Mortal Kombat Armageddon

Η ονομασία “Ultimate Mortal Kombat” ταιριάζει καλύτερα στο τελευταίο επεισόδιο για την τρέχουσα γενιά συστημάτων

Η ονομασία “Ultimate Mortal Kombat” ταιριάζει καλύτερα στο τελευταίο επεισόδιο για την τρέχουσα γενιά συστημάτων

Είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι έχουν περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια από τη μέρα που ένα από τα πιο βίαια παιχνίδια στην ιστορία των videogames έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση. Για τους…κάπως παλιότερους, οι διάσημες κόντρες μεταξύ των Mortal Kombat και Street Fighter II μοιάζουν σα να γινόντουσαν μόλις εχθές, ενώ ο σάλος που είχε ξεσπάσει για την έντονη βία και τους τόνους αίματος που περιείχε το παιχνίδι της Midway, ήταν το προοίμιο για τη δημιουργία της υπηρεσίας ηλικιακής ταξινόμησης ESRB στις Η.Π.Α. και το πρώτο δείγμα της υποκρισίας που έδειχναν οι επίσημες αρχές προς τα βίαια videogames (όχι, τα προβλήματα δεν άρχισαν με το Grand Theft Auto III). Αλλά το ζήτημα της βίας στα videogames είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, το οποίο δεν θα μπορούσε να αναλυθεί μέσα σε λίγες γραμμές.

Το αντικείμενό μας εδώ έχει να κάνει με το νεότερο μέλος της σειράς Mortal Kombat, η οποία –παρά τις αντίξοες συνθήκες- άντεξε στο χρόνο περισσότερο από την αντίστοιχη της Capcom, περνώντας μεν από πολλές δυσκολίες και γνωρίζοντας πολλές μελανές στιγμές, αλλά καταφέρνοντας να παραμείνει ψηλά και να πλασάρεται συνεχώς ως ένα από τα σημαντικότερα franchises της βιομηχανίας. Ως το τελευταίο Mortal Kombat για την παλιά –πλέον- γενιά παιχνιδομηχανών, το Armageddon βασίζεται στις ιδέες που χρησιμοποίησε η Midway στα τελευταία τρία επεισόδια της σειράς (Deadly Alliance, Deception και Shaolin Monks), χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα το μεγαλύτερο «roster» όλων των εποχών και μια σωρεία από έξτρα χαρακτηριστικά, τα οποία ξεπερνούν κάθε προηγούμενη προσπάθεια, όχι μόνο της Midway, αλλά και άλλων publishers.

Είναι άξιο αναφοράς ότι το περιεχόμενο του Armageddon είναι περισσότερο -αν και όχι απαραίτητα καλύτερο- από τίτλους όπως οι Soul Calibur III και Tekken Dark Resurrection, τίτλων που στα αντίστοιχα review μας είχαμε εκθειάσει για την ποιότητα και τον τεράστιο όγκο των στοιχείων που περιείχαν στα δισκάκια τους. Βέβαια, το να γεμίσεις ένα DVD με στοιχεία που μόνο ως «εγκυκλοπαίδεια Mortal Kombat» μπορούν να χαρακτηριστούν δεν εγγυάται ότι η ποιότητα και η αξία του τίτλου θα είναι εξίσου…ογκώδης. Αντιθέτως, το Mortal Kombat: Armageddon υποφέρει από τα ίδια προβλήματα που είχαμε εντοπίσει στα Deadly Alliance, Deception και Shaolin Monks, κάτι που επιβεβαιώνει ότι η Midway δεν εργάστηκε από το μηδέν στο νέο της παιχνίδι, αλλά ότι, απλά, πήρε την έτοιμη –και τεράστια- τράπεζα δεδομένων της ούτως ώστε να προσφέρει στους φίλους -και μόνο σε αυτούς- της σειράς την υλοποίηση των πιο τρελών ονείρων τους.

Προχωρώντας σε μια πιο εκ βαθέων ματιά στο Armageddon, βλέπουμε ότι είναι εφικτός ο διαχωρισμός του τίτλου σε τέσσερις βασικές παραμέτρους, οι οποίες κάνουν αυτό το παιχνίδι τόσο μεγάλο και ξεχωριστό. Πρώτη και σημαντικότερη εξ αυτών των παραμέτρων είναι η εμφάνιση όλων ανεξαιρέτως των πολεμιστών που έχουμε μέσα στα χρόνια δει στα παιχνίδια, στις κινηματογραφικές παραγωγές και στην τηλεοπτική σειρά. Και όταν λέμε «όλους», εννοούμε όλους. Στο κεντρικό μενού του mode Kombat, το οποίο είναι και το κλασσικό «Arcade mode» του τίτλου, υπάρχουν περίπου πενήντα επιλέξιμοι χαρακτήρες, με κάποιους από αυτούς να έχουν ιστορία δεκαπέντε χρόνων (Scorpion, Shang Chung, Raiden) και κάποιους άλλους να έχουν τις ρίζες τους μόλις στο προηγούμενο παιχνίδι. Ακόμα και ο Liu Kang επιστρέφει, αν και λίγο…διαφορετικός, ενώ κάποιοι άλλοι, όπως για παράδειγμα ο θρυλικός Motaro, έχουν πλέον διαμορφωθεί ώστε να ταιριάζουν καλύτερα στο 3D fighting μοντέλο της εποχής μας.

Το γεγονός πως το Mortal Kombat Armageddon περιέχει όλους τους πολεμιστές του σύμπαντος Mortal Kombat διαφημίστηκε έντονα από τη Midway και σίγουρα αποτελεί ένα ενδιαφέρον στοιχείο, όχι μόνο από συλλεκτικής άποψης, αλλά και σε ό,τι έχει να κάνει με το gameplay, αφού η ομάδα ανάπτυξης κατάφερε να κάνει τους περισσότερους από αυτούς να μάχονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Αν μάλιστα αναλογιστείτε ότι -εκτός ορισμένων πολεμιστών/ τεράτων (βλ. Motaro, Moloch, Onaga)- οι χαρακτήρες διαθέτουν δύο πολεμικά στυλ μάχης, ένα με όπλο και ένα χωρίς, τότε θα υπέθετε κανείς ότι το βάθος αυτού του τίτλου θα ήταν απεριόριστο. Δυστυχώς, η αλήθεια είναι διαφορετική, αλλά το γιατί συμβαίνει αυτό θα το δούμε σε λίγο. Για την ώρα αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στα τρία ακόμα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το Armageddon συνεχίζοντας με το mode Konquest.

Παραμένοντας πιστό στη φιλοσοφία των δύο Konquests που είχαν προηγηθεί στα Deadly Alliance και Deception, το αντίστοιχο «story mode» του Armageddon θέλει ένα νέο ήρωα στη σειρά, ονόματι Taven, να ξεκινά μια αποστολή η οποία θα τον φέρει αντιμέτωπο με ορισμένους από τους σημαντικότερους μαχητές του σύμπαντος Mortal Kombat και με απώτερο σκοπό τη σωτηρία του κόσμου του. Το Konquest mode δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ένα γραμμικού ύφους beat ‘em up μίνι παιχνίδι, με gameplay που δανείζεται ψήγματα από τις κατηγορίες platform και action adventure. Επί της ουσίας, αυτό που ο παίκτης θα κληθεί να πράξει σε αυτό το mode είναι να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, μέσα στο οποίο θα συλλέγει αντικείμενα και χρήματα (περισσότερα για αυτά σε λίγο), να αντιμετωπίζει ορδές απλών αντιπάλων και, ενίοτε, αφεντικών, τους οποίους θα πρέπει να εξολοθρεύει χρησιμοποιώντας τις κινήσεις και τις ειδικές δυνάμεις που θα μαθαίνει στην πορεία.

Αξίζει να αναφερθεί ότι το Konquest mode του Armageddon χρησιμοποιεί μια εντελώς διαφορετική 3D μηχανή από αυτήν του κλασικού Kombat «arcade» mode με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εν ολίγοις, το παιχνίδι διαθέτει διαφορετικό animation στους χαρακτήρες, διαφορετικές κινήσεις για τον ήρωα και, εν κατακλείδι, εντελώς διαφορετικό gameplay. Αυτό που εντυπωσιάζει στο Konquest mode είναι η διάρκειά του, η οποία αγγίζει τις 9 ώρες, αλλά και ο τρόπος που συνδυάζει το 3D beat ‘em up/ platforming gameplay του με τις κλασικές –βασισμένες στις αρένες- μάχες όταν έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσουμε κάποιο από τα αφεντικά του παιχνιδιού. Κλείνοντας με αυτό το mode, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι πρόκειται για το πιο ενδιαφέρον τμήμα του τίτλου, καθώς η ικανοποιητική του διάρκεια, σε συνάρτηση με το ξεδίπλωμα της ιστορίας και το απολαυστικό σύστημα μάχης, το καθιστούν ως κάτι πραγματικά αξιόλογο.

Σε άμεση αντίθεση με το Konquest mode έρχεται το κακέκτυπο της σειράς Mario Kart που ακούει στο όνομα Motor Kombat. Πρακτικά, έχουμε να κάνουμε με ένα mini game αγώνων ταχύτητας με οχήματα καρτ, στα οποία πρωταγωνιστούν καρικατούρες ορισμένων εκ των σημαντικότερων χαρακτήρων της σειράς χρησιμοποιώντας ένα όχημα που τους χαρακτηρίζει. Ατυχώς, το εν λόγω mode είναι κακοφτιαγμένο (για την ακρίβεια μοιάζει με project που έφτιαξε κάποιο στέλεχος της Midway στον ελεύθερο χρόνο του), με πολύ κακό animation, λίγους επιλέξιμους χαρακτήρες και διαδρομές και πολύ κακό gameplay. Ευχής έργο είναι ότι το συγκεκριμένο min-game συμπεριλήφθηκε ως έξτρα στο Armageddon και δεν το είδαμε στις προθήκες των καταστημάτων ως αυτόνομο τίτλο, γιατί τότε η βαθμολογία δεν θα ήταν διόλου τιμητική για τη Midway. Σε κάθε περίπτωση, το Motor Kombat –ως έξτρα παροχή που είναι- κρίνεται ως καλοδεχούμενη.

Τέταρτο και τελευταίο από τα σημαντικά στοιχεία που κάνουν το Armageddon να ξεχωρίζει είναι η, εντελώς νέα για τη σειρά, δυνατότητα δημιουργίας χαρακτήρα. Μοιάζοντας…δανεισμένo από την αντίστοιχη επιλογή που είχαμε δει στο Soul Calibur III, αυτό το mode δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας ενός απολύτως προσωπικού μαχητή, χαρίζοντάς του ικανότητες και κινήσεις μέσα από μια γκάμα δεκάδων επιλογών και ντύνοντάς τον με αξεσουάρ και άλλα στοιχεία που θα βρίσκουμε στο Konquest mode. Εδώ αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο και να τονίσουμε ότι το Konquest mode –εκτός του ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού- είναι και αυτό που χαρίζει τα απαραίτητα χρήματα για τις αγορές που μπορούμε να κάνουμε στην Krypt, ένα μέρος «παράδεισο» για τους θιασώτες της σειράς MK, καθώς εκεί θα βρουν εκατοντάδες καλούδια (videos, ντοκιμαντέρ, νέες στολές για τους μαχητές κ.α.) σχετικά με το σύμπαν Mortal Kombat.

Μετά από όλα αυτά, (arcade mode, Konquest, Motor Kombat, 50 και πλέον μαχητές, δημιουργία χαρακτήρα και ένα –για την Ελλάδα- μάλλον άχρηστο online mode), πως γίνεται το Armageddon να μην καταφέρνει να χαρακτηριστεί ως άριστο; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται στο σύστημα μάχης του τίτλου, ένα σύστημα απαρχαιωμένο, με ελάχιστο βάθος, δυστροπία στην εκτέλεσή του και τετριμμένες κινήσεις. Ας μην γελιόμαστε, παρά το ογκώδες περιεχόμενο του νέου Mortal Kombat, δεν παύουμε να έχουμε να κάνουμε με ένα τίτλο που έχει παραμείνει ίδιος τα τελευταία…15 χρόνια, παρόλο που κατάφερε να περάσει με σχετική επιτυχία στη 3D εποχή. Η έντονη βία, οι τόνοι αίματος, οι απίστευτες σκηνές των πολεμιστών που κομματιάζονται σε διάφορα σημεία/ παγίδες της κάθε αρένας και τα fatalities είναι πλέον στοιχεία τετριμμένα που δεν έχουν να προσφέρουν πολλά στο gameplay του τίτλου.

Επίσης, τα γραφικά είναι μεν ικανοποιητικά (και βελτιώνονται σημαντικά όταν απεικονίζονται σε ανάλυση 480p), ωστόσο, οι διαφορές από το Mortal Kombat: Deadly Alliance του 2003 είναι αμελητέες και δείχνουν την ηλικία της μηχανής γραφικών. Τέλος, δεν ξέρουμε πόσο φανατικός του σύμπαντος Mortal Kombat πρέπει να είναι κάποιος για να μη νιώσει απελπισία ακούγοντας για χιλιοστή φορά την περιβόητη φωνή να λέει «Finish Him». Ωστόσο, αυτό που πραγματικά κοστίζει στη δημιουργία της Midway είναι αυτή η έλλειψη βάθους στο σύστημα μάχης, μια έλλειψη που τονίζει την ανάγκη που έχει πλέον το franchise να ακολουθήσει νέους δρόμους, να αφήσει κατά μέρος τους φθηνούς εντυπωσιασμούς που προκύπτουν από την έντονη χρήση βίας και να διδαχθεί από σπουδαία beat ‘em ups, όπως είναι οι σειρές Soul Calibur και Virtua Fighter προκειμένου να προσφέρει στον παίκτη ένα πιο ουσιώδες gameplay.

Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός πως, με το Mortal Kombat: Armagedon, αυτός που θα το επιλέξει θα αποκτήσει το μεγαλύτερο και πληρέστερο Mortal Kombat που δημιουργήθηκε ποτέ, ένα πραγματικό φόρο τιμής στη μακρόχρονη και θρυλική σειρά, λίγο πριν αυτή ξεκινήσει μια νέα πορεία στα άγνωστα για αυτήν «ύδατα» της next-gen.

Γιώργος Καλλίφας

Widescreen Ναι
Ανάλυση οθόνης 480i/ 480p
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo
PEGI 18+