Σκέψεις

Χρειαζόμαστε τα franchises;

Τους δύο τελευταίους μήνες έχει συμβεί κάτι πολύ σημαντικό στη βιομηχανία των videogames, αλλά μέσα στη ροή των ειδήσεων και των κυκλοφοριών έχει περάσει εντελώς απαρατήρητο. Τί είναι αυτό; Μα φυσικά η θριαμβευτική εκδίκηση των franchises μέσα από reboots, spin-offs και sequels… Ας δούμε λίγο τα ονόματα μερικών τίτλων που έχουν κυκλοφορήσει στο πρόσφατο διάστημα: DmC (Devil May Cry), Metal Gear Rising Revengeance, Castlevania: Mirror of Fate, Tomb Raider, God of War: Ascension, Starcraft 2: Heart of the Swarm. Με εξαίρεση τα DmC και God of War, που εμφανίστηκαν την περασμένη δεκαετία, όλοι οι υπόλοιποι τίτλοι αποτελούν απογόνους όχι απλά ιστορικών σειρών, αλλά σειρών που υπάρχουν από τα γεννοφάσκια του ίδιου του gaming. Η επιστροφή αυτών των franchises την ίδια χρονική περίοδο, και μάλιστα στα τέλη της μακροβιότερης γενιάς gaming, μόνο τυχαίο γεγονός δεν είναι. Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι τα παιχνίδια αυτά κυμαίνονται ποιοτικά από το καλό (Castlevania: MoF) ως το εξαιρετικό (Tomb Raider). Ο λόγος; Μα φυσικά η ανανέωση που έχουν φέρει τα νέα studio κι η “reboot” προσέγγιση, η οποία μετά από ένα σημείο επιβάλλεται. Η μαεστρία της Platinum και το ταλέντο της Ninja Theory έφτιαξαν δύο ακόμη υπέροχα hack ‘n’ slash. Η τόλμη της Crystal Dynamics επαναπροσδιόρισε κι έφερε στο παρόν την έννοια Tomb Raider. Η Mercurysteam συνεχίζει να τραβάει το δρόμο της, “ανασταίνοντας” το Castlevania στις οικιακές κονσόλες. Για τους παλαιότερους gamers σίγουρα όλα αυτά σε ένα βαθμό θα φαίνονται παράδοξα. Εμένα, πάντως, αν μου έλεγε κάποιος πριν 5-6 χρόνια ότι θα έπαιζα hack ‘n’ slash Metal Gear, Devil May Cry από Άγγλους κι ότι το Tomb Raider θα γινόταν το πιο “hot” παιχνίδι στο πρώτο εξάμηνο του 2013, θα είχα γελάσει με την φαντασία του. Να, όμως, που ένα προς ένα όλα αυτά τα reboot και spin-offs ήρθαν κι απέδειξαν περίτρανα την αξία τους, δικαιώνοντας τις νέες κατευθύνσεις και κυρίως τις επιλογές των publishers που διαχειρίζονται τα ονόματα αυτά.

Κι αλήθεια είναι ότι ενώ “κράζουμε” τη βιομηχανία επειδή δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί επιτέλους από κάποια brand names, η ίδια βρίσκει τρόπους να τα ξαναεφευρίσκει και να μας δείχνει ότι κάνουμε λάθος. Βέβαια, τέτοια παιχνίδια δεν βγαίνουν κάθε μέρα και συνήθως αποτελούν εξαιρέσεις στον κανόνα κι αυτό γιατί πολλά franchises, ενώ έχουν δώσει όσα ήταν να δώσουν κι έχουν κάνει τον κύκλο τους, επιμένουν ακόμη να υπάρχουν. Ταυτόχρονα, κάποια άλλα, μέρα με τη μέρα κινδυνεύουν όλο και περισσότερο να εκπέσουν σ’ αυτή την κατηγορία. Πάρτε για παράδειγμα τη σειρά Assassin’s Creed, που για μένα ξεκίνησε ως μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες γι’αυτή τη γενιά. Μετά το εκπληκτικό 2ο μέρος, όμως, και τη βαρεμαρά που άρχισε να με χτυπάει στα Brotherhood και Revelations, το ενδιαφέρον μου για τη σειρά έχει εξανεμιστεί τελείως. Μετά και το απογοητευτικό (σύμφωνα με το review και το προαίσθημά μου) 3o μέρος, η ανακοίνωση του AC 4: Black Flag μου φαίνεται αστείο. Η δε επιμονή της Ubisoft στη λογική της ετήσιας κυκλοφορίας, θα είναι η ταφόπλακα της σειράς… αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και πάντα υπάρχει η δυνατότητα για παύση μερικών χρόνων και μετά reboot. Κι ενώ η άνοδος κι η πτώση του Assassin’s Creed έγινε στη διάρκεια μίας γενιάς, άλλες σειρές μας έχουν "ταλαιπωρήσει" περισσότερο. Παράδειγμα εδώ είναι το Resident Evil, που μετά το φοβερό 4ο και το μεταβατικό 5ο μέρος, έφτασε με το Resident Evil 6 το 2012 να γίνει κάτι που εγώ δεν αναγνωρίζω πια, και δυστυχώς εκλαμβάνω ως ακόμα ένα “αστείο”. Η Capcom κατάλαβε το λάθος της και κυκλοφορεί τον Μάιο το (πολύ πιο Resident Evil) Revelations στις home consoles μετά το 3DS κι αυτό που σκέφτομαι συνεχώς είναι ότι το Revelations εξ αρχής σχεδιάστηκε ως ασφαλιστική δικλείδα για το 6 και μόνο στα λόγια ήταν exclusive του 3DS.

Σκεφτείτε λοιπόν τώρα το εξής υποθετικό σενάριο για το Resident Evil 7: Η Capcom αποφασίζει πως τα δικά της studio δεν τραβάνε άλλο και δίνει εργολαβία το επόμενο Resident Evil σε ταλαντούχο δυτικό developer για να φτιάξει ένα ολοκληρωτικό reboot. Και εμφανίζεται ξαφνικά ένα full horror παιχνίδι με επική ατμόσφαιρα και horror gameplay, που δεν θέλει να γίνει Gears και Call of Duty, και κερδίζει τα εννιάρα και τα δεκάρια των απανταχού κριτικών. Ας πούμε κιόλας ότι το παιχνίδι έχει ελάχιστη σχέση με το lore της σειράς, έχει νέα ιστορία και χαρακτήρες, αλλά είναι ένα zombie-horror game και λέγεται π.χ. "Resident Evil: Restorations". Όλοι τότε θα μιλάνε για τη διθυραμβική επιστροφή της σειράς στις ρίζες, οι καταηκαμένοι γέροι-fans της θα πετάνε από χαρά στα fora και κάποιοι (λίγοι) αιώνια γκρινιάρηδες θα κράζουν επειδή “δεν είναι Resident Evil”. Το θέμα είναι ότι ένα τέτοιο παιχνίδι θα ικανοποιούσε κοινό και κριτικούς και θα πουλούσε καλά. Το τελευταίο βέβαια θα συνέβαινε αν μπορέσει να ξεπεράσει το trend του multiplayer και του πιο “casual” gameplay της εποχής, που έχει καταστήσει είδος υπό εξαφάνιση ολόκληρο …το horror είδος.

Τί θα γινόταν τώρα αν ένα τέτοιο παιχνίδι δεν λεγόταν Resident Evil κι ήταν ένα νέο IP; Πόσο σημαντική είναι η στάμπα “επιτυχημένο reboot” και “Resident Evil” για να κερδίσει το ενδιαφέρον του κοινού και κατά συνέπεια τις πολλές πωλήσεις; Για μενα προσωπικά, μετά τις πρόσφατες κυκλοφορίες, όλα αυτά είναι ασήμαντα. Το DmC είναι ένα καλό παιχνίδι κι αυτό όχι επειδή λέγεται "Devil May Cry". Το Rising είναι ένα καλό hack ‘n’ slash επειδή είναι της Platinum κι όχι επειδή είναι Metal Gear. Το ίδιο ισχύει και για το Tomb Raider. Αλλά ας φανταστούμε λίγο τί είδους υποδοχής θα τύγχανε το Tomb Raider αν δεν λεγόταν Tomb Raider και λεγόταν π.χ. Lana the Surviror. Πόσοι θα το χαρακτήριζαν “αντιγραφή Tomb Raider και Uncharted” και θα το έκραζαν/ απέρριπταν για το λόγο αυτό; Κι αντίστοιχα, πόσοι θα λέγανε ότι το Lana the Survivor είναι “έτσι όπως θα έπρεπε να ήταν ένα σωστό reboot του Tomb Raider”; Πιστεύω πως οι πρώτοι θα ήταν περισσότεροι… Σίγουρα η βιομηχανία χρειάζεται τα “χτυπητά”, αναγνωρίσιμα ονόματα για να πουλάει παιχνίδια, αλλά πιστεύω πως και οι ίδιοι οι gamers τα έχουν ανάγκη για ψυχολογικούς λόγους. Έτσι, σε ένα βαθμό ψυχαναγκάζονται να αγοράζουν και να παίζουν sequels, αρνούμενοι να παραδεχτούν ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτά. Αλλά τα άτιμα τα καλά reboot είναι διπλή παγίδα: Για παράδειγμα, ένας 24χρονος (συγκεκριμένα από την Κρήτη και γνωστός συντάκτης του χώρου) που έχει μεγαλώσει με Tomb Raider, παίζοντας το νέο TR θα αναθερμάνει τη σχέση του με το franchise και θα δώσει νέους όρκους αιώνιας αγάπης. Παράλληλα, ένας 14χρονος, που το νέο Tomb Raider θα είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς που έχει παίξει, θα επενδύσει (όπως κι ο πρώτος) στα πιθανά sequel του. Κι εδώ που τα λέμε έστω και μια μικρή υποψία ιστορικής συνέχειας δίνει αίγλη στο κάθετί κι οι άνθρωποι τη χρειάζονται. Παράλληλα, υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που η βιομηχανία χρειάζεται να διατηρεί τα franchises: το γεγονός ότι πολλά από αυτά έθεσαν τα θεμέλια και τις βάσεις όχι απλά σε είδη gameplay αλλά και σε θέματα σεναρίου και ιδεών, περνώντας στο “gaming υποσυνείδητό” μας. Τί εννοώ: Όταν σκέφτεσαι τον κόμη Δράκουλα στα videogames αυθόρμητα σκέφτεσαι το Castlevania, όταν σκέφτεσαι stealth σκέφτεσαι Metal Gear, όταν σκέφτεσαι ήρωα παραμυθιού που σώζει βασίλεια και πριγκήπισες, σκέφτεσαι Zelda, όταν σκέφτεσαι σέξι ηρωίδα σκέφτεσαι Lara κι ούτω καθεξής… Έτσι, κάθε νέο IP, που δανείζεται στοιχεία από παλιότερα, πάντα θα πυροδοτεί συνειρμούς στους gamers -κυρίως- κάποιας ηλικίας, που όπως και να το κάνουμε αποτελούν πολύ μεγάλο και σημαντικό κομμάτι της καταναλωτικής πίτας. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η γνώση π.χ. πως σε μερικά χρόνια θα βγει κι άλλο νέο Zelda, προσφέρει μία ψυχική ηρεμία. Και το σίγουρο είναι πως κάποια παλιά franchises (βλέπε τα τρισδιάστατα Super Mario) έχουν κάθε δικαίωμα να συνεχίζονται και δεν είναι σωστό να τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι.

Κι εγώ που σε γενικές γραμμές είμαι μεγάλος υποστηρικτής των νέων IP, έχω πολλά απωθημένα και είναι πολλά τα franchises που θέλω να δω να κάνουν comeback στην επόμενη γενιά (Onimusha, Dino Crisis, Star Fox, Spyro κ.α.). Κάποια από αυτά ίσως έχουν λόγο ύπαρξης λόγω αισθητικής, ιδεών ή απλά σαν concepts, και κάποια άλλα είναι καθαρά ευσεβείς πόθοι. Αν με ρωτήσετε για τα Metal Gear, θα σας πω πως η σειρά έπρεπε να έχει σταματήσει στο 4 και πως δεν με νοιάζει αν και πότε θα πεθάνει… Αλλά μετά θα κάτσω να ξαναδώ για νιοστή φορά το trailer του Ground Zeroes… Έτσι, επειδή ο καθένας έχει τις δικές του προτιμήσεις και gaming βιώματα, αλλά κι επειδή ενίοτε η κυκλοφορία ενός reboot-remake-spin-off οδηγεί σε αναθεωρήσεις, η κατάσταση των παλιών franchise δεν μπορεί να αναλυθεί με απολυτότητα. Αυτό, όμως, που πρέπει να κάνει ο καθένας, είναι να αναζητά συνεχώς το καινούργιο και να μην φοβάται να δει κατάματα την αλήθεια όταν μία σειρά έχει τελματώσει όχι επειδή “το λένε όλοι”, αλλά κυρίως έχει πάψει να τον ικανοποιεί πια. Αυτό που θέλω να δω εγώ είναι νέα καινοτόμα IP, που θα αγκαλιάζουν τόσο οι publishers όσο κι οι ίδιοι οι gamers χωρίς να κολλάνε στο ποιός αντέγραψε κι επηρρέασε ποιόν. Επίσης, θέλω αυτά τα νέα IP να οδηγούν σε νέα franchises που όμως δεν θα το παρατραβάνε. Το τέλειο μου παράδειγμα γι’αυτό -σ΄αυτή τη γενιά- είναι το Mass Effect, αφού ευχαριστήθηκα και τις τρεις περιπέτειες του Shepard που μου χάρισαν αμέτρητες όμορφες στιγμές. Από την επόμενη γενιά δεν περιμένω το Mass Effect 4, αλλά το αντίστοιχο δικό της ολοκαίνουργιο Mass Effect, που θα μου δώσει νέες αναμνήσεις.

Φτάνοντας, λοιπόν, στο τέλος του συλλογισμού μου, μεταφέρω σ’εσάς τα εξής ερωτήματα:

-Κατά πόσο το “brand name” επηρρεάζει το ενδιαφέρον σας για ένα παιχνίδι; Πόσο ανοιχτοί είστε στα νέα IPs, τα reboots και τα remakes;

-Ποια είναι η δική σας λίστα με franchises που θα θέλατε να “πεθάνουν”, ποιά να συνεχιστούν και ποιά να επιστρέψουν από τη λήθη; Πώς θα θέλατε να γίνει το τελευταίο;

Νίκος Αδάμης

{nomultithumb}