A Gaming Carol

It is a ponderous chain!

O Πελοπίδας έριξε λίγο παγωμένο νερό στο πρόσωπό του και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ήταν αξύριστος πολλές ημέρες και μαύροι κύκλοι είχαν κάνει την εμφάνιση κάτω από τα μάτια του. Έδειχνε και ήταν ταλαιπωρημένος και ξενυχτισμένος, αλλά άξιζε τον κόπο. Μετά από δύο συνεχόμενα εικοσιτετράωρα farming είχε αρκετό υλικό για αντικείμενα αξίας τουλάχιστο τετρακοσίων ευρώ. Θα έδινε κάτι από αυτά και στον κακομοίρη το Χριστόφορο που είχε να πάει σπίτι του τρεις μέρες και τώρα κοιμόταν ανάσκελα στην πολυθρόνα του διαδρόμου. Πώς διάολο είχε βρεθεί αυτή η πολυθρόνα στο διάδρομο;

Διέσχισε το ημισκότεινο χωλ και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι. Ποιο σαλόνι, που τα πάντα είχαν καταληφθεί από υπολογιστές, οθόνες, κονσόλες, tablets και κινητά διαφόρων γενεών. Τα πάντα ήταν άνω κάτω αλλά περιέργως σε τέλεια σειρά και αλληλουχία στο μυαλό του. Λίγο πριν ανοίξει το φώς (για πρώτη φορά σε τέσσερις ημέρες) κλώτσησε το μπράτσο της πολυθρόνας. «Σήκω» μουρμούρισε και ο Χριστόφορος που ήταν εκπαιδευμένος να αφουγκράζεται το παραμικρό τινάχτηκε απότομα. «Σήκω, πήγαινε σπίτι, το πάρτι έλαβε τέλος για σήμερα».

«Τι μέρα είναι;» ρώτησε νυσταγμένα ο ταλαίπωρος λιπόσαρκος φοιτητής Οικονομικών που η μοίρα τον είχε ρίξει στην Clan του Πελοπίδα.
«Είναι Τρίτη 24 Δεκεμβρίου, και είναι ώρα να πάς στο σπίτι σου ή όπως διάολο αποκαλείς αυτήν την τρώγλη και να ξεκουραστείς για κανένα εξάωρο γιατί το βράδυ έχουμε τους τελικούς του Gathering of the Myths»
«Μα καλά ρε Πέλοπα, δεν είπαμε να το αφήσουμε αυτές τις μέρες; Είμαστε online 6 εικοσιτετράωρα non stop και τις δύο από αυτές δεν κλείσαμε μάτι» απάντησε έκπληκτος ο Χριστόφορος. «Δεν είπαμε λοιπόν να καθίσουμε τα Χριστούγεννα να δούμε κανέναν άνθρωπο, να πιούμε ένα κρασί, να βγούμε μια βόλτα…»

Ο Πελοπίδας έσκυψε απότομα από πάνω του και στα μάτια του έκαιγαν δύο μικρές φλόγες.
«Σπόρε, στο ξαναείπα, και είναι η τελευταία φορά που σου το λέω. Ή μένεις, ή είσαι εκτός με συνοπτικές διαδικασίες. Στο χέρι μου είναι, τρώς ένα ban kick και ησυχάζεις. Γουστάρεις;»
«Ρε Πελοπίδα, θα το κάνεις αυτό ρε φίλε;» τα μάτια του Χριστόφορου ήταν ορθάνοιχτα και γυάλινα από τον τρόμο. «Μετά από τόσο καιρό, μετά από τόσες ταλαιπωρίες; Για ένα ρεπό τα Χριστούγεννα; Χριστούγεννα είναι στο κάτω κάτω ρε γαμώτο.»

Ο Πελοπίδας έβγαλε ένα τσαλακωμένο πενηντάρικο από την τσέπη του και του το έβαλε με βία στο χέρι.
«Αυτά για σήμερα, και 8:00 το βράδυ να είσαι απίκο. Και τώρα δίνε του γιατί χτυπάει το κινητό και έχω αφήσει και είκοσι μηνύματα ειδοποιήσεις αδιάβαστες σε FB και Twitter»
Ο Πελοπίδας απαντούσε στο Skype την ώρα που ο δύσμοιρος Χριστόφορος χανόταν σκυφτός και αξιολύπητος στις σκιές του κλιμακοστάσιου της πολυκατοικίας που έμενε ο αρχηγός του στοιχειωμένος από τις απειλές που –το ήξερε, ήταν απολύτως βέβαιος γι’ αυτό- θα τις έκανε πράξη μέσα σε δευτερόλεπτα.
«Πώς είσαι έτσι ρε φίλε, τα μαύρα σου τα χάλια έχεις» είπε χαμογελαστά από την άλλη κάμερα ο Λεωνίδας στο φίλο του.
«Τι θες;»
«Εδώ και τρεις μέρες προσπαθώ να σε βρώ και δε μπορώ. Και το γελοίο ξέρεις ποιο είναι; Την ίδια ακριβώς στιγμή είσαι παντού. Βλέπω τα updates σου, τις αναρτήσεις σου, τα τιτιβίσματά σου, btw, συγχαρητήρια για τα 200.000 views στο βίντεο με τη νίκη στο ματσάκι του Call of the Field, πολύ πρώτη, αλλά ξέρεις, πλέον δεν ασχολούμαι…»
«Ναι, ναι…»

«…βλέπω το status και το wall σου να αλλάζουν ασταμάτητα –πώς τα προλαβαίνεις ρε μεγάλε;-, βλέπω την ίδια ώρα να είσαι λογκαρισμένος στο OυάΟυ (ΓουόΟυ) και να παίζεις, ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ! Είσαι απίθανος ρε σύ!»
«Και τώρα που με βρήκες;»
«Ε, άστο, αυτό που σε ήθελα προχθές πέρασε, είχε γενέθλια η Κατερίνα και μετά θα πηγαίναμε και σε μία συγκέντρωση…»
«Σωστά, ακτιβισμός…»
«Ναι ρε, ακτιβισμός. Τώρα σε θέλω γι’ άλλο. Θα κάνουμε πάρτυ για παραμονή Χριστουγέννων και μάντεψε… Θα είναι όλη η τσακαλοπαρέα εκεί. Ούτε ξενέρωτοι τύποι ούτε άσχετες γκόμενες, ούτε κυριλέ μουσική. Τουρνουά με Fighting παιχνιδάκια και ποδοσφαιράκια, κανένα D’n’D, κουβέντα για τα παλιά, και ποτά! Θα έρθεις;»
«Έχω δουλειά.»
«…»
«Τα λέμε»

«Πέλοπα…»
«Τι είναι πάλι μαμά;»
Η φωνή του Λεωνίδα ήταν θλιμμένη.
«Ξεκόλλααα…»
Ο Πελοπίδας δεν έκανε καν τον κόπο.
«Καλά, τα λέμε είπα.»
Η σύνδεση κόπηκε απότομα και για λίγες στιγμές μετά μόνο ο βόμβος από τις ανοιχτές συσκευές ακουγόταν. Το φώς έπεφτε ψυχρό στα μηχανήματα και ο Πελοπίδας έκανε να το κλείσει ενστικτωδώς.  Τον ενοχλούσε.