταίνετε" το PSN account σας.

{PAGE_BREAK}

Warp

Ο κεντρικός χαρακτήρας του παιχνιδιού είναι ένας μικρός πορτοκαλί εξωγήινος, με το όνομα Zero, ο οποίος προσπαθεί να αποδράσει από ένα υποθαλάσσιο εργαστήριο, αφού η κυβέρνηση τον απήγαγε για να πραγματοποιήσει έρευνες επάνω του. Και ενώ οι επιστήμονες αφαίρεσαν το μαγικό δακτύλιο, ο οποίος είναι η κύρια πηγή των δυνάμεών του, ο μικρός Zero μπόρεσε να τον πάρει πίσω, να επανακτήσει τις δυνάμεις του και στόχος του πλέον έχει γίνει η εκδίκηση και η απόδρασή του από τις εγκαταστάσεις. Το σενάριο, αν και είναι στοιχειώδες, αποτελεί ένα καλό έναυσμα για να ξεκινήσει η δράση. Η κύρια δύναμη του Zero είναι το warp, το οποίο του επιτρέπει να τηλεμεταφέρεται, είτε διαπερνώντας τοίχους και πόρτες, είτε εισχωρώντας σε οποιοδήποτε αντικείμενο, ανατινάζοντάς το. Το gameplay του παιχνιδιού, αν και προσπαθεί να συνδυάσει πολλά στοιχεία μεταξύ τους, όπως γρίφους, δράση αλλά και stealth στρατηγική, καταλήγει να γίνεται αρκετά προβληματικό σε σημεία. Βέβαια, ο προσεγμένος εικαστικός τομέας καθιστά τον τίτλο ιδιαίτερα συμπαθητικό και άξιο για μια δοκιμή.

Επίλογος

Κάπου εδώ τελειώνει και αυτή η νοσταλγική ματιά μας στην "indie χρονιά" που μας πέρασε. Όπως μπορείτε να διαβάσετε, είδαμε πολλά και ιδιαίτερα παιχνίδια, παιχνίδια που δοκίμασαν το κάτι διαφορετικό, επανέφεραν παλιές αναμνήσεις, έπραξαν τολμηρές κινήσεις και κλόνισαν τα κατεστημένα και ρουτινιασμένα πρότυπα της κεντρικής βιομηχανίας. Κυκλοφόρησαν δεκάδες αριστουργήματα, όλων των ειδών και τύπων και χάρη στο διαδίκτυο και την ανάγκη του κοινού για το κάτι διαφορετικό, πολλά από αυτά αποτέλεσαν φάρους ευρηματικότητας και ξενοιασιάς για τους gamers. Με το 2013 να έχει εντός παραγωγής ακόμα περισσότερα indies, ευχή μας είναι να δούμε και άλλα τέτοια εξαιρετικά παιχνίδια, που δείχνουν πως τα πολλά χρήματα και οι τεράστιες ομάδες δεν πιάνουν τίποτα τελικά μπροστά σε μια καλή ιδέα και μια έξυπνη υλοποίηση.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος
Μαρία Γούναρη

{nomultithumb}